Corsica - Sun Sea & Salt

For the second time in my life I went with the usual posse to Corsica.
Most people think of Corsica, as the place to be where crazy hikers go on dangerous yet fabulous mountain ridges, the infamous GR20. Well this is a travelreport for people that want to enjoy the scenery, but are not those freak-hikers, yet like a good stroll and a little hike without having the feeling you're in the army or need special equipment. Just like us, you wnat to wake up late in the morning, take a nice swim, have a brunch and then wnat to go out wihtin an hour drive to see the natural beauty of Corsica.

We were planning to go in june. But one of our friends who has never been there before, didn't want to go, due to the FiFA Wolrd CUp Football. He wanted to see every single match! My Friends told me, well, anyway it it cheaper in September and the sea is a lot more nice to swim in as june may still be cold water.
For me with the last two years no holidays, it was biting teeth but hey there it was. A bad summer in Belgium and hot weather in Corsica! This was our place to be: a big nice villa!

It looked in real like it does on picures, just a bit less chique. Vlsoe to the sea, lot's of space. A kitchen with fridge on the terrace. A great pergola where we lived all the time.
From Brussels Airport we flew to Ajaccio with Thomas Cook and got a Rental car a nice Peugeot Partner from Eurental I guess.

So First stop was the local decathlon to buy some of those new snorkling masks that cover the whole face... sold out. So I bought myself a regular snorkling mask. I'm so happy it did that!
We did a lot of hiking. But as we practically started the day at noon and we wanted everybody to have fun, the hikes were pretty short in time. The longest we did was a 5 hour hike. Which someone in good shape shoudl ahve been able to run it in a few hours. But beautiful scenery!
In Cargèse the littel town, we walked a bit around. The Greek Church is one of the most interesting places to hide for the sun.

the Hike Lac de Nino is really nice, not too heavy and is a pretty close drive to start off.

When we were driving to our villa, the first thing we saw, is fireplanes trying to estinguish the fire in the woods...very spectacular how they manuoeuver in the air and get water in the open sea

A must do classic along the coast is the short hike and climb!! To Capu Rossu Tour de Turghiu. It is not that long but is is a very rocky and steep climb to the top. Mind the heat and take a deep breath! Some tourists think it's just close to the coast and have no adapted shoewear and no water with them: mistake! Once you made it, you can really enjoy a breathtaking view along the Corsican shores.

Or spot some local wild life :p

While returning home and taking a fresh dive in the sea: you can find one of these:

Lots of these: seacumcumber, seasnail

The water is not deep and sometimes you find yourself snorkling in water of just 20 cm deep!! Mind the sharp rocks!!! You can go further and spot some bigger fish. It is amazing what you see. Lots of fish and other creatures if you are lucky: we spotted an octopus from close by and a murena. My friends caught even some fish, very little fish actually haha!

If you don't like the mountains, you can just have some easy walks along the shores to some old towers

dream away

there are of course very nice forests to walk in before you get higher in the hot sun or cold wind!

still walking to lac de nino!

And finally we've arrived!!! Lac de Nino! How rewarding! amazing! I went running up that hill and then literally ran off the hill til I joined my friends at the very very mystic quiet lake

see those mini mini frogs!! or toads!

Another very interesting walk is the walk to Girolata! A very very little town in a bay only accessible through hike or boat! We took the hike, le chemin du facteur along the coast. Wgich is a challenging hike along the shore with the sea right underneath you! So mind your step! And mind the sun!!!! when arriving in Girolata, it's very touristy...but have drink in one of the bars on top or eat something. We took a boat back but then it turned out we had to do a 45 minutes -1 hour steep walk to our parking spot! Really not for the one in bad shape! Luckily there was a small bar where we could have a refreshing drink before entering our cooked car.

One of the last walks we did was a very small walk in the surroundings of Vico

This doens't mean it is easy. the height of the highest point may be disappointing for people like me but the girls returned quickly tot the city and waited for me and my friend, os the way up was really challenging! So was the way back!!!

Whatever you want to do in Corscia - it is the place for you! sunbathign at one of the beautifull beaches, snorkling in the sea, hiking, strolling around, havnig drinks and food in the restaurants or bars, cooking your meals yourself, what we did a lot! It is so much fun!!! I'll be back! Oh warning: tiger mosquitoes!!! they are hell!!!!


Sony STR-DN 1050 7.2 AV Receiver - review

sony,sony str-dn 105,7.2,receiver,hi-fi,spotify,wifi,usb,sound optimizer,pure direct,home network,music services,how to connect,b&w,bowers & wilkins,speakers,satcatv,hmdi,cable,coax

This is how the final set-up looks.

sony,sony str-dn 105,7.2,receiver,hi-fi

I'm a hi-fi-amateur. I love big sounds. I've been having stereohifi since ever. I recently did have my Denon receiver and cd-player repaired. They are more then 17 years old. The problem nowadays with my Denon receiver is that I don't even have an "aux"-input. So listening to music on today's devices like external hard disk, pc, mobile, tablet with good sound quality is impossible . And my main concern was watching tv and enjoying sound quality. I really find it annoying just to have the bad tv-sound.

So, when surfing the internet, I bumped in the the best deals for a certain price. the Sony STR-DN 1050 a/v 7.2 receiver came out as one of the best and my fave. My tv is a SONY Bravia SONY KDL-40EX500 and my blu-ray player is also SONY. As to connectivity, and me being a noob technician, I don't take any risk.

The sony STR DN 1050 is massive: about 17 cm tall! I had to re-arrange my total set-up on my hifi/tv-furniture.
- 6 HMDMI inputs!
- 3 HMDI-outputs
- Wifi
- radiotuner
- sat/cat/tv
- tv
- spotify (needs premium abonnement)

sony,sony str-dn 105,7.2,receiver,hi-fi

How to connect the Sony str dn 1050 7.2 av receiver?

So I had some trouble connecting the receiver to my tv. This is something you need to do as the menu of the receiver appears on your tv-screen. The online manuals all say the "plug&play". But most people know: plug&play is as complicated as simple if it don't do what it's supposed to do automatically. It took me hours and suddenly it was there! Never understood what I did do right or wrong.
This is the reason why I put my experience online. How-to connect for noobs.

So finally I could preset radio stations, while scrolling on my tv-screen.
My radio channels are though cable...so limited...something I do care about. But antenna is too much noise and fall-outs where I live. I didn't test the antenna of the sony. (When you connect through wi-fi: you can listen to tons of digital radiostations, also your local stations!)

Radio and TV are connected through coax-cables in the accesspoints of my home.
My digicorder (box for digital tv) is connected through HMDI in the receiver sat/catv.
The TV is connected with the receiver (hmdi out arc) and HMDI 1 (arc) in the tv.

The blu-ray player is connected through hmdi with the receiver.

The CD-player has the ordinary cables you all know.

My two B&W 600i series speakers are connected in the front L & R input with classic 20-year old cables.

This 7.2 receiver is built for a complete surround system. But so far I still enjoy my classic Bowers & Wilkins speakers.

For all of this to work: you need to enable the HDMI on your receiver: the button enables hmdi A / A+B. Then you can do it also in the settings menu. (Which I couldn't due to the fact that I didn't see the menu on my tv-screen! aargh!)

sony,sony str-dn 105,7.2,receiver,hi-fi

sony,sony str-dn 105,7.2,receiver,hi-fi,spotify,wifi,usb,sound optimizer,pure direct,home network,music services

The menu of the Sony str dn 1050 7.2 av receiver
First you can choose all kind sof settings.
I did do the auto-calibration thing for my speakers. You have to connect the included microphone, put in on the place where you usually sit on your couch and run the program. Your speakers do blow and bleep a bit and that's it.

The menu has 5 options: watch, listen, custom preset, sound effects and settings.
WATCH: tv, digicorder, dvd/blu-ray: no explanation needed.
LISTEN: well let's try the more nerdy options.
Music services. First you have to go to settings. Network settings. Do a firmware update, follow the instructions, enable the wifi. Make connection to your wifi-network at home. It worked very well with the WPS push button. Manually inputting the wps-key failed... maybe I had the wrong code...the hell do I know what the right code is :s.
I tried TuneIn (you have also Deezer en some pay-thing as preset services). So I learned I can listen through my receiver to digital radiostations. The ones and a lot more that are not available on my cable anymore. Yeah!!!
Home Network: alas refreshing keeps on telling me "no server available"...a pity... but on my pc I could adjust the settings of my "home network". I opted for "sharing my files" with any device in the network. In my home network settings the sony receiver appeared! I clicked "allow". Then I openend windows media player. In the streaming options is put "stream through". (I did search the "help"-page on the internet, by searchign for settings, home network, streaming.

Anyway. What didn't work: clicking on the folders like "music" "video's" that appeared in my windows explorer under "sony str dn 1050".
What work is just clicking a music-file/album in on my pc and right click, and choose: "stream with sony str dn 1050".
Then suddenly the "no server available" on my tv-screen disappeared and the ply-interface of the song I clicked began playing on my screen with excellent sound! Hooray for me!


I have tons of music on my external harddrive. I connected it directly in the front usb-port of my receiver. You can also choose USB with the "input"-changer.
On my tv appeared "root". I opened and I could choose my external HD. I could see every folder, and every song. I I just had to click on it to play it. It sounds so much better than on my external pc-boxes.

So with the above explained wifi I should be albe to stream it through pc directly too. But if yuor pc is not available you can connect your external HD directly to your receiver. No need for your pc!

Question: nowadays turntables have an USB OUT to digitalize your albums on your pc. Would that also be possible to connect through USB to the receiver to play those albums?

sony,sony str-dn 105,7.2,receiver,hi-fi,spotify,wifi,usb,sound optimizer,pure direct,home network,music services

Sound settings

The presets you have to try for yourself. I really stick to the classic living room sound" and maybe some others to. It's really personal. But i really like high dynamic range and not to much "live concert"-echoeing/noise.

What you really should do is put the "sound optimizer" on "normal"... if you put in on "low" everything osunds really flat. I does remind me of the loudness-function on old hi-fi, but Low really surpresses the dynamics of the sound.
Futher on you have "pure direct"...put it OFF!!! it says it it plays the music like it is recorded.......the effect is like putting dolby on on a taperecorded when the music is not recorded with dolby on. I don't get this feature, so forget about it. But people who know to deal with this function, will find it usefull.
You have an equalizer: just bass and treble. With "sound optimizer: low" this didn't even do much to get the sound better, hence my opinion to put 'sound optimizer: normal".
Trial and error I'd say.

Sony is not known for hi-end stuff. On the other hand it is not known for producing crap either.
As I was afraid that this budgetfriendly € 650 (got it for € 530, action price in november 2014) on redcoon would be too cheap for a real good hi-fi-device, I'm very very pleased after weeks of testing. Normal voices like the news, you can listen to with the volume down. With direct tv-sound, I really had to put up the volume sometimes.
But the sound of tv-series, movies and music in general: it does sound different than my good old denon, but i really can't say it is worse. I'm a happy camper!

What I can't test:
music playing in a different zone, as lack of a second zone-hi-fi in my place ;-)
what I didn't test either: bluetooth with my smartphone.

ps: mailing the sony europe customer service and technicians department didn't make any difference. They jsut answered in general terms and gave me a phone number which I never called as my problems seem to be solved.
They answered that streaming is only from PC to receiver. Which is my experience. But still my do manuals speak of : connecting from your receiver to your pc 'home network'?
anyway. they also told me the USB is not for playing, but only for digitalizing. Strange as I can play my usb-devices through the USB-port of the receiver.


Luka Bloom - Boombalfestival

Zoals verschenen op Gentblogt


Het Boombalfestival in Lovendegem is al jaren het gezelligste familiefestival bij uitstek in de omgeving van Gent en misschien zelfs ver daarbuiten. Al jaren op rij is Gentblogt er van de partij. Als fotograaf is het er altijd leuk om vrolijke plaatjes te schieten en te genieten van de relaxte vriendschappelijke sfeer. Persoonlijk vind ik de catering aan democratische prijzen altijd zeer geslaagd. Iets wat zeldzaam geworden is in het festivallandschap. Jammer dat de zomer niet altijd meewerkt. Bitterkoud werd het 's avonds. Bovendien waagde het Boombalfestival zich aan een nieuwe opstelling. Dit keer met het hoofdpodium in open lucht. Als de weergoden ons maar goed gezind waren!
De zaterdag bleef het alvast droog en de zon deed zelfs meer dan deugd. Ik kuierde er op mijn gemak wat rond. Heel veel volk was er nog niet. De danstenten waren slechts halfvol, bijna niemand zat in de eettent, maar er was wel belangstelling voor de initiatie buikdans.

2014-08-23 17.25.18-2

Tijd om wat plaatjes te schieten. "Error" zei mijn camera. Na wat vloeken en alle knoppen gecontroleerd te hebben opende ik de sleuf en ja hoor. Geheugenkaart zat nog in mijn pc. Een zoveelste verstrooidheid die dag.
Gelukkig is er de smartphone. En om eens tegen mijn winkel te spreken. Sfeer kan je nooit zo goed vastleggen op foto als in het echt. Zeker het optreden niet van Luka Bloom. Magisch vond ik het, maar daarover later meer.

2014-08-23 17.54.25-3

Terwijl de danstenten op op dat moment nogal eentonige doedelzakmuziek even eentonig stonden te wiegen, bracht Tin Soldier in the Underwoods er de sfeer in. Ik kende de groep niet, maar wat ze brachten kon ik echt smaken. Enthousiast, muzikaal en vocaal erg geschoold en variatie. Van bluegrassachtige songs die doen denken aan de wel bekende gebroken circle-band tot Franse chanson van de bovenste plank uit de jaren stillekes. De frontvrouw overtuigde. Alleen jammer dat de belangstelling voor deze groep niet erg groot was.

2014-08-23 19.13.51-4
De volgende groep vond ik erg saai. Een frontman die teveel sprak en dan nog vol met flauwe moppen. Afvoeren die handel.
Een ijsje en een frietje en een tussenstop om extra trui en dekentje te gaan halen later, zaten we goed ingeduffeld voor het podium te wachten op de Ierse bard Luka Bloom. Ik kan de naam al sinds de jaren negentig. Ik denk dat ik nog maar zelden een song gehoord heb, laat staan dat ik een titel van een song kan opnoemen.
Toch keek ik uit naar dit optreden, net zoals zoveel anderen, en vooral een iets ouder publiek vormde een mooie welkomst voor de zanger.

2014-08-23 20.34.05-5

In witte korte hemdsmouwen, met een groot boeket bloemen achter hem en met een boel gitaren verscheen Luka Bloom op het podium. Hij verwelkomde ons en had mij meteen mee. Al schoot even de gedachte in mij binnen dat een akoestisch concert misschien niet ideaal zou zijn. Ik was verkeerd.
Hij had me mee na enkele songs, waarvan ik de teksten praktisch voor 100% kon mee volgen, ik liet me meedeinen op zijn music from the heart. Warme melancholie. Warmte die we erg goed konden gebruiken aangezien het toch ferm aan het afkoelen was. Luka Bloom wou vooral zijn gitaren warm houden. Hij zong zelfs een verzoeknummer dat hem twee weken ervoor was gemaild. Hij verwonderde zich er oprecht over hoe tof dit festival was en dankte Klesie en zijn vrouw met mooie woorden en een even mooie song.
Naarmate het concert vorderde vorderde ook zijn gitaarspel. Hij was in zijn element en het publiek voor het podium speelde zonder problemen voor begeleidend koor. Prachtig.
Op het einde bleek hij de bos bloemen aan een bekende van me gegeven te hebben, zo las ik later op facebook.

2014-08-23 20.34.49-6

Dit was een echt geslaagde kennismaking met Luka Bloom. En de weergoden ja. Die waren ons genadig. Luttele minuten nadat de laatste noten uitgestorven waren, kletste er een plensbui neer aangekondigd door een felle bliksemschicht en duister gerommel. De gezellige vuurtjes die ondertussen waren aangestoken bleven weerstand bieden. Ja Luka, hij gloeide nog lang na.

2014-08-23 22.00.34-7

10:20 Gepost door Jeronimo in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: boombal boombalfestival lovendegem "luka bloom" music live conce | |  Facebook


London Baby!

Een weekendje London. Voorspoed bij naspoed. Een Festival in een godverlaten gat dat via Kickstarter een fiasco werd en dus bij gebrek aan funds geannuleerd. So far for Alt-fest. Hotel geannulleerd. Kostenloos. Tickets: die zien we nooit meer terug ;-) al werd de procedure ingezet en was de informatie het refunden van de tickets zowat de enige professionele email die we kregen. Zo professioneel dat het bijna moest lijken alsof het nooit ging gebeuren en ons even te paaien zodat ze wat ademruimte kregen tijdens de tsunami van verontwaardigde reacties.
Anyway, move over world.

Met 5 oude gothic richting London dan maar. In een opel vectra break. Lekker comfortabel. Mijn auto werd geannulleerd en aangezien de annulatieverzekering van VAB niet geldt voor de annulatie van events, maar enkel bij werk- familie- en gezondheidsgerelateerde redenen ben ik dit geld ook kwijt. Wel mooi van Eurostar / Eurotunnel om me te wijzen op de mogelijkheid van refund indien mijn annulatieverzekering van toepassing was. Bij deze VAB, ik verleng mijn annulatieverzekering niet omdat ze niet dekt waarvoor ik ze neem. Had ik moeten weten waarschijnlijk op voorhand. Aangezien niemand mij kan uitleggen waarom de verzekering van de CM ook niet voldoet als reisbijstand, zal ik ook deze niet meer verlengen.

Dat dat goed werkt die Eurotunnel. Ze herkennen je auto al als je je aanmeldt aan de automtische check-in. Beetje later stonden we op onvaste eilandbodem richtgn London Newham. Newham de wijk waar ik geen oog dicht deed toen we verleden jaar met de Gent GO-Go Roller Girls in het ermbarmelijke Globetrotter's Inn verbleven. Letterlijk, zonder overdrijven de hele nacht door om de paar minuten helse sirenes. Enkel glas. Stalen niet zo stevige krakkemikkige stapelbedden enzo meer. Dat we de wedstrijd verloren de dag erop zal misschien ook een beetje aan de verloren nachtrust hebben gelegen. Om maar te zeggen dat ik mijn hart vasthield. Maar het hotel bij de Paki's. Een hele paki-wijk daar zaten we, viel heel goed mee! Chance!
Ferm gejost aan de Oystercard! je neemt veel beter een travelcard met meerritten. We hadden door vergissingen af en toe de maximumfare aan on sbeen en door spporlijnonderbrekingen moesten we terugkeren en ook die ritten werden dus aangerekend terwijl ze ons niet op onze bestemming brachten. met een travelcard reis je zoveel je wilt: verkeerde lijn en rit kost je dus 'niets'.Anyway: het openbaar vervoer in London is duur. Aan de oystercard heb ik persoonlijk ruim 40 pond verloren, door vergissingen. Eigen schuld dikke bult, kan je zeggen want het is maar in badgen en weer uitbadgen. I know.
check it out yourself.

Tijd voor foto's. De helft staat op facebook. ha!

The Beauty of Gemina, live in London, acoustic set. fantastic!! jsut fantastic. I loved the SOS festival. Great venue, great gigs!

First sight in London city as we arrived from the Newham underground, trainstation and so on. The Tower. Gret place to wander around because you have every big monument there. Don't mind al the Tourists. Cross the London Bridge to the Shard. Wander around in the business neighbourhood. Al pubs are loaded with yuppies having drinks after work.

just when we sheltered for the shower. I could get this shot.

Camden. My frineds stayed there all day long. a sunny day! yes yes! I went by Foot throug all of London. Do this only when you can walk fast and have some endurance training. I Went from Camden to Regent's park. Wandered around took the business high society neighbourhoods to Hyde Park, along Baker Street, Oxford street with the Primark and stuff, the War Monuments and so on. Yes you can spot pimped Royc Rolls from the Arabic Oil states. They jsut fly those big cars over to driev in traffic jams in London. yes some do 'ave it.

Regent's Park - a haven of tranquillity in the big city. You can spot green parrot's in the trees and squirrels. In the ponds yuo can spot a lot of wildlife :-)

Hyde park, check it out yourself. You can walk for hours there.

fragment of the Princess Diana Memorial Fountain. this is not how it looks :-) search for it yourself and be stunned by what a great concept it is!

Like I said: discover the chique neighboorhouds along Hyde Park with the embassies and so on.

i always pop in into some church to snap the interior.

10:16 Gepost door Jeronimo in travel | Permalink | Commentaren (1) | Tags: annulatieverzekering vab londen lodnon trip city guide the egg ' | |  Facebook


Amphi festival 2013

Dit jaar ben ik er niet geraakt, maar verleden jaar gelukkig wel. Zoals altijd verbleven we in een Ibis-hotel, waar we ondertussen bijna vaste klant zijn. Ik vraag me trouwens af, of dit ons geen windeieren legt.
Anyway, kleine maar propere kamertjes, een redelijk ontbijtbuffet voor een kleine 50 euro de man. Op wandelafstand van het festival aan de Kölner Messe. Wat moet een mens meer hebben.

voor meer foto's klikt u links of rechts op de pijltjes links en recht op de foto.
Umbra et Imago

Deze jongens moeten het vooral van hun show hebben en dan nog is het niet zo goed...Fotogeniek dat wel.

Mensjes kijken, dat is een doel op zich op amphi fest.

Faun, mijn all time favorieten! Met de bevallige Fiona enzo :-)

Santa Hates You

een pornbabe en wat beats, leuk voor eventjes.

The Beuaty of Gemina

mijn vrienden zijn zot van deze Zwitsers. ik ben niet overtuigd.


Dit was pas goed. Gay, zoals zoveel synthpop groepen, maar goed!

Ondanks de donkere muziek, scheen buiten de zon

Dat dansen is beetje belachlijk, je vindt daar hilarische youtube-filmpjes van.

Het Belgische Suicide Commando

erg goed, maar ik wou andere dingen zien, ik pikte wel nog de twee laatste nummers mee.

Deze dame paradeerde gewillig voor mijn lens, maar met een 50 mm is het moeilijk totaal opnames te maken als ze op 1m staat te draaien :-)

Altijd fun met Agonoize!

Grendel klonk dit jaar beter op cd...
echt eens ontdekken. Niet te verwarren met de metalband.

Owe rotten Escape With Romeo gaven de show van hun leven.
Het langgerekte "Somebody" vind je integraal op youtube trouwens! zoek maar!

Iedereen Dansen op de synthpop van The Frozen Plasma, vooral de meisjes gilden mijn oren kapot.

Oorverdovende beats bij het keiharde industrial EBM duo van XotoX

En die andere sirene An Pierlé was er ook.

een volledig verslag vindt u op Gentblogt.
De revelatie van het festival vond ik toch wel Guido Belcanto! Zijn cd is echt schitterend met ouderwets retor klikend blazersorkest en licht jaren 60 melancholisch geluid. Live rockte hij de pannen van het dak en een totaal andere muzikale setting. Genieten!

Oudgedienden Het Zesde Metaal deden ook hun ding zoals we van hen gewoon zijn :-)


Gothminister - Diary of Dreams

Sinds kort is Poperinge hip, omdat ze in het vernieuwde jeugdhuis Den Couter gothic optredens organiseren. Hoera! Er is wel degelijk nood aan iemand die deftige optredens organiseert in Vlaanderen in dit genre!
Gothminister, zag ik eindelijk nog eens opnieuw na ik denk 2005 in Gent in de Arena van Vletingen.
Helaas zat het geluid niet goed. Ik moet hu nniveuwe cd nog vol op ontdekken.

Al waren de meesten gekomen voor Diary of Dreams. Die heb ik eigenlijk al iets te veel gezien ondertussen. Toch was ook dit weer een ferm optreden.

11:04 Gepost door Jeronimo in foto, Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gothminister, dairy of dreams, poperinge | |  Facebook


La Route des Champions - Ardennen

Verleden november gingen wij voor de zoveelste keer dat jaar van 2013 richting de Ardennen. ondertussen is de chalet waar wij gratis konden logeren verkocht, maar toen genoten we nog volop van de gezelligheid, het lekker tafelen, het plezier maken en het wandelen. Altijd leuk als je vrienden hebt die kunnen koken. Een winters stoofpotje gaat er altijd in. Op culinair vlak deden we ons niets te kort. En meestal vinden we in de buurt van Durbuy ook nog een lekker restaurantje.
Op fotografisch vlak leverde het ons dit op.

Een wit zwammetje. Wie dit kent, mag reageren!

Op het pad richting de chalet stond dit kleine knotszwammetje of heet het anders? Lekker in de nattigheid op de buik gaan liggen en fotograferen maar!

Iemand zijn ogen zijn groter dan zijn buik

heel klein paddenstoeltje.

Klassieker. En wie zegt dat mist geen mooi effect heeft op foto's?

Onbeschadigde vliegenzwammen waren amper te vinden. En die prachtige stinkzwammen helaas al helemaal niet, jammer.

Mooi niet?

De bomen van het bos

Mijn fantasie slaat hier op hol. Lord of the Rings en black metal.

Black metal is hier de uitgesproken soundtrack. Ulver, anyone?

Wat deze allemaal bij mekaar doen, weet ik niet.

Stekeltrilzwam. Prachtig niet? Lijkt op slijm maar bestaat uit allemaal kleine stekeltjes. the Aliens have landed!

En wie nu nog niet in sprookjes gelooft, is blind.

11:01 Gepost door Jeronimo in foto, travel | Permalink | Commentaren (0) | Tags: toerist, tourism, travel, ardenne, belgium, ardennes, wooods, forest, hiking, hike, paddenstoelen, mushrooms, wildlife, hotton, oppagne, durbuy, barvaux, sy | |  Facebook

Gent in pictures

Ondertussen ligt deze blog stil. maar ik wil u bepaalde foto's niet onthouden.
Mijn geliefde Gent. Toerist in eigen stad.
Als je meer foto's wil zien dan volg je me maar op twitter of instagram of flickr.

De fietsbrug aan de Nieuwe Vaart richting Wondelgem. Voor het eerst reed ik daar. Tijd om te zien waarheen die brug leidt, helaas nog niet gehad.

Wie herkent dit aquarium? Jawel, Café de Onvrije Schipper op de Korenlei.

Net toen frank De Boosere zie dat in deze tijd van het jaar de zon prachtige halo's veroorzaakt, keek ik uit mijn vensterraam en jawel, wat zag ik naast een prachtige wolkenformatie?

OK, deze is Gent niet, maar Sint-Niklaas, waar ik in mijn vorige job jaren geleden enkel professioneel kwam, ging ik er nu op date.
Veel meer kan ik daar niet over kwijt.

Het gratis festival Copacobana. In Park Rozenbroeken in Gent. De eerste keer dat ik er kwam en waw, wat gezellig en af en toe zelfs goeie muziek! En lekker eten! Deze foto nam ik vanuit de eetbus van cateraar Picnic Del Mundo, de cateraar die ook op ons roller deryb toernooi SKOD, "2014 - A Skate Odyssey" stond.

Ik heb een nieuwe fietsroute ontdekt. Langs de Schelde richting Wetteren. Deze foto is van mijn poging om weer te lopen. Helaas de knie wou na 6 km niet meer mee terwijl het lichaam er zeker 20 aan kon denk ik. Helaas. sindsdien doe ik er toertjes met de fiets. Een kapotte fiets voor extra workout that is.

10:39 Gepost door Jeronimo in foto, travel | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gent, watern, fietsbrug, toerist, tourism, ghent, flanders, picnic del mundo, copacobana, festival, rozenbroeken, schelde | |  Facebook

Thor - The Dark World

zoals verschenen op de filmblog.

Ik ben opgegroeid in de waan dat ik een viking was. Dat was nadat ik Old Shatterhand was en De Rode Ridder. Epische viking metal maakte deel uit van mijn tienerjaren. En nog steeds heb ik een oude voorliefde voor Oud-Europese mythologie. Toch sta ik niet meteen te springen als er een Hollywood-productie komt die de godheden en Oude Werelden op het grote doek wil gooien. We kennen allemaal de absurdistische benadering die mikt op onoverwinnelijke superhelden en speciale effecten.


Maar als fan van Natalie Portman gaf ik me toch op als vrijwilliger om de DVD van Thor: The Dark World (2014) van Alan Taylor eens te bezien. Een dooie zondagnamiddag na de training, welk moment is er meer geschikt? En Chris Hemsworth neem ik er ook maar bij. En lap, blijkt dat Thor: The Dark World verdikke de sequel is. Gelukkig hoef je net zoals bij "Thuis" niet de vorige aflevering gezien te hebben om te kunnen volgen. Bepaalde zaken doen nu niet meteen ter zake en de verwijzingen naar de vorige prent zijn van een zelfde niveau als wanneer Jommeke een voetnoot in zijn tekstballonnetje heeft, verwijzend naar een vorig nummer.

Ik wil niet te denigrerend doen. Er is een publiek voor dit soort films en het uitmelken van superheroes en het maken van combinaties tussen verschillende mythologieën, comics en andere helden en franchises is nu eenmaal een geldfontein. Een geldfontein die erg nodig is om het allemaal nog visueel spannend te maken. Thor: The Dark World brengt niets nieuws onder de zon, maar stelt op het visueel vlak ook niet teleur. Het kan niet tippen aan de werelden van The Lord of The Rings, maar hoeft eigenlijk niet onder te doen voor pakweg Star Wars.

Korte inhoud: Dokter Jane Foster (Natalie Portman) is met haar vrienden op zoek naar Thor (Chris Hemsworth). Door een simpel toeval ontdekt ze een portal naar de andere werelden. In de andere werelden is er eindelijk vrede gekomen. Maar Malekith (Christopher Eccleston), de Dark Lord, zint op wraak na zijn nederlaag. Hij hoopt de Aether, een oerkracht van voor het ontstaan van het heelal, die diep verborgen zit, terug te vinden en daarmee de wereld van Asgard en anderen te vernietigen en de allesomvattende duisternis in ere te herstellen. Helaas voor Jane, heeft de Aether bezit van haar genomen en wordt zij een doelwit voor Malekith en zijn duistere Engelen. Thor ziet zich genoodzaakt haar te redden en zelfs zijn eigen volk voor haar achter te stellen. Zal de liefde tussen Godheid en nietige mens overleven, en zullen zij het kwaad kunnen overwinnen?

In dergelijke films weet je de uitkomst van te voren. Hoop en verraad. Vertrouwen en bekering. Bedrog en liefde, het loopt allemaal in mekaar over. Gelukkig straalt Chris Hemsworth toch een redelijk overtuigde godheid uit: sterk, blond, redelijk knap ogend en niet te dom. Ook Malekith en zijn handlangers vind ik redelijk goed gecreëerd. Als dienen die toch vooral om neergemaaid te worden. Zelfs Tom Hiddleston als Loki is erg overtuigend voor dergelijke rol. In de film zien we ook nog steeds Anthony Hopkins, Jaimie Alexander en Idris Elba.

 Thor The Dark World animated picture Thor The Dark World animated picture

De komische noten in de film geven niet echt een meerwaarde, maar stoppen het ritme van de film ook niet te hard gelukkig. En met al die machtige Goden stellen we ook geen vragen bij bepaalde gebeurtenissen. Ik vind het wel leuk dat de Deus ex Machina eerder Homo ex Machina is geworden. Het kan verkeren. Ik heb de film uitgekeken zonder mij enig moment geërgerd te hebben. Zoals gezegd, dit is er eentje voor de liefhebbers.

De DVD, Blu-ray, VOD en Blu-ray 3D van Thor: The Dark World zijn vanaf 12 maart 2014 beschikbaar. Spijtig genoeg hebben we niet de 3D versie van de film gezien en kunnen we dus ook gniet oordelen over de kwaliteit van de conversie. Wat we wel kunnen meegeven is dat de schijf meekomt met een exclusieve vooruitblik op Captain America: The Winter Soldier (2014), naast wat behind-the-scenes materiaal, deleted & extended scenes en bovenal het audio-commentaar van van regisseur Alan Taylor, producent Kevin Feige, acteur Tom Hiddleston, cinematograaf Kramer Morgenthau.


Beoordeling: 3 / 5

Recensie door op 24 maart 2014


*** Thor: The Dark World trailer #2 ***

09:58 Gepost door Jeronimo in film | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook


Frances Ha (dvd)

In dit triestige en eeuwige herfstweer sprak de begeleidende uitspraak op de hoes van de Blu-ray Frances Ha (2012) mij wel aan. "Verbluffend" en "vol levenslust" naar ik mij meen te herinneren. Allez hup dan, perfect voor een miezerige avond door de week. Alleen, ik vraag mij eigenlijk af of die film wel zo levenslustig is en verbluffend als ze laten doorschijnen.

Frances Ha animated picture

Korte inhoud: Frances (Greta Gerwig) is een 27-jarige New Yorkse levenslustige jongedame. Ze danst bij een dansgroep als aspirant. Het wordt snel duidelijk dat ze daar geen toekomst heeft, al wil ze dat wel. Ze heeft een hartsvriendin Sophie (Mickey Sumner) met wie ze samenleeft. Maar haar vriendschap loopt niet zo goed als Frances wel had gewild. Frances leeft op den bots en wil zo veel mogelijk uit het leven halen en kansen grijpen. En daar horen tegenslagen bij, ontgoochelingen en keuzes.

Frances Ha werd geregisseerd door de voor mij onbekende Noah Baumbach. Greta Gerwich, de hoofdrolspeelster en mede-schrijfster kende ik evenmin. Het is een praatfilm. Frances Ha kan heel erg doordraven. Ze is een zelfbewuste jongedame die op het eerste zicht braakt van energie en optimisme. Ze ratelt tegen de andere personages. Ze zegt luidop wat ze denkt en hoe ze denkt met de situatie om te gaan.

Levenslustig, misschien. Maar persoonlijk vind ik dat niet zo. De eeuwige single die zich hip tracht voor te doen. Het beeld van de happy single, die als puntje bij paaltje komt toch op zichzelf is aangewezen. Vrienden voor wie je alles doet, blijken uiteraard af en toe andere prioriteiten te hebben, namelijk hun partner. Heel herkenbaar soms. Daarom niet dat de eeuwige singles dan trieste personen zijn. Integendeel. Ik vind dat de film daarom toch een donkere ondertoon bezit. Deze wordt kracht bijgezet door het prachtige zwart-wit. Het soort zwart-wit waar ik van hou: eerder donker dan licht. Het voelt ook anachronistisch aan. Je denkt in de jaren stillekes te zitten, maar toch zit je ergens in de moderne tijd, gelet op de gsm's.

frances hafrances hafrances ha

Frances Ha beschikt over een grote veerkracht. Ze blijft niet bij de pakken zitten ondanks de tegenslagen en ontgoochelingen, vecht ze voor de mensen die haar dierbaar zijn. En dat is dan ook de kern van de film: vriendschap, loyauteit, elkaar terug vinden. Ik vermoed dat dit eerder een film voor dames is, mij sprak hij niet zo verschrikkelijk aan eerlijk gezegd. De film is blijkbaar vooral voor volwassenen. Frances is een wat vreemde figuur, een sterke dame zouden sommigen menen. Ook al is ze een zonderlinge, Frances is zeker wel ontwapenend, en het is moeilijk om haar niet te appreciëren. De film bevat heel occasioneel wat sex-talk, de R-rating op zich is daarom overdreven. De DVD en Blu-ray liggen ondertussen al een tijdje in de winkelrekken.

*** Frances Ha trailer ***

08:48 Gepost door Jeronimo in film | Permalink | Commentaren (1) | |  Facebook


The Monuments Men ***

'George Clooney. What else?' Niets! Wanneer de afgelopen decennia Mr George Clooney op draafde, waren het niet alleen de dames die storm voor hem liepen. Als cinefiel moet ik zeggen dat films met hem meestal niet tegen vallen. Ik mag zelfs positiever zijn en zeggen dat hij heel wat kwaliteit wist te brengen op het scherm. Nooit te diepzinnig. Nooit te oppervlakkig. Meestal met een humoristische toon al dat niet in lagen verwerkt. En in veel gevallen omringd met een cast die het ego-trippen wat beperkt. Al klinkt ook dit te negatief.

The Monuments Men,george clooney,Matt Damon,Bill Murray,John Goodman,Jean Dujardin,Hugh Bonneville

Korte inhoud: De Tweede Wereldoorlog loopt op zijn einde. De nazi's trekken zich terug, maar niet zonder alle kunstschatten die ze roofden veilig op te bergen. Frank Stokes, een Amerikaanse kunstliefhebber kan het leger ervan overtuigen een peloton op te richten met de missie gestolen kunstwerken terug te vinden. Hij krijgt geen soldaten mee, maar allemaal vrienden van hem die de kunst een warm hart toedragen. Geef ze een helm en een geweer en drop ze in het zog van de invasie vanuit Normandië en het komt wel goed, denken ze. Het wordt een race tegen de tijd, de Nazi's en de Russen.

Toen ik hoorde over The Monuments Men (2014) was ik meteen getriggered. Ten eerste is het Clooney die die film regisseert. Dus wat zou het worden? Iets à la de Ocean's-trilogie of eerder iets raars à la Burn After Reading. Of ergens de middenweg zoals zijn rollen in de films van de Coen-brothers waar de grens tussen humor met dubbele bodem en cynisme nogal dun is soms. Alvast geen romcom in de zin van Intolerable Cruelty (2003). Daarnaast het verhaal over de tweede wereldoorlog. Altijd leuk oorlogsverhalen. Bovendien een oorlogsverhaal over de gestolen kunst. En niet zomaar kunst. Kunst die in België, in Brugge en Gent vertoeft. Al vind ik dat het Vlaams onderwijs ferm te kort schoot aangezien ik nooit op school geleerd heb dat de Madonna van Michaelangelo verdikke in een kerk in Brugge staat.

Een mens moet dan eens een half gefantaseerde film zien op de helft van zijn levensverwachting om nog eens bij te leren over kunst. Anyway The Monuments Men. Hoe kan ik het beschrijven? Een heel aparte stijloefening toch. Geen drama, geen actie, geen thriller...

Clooney slaagt erin de sfeer te creëren van de oorlogsfilms uit de jaren zestig. Alles peis en vree en van de oorlog merk je niet veel. De helden hebben een missie, bewegen zich van punt A naar B al fluitend op de passende muziek en ja occasioneel komen ze een hindernis tegen die ze moeten overwinnen.
Het is wel wat wennen in het begin. De vrolijke toon van de film is gemakzuchtig, traag en nonchalant. Een hoop ouwe rakkers die samen op avontuur trekken als gingen ze op scoutskamp. Alles behalve de grimmigheid van hoe een oorlog echt is.

Eenmaal dat beseft, en je kunt ook niet anders, want de muziekscore van Alexandre Desplat is soms net iets te dramatisch bij op zich onbetekenende scènes. Denk maar aan de scène waar een dubbeldekker uit een schuur te voorschijn komt. Alsof een wonder is geschied. Maar zo zag je het ook in de eerder genoemde oude films. Een soundtrack met een fluit is bovendien zelden grimmig of donker te noemen. Toch verveelt de film niet. Het tempo ligt net hoog genoeg en ondanks de heel eenvoudige plot en het gebrek aan actie, houdt hij je aandacht vast. Al is de ontknoping ook weer zo gemakkelijk als in de films van de jaren zestig.

the monuments men,george clooney,matt damon,bill murray,john goodman,jean dujardin,hugh bonnevillethe monuments men,george clooney,matt damon,bill murray,john goodman,jean dujardin,hugh bonnevillethe monuments men,george clooney,matt damon,bill murray,john goodman,jean dujardin,hugh bonneville

the monuments men,george clooney,matt damon,bill murray,john goodman,jean dujardin,hugh bonneville,cate blanchettethe_monuments_men_2014_pic05.jpgthe_monuments_men_2014_pic06.jpg

Een pluim voor de cast. Het gezapige werkt door dat de cast zo goed gekozen is. Pafferige lamme goedzakken die hun leven opofferen voor de goede zaak. Mannen die geen soldaat zijn en dat nooit zullen zijn. Ze zijn kunstliefhebbers, houden eerder van een gezellige drink met art-talk dan van het liggen en de modder en schieten op alles wat beweegt. De paar scenes waar er kogels worden afgevuurd vind ik in dat opzicht dan ook heel goed gefilmd. Cate Blanchette als de Franse Claire Simone is ijzersterk. Haar licht frigide secretaresse-look, houterig en stijf met daaronder toch die hunkering naar romantiek. Sterk.

Matt Damon als luitenant, de enige die echt soldaat is, maar een soort Frans zwatelt die niemand begrijpt zonder dat hij zijn personage belachelijk maakt zoals Brad Pitt in die andere oorlogsfilm. Bill Murray, John Goodman, Jean Dujardin en Hugh Bonneville als lamme goedzakken. Top. Ze zijn geen Dirty Dozen, maar de parallellen zijn ergens toch te trekken. Een missie die niet gesteund wordt door de legertop maar als ze slaagt toch mooi meegenomen. Ze moeten hun plan trekken en dat het plantrekkers zijn, dat staat als een paal boven water.

De verdienste van de film is dat het geen actie-thriller is geworden omdat het dan weer zo'n film zoals duizend in een dozijn ging zijn geworden, waar je even goed Tom Cruise of Pierce Brosnan kon voor inschakelen. Bovendien met al dat Marvel-gedoe is het leuk eens menselijke antihelden aan het werk te zien. De film werd bij ons uitgebracht door Sony en Columbia Pictures op 12 maart 2014 en heeft zijn productiebudget vlotjes verdubbeld. Ondertussen wordt het afwachten op de Blu-ray release.

*** The Monuments Men trailer ***


Beoordeling: 3 / 5

Recensie door op 13 april 2014

08:46 Gepost door Jeronimo in film | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook


Blue Jasmine

Op 21 januari 2014 komt Blue Jasmine (2013) van Woody Allen (poster) op Blu-ray en DVD. Een film waarvoor Cate Blanchett vorige zondag met de Golden Globe ging lopen voor haar acteerprestatie.

cate blanchett,alec badwin,sally hawkins,peter sasgaard,woody allen,blue moon,blue jasmine,bobby cannavale

Cate Blanchett speelt er de hoofdrol naast Sally Hawkins, de actrice op wie iedere vent verliefd werd tijdens Happy-Go-Lucky (2008) en ook hier weer alle charme steelt. Verder zijn er nog Peter Sarsgaard en Alec Baldwin. Grote namen bieden geen garantie uiteraard, maar toch. Als fan van het eerste uur van Woody Allen's films, wou ik Blue Jasmine (2013) toch wel zien en we werden niet teleurgesteld.

Korte inhoud: Cate Blanchette is Jasmine, zoals ze zich noemt. Een getormenteerde vrouw die alle houvast in haar leven is verloren sinds de breuk met haar man. Ten einde raad vliegt ze van New York, Park Avenue, richting 305 Van Ness, San Francisco. Voor de kenners van beide straten, deze contrasteren nogal met elkaar, net zoals Jasmine sterk contrasteert op vlak van levensstijl met haar zus Ginger, schitterend vertolkt door Sally Hawkins. Jasmine denkt dat ze haar leven weer op de rails zal krijgen in San Francisco. Ginger hoopt alleen dat Jasmine niet te lang zal blijven, want ze heeft zelf plannen met haar leven, net zoals haar vriend Chili (Bobby Cannavale), die de komst van Jasmine maar met lede ogen aanziet.

Algauw leidt het samenleven van de twee verschillende vrouwen tot conflicten en zoals je bij iedere Woody Allen-film wel weet, elke protagonist en elke figuur heeft zijn eigen trauma's, losse vijzen, angsten, twijfels, onzekerheden, dromen, verlangens en pijnen. Dit alles weet Allen in een zeer onderhoudend niet al te diepzinnig filmpje te mixen. Cate Blanchette schittert als de psychologisch wrak, de rijkeluisvrouw die van haar voetstuk is gevallen maar opeens weer nieuwe hoop koestert en zich uitermate goed voelt als ze denkt weer even de persoon te kunnen zijn die ze vroeger was. Sally Hawkins als simpele arbeidersvrouw zonder al te veel ambities die ook opeens denkt dat het gras groener is aan de overkant maar snel de nuchtere waarheid onder ogen moet zien.

cate blanchett,alec badwin,sally hawkins,peter sasgaard,woody allen,blue moon,blue jasmine,Bobby Cannavalecate blanchett,alec badwin,sally hawkins,peter sasgaard,woody allen,blue moon,blue jasmine,Bobby Cannavalecate blanchett,alec badwin,sally hawkins,peter sasgaard,woody allen,blue moon,blue jasmine,Bobby Cannavale

Vooral interessant is hoe de zenuwinzinkingen van Jasmine ons terugbrengen naar flashbacks van het verleden van toen ze de troffee-vrouw was van Hal (Alec Baldwin) een succesvolle zakenman met een blijkbaar oneindig imperium. De laatste decennia levert Wooddy Allen tal van films af die volgens kenners nog niet tot aan de enkels reiken van zijn meesterwerken van de jaren zeventig en tachtig. Mij doet dat er niet toe. Woody Allen kruidt en mixet dan wel altijd dezelfde ingrediënten in zijn films, het blijft werken. De muziek speelt iets minder de hoofdrol in deze film, maar we onthouden vooral "Blue Moon".

*** Blue Jasmine trailer ***

11:32 Gepost door Jeronimo in film | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cate blanchett, alec badwin, sally hawkins, peter sasgaard, woody allen, blue moon, blue jasmine, bobby cannavale | |  Facebook


Casse-tête Chinois (2013) *** review

Er zijn van die trilogieën die puur de zaken uitmelken voor een grotere recette en er zijn er waar je eigenlijk wel op zit te wachten. Ik denk bijvoorbeeld aan Richard Linklater zijn derde deel Before Midnight (2013), overal goed onthaald in de pers. In hetzelfde luchtige straatje vinden we Casse-Tête Chinois (2013) van Cédric Klapisch. Wie van l'Auberge Espagnole (2002) en Les Poupées Russes (2005) heeft gehouden, moet deze gaan zien! Ik ben nog steeds niet zeker of ik Les Poupées Russes wel ooit gezien heb, in ieder geval weet ik wel dat ik l'Auberge Espagnole enorm kon smaken.

Casse-tete Chinois,Cedric Klapisch,lAuberge Espagnole,Les Poupees Russes,Before Midnight,Richard Linklater,Romain Duris,Kelly Reilly,cecile de france,Audrey Tautou

We zijn ondertussen ruim tien jaar later. In Casse-Tête Chinois zijn we nog verder. De personages van toen naderen de veertig en zitten in de situaties die voor velen onder ons wel herkenbaar zijn, al is de 40 voor mij nog enkele jaren veraf gelukkig. Het is alvast een mijlpaal. Een punt van bezinning. Over wat je eigenlijk al bereikt hebt in het leven. Je wordt veertig en je kijkt waar je nu staat? Wat heb je al die jaren gedaan? Wat heeft het opgebracht? Is het gedaan of is er nog iets te beleven, is er nog iets van het leven te maken? Zware existentiële vragen, waarmee velen worstelen en waarover ook het hoofdpersonage zicht het hoofd breekt. Vandaar de titel wat vrij vertaald kan worden door 'hersenbreker'. Gelukkig voor de kijker wordt dit alles wel op de typisch luchtige en ontspannende manier verteld.

Korte Inhoud: Xavier Rousseau (Romain Duris) wordt bijna veertig. Momenteel zit hij in New York en hij moet een manuscript afwerken voor een nieuw boek. Hij vindt geen andere inspiratie dan zijn eigen leven. Hij wordt namelijk veertig en wil de balans opmaken. Aan de hand van de terugblik op zijn leven, krijgen we flash backs te zien en vooral een vertelstem die in onwillekeurige volgorde sprongen in het verleden maakt die we als kijker zelf moeten trachten samen te stellen. Is hij mislukt? Wat stelt zijn leven voor?

Hij is gescheiden van de moeder van zijn kinderen Wendy (Kelly Reilly), hij wil Amerikaans staatsburger worden, maar het enige wat hem daarbij kan helpen is vast werk vinden en een vrouw om mee te trouwen. Verder blijkt zijn jeugdvriendin Isabelle (Cécile De France) samen met haar vrouw in New York te wonen en ook die heeft hem nodig om haar gezinsgeluk compleet te maken. En als het nog niet genoeg was, hup daar komt opeens Martine (Audrey Tautou) zijn ex van vroeger, nu gescheiden, opdraven met haar kinderen.

De film heeft alvast uitgangspunten genoeg om te vervallen in doldwaze komische situaties. Gelukkig of helaas is dit niet het geval. Ik heb echt de eerste drie kwartier van de film nodig om me een beetje aangesproken te voelen. Er gebeurt veel te weinig, de aanloop naar alle situaties is te lang, hoewel het tempo wel goed lijkt te liggen. Maar de regisseur neemt mijn inziens iets teveel tijd om te vertellen hoe Xavier in zijn huidige situatie is terecht gekomen. Fast-forward-getoonde beelden werken daarom zelfs een beetje contraproductief. Als je het dan toch heel snel wil vertellen, laat het dan over aan de suggestie en het intellect van de intelligente kijker die wel zal weten wat er al dan niet gebeurd is in het verleden. Alles uitleggen hoeft namelijk niet.

casse-tete chinois,cedric klapisch,lauberge espagnole,les poupees russes,before midnight,richard linklater,romain duris,kelly reilly,cecile de france,audrey tautoucasse-tete chinois,cedric klapisch,lauberge espagnole,les poupees russes,before midnight,richard linklater,romain duris,kelly reilly,cecile de france,audrey tautoucasse-tete chinois,cedric klapisch,lauberge espagnole,les poupees russes,before midnight,richard linklater,romain duris,kelly reilly,cecile de france,audrey tautou

casse-tete chinois,cedric klapisch,lauberge espagnole,les poupees russes,before midnight,richard linklater,romain duris,kelly reilly,cecile de france,audrey tautoucasse-tete chinois,cedric klapisch,lauberge espagnole,les poupees russes,before midnight,richard linklater,romain duris,kelly reilly,cecile de france,audrey tautoucasse-tete chinois,cedric klapisch,lauberge espagnole,les poupees russes,before midnight,richard linklater,romain duris,kelly reilly,cecile de france,audrey tautou

Waar de regisseur dan wel weer mooi gebruik van maakt is de driehoeksverhoudingen van Xavier die verbonden zijn met de driehoeksverhoudingen van de andere personages. Heel ingewikkeld is het niet om te volgen. En opeens hup daar is 'm. Ik zit inde film. Ik erger me niet meer aan Xavier. Ik kan zelfs genieten. Het is al dan niet toevallig het moment waarop de film echt begint. Xavier zit in New York in het hier en het nu en alles wat gebeurt is heden en toekomst.

Ook de vertelstem-factor begint beter te werken. We zitten in de gedachten van Xavier. Hij becommentarieert en filosofeert. Mooi. We leren zo de andere personages beter kennen die eigenlijk enkel dienen ter ondersteuning van het verhaal. En gelukkig zijn het goeie actrices. Audrey Tatou is altijd leuk om zien. Cécile de France heeft een echte naturel over haar en Kelly Reilly is dan wel de bitch van een ex-vrouw, het is en blijft een "vurige rosse" gelijk dat we zeggen.

Veel diepgang is er niet, maar dat hoeft niet. Leuke luchtige Franse cinema. De jeugdigheid en de pittigheid van "Auberge Espanol" kon ons indertijd ferm boeien, zoveel jaar later zijn de scherpe kantjes er wel afgevallen. Maar jah, we zijn dan ook geen twintig meer en de hoofdpersonages ook niet.

*** Casse-Tête Chinois trailer ***


Komeneten - Gratin Parmentier à l'Italienne

Om de zoveel maanden spreken we met zijn allen af bij iemand thuis. Wij, dat zijn mijn oude studiemakkers en hun vrouwen en kinderen. Met drie schieten we nog over. Maar met alle vrouwen en kinderen erbij toch een hele bende om in je huis te hebben. Ik heb enkele keren mijn toer overgeslagen, maar dit keer heb ik hen lekker verwend. Een avondlijk dineetje. En met een recept uit de knispels van mijn mama. Uit de Libelle, wat het hoofdgerecht betreft toch.

Provençaalse Tomaat-Auberginesoep
(recept voor 4 personen) Uiteindelijk kon ik er zeven man elk twee grote pollepels van serveren.
- 800 gram gepelde tomaten
- 500 gram aubergine
- 1 rode paprika
- 1 ui
- 1 teen knoflook (naar believen)
- 1 liter groentenbouillon
- 1 eetlepel boter
- 1 afgestreken eetlepel bloem
- 1 talkje tijm
- 8 korianderbolletjes (pletten)
- tabasco (voor de liefhebbers, de soep is al pittig genoeg zonder)
- peper en zout naar behoefte
- beetje komijn (idee van de mama)

Als u alles goed doet ziet dat er zo uit en is de algemene kritiek lovend in de superlatieven.

soep, provençaalse tommat-auberginesoep

Hoofdgerecht: Gratin Parmentier à l'Italienne

recept gaat uit van 3 personen, de hoeveelheden werden aangepast
- 1 kg pureepattatten (uiteindelijk 1.5 kg gebruikt)
- 1 ui
- 3 wortelen
- 500 gram gemengd gehakt (reken minimum 150gram per persoon)
- 1 laurierblad (2 gebruikt)
- 1 takje tijm (oppassen, niet te veel!)
- 50 gram boter
- 1 dl melk (aangezien het achteraf de oven in moet: meer melk zodat je pure echt zacht is)
- 200 gram gemalen emmentaler

Je maakt de puree, werkt af met melk om het zachter te maken, zout, nootmuskaat

2013-12-14 11.06.55 (2).jpg

Je bakt het gehakt lichtjes aan terwijl je het verkruimelt
Je stooft de ui en de fijngehakte wortels net gaar
Voegt het tomatenvlees toe, laat alles nog wat goed stoven met de laurier en de tijm.
Je voegt wat komijn toe (fantasietje van de mama) voor de kenmerkende zoete smaak

2013-12-14 10.29.24.jpg

2013-12-14 10.29.34.jpg

2013-12-14 10.44.58.jpg

Daarna boter je je kom in, legt een laag van je gehakt saus en daarboven strijk je een laag puree uit.

2013-12-14 11.48.59.jpg

2013-12-14 11.50.10.jpg

Je werkt af met kaas en hup de oven in om het wat te gratineren.

2013-12-14 11.57.06.jpg


2013-12-14 20.58.35.jpg

Chocolademousse van Jeroen Meus op de wijze van de mama.

En uw gasten en u zullen lekker gegeten hebben!
Do try this at home!

19:44 Gepost door Jeronimo in culinair | Permalink | Commentaren (0) | Tags: komen eten, recept, provençaalse tomaat-auberginesoep | |  Facebook


Gravity 3D (***,*)

We hebben het hier al eerder over Gravity (2013) van Alfonso Cuarón gehad. We vroegen ons toen af hoe deze film zou overkomen op het publiek; niet alleen qua speciale effecten, maar ook qua acteerprestaties. Om over de eeuwige discussie over de al dan niet meerwaarde van 3D nog maar te zwijgen. In elk geval ik was niet teleurgesteld, integendeel.

gravity,sandra bullock,george clooney,alfonso cuaron,steven price,3d

Korte inhoud: Dr. Ryan Stone (Sandra Bullock) is een briljante medische ingenieur die op haar eerste shuttlemissie gaat met de ervaren astronaut Matt Kowalsky (George Clooney), die het commando heeft over zijn laatste vlucht voor hij op pensioen gaat. Maar een schijnbaar routine ruimtewandeling draait uit op een ramp. De shuttle wordt vernietigd waardoor Stone en Kowalsky helemaal alleen achterblijven – enkel vastgeketend aan elkaar en steeds verder zwevend in het duister. De oorverdovende stilte verraadt dat ze elke link met de Aarde verloren hebben ... en elke kans op redding. Angst wordt paniek, en elke hap lucht vermindert de nog resterende hoeveelheid zuurstof. Maar misschien is de enige weg naar huis verder te gaan in de angstaanjagende uitgestrektheid van de ruimte.

En hiermee weet je meteen genoeg. De film begint in stilte, rustig, doet ons wennen aan de eindeloosheid en de geluidloosheid in de ruimte. Aan het feit dat tijd bijna zinloos is en alles aan een trager tempo gaat.
We kunnen genieten van de prachtige beelden van de aarde. We kunnen genieten van hoe het daar zou moeten voelen. Daar onmetelijk hoog in de ruimte en toch op schijnbaar armlengte afstand van de aardbol. Beangstigend en comfortabel veilig tegelijk.

We volgen de chitchat tussen de personages die bezig zijn met een ruimtewandeling. Ze doen rustig hun werk. We kunnen ons als kijker afvragen of dat eigenlijk effectief makkelijk gaat zo werken met die dikke handschoenen. Ik kan nog niet eens mijn fietsslot openen met mijn handschoenen aan. En dan plaatsen we ons weer in de rol van Clooney, die met een soort jetpack wat en en weer tolt in de ruimte. Plezierig dat zoiets moet zijn, zolang je vast hangt en niet door een stuurfout de eindeloze zwartheid wordt in gekeild. En dan de grapjes met Houston. Het moet zijn zoals de verkeersleiding van een luchthaven of van het spoor. Alles in orde: doe je werk maar en hoe is het nog met de vrouw en kinderen. Een mooi alledaags toneel tot opeens de relaxte sfeer wordt doorbroken door een bericht van Houston: er is een satelliet ontploft en de brokstukken vliegen de richting van onze personages uit, aan een duizelingwekkende snelheid van 32.000 km/u.

Voor zover de 3D tot nu toe al een meerwaarde bood, de rondvliegende brokstukken zijn daarvan het ultieme bewijs. Niet dat je iets kunt waarnemen dat geen luchtverplaatsing teweegbrengt en aan 32000 km/u voorbij suist, maar voor de film brengen ze dat maar eventjes in beeld, anders valt er niets te zien.
Ik vergeef het dus de filmmakers dat ze voor de film de rondvliegende brokstukken in beeld brachten en ook de inslagen en gevolgen filmden op een voor het menselijk oog waarneembare wijze.

Gravity animated pictureGravity animated picture

Onze helden overleven de inslagen maar het ruimtestation is vernietigd en ze zijn op elkaar aangewezen. Allleen en verloren. Geen radiocontact. Je zou voor minder een hartstilstand krijgen. Sandra Bullock moet hier op haar eentje acteren en de film rechthouden met het tonen van oprechte emoties zoals stress, existentiële angsten, haar enorme ervaring als professor, als mens met maar één doel: in leven blijven en proberen de aarde te bereiken. Het ene moment slaat ze in dolle paniek, het ander moment haalt de professional in haar weer de bovenhand, op momenten waar het einde nabij lijkt, komt de mens in haar boven. Sandra Bullock is altijd één van mijn favoriete actrices geweest. Niet uitmuntend goed, maar vooral menselijk. Geen uitgesproken karakter, maar een mix van wat alles en zonder al te harde kantjes. Ze brengt het er mijn inziens meer dan behoorlijk van af. Al heb ik wat problemen met het Hollywoodiaanse. Of verwar ik het met het typisch Amerikaanse. Het is een verhaal van hoop. Wanneer je denkt dat je leven eigenlijk niets voorstelt en je er bij neerlegt dat het einde het einde is, dan is er altijd wel weer hoop.

In elk geval. Wie twijfelt of een film kan boeien over twee mensen in de ruimte; er zijn eerder al films gemaakt over een mens in een graf en twee mensen in de zee. Het verhaal boeit! Al zijn er veel momenten waarin er 'niets' gebeurt. Het bouwt de film op, het bepaalt de setting. De climax is het spectaculaire einde. Iets waarvan je weet dat het zo gebeurt maar nooit echt zag, want zoiets werd nooit in het echt gefilmd. Mocht het een documentaire zijn, dit zou effectief waarheidsgetrouw zijn, denk ik. Blij dat ik deze film gezien heb. Gravity is ondertussen ook al genomineerd voor 4 Golden Globes, waaronder Beste Film, Beste Actrice, Beste Regisseur en Beste Muziek van Steven Price.

*** Gravity trailer ***

***Related Post***

11/05/2013: Gravity trailer met Sandra Bullock en George Clooney

09:59 Gepost door Jeronimo in film | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gravity, 3d, sandra bullock, george clooney, alfonso cuarón | |  Facebook


Jeune et Jolie

Van François Ozon had ik nog maar twee films gezien. Het verrassende Swimming Pool (2003) en meer recent zijn luchtige onderhoudende komedie Potiche (2010). Naar Jeune & Jolie (2013) ging ik dan ook kijken met de verwachting van niveau.

françois ozon,jeune et jolie,swimming pool,potiche,Marine Vacth,Johan Leysen

Dat mijn verwachtingen werden overtroffen kan ik niet zeggen, dat ik ontgoocheld was evenmin. Jeune & Jolie mist de diepgang of de uitwerking om de middelmoot te overstijgen. Maar in elk geval wordt je ongelofelijk gecharmeerd en verleid en gefascineerd door het hoofdpersonage. Op dat vlak zit de casting meer dan uitstekend.

Korte inhoud: Isabelle (Marine Vacth) is een zeventienjarige tiener. Ze heeft een doodnormaal leven. Haar moeder heeft een nieuwe vriend, haar jonge broer loopt constant achter haar aan, ze heeft een goeie vriendin op school. Niets speciaals aan de hand. Na een korte affaire met een vakantielief, lijkt Isabelle steeds spannender zaken op seksueel vlak te willen doen en in het grootste geheim gaat ze werken als escort girl. Dat is zo wat de plot. Dat is qua verhaal hetgeen waarmee we het moeten doen. Beetje mager. Want over de beweegredenen waarom komen we amper iets te weten. Misschien hoeft dat ook niet. François wil duidelijk niet veel uitleggen maar ons gewoon laten zien wat Isabelle doet. Flanerend van het ene afspraakje naar het andere. In het begin aarzelend en bang, maar steeds meer komt de drang naar meer opzetten en wordt ze vuriger, een echte femme fatale. En dan ontmoet ze George (Johan Leysen). Een oudere man die ze wat regelmatiger ziet dan haar andere klanten.

Als kijker zit je op het leven van Isabelle. Vier seizoenen lang, en ook vier songs lang. Ozon biedt ons een voyeuristische kijk op haar doen en laten. De sobere fotografie met eenvoudige lange headshots, statische beelden van de kamers waar de scènes en ook vrijpartijen zich afspelen is vanuit dat oogpunt heel functioneel. We observeren. We voelen ons ook voyeur maar tegelijk ook enorm gefascineerd en aangetrokken door Isabelle. Chance dat ze in het echte leven meerderjarig is, denk je opeens. Marina Vacth, de jonge actrice is dan ook oogverblindend verleidelijk. Ze heeft een heel sexy en erotische uitstraling en enkel haar blik brengt je in vervoering. Ze heeft die zeldzame schoonheid, die je af en toe bij modellen ziet en als fotograaf kan je maar dromen van dergelijke uitstraling en blik.

françois ozon,jeune et jolie,swimming pool,potiche,Marine Vacth,Johan Leysenfrançois ozon,jeune et jolie,swimming pool,potiche,Marine Vacth,Johan Leysenfrançois ozon,jeune et jolie,swimming pool,potiche,Marine Vacth,Johan Leysen

Gelukkig dat de actrice het spel enorm goed speelt en zowel haar klanten als de kijker weet te verleiden en mee te slepen in haar leven. Maar voor de rest is het een vrij mager verhaal dat puur een blik werpt op het dubbelleven van een jonge tiener. Om het met een beetje (te platte) boutade van een maat te zeggen "schoon tieten, matige film". De film werd genomineerd voor de Gouden Palm maar sleepte tot dusver geen prijzen in de wacht, ... niet naar de gewoonte van François Ozon.

*** Jeune & Jolie trailer ***

09:28 Gepost door Jeronimo in film | Permalink | Commentaren (0) | Tags: françois ozon, jeune et jolie, swimming pool, potiche, marine vacth, johan leysen | |  Facebook


Los Flamencos (**.5)

Altijd leuk om de avond voor dat de BNP Parisbas Fortis filmdays losbarsten, naar de Kinepolis te gaan. Er zit amper volk in de zaal en je kunt genieten van de film vanop je willekeurig gekozen plek zonder dat iemand die komt opeisen. Een andere reden was dat mijn voucher verviel en ik enkel die avond nog vrij was. Omdat de programmatie weer schrikwekkend belachelijk armtierig was, ging ik dan maar naar de Vlaamsche film die ze speelden, Los Flamencos (2013). Er wordt wel wat geschreven over deze film, maar ik wist er echt niets van. Daniel Lambo, de regisseur zegt me evenveel als uw favoriete bakker die ik niet ken, maar de cast leek me wel ok en wegens de zware werkdagen wilde ik iets luchtigs. Luchtiger dan dit kon blijkbaar niet, had ik algauw door.

los flamencos poster

In elk geval, ben ik wel liefhebber van de Vlaamse film van de laatste jaren. Los Flamencos is trouwens een kleine Vlaamse film terug naar de roots. Het is bovendien een komedie, een blijspel en zelfs onnozel.
Onnozel niet per se in de negatieve zin van het woord, maar om de mensen die een intellectuele komedie verwachten toch een beetje te corrigeren. De laatste jaren hadden we wel eerder kleine Vlaamse komische films. Ik denk aan Noordzee, Texas (2011), Het varken van Madonna (2012), Allez Eddy (2012), Groenten uit Balen (2011) al schiet deze laatste er wel met kop en schouders boven uit. Maar het gaat om klein Vlaanderen. Mensen in hun dagelijkse bestaan. Het gaat niet om de Vlaamse films die de Amerikaanse films willen nabootsen zoals Het Vonnis, De Zaak Alzheimer, Loft en dergelijke.

Het komische gehalte doet me ferm denken aan de goedkope humor uit Max (1994) of de welgesmaakte films van Koko Flanel (1990) en Hector (1987). Hoe simpeler hoe beter. Elk personage is een karikatuur. Er spelen geen normale mensen mee. De situationele humor is vanzelfsprekend en verrast niet. Maar het werkt. De film is een lekker luchtig slapstick-blijspel waar je best wel van geniet en dergelijke films moeten er ook zijn.

Korte inhoud: Drie bejaarde broers (Peter Van den Eede, Herwig Ilegems en Mark Verstraete) leiden een armtierig leventje in Turnhout. Ze willen hun moeder begraven in Mexico, maar daarvoor is geld nodig, veel geld. Na een mislukte overval belandt Raoul in de gevangenis. Na 12 jaar komt hij vrij en gaat hij op zoek naar zijn broers. César begint echter te dementeren en Pé draagt pampers en is doof. Toch blijft Raoul niet bij de pakken neerzitten en overtuigt zijn broers om een laatste slag te slaan. Dat gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot en zorgt algauw voor de ene hilarische (goedkope) situatie na de andere.

De casting is overigens perfect. Peter Van den Eede (een ietwat sullige acteur), speelt Raoul met overtuiging. Herwig Illegems zijn karakterkop hoeven we jullie niet meer voor te stellen. Hij is even goed als zijn rol in buurman Herman van in Vlees en Bloed en dat staat hem fantastisch en dan hebben we nog een sullige rol voor Mark Verstraeten, de man van de Kotmadam. Bon, breng deze drie slapstick drolsmoelen bij mekaar en je krijgt wat je verwacht! Sien Eggers komt helaas niet tot haar recht en de kleine bijrollen van Iwein Segers (man hoe is die ooit op tv geraakt en überhaupt bekend?) en Philippe Geubels zijn zeer functioneel als het gaat om het versterken van het simpele karakter van de prent.

Het doet me ook deels aan Louis de Funes, le gendarme denken omwille van de niet zo intelligente voorstelling van de agenten. Meteen weet u wat ik bedoel met slapstick blijspel. De film duurt amper een groot uur, wat het verteren extra luchtig maakt. Bovendien kregen we een trailer te zien van een film over het de jeugd van Rocco Granato, Marina (2013) van Stijn Coninx (hier heb je de poster). Voor u gillend wegvlucht: deze trailer wekte echt wel mijn interesse, en Evelien Bosmans (pic) ook wel een beetje uiteraard.

*** Los Flamencos trailer ***

08:45 Gepost door Jeronimo | Permalink | Commentaren (0) | Tags: los flamencos, peter van den eede, herwig illegems, mark verstraeten, sien eggers, kim hertogs | |  Facebook


Transporter - The series

Iedereen kent de machofilm The Transporter (2002) met Jason Statham met als zijn sequels, nu is er de Transporter: The Series (2012-), en meteen ook op bluray. Van het voordeel van bluray met je mij niet meer overtuigen. Haarscherp beeld. Of de serie mij kan overtuigen? Eigenlijk wel.

Transporter,the transporter,luc besson,taxi,Chris Vance,Andrea Osvart,Charly Hubner,François Berleand

Je verwacht van dergelijke popcornfilms en dito series exact hetgeen je nodig hebt na een zware werkdag en wanneer je in je luie zetel wilt genieten. Machisme, blinkend chroom, de geur van verbrand rubber die van het scherm springt en het zalige geschreeuw van razende motoren die je oren als sirenengezang in het verderf storten.

De films heb ik eigenlijk niet echt gezien en toen ik de serie in mijn bus kreeg, was ik die meteen ook wat vergeten. Tot die dooie avond aanbrak waar ik bedacht dat dat wel mijn zinnen zou verzetten. De eerste 12 episodes zitten in mijn box, waarvan de eerste acht geschreven zijn door Luc Besson, die de serie ook produceerde. Meteen weet ik waarom de serie zich afspeelt in Marseille en Frankrijk in het algemeen. Het doet ook ferm aan Taxi (1998) denken. En ze hoeven niet altijd over die heuvels in San Francisco te springen of in Tokyo te driften. Marseille is trouwens een prachtige havenstad, wat voor mooie beelden zorgt, haar reputatie van gangland niet te na gesproken.

Korte inhoud: Frank Martin hoeven we u niet meer voor te stellen. Al vind ik de Brit Chris Vance meer geschikt als type dan Jason. Chris zit er afgelikter uit, deftiger, knapper, een zakenman, iemand die je vertrouwt. Jason is ruwer, meer een bodyguard-type. Frank is koerier en levert pakjes af van punt A naar punt B. Zijn dispatch Carla (een bijzonder ravissante Andrea Osvárt) geeft hem instructies en zijn maat Dieter (Charly Hübner) runt een garage en zorgt voor zijn auto's. En zijn vriend de inspecteur Tarconi (François Berléand), komt ook af en toe op de proppen. Anyway. Frank heeft als "koerier" enkele regels: "Never change the deal", "No names", "Never open the package" en "Never make a promise you can't keep"... Je ziet van hier dat in de loop van de serie deze regels af en toe gebroken worden met alle onheil van dien.

Iedere episode staat op zich en warempel al van de eerste minuten krijg je blote tieten te zien. Al dan niet relevant, maar dat zorgt toch wel voor een belachelijke "16+"-rating. Daar gelaten situeren de vrouwelijke bijrollen zich voornamelijk op het "sois belle et tais-toi"-type, op enkele femme fatales na, waar onze Frank ook niet ongevoelig voor blijft. Bijzonder charmant is ook Carla (Andfrea Osvart), de dispatch van wie Frank zijn instructies krijgt.

transporter - the series animated picture transporter - the series animated picturetransporter - the series animated picture

Maar even verder over de episodes. Die lopen uiteraard allemaal goed af en staan op zich. Niettemin ontwikkelt zich een kleine rode draad doorheen de serie. Als observator van de gebeurtenissen krijgen we heel af en toe een geheimzinnige gedaante te zien, van wie we enkel de mond zien praten. Deze geheimzinnige figuur staat in contact met een Oost-Europees ogende dame die precies iets moeten hebben van Frank. Dat belooft! Ik ben tot nu toe pas tot episode vier geraakt, en zo moet ik ook niet veel verklappen.

Voor de fans van mooie auto's. Er passeren er een boel de revue. Aan voldoende productiebudget was er geen gebrek want volgens Variety zou elke aflevering een slordige 4 miljoen dollar kosten. Gezien de kostprijs is het dan ook niet zeker of er ooit een tweede seizoen zal volgen. Frank Martin heeft een ferme Audi A8 onder zijn gat zitten met van die prachtige 19" velgen. In de eerste episode vind ik wel dat de motor een beetje klinkt als een overpowerde "trontinette". Bovendien neemt hij het op tegen vooral Franse wagens, peugeootjes allerhande en warempel een ferm getunde Megan RS...die helaas ook tot schroot wordt herleid. Benieuwd wat er gaat gebeuren met de knalrode R8 cabriolet... Shoot-outs en maffe achtervolgingen en enkele goeie stunts en af en toe een schoon madam. Ik moet zeggen deze serie doet precies van je er van verwacht.

*** Transporter: the Series - trailer ***

09:00 Gepost door Jeronimo in film | Permalink | Commentaren (0) | Tags: transporter, the transporter, luc besson, taxi, chris vance, andrea osvart, charly hubner, françois berleand | |  Facebook


Movie 43

WTF?! Dat was zowat het eerste wat we luidop uitkraamden bij het bekijken van Movie 43 (2013) na de eerste tien minuten toen de eerste short story begon na een inleiding die mij het ergste deed vrezen qua eentonigheid van de film. Heel veel informatie in deze eerste zin. Laat ik maar beginnen bij het begin.

movie 43,Steve Baker,Will Carlough,Jacob Fleisher,Patrik Forsberg,Matt Portenoy,Greg Pritikin,Rocky Russo,Jeremy Sosenko,Elizabeth Wright Shapiro

Korte inhoud: Movie 43 is een aaneenrijging van korte sketches met een überbekende cast. De ene bekende kop na de andere treedt op in een absurd lichtgestoord en soms compleet van de pot gerukt verhaaltje vol absurde humor. Rare wendingen, perverse ideeën en tienerlijke idiotie. Deze kortverhaaltjes staan compleet los van mekaar, en worden aan elkaar gesponnen via drie tieners die de demonische cultfilm 'movie 43' willen vinden op het internet, maar telkens botsen op wel heel bizarre filmpjes. Tijdens hun zoektocht doorheen de duistere krochten van het internet botsen ze op redelijk buitensporige en foute zaken tot ook de zoektocht zelf alsmaar meer bizarre duistere (en idiote) vormen aanneemt.

Afgaand op de hoes van de dvd, een mozaïek van de bekende cast, dacht ik een interessante prent te mogen aanschouwen. De namen zijn tevens niet de minste: Kate Winslet, Huge Jackman, Gerard Butler, Naomi Watts, Emma Stone, Richard Gere, Halle Berry en een boel acteurs uit B-films en bekende series die je wel kent van zien. Afgaande op de achterkant zou ik totaal niet weten wat te verwachten. Bij de eerste tien minuten vreesde ik in een soort idiote tienerfilm terecht te komen. Wat ook zo was, met dien verstande dat de shortmovies waar die tieners op botsen je compleet verrassen met hun rare wendingen of uitgangspunten. Of dit nu positief is of niet, is beetje dubbel. De eerste seconden wel, daarna lijkt het meestal toch nergens naartoe te gaan en vervalt dat allemaal in een flauwe satire à la "Wat Als?".

De film werd geschreven door een 9 tal scenaristen (Steve Baker, Will Carlough, Jacob Fleisher, Patrik Forsberg, Matt Portenoy, Greg Pritikin, Rocky Russo, Jeremy Sosenko, Elizabeth Wright Shapiro) en elk segment werd geregisseerd door een aparte regisseur en zo waren er 12 stuks (Elizabeth Banks, Steven Brill, Steve Carr, Rusty Cundieff, James Duffy, Griffin Dunne, Peter Farrelly, Patrik Forsberg, Will Graham, James Gunn, Brett Ratner, Jonathan van Tulleken). Maar laat het duidelijk zijn dat het brein achter deze film toch Peter Farrelly is, de ene helft van de bekende Farrelly Brothers (Dumb & Dumber, Kingpin, Shallow Hal). Er was nog een 13de regisseur, niemand minder dan Breaking Bad acteur Bob Odenkirk, wiens segment blijkbaar uit de US-versie is geknipt. De grappen over necrofilie was er echt wel 'over' volgens het testpubliek. Jammer, want wij Vlamingen zouden dit zeker kunnen gesmaakt hebben.

Zonder de bekende koppen is deze movie 43 geen woord waard. Ik geloof dat de mensen die de verhaaltjes schreven zich eens uitleefden en er was toevallig geld om hun spielerei op DVD uit te brengen. Ik ga hier niet teveel uitweiden over de verschillende kortverhaaltjes. Kijk zelf maar als je zin hebt. Misschien moet je eerst wat licht in het hoofd zijn voor deze prent. Het beste uit de film is Beasel. Dat komt als extraatje op het einde. Volhouden dus!

*** Related Post ***

24/03/2013: Politiek incorrecte humor met filmsterren in Movie 43


Gentse Feesten - Over Nele Needs a Holiday en ander vrouwvolk

zoals eerder verschenen op Gentblogt.

Waar ik op mijn tweede dag Gentse Feesten gewoon even een bezoek bracht aan het overvolle BataBata, na verplicht een plakkerige nougatreep te hebben verzwolgen die nog minuten lang tussen mijn tanden heeft geplakt, en verder gewoon relaxte in het Baudelohof, stond er weer wat muziek geprogrammeerd op mijn derde dag. BataBata vind ik trouwens meer dan ooit de moeite niet waard. Een apart pleintje voor mensen die denken dat ze hipper zijn dan de rest dan daarom volgepakt op enkele vierkante meters constant willen gestoord worden door zogenaamd entertainment van de Bata Bataclan. Ook de minutenlange boeren- en schetenlatende dikke pop die me deed denken aan de obese griezel uit Taxidermia vond ik maar niets. I can do better, ask my friends.

Niet getreurd, een mens moet er eens geweest zijn blijkbaar om te weten wat het is of wat het niet is. Voor elk wat wils. En dat is nu eens zo fijn aan de feesten zie.

Mijn derde dag begon alvast al goed toen mijn uitnodiging met een aangenaam verrast ja werd ontvangen. Samen liepen we van het Zuid tot het Baudelo met een tussenstop aan de schaapsstal waar een lindyhoppende instructrice een groep enthousiastelingen de charleston aan het aanleren was. Het deed me denken aan de oefensessies die mijn ouders indertijd hielden in de garage en daarbij giechelden als dolverliefde tieners.

Ik was vooral nieuwsgierig naar Nele Needs A Holiday, de band van het meisje uit Iedereen Beroemd dat op tv gevoelens opwekte tussen ergernis en irritatie en bevallige ironie met een sausje schattigheid.
In de gelukkig niet overvolle en niet bloedhete spiegeltent kwam ze een stuk volwassener over en ik moet zeggen dat ik wel genoot van de lichtvoetige muziek en leuke teksten. Nele is een podiummadam. Ze staat er. Zelfzeker, als een actrice overtuigd van de boodschap die ze moet brengen, met een ferme dosis zelfrelativatie. De liedjes hebben dan ook vooral een hoog Flair-gehalte: vallen op de foute jongens, aspiratie van jonge meisjes, foute gebeurtenissen tijdens dronken buien. Muzikaal lijkt de muziek slechts een ondersteuning, maar de subtiele samenzang en andere elementen werken wel.

Hongerig liepen we richting sleepstraat waar we genoten van een typische Turks gerecht in Gülhan om daarna naar Bij Sint-Jacobs te gaan luisteren naar Ben Caplan.

Deze Canadese songwriter is me er eentje. Waar ik dacht dat hij typische ingetogen saaie liedjes zou brengen als duizend in een dozijn, werd ik totaal verrast. Deze bard kent geen subtiliteit en zijn stembereik raast makkelijk boven een woest tekeer gaande zee uit. Slaand op de snaren van zijn gitaar brult hij als in een dronken bui zijn ervaringen des levens over de massa heen. Die lamme massa krijgt hij warempel aan het roepen en aan het meezingen. Aangename verrassing. En opeens zag ik den dikzak uit de tv-reclame van Trivago opduiken in hawai-hemd en fout zonnehoedje.

Onze laatste ontdekking van de avond gebeurt weer in de spiegeltent, waar we toch even moeten wringen om een beetje zicht te krijgen op het podium. The Jacquelines uit Antwerpen komen er softe swing jazz uit lang vervlogen tijden brengen. Keurig in zwarte pakjes gehuld en dito frêle hoedjes zingen die drie dames hun smooth jazzy songs. Net toen ik me bedacht dat het na 4 nummers wel de hele tijd hetzelfde ging zijn, dreven de muzikanten het tempo op en begon de hele tent te swingen. De klassiekers uit de oude doos klonken de meeste mensen bekend in de oren wat de sfeer ten goede kwam. Tijdens een instrumental verdwenen de dames even van het podium om daarna gehuld in witte koddige pakjes perfect getimed weer in te vallen. Met als climax wat gesoleer van de drum en de contrabas. Een zeer knap opgebouwde set. Een reden te meer om nog eens naar het Boombalfestival af te zakken volgende maand.

Daarom vind ik de programmatie van het Trefpunt altijd zo goed. Je kent niets of niemand maar als je de moeite neemt, beleef je best leuke muzikale avonden.

12:58 Gepost door Jeronimo in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: spiegeltent, nele needs a holiday, the jacquelines, ben caplan, trefpunt, bij sint-jacobs, gentse feesten, #gf13 | |  Facebook


Gentse feesten - Over Westvlamingen en ander gespuis

zoals eerder verschenen op gentblogt.

Van de sauna in de hete luchtoven. Zo voelde het toen ik na een weekend tussen de zonovergoten batcave-bewoners in Duitsland terug op de Gentse gloeiend hete kasseien stond. De zon brandde meedogenloos en ik bleef dan maar even lekker binnen in mijn appartement mij ledig houdend met hydrateren en het selecteren en bewerken van mijn festivalfoto's. In de vroege vooravond kreeg ik bevestiging op mijn gsm op mijn vraag om even een tour de Gand te doen. Ik doe immers niets liever dan kuieren door de stad met mijn gedachten bij de observaties in de straten. Een klein uur later liepen we door de feestenstad.

Een dooie maandag na een overweldigend weekend. Zo'n relaxte sfeer en zo stil. En ogenschijnlijk niet drukker dan gemiddelde toeristenzomerdag. Aangetrokken door het applaus van groepjes mensen bleven we nieuwsgierig staan kijken naar de straatacrobaten die hun kunstjes verkochten en het lome publiek trachten op te zwepen. Must be Belgium. Inderdaad wij Vlamingen zijn van nature nooit echt uitbundig mee te krijgen. Zelf was ik nog in volle festivalsfeer en ik klapte en riep vrolijk mee.

Onze biologische klok maakte ons diets dat het tijd was om de innerlijke mens te verwennen. Eerder hadden we onze dorst al bij de EHDO-drinkwatertank gelest, nu vroeg de maag om wat steviger kost. Minutenlang twijfelden we bij het Afrikaanse kraam en uiteindelijk ging ik toch voor het experiment. Ook al omdat ik na drie dagen braadworsten, hamburgers en pizza eens iets anders wou. En ik heb geen spijt gehad van mijn keuze. Lekker kruidig, misschien een iets te kleine portie, maar het smaakte. Mafé: coucsous en kruidig stoofvlees op zijn Afrikaans.

Even verteren op een bankje in het Baudelopark, waar een zingende geitenwollensokstem oertraditionele deuntjes zong als soundcheck. Geef mij toch maar de neo-folk van afgelopen weekend. Meer emotie en meer sfeer van dezelfde bewerkte vroeg-middeleeuwe klassiekers.

En nu we dan toch muziek ter sprake brengen. Het viel mij in dat het Zesde Metaal rond 21u30 op Sint-Jacobs optrad. Erg dicht bij het podium geraakten we niet meer en mijn gezellin had ze nog nooit gezien, en kende ze zelfs niet. Soms trek ik op met mensen in wiens leven muziek amper een plaats kent. Nu, ik vond het leuk om haar eens de West-Vlaamse wereldtop voor te stellen.

Zelf was het al een hele poos geleden dat ik Wannes nog gezien had, de laatste keer ergens in een show met Wouter Deprez en in de spiegeltent verleden jaar. Hun nieuwe cd heb ik nog niet gehoord. De nieuwe nummers moesten dus wat bezinken, maar klonken niettemin goed en de woorden kwamen tot zijn recht in mijn weemoedige ziel. Na twee dagen suicidale EBM-beats, was het Zesde Metaal een hele verademing.

Wannes is gelijk een echte west-Vlaming een man van weinig woorden en to the point. Zijn bindteksten beperkten zich tot een zin of twee. In tegenstelling tot het publiek. Als je niet van voor staat, sta je tussen de kletsende viswijven. Ook wel klabijen genaamd. En helaas is de Westvlaamse soort nog een van de luidruchtigste. Die zijn gewend van hun boerenvent te roepen aan de andere kant van het veld.

Die paar zongebruinde langbenige zagende minaretten konden de pret gelukkig niet bederven. Wannes en zijn bende haalden nog wat klassiekers uit hun eerste plaat naar boven, die altijd leuk zijn om nog eens terug te horen. Even had ik spijt dat ik mijn fotopas nog niet had en mijn camera niet meehad. Maar ik spotte op de tribune een van mijn makkers en dito redactielid. Bij deze moet u het maar doen met zijn foto's, even goed als ik ze zelf zou getrokken hebben.

Een mens zonder congé heeft helaas ook nog verantwoordelijkheid en ik trok als koning in de zwoele nacht richting zwoele dromen, met de volle maan lichtend op mijn pad.

09:22 Gepost door Jeronimo in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: het zesde metaal, trefpunt, bij sint-jacobs, gentse feesten, gf13 | |  Facebook


USA - Bryce Canyon - Zion Park

And further west we went to the forests of the Red Canyon and Bryce Canyon. Where the cold wind blew and toook our breath, just like the amzing landscapes did. We're almost ending our trip and still natures wonder's makes our mind having the one after the other blast.
And chipmonks, squirrels and stuff, always fun.
We stayed somewhere at the crossroads between Zion and Bryce, in a best western Thunderbird Lodge, where i had my won 'logde' quite spacy, nice bathroom, aircooling, nice restaurant, shop, wifi did work after a fex tries and complaints, gas station, and golf course. Pretty cosy,
Bryce Canyon you can do all of it by car. If you really want you can go hiking in it. If you jsut wnat to enjoy the spectacular views, well drive rom the one viewpoint to the other.

Lonely Rock
leaving page, you pass Lake Powell, youcan go to the great beach wher eyou have a view on Lone Rock. Amazing isn't it?

Zion Park we didn't quite vist, i tried to do it in an afternoon, but i realized Zion park is a hiking park more then the others. The shuttle brings you from the one stop to the other. At the stops there's nothgin to see. They are all arriving or starting point for hikers. Never the less, driving the scenic road through the cayon really is worht it and we did have to do it whil leaving back west to the coast.
Red Canyon
Red canyon on the way over the vast plains to Bryce Canyon. I think you have to watch out as all tourist tend to stop their cars suddenly to take pictures.

And so we did. With a stop in a motel in Barstow, cheap, but not bad. Of all places in the godforsaken nothingness we came across some West-fluten verdikke. We were not social to them ha! we don't like to meet our own kind when abroad :p
So in the sun we arrived two days later in Arroyo Grande. Again a Best western with pool and with some nice restaurants on the high way across. We did try the Steak House: full of taxidermic wildlife: you can't even think of so many animals!! And great service and what portions and children friendly. We really did enjoy the noisy family restaurant (we were in silence on our won for too long hahah!)
Well that was a nice meal. Damn I can't remember the name of the restaurant.
The next day we went to Pisco Beach. Wrong choice. Worse then Blankenberge. As to the people. god white trash all over. Seems we had to go to pebbel beach in stead. a pity we didn't know.
But we enjoyed some special bakeries pastry there.
So we took highway 1 the coastal road: beautifull scenery. Makes me think a lot like te Corsican coast. great for driving, but not while passengers tend to get wagonsick :p
Last stop was Monterey. There was even a rollerderby-bout that evening. But we did not see a single spot o what Monterey had to offer as this was just a stop before taking the plane in SFO.
Getting to SFO was quite easy, just keep your eyes open when arrving to find the way to deliver the rental car.
And after 11 hours of flying: back home again!!!! in cold weather!!!! aaargghh!!! I wanted to leave again!
Bryce Canyon
Bryce Canyon
Bryce Canyon
Zion Park
Zion Park

O yeah we did visit Hearst Castle too! I was thinking that would be a tourist trap. But it is really interesting to see. We did take the general tour so we didn't visit the rooms except for the main rooms.
It is maybe a tourist trap as you need to buy several tours to visit the whole of the domain. But Hearst was a remarkable megalomaniac. Well they consider him a hero. I don't have heroes ;-)
Hearst Castle
Pacific Coast
californian dreaming

08:58 Gepost door Jeronimo in travel | Permalink | Commentaren (1) | Tags: usa, monterey, pisco beach, bryce canyon, red canyon, zion park | |  Facebook



After visiting the Grand canyon and actually missing out on the great wild life that seems to be living there, we moved on to Arizona. Again East and more desert, more dust, more vastness, more stunning nature.
As to the wildlife, I'm actually really disappointed. If you are jsut a tourist and you don't make long hike of the tracks, the chances to see some beautiful animals is very small. An oocasional lizard, tons of birds, a rabbit, and almost domestic deers, it is as far is it gets when you keep yourself in the middle of the tourist centers. Anyway, nautre offers so much paintings beyong one's fantasy so actually I really can not complain.
The trip to Page was a long one....due to a blocked road which made us do 200 miles longer to get there. Page is in the middle of an native Indian reserve I believe. So Indians live here and we see some camper-villages in the red desert dust. Some heavy industries also and then just a city...Page lots of big supermarkets and our Comfort Inn straight nearby! The city center is jsut a 10 minutres ride a few miles further. There you can go eat (not that much choices though), yuo find a tourist office with very helpful people (i really wonder if they have somethig else to do then just sit there an knit or something) and then you have some agencies that sell tours. Tours indeed because this desert and nothingess hides some really really beautiful natural treasures!
So the info sheet i got from the tourist office told me the several trips on what day hours and rates for adults, children, toldlers and babyseats,...So we choose the one that fit our needs most. And we booked a tour to Antelope canyon, somewhere in the morning at 10 o'clock. We head the Indian people were not that friendly and indeed booking was almost somethign annoying for them. I must correct myself as on the day itself our personal tourguide did a magnificent job showing us around, giving lots of explanation and pointing out the musthave pictureangles and even doing it for tourist which really can not handle their cameras.

Horseshoe Bent

But first we went eating something. A nice burger. and then we wnet chilling in the pool of the hotel, getting update with life at home on the wifi resting, doing some shopping at the mall, resting,...
One of the things I foudn on the internet was the Horseshoe bent, just 10 minutes ride from where we were and a short walk into the desert and then suddenly gaping from the abbyss lies a nice canyon with dark green water streaming thorugh it: the Horse Shoe bent: amazing how big that actually was, you couldn't tell from the pictures on the internet.
Ok, watch your step as yu want to have the picutres of the year as there's no safety or protection and when you walk on the border fo the canyon it can be that your jsut standign on some rock with nothig underneath, so if it breaks under your weignt, you're going down. Deep, Spectacular deep. A fine way to die definitely!
i went on my belly to the side :-)
Next day, Antelope canyon, ofter a small breakfast at the hotel we managed to get thre in time, changed our babyseat into the tourdriver's truck and with some 20 people we took off to Antelope canyon again in the desert off road.
There must have ben cheaper ways to visit Antelope Canyon. A 105 dollars per person is not cheap. But hey you don't want to miss this!
let's say: look at the pictures. They are selfexplanatory. And as I told you: tons of groups are visiting at the same time so you really have to follow the instructions of your guide but if you do you have plenty of time to get a nice view and a nice photo to show off at the homefront.
Antelope Canyon
Antelope Canyon
Antelope Canyon
Antelope Canyon

10:04 Gepost door Jeronimo in travel | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, page, arizona, hoershoe bent, antelope canyon | |  Facebook


USA - Flagstaff - Grand Canyon

From Las Vegas to Flagstaff isn't that big for a roadtrip. But the difference in landscapes is. From the dusty vast desert planes to the mountains again, with woods and rocks and waterfalls en peaks with snow on.

Grand Canyon
Railroads crossing the landscapes. Old towns and villages of trappers and Route 66 stations.
Well well. Williams didn't feel like being interesing for lodging so we ended up again in a Best Western: pretty lam and old and shared accomodation and crappy wi-fi but we managed to install ourselves for 2 nights and enjoy the environment. Though we wondered of the wildlife park in Williams would have been interesting paying a visit.
We found a local restaurant which was pretty nice and we also went visiting the town itself. A bit charming. We were kinda cold, but the locals girl wore like almost nothing as temperature was risgin from deep freeze to a ultra hot 16 degrees... well we came from over 25...so i was wearing my fleece and the local pizza girl was being her sunny self in a light summerdress. I didn't care for it it added jsut that spice to the delicious pizza she served us.
Anyway the town of Flagstaff is a bit dead, it has some charactristics and it has it kind of people and dodgy sides. Apart from that you find everything you need: gs station, supermarkts all over and nature. Beautiful nature.

We kinda underestimated the distance to Grand Canyon. But taking te shuttle spared us a lot of time. The problem with the Grand canyon is it's too big. So big you can't even feel overwhelmed by it while standig on the edge as yuor mind has no ideao about the bigness of that thing.
And most of the shuttlestops jsut serve you the same view but different. Alas we didn't find and didn't look for the spot were you can walk over the canyon on a glass floor.
We were tired and returned home in the afternoon.
Breakfast in the best Western was not that great either but hey as said everythig you need in the supermarkts a few miles along the highway.
When leaving Flagstaff we tried to visit some other natural parks but as we didn't have time to hike over there, we just could imagine what we were missing out on.

So, Flagstaff: great stop to visit the GC in the middle of nature and of you want to hike: lots of possibilities.

08:52 Gepost door Jeronimo in travel | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, williams, flagstaff, grand canyon, shuttle, best western | |  Facebook


USA - Death Valley - Las Vegas

breakfast at thong bay guesthouse
breakfast in Luang Prabang, Laos, 2009

Coffee and radio
breakfast in Nepal 2008

Always nice enjoying breakfast outdoors on the porch of the restaurant with the sun coming up driving the morning chill away. Hot coffee and eggs and sausages. What does one need more. What I remember the most of all my trips are these kind of outdoor breakfasts. Back in Indochina, where i had my own little cottage and breakfast was served on the porch. Back in Nepal the last day of the Anapurna trip when i had e few hours of sleep in the storeroom of potatoes on a wooden shell...aboven the ktichen which was oprative as sunbreak (5 in the morning) with the golden view of the Himalaya shivering down my bones.

And so we wen ton, packing the Tuscon and calppin gthe trunk with force to close it as puzzling the luggage went more difficult at those times ha! Long trips over the dusty roads right to nevada, the other state and to another state of mind LAS VEGAS.

Las VegasLas Vegas

I really did not knwo what to expect. Traffic was more hectic and rushing than evrywhere else we have been before but hey we Belgians are used to that kid of driving. we had reserved ourselves a suit in de Signature at the MGM grand through internet. We chekced in the car, and ourselves. I stayd at floor 28 and my friend at floor 19 I believe. A huge suite!!! The one of my friends was almost as big as the place where I live back here in Ghent. And the got a little terrace with a nice lookout but big noise from the dancing bar at the pool. A pol which i never went visiting. A pity as i really got tired after a few hours of aimlessly dwellin gcasino by casino. Las Vegas was meant to be relaxing to have somethign else, to drown a bit in luxury. But gambling, no... I really was tempted and i went looking at tables to follow the games a lot but i never went for it. As i did not fully understand the rules it would have been the same as just throwing my money away. Temptation was really hard anyway. Bt i spent it on frozen yoghurt and good food. Becasue one thing Vegas has is good food. OK you pay average Belgian princes for a dish but it's really good. And that made me happy. I wnet walking the night to shoot some nightpictures. But where i was, really there was nothgin but stupid crowds...not like in the TV-series with beuatifull stylish people. i guess that all happens behind the corridorwith teh 'high limits"-signs.
Anyway the roller girls who went to Vegas todl me I had to go to the old strip but anyway what could i've been doing over ther eon my own?

So Vegas, really i can't give you any points. Glad I saw it but it's even more dump than the local Kermis or Sinksenfoor in Antwerpen.
Good food thoug, We went eating our first dish at the rainforest restaurant, exceptional place for kids, but gloomy and every 15 minurtes the animated animals make a deafening noise.
Mister E was fascinated. We also at at great fresh ravioli with truffles at Fiamma's, and italian restaurant near our hotel with great friendly service and they didn't even mind Mister E throwing all things in his neughbourhood with full force to the ground. I even drank a big coffee after dinner, which i normally don't because of the fact I fukking can not sleep at night when i drink coffee.

BellagioLas Vegas

It's also ironic, that now i had my own place far away from my friends and baby, sleep was really not that good. And seems my friend spent a horrible night that night too :s which had some consequences on the tempo of our trip but we managed to go on anyway luckily!

So because we really were not able to do big things in Vegas we bought ourselves tickets for Cirque du Soleil, they had their own Ka-theatre. I've never seen such breathtaking things like this. The full theatre is used as a decor with moving floor and spectacular smoke and light illusions. I really really enjoyed it so much. I think the tickets were like 170 dollars or somethign per person. We didn't care. It was worth it. I also did finish my enormous ginger drink without having to pee in the middle of the show. Afterwards my friends went sleepig and i wnet for a little strool through the casino's as people seemed to be dressed up , typically for a fridaynight. But no bet placed.

Finding good breakfast in vegas is anohter weird thing. The little bar at our hotel didn't serve what i wanted and all other restaurants served also greasy stuff. Coffe I could find in the starbucks. And I bought myself some egg-dish with toast but I really didn't enjoy it.
Back to nature!!!!

10:10 Gepost door Jeronimo in travel | Permalink | Commentaren (1) | Tags: usa, death valley, las vegas, signature, mgm grand, cirque du soleil, ka | |  Facebook


USA - Yosemite - Death Valley

So The next day, there was no alarmclock from another room that was waking me up from 6 o'clock in the morning. Even Mister E managed to sleep a bit longer. And after breakfast we packed the car and drove off to Death Valley. A long road. A very long trip. But as I said traffic on US-highways is really relaxing. And beautiful weather and again marvelous landscapes. And ok, watch the fuel! And yes there it happens. We're driving for hours in dusty desert planes with no town or gasstations for miles. And suddenly when you think you will get to the next city, the range of miles drops like a rock in the sky. So you drive for minutes with zero miles on your computer till you find a very little gasstation at the side of the road. You also want something to eat because it's way in the afternoon it's hot and you're tired and thirsty. Luckily the lady of the house tells us we can drive the next road off and follow the road for 14 miles to California City where we have plent of choices in gas and food. And so we do.... so the civilization in the desert lies far beneath the dusty roadtracks.
Lots of sand covers the road as do warning signs and yes police speedcontrols like in the movies hidden beyong a littel bush...really...
We entered the city...and had some Subway. We really did get addcited to subway during our roadtrip. And actually i kinda liked it and always took the BMT. Lot's of charcuterie like we call it in Belgium and i love the jalapeños and pickles.

Sand DunesSand Dunes

At the local gas station you see those idiot warnings like "no shirt, no service" and other really offending warnings that makes you watch your moves and behaviour. Anyway the kind of people you see in these kind of town is what you can expect: what kind of business or employment is there here in the middle of the desert?
So now we had our tummy filled the diapers refreshed and hydrated ourselves and our car, we could go on through Death valley. And there it lied, breathtaking surroundings. Panamint Springs Resort.
A camping along the road full of tough bikers and campers, a cottage, the only cottage we had reserved for us and some other buildings with rooms. We had to register ourselves at the gasstation next to the restaurant and bar. The lady at the gasstation is kind of robotic in her answering and doings...i couldn't help laughing. Really really weird lady. Anyway we got the keys of the cottage and installed ourselves and just enjoyed the tranquillity of the vast surroundings. The mountains at the horizon where the moon rose that evening. Amazing. The restaurant serves quite nice food, not that much choice and if you want alcohol you have to buy it at the gasstation which opens till late at night luckily.
Breakfast is all you can eat for 10 dollars and coffee is not that bad!

BadwaterNatural Bridge

From Panamint Springs you just drive 45 minutes to Stovepipe Wells and the Mezquite Sand Dunes: amazing again and early morning it's still not that hot in the sand. From Stovepipe Wells you drive further to Furnace Creek: the most recent village and resort. We moved further on the Bad Water: the lowest point of the park beneath sea level: salt lakes But when you have seen Uyuni Desert in Bolivia: this is nothing. Actually whole of Death Valley reminds me of the Bolivian Andes but less pretty. Anyway the desolated vast landscapes still are mindblowing and makes one wonder about existential things. But maybe that's just me. I love this kind of nothingness. You can learn a lot about the history, geology and things like that. So there we went back to Zabriskie Point: the most amazing look out I've ever seen. Such colourfull rocks, mountains, i never could have imagined that.
Really die hard people can go hiking in Death Valley and even to the famous Peak you see from everywhere around 12.000 ft high.
I'd do it on other occasions!

Zabriskey PointZabrisky Point
Zabriskey PointZabrisky Point
When we returned after lunch in Furnace Creek and after I send some postcards to the home front, of which the most important one arrived, the one to my grandmother arrived at the wrong adress and the one to my godchild never came through as I was mistaken in the road...again, now that i had the housenumber right..., we stopped by a old mine. This was where the 20-mule -team was going back in the dark days. Borax transported by a 20-mule-train over hundreds of miles.
Chinese workers sleeping on the spot. Tough life conditions...

Death ValleyDeath Valley
Panamint Springs Sunset

After we returned I went also to visit the Mosaic Canyon but it was not that spectacular.

08:01 Gepost door Jeronimo in travel | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, yosemite, death valley, bolivia, desert, bad water, zabriskie point | |  Facebook


USA - San Francisco - Yosemite

El Capitan
El Capitan, one of the famous peaks you can see along the road to Ysemite village

At our last day in San Francisco it was time to pack the luggage and leave for Yosemite National Park. On that sunny morning. Me and P left with the cable car to the Alamo Rental Car center. Just as we arrived we claimed our SUV which was not that easy as they were short on SUV and tried to give us anothe car a huge Chrysler 300 but alas the trunk isn't that big. The people that entered the room jsut after us also claimed a SUV so we were lucky to have the first chance. It was a Huyndai Tuscon, which hasn't got that big trunk either but no had to take it and we got it without any further trouble. So getting used to the automatic transmission and finding the warehouse to buy a babyseat. I went for a starbucks while my friend was searching his parking ticket which he lost and had to go to a lot of administration and 24 dollars to have his car out of the parking lot. So there we went, after a short puzzle we managed to get all the luggage and the baby in tha car and of we went to Yosemite. Ok we missed one of the highwayroads but then we were on the road to nature. And what kid of nature. Amazing landscapes just out of the city.
After a few hours we arrived in Oakhurst where we stayed in Best Western Plus Yosemite Gateway Inn shared accomodation as my bedroom was apart from the other, wi-fi not that good except in in the restaurant, TV full of white noise except in the bedroom of my friends. And of course Mister E made his terriotory all over the place ;-) They got a nice restaurant there where i ate a burger. Alas for me. the little guy had a little illness and the next day i really was sick....
but after breakfast we went to Yosemite, we already had paid for our annual park admission fee. The road were full of curves and yes it's not easy when you're sick...
In the park we stayed in teh valley and after a while we found out how the shultte worked. Everythign in the valley you just can do on foot. The waterfalls, you see El Capitan on the way to it, lots of other mountains and you can go for a hike, even small ones but anyway quite steep when your not that fit. So we still enjoyed the trip but it was a long first day in nature.
And all of the parks have visitor centers where they help you out with almost evrything you may want to ask. A pity if you're queueing and some tourists are asking irrelevant questions bout the weather elswhere and the road to undefined other destinations. We hadn't got time to visit the Sequoia's due to tiredness and of course Mister E needed food and to sleep.
That night luckily i got better and the next morning i even could eat some breakfast, except no pancakes for me.

08:26 Gepost door Jeronimo in travel | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, west coast, san francisco, yosemite, best western, alamo rental, el capitan | |  Facebook


USA - San Francisco - Mission District

If you really like to feel the latino vibes. U must take a tour into the heart of Mission District. Not only that neighbourhood is totaly different then the North side of San francisco, it does really feel like you are in South-America. So different then in Belgium where you have also neighbourhoods with immigrants but they still look Western with a exotic touch. There the architecture, the noise, the people, the stores really look like you're on the South of the Americas. But most important when you take the bus over there is to have a walk (guided is possible) along the great murals that speak of the indigeneous people that are oppresed by the European discovery missions. I will let the pictures speak for itself.
I didn't have time or oocasion to taste some of the latino food alas.

San FranciscoSan Francisco

San FranciscoSan Francisco

San FranciscoSan Francisco

San FranciscoSan FranciscoSan Francisco

San FranciscoSan Francisco

San FranciscoSan Francisco

San Francisco

San Francisco
And there i arrived at a park crowded with people chatting, resting, relaxing, having fun.

San Francisco

San Francisco
I dropped by in the Castro but i think going out there is more interesting than jsut strolling during daytime.

10:44 Gepost door Jeronimo in travel | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, west coast, san francisco, golden gate bridge, the castro, mission, mural, latino, spanish, walk, art, street art, paintings | |  Facebook


USA - San Francisco - China Town

Definitely take your time to discover Chinatown. You can take the bus and cable car straight into it. Or just have a nice work out by walking. Don't forget your sunscreen, your sunglasses and a jacket because of the chilly wind. At first sight it might be just a busy nieghbourhood full of little asians and stores and tourist stores and grocery stores and noise and people and more people pushing you in the masses on the crowed jammed sidewalk. But hey, there are a few things we discoverd. A weird temple on the top floor of a warehouse. And yes that's aactually all we discoverd. Murals again. And we ate some veggie, no sorry, VEGAN chinese. Very very cheap but not always that good. At the time we ate it and we liked it.
We're budget travellers, but if you want to spent your moeny on food: chances enough. We did it the very local way in very local joints.
When you don't like crowed places: get there in the morning. When you wander off the sides of Chinatown, where no tourist are: you prolly get swarmed by the lcoals doing their shopping and goign out for dinner in the local joints. And they don't mind you. It's a stram and if you don't go with it: you get pushed. your own fault. keep walking. Quite Amusing. Watch your stuff and pockets. Not beause of they do pickpocket you, but because elsewhere in the world you'd be pickpocket in that situation.

chinatownSan FranciscoSan Francisco
views from the secret temple

San Francisco

San Francisco

San FranciscoSan Francisco
our bikeride to and over the Francisco Golden Gate Bridge

San Francisco

09:00 Gepost door Jeronimo in travel | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, travel, west coast, san francisco, china town, murals, art, california, flipkey, nobb hill, coit tower, golden gate bridge, bike | |  Facebook

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende