15-04-14

Frances Ha (dvd)

In dit triestige en eeuwige herfstweer sprak de begeleidende uitspraak op de hoes van de Blu-ray Frances Ha (2012) mij wel aan. "Verbluffend" en "vol levenslust" naar ik mij meen te herinneren. Allez hup dan, perfect voor een miezerige avond door de week. Alleen, ik vraag mij eigenlijk af of die film wel zo levenslustig is en verbluffend als ze laten doorschijnen.


Frances Ha animated picture

Korte inhoud: Frances (Greta Gerwig) is een 27-jarige New Yorkse levenslustige jongedame. Ze danst bij een dansgroep als aspirant. Het wordt snel duidelijk dat ze daar geen toekomst heeft, al wil ze dat wel. Ze heeft een hartsvriendin Sophie (Mickey Sumner) met wie ze samenleeft. Maar haar vriendschap loopt niet zo goed als Frances wel had gewild. Frances leeft op den bots en wil zo veel mogelijk uit het leven halen en kansen grijpen. En daar horen tegenslagen bij, ontgoochelingen en keuzes.

Frances Ha werd geregisseerd door de voor mij onbekende Noah Baumbach. Greta Gerwich, de hoofdrolspeelster en mede-schrijfster kende ik evenmin. Het is een praatfilm. Frances Ha kan heel erg doordraven. Ze is een zelfbewuste jongedame die op het eerste zicht braakt van energie en optimisme. Ze ratelt tegen de andere personages. Ze zegt luidop wat ze denkt en hoe ze denkt met de situatie om te gaan.



Levenslustig, misschien. Maar persoonlijk vind ik dat niet zo. De eeuwige single die zich hip tracht voor te doen. Het beeld van de happy single, die als puntje bij paaltje komt toch op zichzelf is aangewezen. Vrienden voor wie je alles doet, blijken uiteraard af en toe andere prioriteiten te hebben, namelijk hun partner. Heel herkenbaar soms. Daarom niet dat de eeuwige singles dan trieste personen zijn. Integendeel. Ik vind dat de film daarom toch een donkere ondertoon bezit. Deze wordt kracht bijgezet door het prachtige zwart-wit. Het soort zwart-wit waar ik van hou: eerder donker dan licht. Het voelt ook anachronistisch aan. Je denkt in de jaren stillekes te zitten, maar toch zit je ergens in de moderne tijd, gelet op de gsm's.

frances hafrances hafrances ha

Frances Ha beschikt over een grote veerkracht. Ze blijft niet bij de pakken zitten ondanks de tegenslagen en ontgoochelingen, vecht ze voor de mensen die haar dierbaar zijn. En dat is dan ook de kern van de film: vriendschap, loyauteit, elkaar terug vinden. Ik vermoed dat dit eerder een film voor dames is, mij sprak hij niet zo verschrikkelijk aan eerlijk gezegd. De film is blijkbaar vooral voor volwassenen. Frances is een wat vreemde figuur, een sterke dame zouden sommigen menen. Ook al is ze een zonderlinge, Frances is zeker wel ontwapenend, en het is moeilijk om haar niet te appreciëren. De film bevat heel occasioneel wat sex-talk, de R-rating op zich is daarom overdreven. De DVD en Blu-ray liggen ondertussen al een tijdje in de winkelrekken.


*** Frances Ha trailer ***



08:48 Gepost door Jeronimo in film | Permalink | Commentaren (1) | |  Facebook

14-04-14

The Monuments Men ***

'George Clooney. What else?' Niets! Wanneer de afgelopen decennia Mr George Clooney op draafde, waren het niet alleen de dames die storm voor hem liepen. Als cinefiel moet ik zeggen dat films met hem meestal niet tegen vallen. Ik mag zelfs positiever zijn en zeggen dat hij heel wat kwaliteit wist te brengen op het scherm. Nooit te diepzinnig. Nooit te oppervlakkig. Meestal met een humoristische toon al dat niet in lagen verwerkt. En in veel gevallen omringd met een cast die het ego-trippen wat beperkt. Al klinkt ook dit te negatief.

The Monuments Men,george clooney,Matt Damon,Bill Murray,John Goodman,Jean Dujardin,Hugh Bonneville



Korte inhoud: De Tweede Wereldoorlog loopt op zijn einde. De nazi's trekken zich terug, maar niet zonder alle kunstschatten die ze roofden veilig op te bergen. Frank Stokes, een Amerikaanse kunstliefhebber kan het leger ervan overtuigen een peloton op te richten met de missie gestolen kunstwerken terug te vinden. Hij krijgt geen soldaten mee, maar allemaal vrienden van hem die de kunst een warm hart toedragen. Geef ze een helm en een geweer en drop ze in het zog van de invasie vanuit Normandië en het komt wel goed, denken ze. Het wordt een race tegen de tijd, de Nazi's en de Russen.

Toen ik hoorde over The Monuments Men (2014) was ik meteen getriggered. Ten eerste is het Clooney die die film regisseert. Dus wat zou het worden? Iets à la de Ocean's-trilogie of eerder iets raars à la Burn After Reading. Of ergens de middenweg zoals zijn rollen in de films van de Coen-brothers waar de grens tussen humor met dubbele bodem en cynisme nogal dun is soms. Alvast geen romcom in de zin van Intolerable Cruelty (2003). Daarnaast het verhaal over de tweede wereldoorlog. Altijd leuk oorlogsverhalen. Bovendien een oorlogsverhaal over de gestolen kunst. En niet zomaar kunst. Kunst die in België, in Brugge en Gent vertoeft. Al vind ik dat het Vlaams onderwijs ferm te kort schoot aangezien ik nooit op school geleerd heb dat de Madonna van Michaelangelo verdikke in een kerk in Brugge staat.

Een mens moet dan eens een half gefantaseerde film zien op de helft van zijn levensverwachting om nog eens bij te leren over kunst. Anyway The Monuments Men. Hoe kan ik het beschrijven? Een heel aparte stijloefening toch. Geen drama, geen actie, geen thriller...

Clooney slaagt erin de sfeer te creëren van de oorlogsfilms uit de jaren zestig. Alles peis en vree en van de oorlog merk je niet veel. De helden hebben een missie, bewegen zich van punt A naar B al fluitend op de passende muziek en ja occasioneel komen ze een hindernis tegen die ze moeten overwinnen.
Het is wel wat wennen in het begin. De vrolijke toon van de film is gemakzuchtig, traag en nonchalant. Een hoop ouwe rakkers die samen op avontuur trekken als gingen ze op scoutskamp. Alles behalve de grimmigheid van hoe een oorlog echt is.

Eenmaal dat beseft, en je kunt ook niet anders, want de muziekscore van Alexandre Desplat is soms net iets te dramatisch bij op zich onbetekenende scènes. Denk maar aan de scène waar een dubbeldekker uit een schuur te voorschijn komt. Alsof een wonder is geschied. Maar zo zag je het ook in de eerder genoemde oude films. Een soundtrack met een fluit is bovendien zelden grimmig of donker te noemen. Toch verveelt de film niet. Het tempo ligt net hoog genoeg en ondanks de heel eenvoudige plot en het gebrek aan actie, houdt hij je aandacht vast. Al is de ontknoping ook weer zo gemakkelijk als in de films van de jaren zestig.


the monuments men,george clooney,matt damon,bill murray,john goodman,jean dujardin,hugh bonnevillethe monuments men,george clooney,matt damon,bill murray,john goodman,jean dujardin,hugh bonnevillethe monuments men,george clooney,matt damon,bill murray,john goodman,jean dujardin,hugh bonneville


the monuments men,george clooney,matt damon,bill murray,john goodman,jean dujardin,hugh bonneville,cate blanchettethe_monuments_men_2014_pic05.jpgthe_monuments_men_2014_pic06.jpg

Een pluim voor de cast. Het gezapige werkt door dat de cast zo goed gekozen is. Pafferige lamme goedzakken die hun leven opofferen voor de goede zaak. Mannen die geen soldaat zijn en dat nooit zullen zijn. Ze zijn kunstliefhebbers, houden eerder van een gezellige drink met art-talk dan van het liggen en de modder en schieten op alles wat beweegt. De paar scenes waar er kogels worden afgevuurd vind ik in dat opzicht dan ook heel goed gefilmd. Cate Blanchette als de Franse Claire Simone is ijzersterk. Haar licht frigide secretaresse-look, houterig en stijf met daaronder toch die hunkering naar romantiek. Sterk.

Matt Damon als luitenant, de enige die echt soldaat is, maar een soort Frans zwatelt die niemand begrijpt zonder dat hij zijn personage belachelijk maakt zoals Brad Pitt in die andere oorlogsfilm. Bill Murray, John Goodman, Jean Dujardin en Hugh Bonneville als lamme goedzakken. Top. Ze zijn geen Dirty Dozen, maar de parallellen zijn ergens toch te trekken. Een missie die niet gesteund wordt door de legertop maar als ze slaagt toch mooi meegenomen. Ze moeten hun plan trekken en dat het plantrekkers zijn, dat staat als een paal boven water.

De verdienste van de film is dat het geen actie-thriller is geworden omdat het dan weer zo'n film zoals duizend in een dozijn ging zijn geworden, waar je even goed Tom Cruise of Pierce Brosnan kon voor inschakelen. Bovendien met al dat Marvel-gedoe is het leuk eens menselijke antihelden aan het werk te zien. De film werd bij ons uitgebracht door Sony en Columbia Pictures op 12 maart 2014 en heeft zijn productiebudget vlotjes verdubbeld. Ondertussen wordt het afwachten op de Blu-ray release.



*** The Monuments Men trailer ***




rating



Beoordeling: 3 / 5

Recensie door op 13 april 2014


08:46 Gepost door Jeronimo in film | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook

15-01-14

Blue Jasmine

Op 21 januari 2014 komt Blue Jasmine (2013) van Woody Allen (poster) op Blu-ray en DVD. Een film waarvoor Cate Blanchett vorige zondag met de Golden Globe ging lopen voor haar acteerprestatie.

cate blanchett,alec badwin,sally hawkins,peter sasgaard,woody allen,blue moon,blue jasmine,bobby cannavale

Cate Blanchett speelt er de hoofdrol naast Sally Hawkins, de actrice op wie iedere vent verliefd werd tijdens Happy-Go-Lucky (2008) en ook hier weer alle charme steelt. Verder zijn er nog Peter Sarsgaard en Alec Baldwin. Grote namen bieden geen garantie uiteraard, maar toch. Als fan van het eerste uur van Woody Allen's films, wou ik Blue Jasmine (2013) toch wel zien en we werden niet teleurgesteld.

Korte inhoud: Cate Blanchette is Jasmine, zoals ze zich noemt. Een getormenteerde vrouw die alle houvast in haar leven is verloren sinds de breuk met haar man. Ten einde raad vliegt ze van New York, Park Avenue, richting 305 Van Ness, San Francisco. Voor de kenners van beide straten, deze contrasteren nogal met elkaar, net zoals Jasmine sterk contrasteert op vlak van levensstijl met haar zus Ginger, schitterend vertolkt door Sally Hawkins. Jasmine denkt dat ze haar leven weer op de rails zal krijgen in San Francisco. Ginger hoopt alleen dat Jasmine niet te lang zal blijven, want ze heeft zelf plannen met haar leven, net zoals haar vriend Chili (Bobby Cannavale), die de komst van Jasmine maar met lede ogen aanziet.

Algauw leidt het samenleven van de twee verschillende vrouwen tot conflicten en zoals je bij iedere Woody Allen-film wel weet, elke protagonist en elke figuur heeft zijn eigen trauma's, losse vijzen, angsten, twijfels, onzekerheden, dromen, verlangens en pijnen. Dit alles weet Allen in een zeer onderhoudend niet al te diepzinnig filmpje te mixen. Cate Blanchette schittert als de psychologisch wrak, de rijkeluisvrouw die van haar voetstuk is gevallen maar opeens weer nieuwe hoop koestert en zich uitermate goed voelt als ze denkt weer even de persoon te kunnen zijn die ze vroeger was. Sally Hawkins als simpele arbeidersvrouw zonder al te veel ambities die ook opeens denkt dat het gras groener is aan de overkant maar snel de nuchtere waarheid onder ogen moet zien.

cate blanchett,alec badwin,sally hawkins,peter sasgaard,woody allen,blue moon,blue jasmine,Bobby Cannavalecate blanchett,alec badwin,sally hawkins,peter sasgaard,woody allen,blue moon,blue jasmine,Bobby Cannavalecate blanchett,alec badwin,sally hawkins,peter sasgaard,woody allen,blue moon,blue jasmine,Bobby Cannavale

Vooral interessant is hoe de zenuwinzinkingen van Jasmine ons terugbrengen naar flashbacks van het verleden van toen ze de troffee-vrouw was van Hal (Alec Baldwin) een succesvolle zakenman met een blijkbaar oneindig imperium. De laatste decennia levert Wooddy Allen tal van films af die volgens kenners nog niet tot aan de enkels reiken van zijn meesterwerken van de jaren zeventig en tachtig. Mij doet dat er niet toe. Woody Allen kruidt en mixet dan wel altijd dezelfde ingrediënten in zijn films, het blijft werken. De muziek speelt iets minder de hoofdrol in deze film, maar we onthouden vooral "Blue Moon".

*** Blue Jasmine trailer ***



11:32 Gepost door Jeronimo in film | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cate blanchett, alec badwin, sally hawkins, peter sasgaard, woody allen, blue moon, blue jasmine, bobby cannavale | |  Facebook

23-12-13

Casse-tête Chinois (2013) *** review

Er zijn van die trilogieën die puur de zaken uitmelken voor een grotere recette en er zijn er waar je eigenlijk wel op zit te wachten. Ik denk bijvoorbeeld aan Richard Linklater zijn derde deel Before Midnight (2013), overal goed onthaald in de pers. In hetzelfde luchtige straatje vinden we Casse-Tête Chinois (2013) van Cédric Klapisch. Wie van l'Auberge Espagnole (2002) en Les Poupées Russes (2005) heeft gehouden, moet deze gaan zien! Ik ben nog steeds niet zeker of ik Les Poupées Russes wel ooit gezien heb, in ieder geval weet ik wel dat ik l'Auberge Espagnole enorm kon smaken.

Casse-tete Chinois,Cedric Klapisch,lAuberge Espagnole,Les Poupees Russes,Before Midnight,Richard Linklater,Romain Duris,Kelly Reilly,cecile de france,Audrey Tautou

We zijn ondertussen ruim tien jaar later. In Casse-Tête Chinois zijn we nog verder. De personages van toen naderen de veertig en zitten in de situaties die voor velen onder ons wel herkenbaar zijn, al is de 40 voor mij nog enkele jaren veraf gelukkig. Het is alvast een mijlpaal. Een punt van bezinning. Over wat je eigenlijk al bereikt hebt in het leven. Je wordt veertig en je kijkt waar je nu staat? Wat heb je al die jaren gedaan? Wat heeft het opgebracht? Is het gedaan of is er nog iets te beleven, is er nog iets van het leven te maken? Zware existentiële vragen, waarmee velen worstelen en waarover ook het hoofdpersonage zicht het hoofd breekt. Vandaar de titel wat vrij vertaald kan worden door 'hersenbreker'. Gelukkig voor de kijker wordt dit alles wel op de typisch luchtige en ontspannende manier verteld.

Korte Inhoud: Xavier Rousseau (Romain Duris) wordt bijna veertig. Momenteel zit hij in New York en hij moet een manuscript afwerken voor een nieuw boek. Hij vindt geen andere inspiratie dan zijn eigen leven. Hij wordt namelijk veertig en wil de balans opmaken. Aan de hand van de terugblik op zijn leven, krijgen we flash backs te zien en vooral een vertelstem die in onwillekeurige volgorde sprongen in het verleden maakt die we als kijker zelf moeten trachten samen te stellen. Is hij mislukt? Wat stelt zijn leven voor?

Hij is gescheiden van de moeder van zijn kinderen Wendy (Kelly Reilly), hij wil Amerikaans staatsburger worden, maar het enige wat hem daarbij kan helpen is vast werk vinden en een vrouw om mee te trouwen. Verder blijkt zijn jeugdvriendin Isabelle (Cécile De France) samen met haar vrouw in New York te wonen en ook die heeft hem nodig om haar gezinsgeluk compleet te maken. En als het nog niet genoeg was, hup daar komt opeens Martine (Audrey Tautou) zijn ex van vroeger, nu gescheiden, opdraven met haar kinderen.

De film heeft alvast uitgangspunten genoeg om te vervallen in doldwaze komische situaties. Gelukkig of helaas is dit niet het geval. Ik heb echt de eerste drie kwartier van de film nodig om me een beetje aangesproken te voelen. Er gebeurt veel te weinig, de aanloop naar alle situaties is te lang, hoewel het tempo wel goed lijkt te liggen. Maar de regisseur neemt mijn inziens iets teveel tijd om te vertellen hoe Xavier in zijn huidige situatie is terecht gekomen. Fast-forward-getoonde beelden werken daarom zelfs een beetje contraproductief. Als je het dan toch heel snel wil vertellen, laat het dan over aan de suggestie en het intellect van de intelligente kijker die wel zal weten wat er al dan niet gebeurd is in het verleden. Alles uitleggen hoeft namelijk niet.

casse-tete chinois,cedric klapisch,lauberge espagnole,les poupees russes,before midnight,richard linklater,romain duris,kelly reilly,cecile de france,audrey tautoucasse-tete chinois,cedric klapisch,lauberge espagnole,les poupees russes,before midnight,richard linklater,romain duris,kelly reilly,cecile de france,audrey tautoucasse-tete chinois,cedric klapisch,lauberge espagnole,les poupees russes,before midnight,richard linklater,romain duris,kelly reilly,cecile de france,audrey tautou

casse-tete chinois,cedric klapisch,lauberge espagnole,les poupees russes,before midnight,richard linklater,romain duris,kelly reilly,cecile de france,audrey tautoucasse-tete chinois,cedric klapisch,lauberge espagnole,les poupees russes,before midnight,richard linklater,romain duris,kelly reilly,cecile de france,audrey tautoucasse-tete chinois,cedric klapisch,lauberge espagnole,les poupees russes,before midnight,richard linklater,romain duris,kelly reilly,cecile de france,audrey tautou

Waar de regisseur dan wel weer mooi gebruik van maakt is de driehoeksverhoudingen van Xavier die verbonden zijn met de driehoeksverhoudingen van de andere personages. Heel ingewikkeld is het niet om te volgen. En opeens hup daar is 'm. Ik zit inde film. Ik erger me niet meer aan Xavier. Ik kan zelfs genieten. Het is al dan niet toevallig het moment waarop de film echt begint. Xavier zit in New York in het hier en het nu en alles wat gebeurt is heden en toekomst.

Ook de vertelstem-factor begint beter te werken. We zitten in de gedachten van Xavier. Hij becommentarieert en filosofeert. Mooi. We leren zo de andere personages beter kennen die eigenlijk enkel dienen ter ondersteuning van het verhaal. En gelukkig zijn het goeie actrices. Audrey Tatou is altijd leuk om zien. Cécile de France heeft een echte naturel over haar en Kelly Reilly is dan wel de bitch van een ex-vrouw, het is en blijft een "vurige rosse" gelijk dat we zeggen.

Veel diepgang is er niet, maar dat hoeft niet. Leuke luchtige Franse cinema. De jeugdigheid en de pittigheid van "Auberge Espanol" kon ons indertijd ferm boeien, zoveel jaar later zijn de scherpe kantjes er wel afgevallen. Maar jah, we zijn dan ook geen twintig meer en de hoofdpersonages ook niet.

*** Casse-Tête Chinois trailer ***



20-12-13

Komeneten - Gratin Parmentier à l'Italienne

Om de zoveel maanden spreken we met zijn allen af bij iemand thuis. Wij, dat zijn mijn oude studiemakkers en hun vrouwen en kinderen. Met drie schieten we nog over. Maar met alle vrouwen en kinderen erbij toch een hele bende om in je huis te hebben. Ik heb enkele keren mijn toer overgeslagen, maar dit keer heb ik hen lekker verwend. Een avondlijk dineetje. En met een recept uit de knispels van mijn mama. Uit de Libelle, wat het hoofdgerecht betreft toch.

Voorgerecht:
Provençaalse Tomaat-Auberginesoep
(recept voor 4 personen) Uiteindelijk kon ik er zeven man elk twee grote pollepels van serveren.
- 800 gram gepelde tomaten
- 500 gram aubergine
- 1 rode paprika
- 1 ui
- 1 teen knoflook (naar believen)
- 1 liter groentenbouillon
- 1 eetlepel boter
- 1 afgestreken eetlepel bloem
- 1 talkje tijm
- 8 korianderbolletjes (pletten)
- tabasco (voor de liefhebbers, de soep is al pittig genoeg zonder)
- peper en zout naar behoefte
- beetje komijn (idee van de mama)

Als u alles goed doet ziet dat er zo uit en is de algemene kritiek lovend in de superlatieven.

soep, provençaalse tommat-auberginesoep



Hoofdgerecht: Gratin Parmentier à l'Italienne

recept gaat uit van 3 personen, de hoeveelheden werden aangepast
- 1 kg pureepattatten (uiteindelijk 1.5 kg gebruikt)
- 1 ui
- 3 wortelen
- 500 gram gemengd gehakt (reken minimum 150gram per persoon)
- 1 laurierblad (2 gebruikt)
- 1 takje tijm (oppassen, niet te veel!)
- 50 gram boter
- 1 dl melk (aangezien het achteraf de oven in moet: meer melk zodat je pure echt zacht is)
- 200 gram gemalen emmentaler

Je maakt de puree, werkt af met melk om het zachter te maken, zout, nootmuskaat

2013-12-14 11.06.55 (2).jpg


Je bakt het gehakt lichtjes aan terwijl je het verkruimelt
Je stooft de ui en de fijngehakte wortels net gaar
Voegt het tomatenvlees toe, laat alles nog wat goed stoven met de laurier en de tijm.
Je voegt wat komijn toe (fantasietje van de mama) voor de kenmerkende zoete smaak

2013-12-14 10.29.24.jpg



2013-12-14 10.29.34.jpg



2013-12-14 10.44.58.jpg



Daarna boter je je kom in, legt een laag van je gehakt saus en daarboven strijk je een laag puree uit.

2013-12-14 11.48.59.jpg



2013-12-14 11.50.10.jpg



Je werkt af met kaas en hup de oven in om het wat te gratineren.

2013-12-14 11.57.06.jpg



Tadaaaa!

2013-12-14 20.58.35.jpg



Dessert
Chocolademousse van Jeroen Meus op de wijze van de mama.

En uw gasten en u zullen lekker gegeten hebben!
Do try this at home!

19:44 Gepost door Jeronimo in culinair | Permalink | Commentaren (0) | Tags: komen eten, recept, provençaalse tomaat-auberginesoep | |  Facebook

16-12-13

Gravity 3D (***,*)

We hebben het hier al eerder over Gravity (2013) van Alfonso Cuarón gehad. We vroegen ons toen af hoe deze film zou overkomen op het publiek; niet alleen qua speciale effecten, maar ook qua acteerprestaties. Om over de eeuwige discussie over de al dan niet meerwaarde van 3D nog maar te zwijgen. In elk geval ik was niet teleurgesteld, integendeel.

gravity,sandra bullock,george clooney,alfonso cuaron,steven price,3d

Korte inhoud: Dr. Ryan Stone (Sandra Bullock) is een briljante medische ingenieur die op haar eerste shuttlemissie gaat met de ervaren astronaut Matt Kowalsky (George Clooney), die het commando heeft over zijn laatste vlucht voor hij op pensioen gaat. Maar een schijnbaar routine ruimtewandeling draait uit op een ramp. De shuttle wordt vernietigd waardoor Stone en Kowalsky helemaal alleen achterblijven – enkel vastgeketend aan elkaar en steeds verder zwevend in het duister. De oorverdovende stilte verraadt dat ze elke link met de Aarde verloren hebben ... en elke kans op redding. Angst wordt paniek, en elke hap lucht vermindert de nog resterende hoeveelheid zuurstof. Maar misschien is de enige weg naar huis verder te gaan in de angstaanjagende uitgestrektheid van de ruimte.

En hiermee weet je meteen genoeg. De film begint in stilte, rustig, doet ons wennen aan de eindeloosheid en de geluidloosheid in de ruimte. Aan het feit dat tijd bijna zinloos is en alles aan een trager tempo gaat.
We kunnen genieten van de prachtige beelden van de aarde. We kunnen genieten van hoe het daar zou moeten voelen. Daar onmetelijk hoog in de ruimte en toch op schijnbaar armlengte afstand van de aardbol. Beangstigend en comfortabel veilig tegelijk.

We volgen de chitchat tussen de personages die bezig zijn met een ruimtewandeling. Ze doen rustig hun werk. We kunnen ons als kijker afvragen of dat eigenlijk effectief makkelijk gaat zo werken met die dikke handschoenen. Ik kan nog niet eens mijn fietsslot openen met mijn handschoenen aan. En dan plaatsen we ons weer in de rol van Clooney, die met een soort jetpack wat en en weer tolt in de ruimte. Plezierig dat zoiets moet zijn, zolang je vast hangt en niet door een stuurfout de eindeloze zwartheid wordt in gekeild. En dan de grapjes met Houston. Het moet zijn zoals de verkeersleiding van een luchthaven of van het spoor. Alles in orde: doe je werk maar en hoe is het nog met de vrouw en kinderen. Een mooi alledaags toneel tot opeens de relaxte sfeer wordt doorbroken door een bericht van Houston: er is een satelliet ontploft en de brokstukken vliegen de richting van onze personages uit, aan een duizelingwekkende snelheid van 32.000 km/u.

Voor zover de 3D tot nu toe al een meerwaarde bood, de rondvliegende brokstukken zijn daarvan het ultieme bewijs. Niet dat je iets kunt waarnemen dat geen luchtverplaatsing teweegbrengt en aan 32000 km/u voorbij suist, maar voor de film brengen ze dat maar eventjes in beeld, anders valt er niets te zien.
Ik vergeef het dus de filmmakers dat ze voor de film de rondvliegende brokstukken in beeld brachten en ook de inslagen en gevolgen filmden op een voor het menselijk oog waarneembare wijze.

Gravity animated pictureGravity animated picture

Onze helden overleven de inslagen maar het ruimtestation is vernietigd en ze zijn op elkaar aangewezen. Allleen en verloren. Geen radiocontact. Je zou voor minder een hartstilstand krijgen. Sandra Bullock moet hier op haar eentje acteren en de film rechthouden met het tonen van oprechte emoties zoals stress, existentiële angsten, haar enorme ervaring als professor, als mens met maar één doel: in leven blijven en proberen de aarde te bereiken. Het ene moment slaat ze in dolle paniek, het ander moment haalt de professional in haar weer de bovenhand, op momenten waar het einde nabij lijkt, komt de mens in haar boven. Sandra Bullock is altijd één van mijn favoriete actrices geweest. Niet uitmuntend goed, maar vooral menselijk. Geen uitgesproken karakter, maar een mix van wat alles en zonder al te harde kantjes. Ze brengt het er mijn inziens meer dan behoorlijk van af. Al heb ik wat problemen met het Hollywoodiaanse. Of verwar ik het met het typisch Amerikaanse. Het is een verhaal van hoop. Wanneer je denkt dat je leven eigenlijk niets voorstelt en je er bij neerlegt dat het einde het einde is, dan is er altijd wel weer hoop.


In elk geval. Wie twijfelt of een film kan boeien over twee mensen in de ruimte; er zijn eerder al films gemaakt over een mens in een graf en twee mensen in de zee. Het verhaal boeit! Al zijn er veel momenten waarin er 'niets' gebeurt. Het bouwt de film op, het bepaalt de setting. De climax is het spectaculaire einde. Iets waarvan je weet dat het zo gebeurt maar nooit echt zag, want zoiets werd nooit in het echt gefilmd. Mocht het een documentaire zijn, dit zou effectief waarheidsgetrouw zijn, denk ik. Blij dat ik deze film gezien heb. Gravity is ondertussen ook al genomineerd voor 4 Golden Globes, waaronder Beste Film, Beste Actrice, Beste Regisseur en Beste Muziek van Steven Price.

*** Gravity trailer ***

***Related Post***

11/05/2013: Gravity trailer met Sandra Bullock en George Clooney

09:59 Gepost door Jeronimo in film | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gravity, 3d, sandra bullock, george clooney, alfonso cuarón | |  Facebook

04-10-13

Jeune et Jolie

Van François Ozon had ik nog maar twee films gezien. Het verrassende Swimming Pool (2003) en meer recent zijn luchtige onderhoudende komedie Potiche (2010). Naar Jeune & Jolie (2013) ging ik dan ook kijken met de verwachting van niveau.

françois ozon,jeune et jolie,swimming pool,potiche,Marine Vacth,Johan Leysen

Dat mijn verwachtingen werden overtroffen kan ik niet zeggen, dat ik ontgoocheld was evenmin. Jeune & Jolie mist de diepgang of de uitwerking om de middelmoot te overstijgen. Maar in elk geval wordt je ongelofelijk gecharmeerd en verleid en gefascineerd door het hoofdpersonage. Op dat vlak zit de casting meer dan uitstekend.

Korte inhoud: Isabelle (Marine Vacth) is een zeventienjarige tiener. Ze heeft een doodnormaal leven. Haar moeder heeft een nieuwe vriend, haar jonge broer loopt constant achter haar aan, ze heeft een goeie vriendin op school. Niets speciaals aan de hand. Na een korte affaire met een vakantielief, lijkt Isabelle steeds spannender zaken op seksueel vlak te willen doen en in het grootste geheim gaat ze werken als escort girl. Dat is zo wat de plot. Dat is qua verhaal hetgeen waarmee we het moeten doen. Beetje mager. Want over de beweegredenen waarom komen we amper iets te weten. Misschien hoeft dat ook niet. François wil duidelijk niet veel uitleggen maar ons gewoon laten zien wat Isabelle doet. Flanerend van het ene afspraakje naar het andere. In het begin aarzelend en bang, maar steeds meer komt de drang naar meer opzetten en wordt ze vuriger, een echte femme fatale. En dan ontmoet ze George (Johan Leysen). Een oudere man die ze wat regelmatiger ziet dan haar andere klanten.

Als kijker zit je op het leven van Isabelle. Vier seizoenen lang, en ook vier songs lang. Ozon biedt ons een voyeuristische kijk op haar doen en laten. De sobere fotografie met eenvoudige lange headshots, statische beelden van de kamers waar de scènes en ook vrijpartijen zich afspelen is vanuit dat oogpunt heel functioneel. We observeren. We voelen ons ook voyeur maar tegelijk ook enorm gefascineerd en aangetrokken door Isabelle. Chance dat ze in het echte leven meerderjarig is, denk je opeens. Marina Vacth, de jonge actrice is dan ook oogverblindend verleidelijk. Ze heeft een heel sexy en erotische uitstraling en enkel haar blik brengt je in vervoering. Ze heeft die zeldzame schoonheid, die je af en toe bij modellen ziet en als fotograaf kan je maar dromen van dergelijke uitstraling en blik.

françois ozon,jeune et jolie,swimming pool,potiche,Marine Vacth,Johan Leysenfrançois ozon,jeune et jolie,swimming pool,potiche,Marine Vacth,Johan Leysenfrançois ozon,jeune et jolie,swimming pool,potiche,Marine Vacth,Johan Leysen


Gelukkig dat de actrice het spel enorm goed speelt en zowel haar klanten als de kijker weet te verleiden en mee te slepen in haar leven. Maar voor de rest is het een vrij mager verhaal dat puur een blik werpt op het dubbelleven van een jonge tiener. Om het met een beetje (te platte) boutade van een maat te zeggen "schoon tieten, matige film". De film werd genomineerd voor de Gouden Palm maar sleepte tot dusver geen prijzen in de wacht, ... niet naar de gewoonte van François Ozon.

*** Jeune & Jolie trailer ***


09:28 Gepost door Jeronimo in film | Permalink | Commentaren (0) | Tags: françois ozon, jeune et jolie, swimming pool, potiche, marine vacth, johan leysen | |  Facebook

21-09-13

Los Flamencos (**.5)

Altijd leuk om de avond voor dat de BNP Parisbas Fortis filmdays losbarsten, naar de Kinepolis te gaan. Er zit amper volk in de zaal en je kunt genieten van de film vanop je willekeurig gekozen plek zonder dat iemand die komt opeisen. Een andere reden was dat mijn voucher verviel en ik enkel die avond nog vrij was. Omdat de programmatie weer schrikwekkend belachelijk armtierig was, ging ik dan maar naar de Vlaamsche film die ze speelden, Los Flamencos (2013). Er wordt wel wat geschreven over deze film, maar ik wist er echt niets van. Daniel Lambo, de regisseur zegt me evenveel als uw favoriete bakker die ik niet ken, maar de cast leek me wel ok en wegens de zware werkdagen wilde ik iets luchtigs. Luchtiger dan dit kon blijkbaar niet, had ik algauw door.

los flamencos poster

In elk geval, ben ik wel liefhebber van de Vlaamse film van de laatste jaren. Los Flamencos is trouwens een kleine Vlaamse film terug naar de roots. Het is bovendien een komedie, een blijspel en zelfs onnozel.
Onnozel niet per se in de negatieve zin van het woord, maar om de mensen die een intellectuele komedie verwachten toch een beetje te corrigeren. De laatste jaren hadden we wel eerder kleine Vlaamse komische films. Ik denk aan Noordzee, Texas (2011), Het varken van Madonna (2012), Allez Eddy (2012), Groenten uit Balen (2011) al schiet deze laatste er wel met kop en schouders boven uit. Maar het gaat om klein Vlaanderen. Mensen in hun dagelijkse bestaan. Het gaat niet om de Vlaamse films die de Amerikaanse films willen nabootsen zoals Het Vonnis, De Zaak Alzheimer, Loft en dergelijke.

Het komische gehalte doet me ferm denken aan de goedkope humor uit Max (1994) of de welgesmaakte films van Koko Flanel (1990) en Hector (1987). Hoe simpeler hoe beter. Elk personage is een karikatuur. Er spelen geen normale mensen mee. De situationele humor is vanzelfsprekend en verrast niet. Maar het werkt. De film is een lekker luchtig slapstick-blijspel waar je best wel van geniet en dergelijke films moeten er ook zijn.

Korte inhoud: Drie bejaarde broers (Peter Van den Eede, Herwig Ilegems en Mark Verstraete) leiden een armtierig leventje in Turnhout. Ze willen hun moeder begraven in Mexico, maar daarvoor is geld nodig, veel geld. Na een mislukte overval belandt Raoul in de gevangenis. Na 12 jaar komt hij vrij en gaat hij op zoek naar zijn broers. César begint echter te dementeren en Pé draagt pampers en is doof. Toch blijft Raoul niet bij de pakken neerzitten en overtuigt zijn broers om een laatste slag te slaan. Dat gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot en zorgt algauw voor de ene hilarische (goedkope) situatie na de andere.

De casting is overigens perfect. Peter Van den Eede (een ietwat sullige acteur), speelt Raoul met overtuiging. Herwig Illegems zijn karakterkop hoeven we jullie niet meer voor te stellen. Hij is even goed als zijn rol in buurman Herman van in Vlees en Bloed en dat staat hem fantastisch en dan hebben we nog een sullige rol voor Mark Verstraeten, de man van de Kotmadam. Bon, breng deze drie slapstick drolsmoelen bij mekaar en je krijgt wat je verwacht! Sien Eggers komt helaas niet tot haar recht en de kleine bijrollen van Iwein Segers (man hoe is die ooit op tv geraakt en überhaupt bekend?) en Philippe Geubels zijn zeer functioneel als het gaat om het versterken van het simpele karakter van de prent.

Het doet me ook deels aan Louis de Funes, le gendarme denken omwille van de niet zo intelligente voorstelling van de agenten. Meteen weet u wat ik bedoel met slapstick blijspel. De film duurt amper een groot uur, wat het verteren extra luchtig maakt. Bovendien kregen we een trailer te zien van een film over het de jeugd van Rocco Granato, Marina (2013) van Stijn Coninx (hier heb je de poster). Voor u gillend wegvlucht: deze trailer wekte echt wel mijn interesse, en Evelien Bosmans (pic) ook wel een beetje uiteraard.

*** Los Flamencos trailer ***




08:45 Gepost door Jeronimo | Permalink | Commentaren (0) | Tags: los flamencos, peter van den eede, herwig illegems, mark verstraeten, sien eggers, kim hertogs | |  Facebook

10-09-13

Transporter - The series

Iedereen kent de machofilm The Transporter (2002) met Jason Statham met als zijn sequels, nu is er de Transporter: The Series (2012-), en meteen ook op bluray. Van het voordeel van bluray met je mij niet meer overtuigen. Haarscherp beeld. Of de serie mij kan overtuigen? Eigenlijk wel.

Transporter,the transporter,luc besson,taxi,Chris Vance,Andrea Osvart,Charly Hubner,François Berleand

Je verwacht van dergelijke popcornfilms en dito series exact hetgeen je nodig hebt na een zware werkdag en wanneer je in je luie zetel wilt genieten. Machisme, blinkend chroom, de geur van verbrand rubber die van het scherm springt en het zalige geschreeuw van razende motoren die je oren als sirenengezang in het verderf storten.

De films heb ik eigenlijk niet echt gezien en toen ik de serie in mijn bus kreeg, was ik die meteen ook wat vergeten. Tot die dooie avond aanbrak waar ik bedacht dat dat wel mijn zinnen zou verzetten. De eerste 12 episodes zitten in mijn box, waarvan de eerste acht geschreven zijn door Luc Besson, die de serie ook produceerde. Meteen weet ik waarom de serie zich afspeelt in Marseille en Frankrijk in het algemeen. Het doet ook ferm aan Taxi (1998) denken. En ze hoeven niet altijd over die heuvels in San Francisco te springen of in Tokyo te driften. Marseille is trouwens een prachtige havenstad, wat voor mooie beelden zorgt, haar reputatie van gangland niet te na gesproken.

Korte inhoud: Frank Martin hoeven we u niet meer voor te stellen. Al vind ik de Brit Chris Vance meer geschikt als type dan Jason. Chris zit er afgelikter uit, deftiger, knapper, een zakenman, iemand die je vertrouwt. Jason is ruwer, meer een bodyguard-type. Frank is koerier en levert pakjes af van punt A naar punt B. Zijn dispatch Carla (een bijzonder ravissante Andrea Osvárt) geeft hem instructies en zijn maat Dieter (Charly Hübner) runt een garage en zorgt voor zijn auto's. En zijn vriend de inspecteur Tarconi (François Berléand), komt ook af en toe op de proppen. Anyway. Frank heeft als "koerier" enkele regels: "Never change the deal", "No names", "Never open the package" en "Never make a promise you can't keep"... Je ziet van hier dat in de loop van de serie deze regels af en toe gebroken worden met alle onheil van dien.

Iedere episode staat op zich en warempel al van de eerste minuten krijg je blote tieten te zien. Al dan niet relevant, maar dat zorgt toch wel voor een belachelijke "16+"-rating. Daar gelaten situeren de vrouwelijke bijrollen zich voornamelijk op het "sois belle et tais-toi"-type, op enkele femme fatales na, waar onze Frank ook niet ongevoelig voor blijft. Bijzonder charmant is ook Carla (Andfrea Osvart), de dispatch van wie Frank zijn instructies krijgt.

transporter - the series animated picture transporter - the series animated picturetransporter - the series animated picture

Maar even verder over de episodes. Die lopen uiteraard allemaal goed af en staan op zich. Niettemin ontwikkelt zich een kleine rode draad doorheen de serie. Als observator van de gebeurtenissen krijgen we heel af en toe een geheimzinnige gedaante te zien, van wie we enkel de mond zien praten. Deze geheimzinnige figuur staat in contact met een Oost-Europees ogende dame die precies iets moeten hebben van Frank. Dat belooft! Ik ben tot nu toe pas tot episode vier geraakt, en zo moet ik ook niet veel verklappen.

Voor de fans van mooie auto's. Er passeren er een boel de revue. Aan voldoende productiebudget was er geen gebrek want volgens Variety zou elke aflevering een slordige 4 miljoen dollar kosten. Gezien de kostprijs is het dan ook niet zeker of er ooit een tweede seizoen zal volgen. Frank Martin heeft een ferme Audi A8 onder zijn gat zitten met van die prachtige 19" velgen. In de eerste episode vind ik wel dat de motor een beetje klinkt als een overpowerde "trontinette". Bovendien neemt hij het op tegen vooral Franse wagens, peugeootjes allerhande en warempel een ferm getunde Megan RS...die helaas ook tot schroot wordt herleid. Benieuwd wat er gaat gebeuren met de knalrode R8 cabriolet... Shoot-outs en maffe achtervolgingen en enkele goeie stunts en af en toe een schoon madam. Ik moet zeggen deze serie doet precies van je er van verwacht.

*** Transporter: the Series - trailer ***


09:00 Gepost door Jeronimo in film | Permalink | Commentaren (0) | Tags: transporter, the transporter, luc besson, taxi, chris vance, andrea osvart, charly hubner, françois berleand | |  Facebook

06-09-13

Movie 43

WTF?! Dat was zowat het eerste wat we luidop uitkraamden bij het bekijken van Movie 43 (2013) na de eerste tien minuten toen de eerste short story begon na een inleiding die mij het ergste deed vrezen qua eentonigheid van de film. Heel veel informatie in deze eerste zin. Laat ik maar beginnen bij het begin.

movie 43,Steve Baker,Will Carlough,Jacob Fleisher,Patrik Forsberg,Matt Portenoy,Greg Pritikin,Rocky Russo,Jeremy Sosenko,Elizabeth Wright Shapiro

Korte inhoud: Movie 43 is een aaneenrijging van korte sketches met een überbekende cast. De ene bekende kop na de andere treedt op in een absurd lichtgestoord en soms compleet van de pot gerukt verhaaltje vol absurde humor. Rare wendingen, perverse ideeën en tienerlijke idiotie. Deze kortverhaaltjes staan compleet los van mekaar, en worden aan elkaar gesponnen via drie tieners die de demonische cultfilm 'movie 43' willen vinden op het internet, maar telkens botsen op wel heel bizarre filmpjes. Tijdens hun zoektocht doorheen de duistere krochten van het internet botsen ze op redelijk buitensporige en foute zaken tot ook de zoektocht zelf alsmaar meer bizarre duistere (en idiote) vormen aanneemt.


Afgaand op de hoes van de dvd, een mozaïek van de bekende cast, dacht ik een interessante prent te mogen aanschouwen. De namen zijn tevens niet de minste: Kate Winslet, Huge Jackman, Gerard Butler, Naomi Watts, Emma Stone, Richard Gere, Halle Berry en een boel acteurs uit B-films en bekende series die je wel kent van zien. Afgaande op de achterkant zou ik totaal niet weten wat te verwachten. Bij de eerste tien minuten vreesde ik in een soort idiote tienerfilm terecht te komen. Wat ook zo was, met dien verstande dat de shortmovies waar die tieners op botsen je compleet verrassen met hun rare wendingen of uitgangspunten. Of dit nu positief is of niet, is beetje dubbel. De eerste seconden wel, daarna lijkt het meestal toch nergens naartoe te gaan en vervalt dat allemaal in een flauwe satire à la "Wat Als?".

De film werd geschreven door een 9 tal scenaristen (Steve Baker, Will Carlough, Jacob Fleisher, Patrik Forsberg, Matt Portenoy, Greg Pritikin, Rocky Russo, Jeremy Sosenko, Elizabeth Wright Shapiro) en elk segment werd geregisseerd door een aparte regisseur en zo waren er 12 stuks (Elizabeth Banks, Steven Brill, Steve Carr, Rusty Cundieff, James Duffy, Griffin Dunne, Peter Farrelly, Patrik Forsberg, Will Graham, James Gunn, Brett Ratner, Jonathan van Tulleken). Maar laat het duidelijk zijn dat het brein achter deze film toch Peter Farrelly is, de ene helft van de bekende Farrelly Brothers (Dumb & Dumber, Kingpin, Shallow Hal). Er was nog een 13de regisseur, niemand minder dan Breaking Bad acteur Bob Odenkirk, wiens segment blijkbaar uit de US-versie is geknipt. De grappen over necrofilie was er echt wel 'over' volgens het testpubliek. Jammer, want wij Vlamingen zouden dit zeker kunnen gesmaakt hebben.

Zonder de bekende koppen is deze movie 43 geen woord waard. Ik geloof dat de mensen die de verhaaltjes schreven zich eens uitleefden en er was toevallig geld om hun spielerei op DVD uit te brengen. Ik ga hier niet teveel uitweiden over de verschillende kortverhaaltjes. Kijk zelf maar als je zin hebt. Misschien moet je eerst wat licht in het hoofd zijn voor deze prent. Het beste uit de film is Beasel. Dat komt als extraatje op het einde. Volhouden dus!

*** Related Post ***


24/03/2013: Politiek incorrecte humor met filmsterren in Movie 43

05-09-13

Blue Jasmine (***)

Veel had ik niet nodig om nog eens een avondje af te zakken naar de Studioskoop. Een blik op mijn overvolle portefeuille leerde me dat ik tegen eind september nog een paar filmvouchers had op te doen, een dito blik op de programmatie van deze week wees uit dat Woody Allen's nieuwste in de zalen liep en wat heen en weer gesms leverde me één van mijn cinefiele dates.


cate blanchett,alec badwin,sally hawkins,peter sasgaard,woody allen,blue moon,blue jasmine,Bobby Cannavale

Bovendien speelden Cate Blanchett de hoofdrol naast Sally Hawkins, de actrice op wie iedere vent verliefd werd tijdens Happy-Go-Lucky (2008) en ook hier weer alle charme steelt. Verder zijn er nog Peter Sarsgaard en Alec Baldwin. Grote namen bieden geen garantie uiteraard, maar toch. Als fan van het eerste uur van Woody Allen's films, wou ik Blue Jasmine (2013) toch wel zien en we werden niet teleurgesteld.

Korte inhoud: Cate Blanchette is Jasmine, zoals ze zich noemt. Een getormenteerde vrouw die alle houvast in haar leven is verloren sinds de breuk met haar man. Ten einde raad vliegt ze van New York, Park Avenue, richting 305 Van Ness, San Francisco. Voor de kenners van beide straten, deze contrasteren nogal met elkaar, net zoals Jasmine sterk contrasteert op vlak van levensstijl met haar zus Ginger, schitterend vertolkt door Sally Hawkins. Jasmine denkt dat ze haar leven weer op de rails zal krijgen in San Francisco. Ginger hoopt alleen dat Jasmine niet te lang zal blijven, want ze heeft zelf plannen met haar leven, net zoals haar vriend Chili (Bobby Cannavale), die de komst van Jasmine maar met lede ogen aanziet.

Algauw leidt het samenleven van de twee verschillende vrouwen tot conflicten en zoals je bij iedere Woody Allen-film wel weet, elke protagonist en elke figuur heeft zijn eigen trauma's, losse vijzen, angsten, twijfels, onzekerheden, dromen, verlangens en pijnen. Dit alles weet Allen in een zeer onderhoudend niet al te diepzinnig filmpje te mixen. Cate Blanchette schittert als de psychologisch wrak, de rijkeluisvrouw die van haar voetstuk is gevallen maar opeens weer nieuwe hoop koestert en zich uitermate goed voelt als ze denkt weer even de persoon te kunnen zijn die ze vroeger was. Sally Hawkins als simpele arbeidersvrouw zonder al te veel ambities die ook opeens denkt dat het gras groener is aan de overkant maar snel de nuchtere waarheid onder ogen moet zien.

cate blanchett,alec badwin,sally hawkins,peter sasgaard,woody allen,blue moon,blue jasmine,Bobby Cannavalecate blanchett,alec badwin,sally hawkins,peter sasgaard,woody allen,blue moon,blue jasmine,Bobby Cannavalecate blanchett,alec badwin,sally hawkins,peter sasgaard,woody allen,blue moon,blue jasmine,Bobby Cannavale

Vooral interessant is hoe de zenuwinzinkingen van Jasmine ons terugbrengen naar flashbacks van het verleden van toen ze de troffee-vrouw was van Hal (Alec Baldwin) een succesvolle zakenman met een blijkbaar oneindig imperium. De laatste decennia levert Wooddy Allen tal van films af die volgens kenners nog niet tot aan de enkels reiken van zijn meesterwerken van de jaren zeventig en tachtig. Mij doet dat er niet toe. Woody Allen kruidt en mixet dan wel altijd dezelfde ingrediënten in zijn films, het blijft werken. De muziek speelt iets minder de hoofdrol in deze film, maar we onthouden vooral "Blue Moon". Deze Blue Jasmine is reeds sinds 7 augustus 2013 in de zalen.

*** Blue Jasmine trailer ***





09:35 Gepost door Jeronimo in film | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cate blanchett, alec badwin, sally hawkins, peter sasgaard, woody allen, blue moon, blue jasmine, bobby cannavale | |  Facebook

27-07-13

Gentse Feesten - Over Nele Needs a Holiday en ander vrouwvolk

zoals eerder verschenen op Gentblogt.

Waar ik op mijn tweede dag Gentse Feesten gewoon even een bezoek bracht aan het overvolle BataBata, na verplicht een plakkerige nougatreep te hebben verzwolgen die nog minuten lang tussen mijn tanden heeft geplakt, en verder gewoon relaxte in het Baudelohof, stond er weer wat muziek geprogrammeerd op mijn derde dag. BataBata vind ik trouwens meer dan ooit de moeite niet waard. Een apart pleintje voor mensen die denken dat ze hipper zijn dan de rest dan daarom volgepakt op enkele vierkante meters constant willen gestoord worden door zogenaamd entertainment van de Bata Bataclan. Ook de minutenlange boeren- en schetenlatende dikke pop die me deed denken aan de obese griezel uit Taxidermia vond ik maar niets. I can do better, ask my friends.

Niet getreurd, een mens moet er eens geweest zijn blijkbaar om te weten wat het is of wat het niet is. Voor elk wat wils. En dat is nu eens zo fijn aan de feesten zie.

Mijn derde dag begon alvast al goed toen mijn uitnodiging met een aangenaam verrast ja werd ontvangen. Samen liepen we van het Zuid tot het Baudelo met een tussenstop aan de schaapsstal waar een lindyhoppende instructrice een groep enthousiastelingen de charleston aan het aanleren was. Het deed me denken aan de oefensessies die mijn ouders indertijd hielden in de garage en daarbij giechelden als dolverliefde tieners.

Ik was vooral nieuwsgierig naar Nele Needs A Holiday, de band van het meisje uit Iedereen Beroemd dat op tv gevoelens opwekte tussen ergernis en irritatie en bevallige ironie met een sausje schattigheid.
In de gelukkig niet overvolle en niet bloedhete spiegeltent kwam ze een stuk volwassener over en ik moet zeggen dat ik wel genoot van de lichtvoetige muziek en leuke teksten. Nele is een podiummadam. Ze staat er. Zelfzeker, als een actrice overtuigd van de boodschap die ze moet brengen, met een ferme dosis zelfrelativatie. De liedjes hebben dan ook vooral een hoog Flair-gehalte: vallen op de foute jongens, aspiratie van jonge meisjes, foute gebeurtenissen tijdens dronken buien. Muzikaal lijkt de muziek slechts een ondersteuning, maar de subtiele samenzang en andere elementen werken wel.

Hongerig liepen we richting sleepstraat waar we genoten van een typische Turks gerecht in Gülhan om daarna naar Bij Sint-Jacobs te gaan luisteren naar Ben Caplan.

Deze Canadese songwriter is me er eentje. Waar ik dacht dat hij typische ingetogen saaie liedjes zou brengen als duizend in een dozijn, werd ik totaal verrast. Deze bard kent geen subtiliteit en zijn stembereik raast makkelijk boven een woest tekeer gaande zee uit. Slaand op de snaren van zijn gitaar brult hij als in een dronken bui zijn ervaringen des levens over de massa heen. Die lamme massa krijgt hij warempel aan het roepen en aan het meezingen. Aangename verrassing. En opeens zag ik den dikzak uit de tv-reclame van Trivago opduiken in hawai-hemd en fout zonnehoedje.

Onze laatste ontdekking van de avond gebeurt weer in de spiegeltent, waar we toch even moeten wringen om een beetje zicht te krijgen op het podium. The Jacquelines uit Antwerpen komen er softe swing jazz uit lang vervlogen tijden brengen. Keurig in zwarte pakjes gehuld en dito frêle hoedjes zingen die drie dames hun smooth jazzy songs. Net toen ik me bedacht dat het na 4 nummers wel de hele tijd hetzelfde ging zijn, dreven de muzikanten het tempo op en begon de hele tent te swingen. De klassiekers uit de oude doos klonken de meeste mensen bekend in de oren wat de sfeer ten goede kwam. Tijdens een instrumental verdwenen de dames even van het podium om daarna gehuld in witte koddige pakjes perfect getimed weer in te vallen. Met als climax wat gesoleer van de drum en de contrabas. Een zeer knap opgebouwde set. Een reden te meer om nog eens naar het Boombalfestival af te zakken volgende maand.

Daarom vind ik de programmatie van het Trefpunt altijd zo goed. Je kent niets of niemand maar als je de moeite neemt, beleef je best leuke muzikale avonden.

12:58 Gepost door Jeronimo in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: spiegeltent, nele needs a holiday, the jacquelines, ben caplan, trefpunt, bij sint-jacobs, gentse feesten, #gf13 | |  Facebook

26-07-13

Gentse feesten - Over Westvlamingen en ander gespuis

zoals eerder verschenen op gentblogt.

Van de sauna in de hete luchtoven. Zo voelde het toen ik na een weekend tussen de zonovergoten batcave-bewoners in Duitsland terug op de Gentse gloeiend hete kasseien stond. De zon brandde meedogenloos en ik bleef dan maar even lekker binnen in mijn appartement mij ledig houdend met hydrateren en het selecteren en bewerken van mijn festivalfoto's. In de vroege vooravond kreeg ik bevestiging op mijn gsm op mijn vraag om even een tour de Gand te doen. Ik doe immers niets liever dan kuieren door de stad met mijn gedachten bij de observaties in de straten. Een klein uur later liepen we door de feestenstad.

Een dooie maandag na een overweldigend weekend. Zo'n relaxte sfeer en zo stil. En ogenschijnlijk niet drukker dan gemiddelde toeristenzomerdag. Aangetrokken door het applaus van groepjes mensen bleven we nieuwsgierig staan kijken naar de straatacrobaten die hun kunstjes verkochten en het lome publiek trachten op te zwepen. Must be Belgium. Inderdaad wij Vlamingen zijn van nature nooit echt uitbundig mee te krijgen. Zelf was ik nog in volle festivalsfeer en ik klapte en riep vrolijk mee.

Onze biologische klok maakte ons diets dat het tijd was om de innerlijke mens te verwennen. Eerder hadden we onze dorst al bij de EHDO-drinkwatertank gelest, nu vroeg de maag om wat steviger kost. Minutenlang twijfelden we bij het Afrikaanse kraam en uiteindelijk ging ik toch voor het experiment. Ook al omdat ik na drie dagen braadworsten, hamburgers en pizza eens iets anders wou. En ik heb geen spijt gehad van mijn keuze. Lekker kruidig, misschien een iets te kleine portie, maar het smaakte. Mafé: coucsous en kruidig stoofvlees op zijn Afrikaans.

Even verteren op een bankje in het Baudelopark, waar een zingende geitenwollensokstem oertraditionele deuntjes zong als soundcheck. Geef mij toch maar de neo-folk van afgelopen weekend. Meer emotie en meer sfeer van dezelfde bewerkte vroeg-middeleeuwe klassiekers.

En nu we dan toch muziek ter sprake brengen. Het viel mij in dat het Zesde Metaal rond 21u30 op Sint-Jacobs optrad. Erg dicht bij het podium geraakten we niet meer en mijn gezellin had ze nog nooit gezien, en kende ze zelfs niet. Soms trek ik op met mensen in wiens leven muziek amper een plaats kent. Nu, ik vond het leuk om haar eens de West-Vlaamse wereldtop voor te stellen.

Zelf was het al een hele poos geleden dat ik Wannes nog gezien had, de laatste keer ergens in een show met Wouter Deprez en in de spiegeltent verleden jaar. Hun nieuwe cd heb ik nog niet gehoord. De nieuwe nummers moesten dus wat bezinken, maar klonken niettemin goed en de woorden kwamen tot zijn recht in mijn weemoedige ziel. Na twee dagen suicidale EBM-beats, was het Zesde Metaal een hele verademing.

Wannes is gelijk een echte west-Vlaming een man van weinig woorden en to the point. Zijn bindteksten beperkten zich tot een zin of twee. In tegenstelling tot het publiek. Als je niet van voor staat, sta je tussen de kletsende viswijven. Ook wel klabijen genaamd. En helaas is de Westvlaamse soort nog een van de luidruchtigste. Die zijn gewend van hun boerenvent te roepen aan de andere kant van het veld.

Die paar zongebruinde langbenige zagende minaretten konden de pret gelukkig niet bederven. Wannes en zijn bende haalden nog wat klassiekers uit hun eerste plaat naar boven, die altijd leuk zijn om nog eens terug te horen. Even had ik spijt dat ik mijn fotopas nog niet had en mijn camera niet meehad. Maar ik spotte op de tribune een van mijn makkers en dito redactielid. Bij deze moet u het maar doen met zijn foto's, even goed als ik ze zelf zou getrokken hebben.

Een mens zonder congé heeft helaas ook nog verantwoordelijkheid en ik trok als koning in de zwoele nacht richting zwoele dromen, met de volle maan lichtend op mijn pad.

09:22 Gepost door Jeronimo in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: het zesde metaal, trefpunt, bij sint-jacobs, gentse feesten, gf13 | |  Facebook

17-07-13

USA - Bryce Canyon - Zion Park

And further west we went to the forests of the Red Canyon and Bryce Canyon. Where the cold wind blew and toook our breath, just like the amzing landscapes did. We're almost ending our trip and still natures wonder's makes our mind having the one after the other blast.
And chipmonks, squirrels and stuff, always fun.
We stayed somewhere at the crossroads between Zion and Bryce, in a best western Thunderbird Lodge, where i had my won 'logde' quite spacy, nice bathroom, aircooling, nice restaurant, shop, wifi did work after a fex tries and complaints, gas station, and golf course. Pretty cosy,
Bryce Canyon you can do all of it by car. If you really want you can go hiking in it. If you jsut wnat to enjoy the spectacular views, well drive rom the one viewpoint to the other.

Lonely Rock
leaving page, you pass Lake Powell, youcan go to the great beach wher eyou have a view on Lone Rock. Amazing isn't it?


Zion Park we didn't quite vist, i tried to do it in an afternoon, but i realized Zion park is a hiking park more then the others. The shuttle brings you from the one stop to the other. At the stops there's nothgin to see. They are all arriving or starting point for hikers. Never the less, driving the scenic road through the cayon really is worht it and we did have to do it whil leaving back west to the coast.
Red Canyon
Red canyon on the way over the vast plains to Bryce Canyon. I think you have to watch out as all tourist tend to stop their cars suddenly to take pictures.

And so we did. With a stop in a motel in Barstow, cheap, but not bad. Of all places in the godforsaken nothingness we came across some West-fluten verdikke. We were not social to them ha! we don't like to meet our own kind when abroad :p
So in the sun we arrived two days later in Arroyo Grande. Again a Best western with pool and with some nice restaurants on the high way across. We did try the Steak House: full of taxidermic wildlife: you can't even think of so many animals!! And great service and what portions and children friendly. We really did enjoy the noisy family restaurant (we were in silence on our won for too long hahah!)
Well that was a nice meal. Damn I can't remember the name of the restaurant.
The next day we went to Pisco Beach. Wrong choice. Worse then Blankenberge. As to the people. god white trash all over. Seems we had to go to pebbel beach in stead. a pity we didn't know.
But we enjoyed some special bakeries pastry there.
So we took highway 1 the coastal road: beautifull scenery. Makes me think a lot like te Corsican coast. great for driving, but not while passengers tend to get wagonsick :p
Last stop was Monterey. There was even a rollerderby-bout that evening. But we did not see a single spot o what Monterey had to offer as this was just a stop before taking the plane in SFO.
Getting to SFO was quite easy, just keep your eyes open when arrving to find the way to deliver the rental car.
And after 11 hours of flying: back home again!!!! in cold weather!!!! aaargghh!!! I wanted to leave again!
Bryce Canyon
Bryce Canyon
Bryce Canyon
Zion Park
Zion Park


O yeah we did visit Hearst Castle too! I was thinking that would be a tourist trap. But it is really interesting to see. We did take the general tour so we didn't visit the rooms except for the main rooms.
It is maybe a tourist trap as you need to buy several tours to visit the whole of the domain. But Hearst was a remarkable megalomaniac. Well they consider him a hero. I don't have heroes ;-)
Hearst Castle
Pacific Coast
californian dreaming

08:58 Gepost door Jeronimo in travel | Permalink | Commentaren (1) | Tags: usa, monterey, pisco beach, bryce canyon, red canyon, zion park | |  Facebook

10-07-13

USA - PAGE - ARIZONA

After visiting the Grand canyon and actually missing out on the great wild life that seems to be living there, we moved on to Arizona. Again East and more desert, more dust, more vastness, more stunning nature.
As to the wildlife, I'm actually really disappointed. If you are jsut a tourist and you don't make long hike of the tracks, the chances to see some beautiful animals is very small. An oocasional lizard, tons of birds, a rabbit, and almost domestic deers, it is as far is it gets when you keep yourself in the middle of the tourist centers. Anyway, nautre offers so much paintings beyong one's fantasy so actually I really can not complain.
The trip to Page was a long one....due to a blocked road which made us do 200 miles longer to get there. Page is in the middle of an native Indian reserve I believe. So Indians live here and we see some camper-villages in the red desert dust. Some heavy industries also and then just a city...Page lots of big supermarkets and our Comfort Inn straight nearby! The city center is jsut a 10 minutres ride a few miles further. There you can go eat (not that much choices though), yuo find a tourist office with very helpful people (i really wonder if they have somethig else to do then just sit there an knit or something) and then you have some agencies that sell tours. Tours indeed because this desert and nothingess hides some really really beautiful natural treasures!
So the info sheet i got from the tourist office told me the several trips on what day hours and rates for adults, children, toldlers and babyseats,...So we choose the one that fit our needs most. And we booked a tour to Antelope canyon, somewhere in the morning at 10 o'clock. We head the Indian people were not that friendly and indeed booking was almost somethign annoying for them. I must correct myself as on the day itself our personal tourguide did a magnificent job showing us around, giving lots of explanation and pointing out the musthave pictureangles and even doing it for tourist which really can not handle their cameras.

Horseshoe Bent

But first we went eating something. A nice burger. and then we wnet chilling in the pool of the hotel, getting update with life at home on the wifi resting, doing some shopping at the mall, resting,...
One of the things I foudn on the internet was the Horseshoe bent, just 10 minutes ride from where we were and a short walk into the desert and then suddenly gaping from the abbyss lies a nice canyon with dark green water streaming thorugh it: the Horse Shoe bent: amazing how big that actually was, you couldn't tell from the pictures on the internet.
Ok, watch your step as yu want to have the picutres of the year as there's no safety or protection and when you walk on the border fo the canyon it can be that your jsut standign on some rock with nothig underneath, so if it breaks under your weignt, you're going down. Deep, Spectacular deep. A fine way to die definitely!
i went on my belly to the side :-)
Next day, Antelope canyon, ofter a small breakfast at the hotel we managed to get thre in time, changed our babyseat into the tourdriver's truck and with some 20 people we took off to Antelope canyon again in the desert off road.
There must have ben cheaper ways to visit Antelope Canyon. A 105 dollars per person is not cheap. But hey you don't want to miss this!
let's say: look at the pictures. They are selfexplanatory. And as I told you: tons of groups are visiting at the same time so you really have to follow the instructions of your guide but if you do you have plenty of time to get a nice view and a nice photo to show off at the homefront.
Antelope Canyon
Antelope Canyon
Antelope Canyon
Antelope Canyon

10:04 Gepost door Jeronimo in travel | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, page, arizona, hoershoe bent, antelope canyon | |  Facebook

21-06-13

USA - Flagstaff - Grand Canyon

From Las Vegas to Flagstaff isn't that big for a roadtrip. But the difference in landscapes is. From the dusty vast desert planes to the mountains again, with woods and rocks and waterfalls en peaks with snow on.

Grand Canyon
Railroads crossing the landscapes. Old towns and villages of trappers and Route 66 stations.
Well well. Williams didn't feel like being interesing for lodging so we ended up again in a Best Western: pretty lam and old and shared accomodation and crappy wi-fi but we managed to install ourselves for 2 nights and enjoy the environment. Though we wondered of the wildlife park in Williams would have been interesting paying a visit.
We found a local restaurant which was pretty nice and we also went visiting the town itself. A bit charming. We were kinda cold, but the locals girl wore like almost nothing as temperature was risgin from deep freeze to a ultra hot 16 degrees... well we came from over 25...so i was wearing my fleece and the local pizza girl was being her sunny self in a light summerdress. I didn't care for it it added jsut that spice to the delicious pizza she served us.
Anyway the town of Flagstaff is a bit dead, it has some charactristics and it has it kind of people and dodgy sides. Apart from that you find everything you need: gs station, supermarkts all over and nature. Beautiful nature.
Flagstaff

We kinda underestimated the distance to Grand Canyon. But taking te shuttle spared us a lot of time. The problem with the Grand canyon is it's too big. So big you can't even feel overwhelmed by it while standig on the edge as yuor mind has no ideao about the bigness of that thing.
And most of the shuttlestops jsut serve you the same view but different. Alas we didn't find and didn't look for the spot were you can walk over the canyon on a glass floor.
We were tired and returned home in the afternoon.
Breakfast in the best Western was not that great either but hey as said everythig you need in the supermarkts a few miles along the highway.
When leaving Flagstaff we tried to visit some other natural parks but as we didn't have time to hike over there, we just could imagine what we were missing out on.
Flagstaff

So, Flagstaff: great stop to visit the GC in the middle of nature and of you want to hike: lots of possibilities.


08:52 Gepost door Jeronimo in travel | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, williams, flagstaff, grand canyon, shuttle, best western | |  Facebook

15-06-13

USA - Death Valley - Las Vegas

breakfast at thong bay guesthouse
breakfast in Luang Prabang, Laos, 2009

Coffee and radio
breakfast in Nepal 2008



Always nice enjoying breakfast outdoors on the porch of the restaurant with the sun coming up driving the morning chill away. Hot coffee and eggs and sausages. What does one need more. What I remember the most of all my trips are these kind of outdoor breakfasts. Back in Indochina, where i had my own little cottage and breakfast was served on the porch. Back in Nepal the last day of the Anapurna trip when i had e few hours of sleep in the storeroom of potatoes on a wooden shell...aboven the ktichen which was oprative as sunbreak (5 in the morning) with the golden view of the Himalaya shivering down my bones.

And so we wen ton, packing the Tuscon and calppin gthe trunk with force to close it as puzzling the luggage went more difficult at those times ha! Long trips over the dusty roads right to nevada, the other state and to another state of mind LAS VEGAS.

Las VegasLas Vegas


I really did not knwo what to expect. Traffic was more hectic and rushing than evrywhere else we have been before but hey we Belgians are used to that kid of driving. we had reserved ourselves a suit in de Signature at the MGM grand through internet. We chekced in the car, and ourselves. I stayd at floor 28 and my friend at floor 19 I believe. A huge suite!!! The one of my friends was almost as big as the place where I live back here in Ghent. And the got a little terrace with a nice lookout but big noise from the dancing bar at the pool. A pol which i never went visiting. A pity as i really got tired after a few hours of aimlessly dwellin gcasino by casino. Las Vegas was meant to be relaxing to have somethign else, to drown a bit in luxury. But gambling, no... I really was tempted and i went looking at tables to follow the games a lot but i never went for it. As i did not fully understand the rules it would have been the same as just throwing my money away. Temptation was really hard anyway. Bt i spent it on frozen yoghurt and good food. Becasue one thing Vegas has is good food. OK you pay average Belgian princes for a dish but it's really good. And that made me happy. I wnet walking the night to shoot some nightpictures. But where i was, really there was nothgin but stupid crowds...not like in the TV-series with beuatifull stylish people. i guess that all happens behind the corridorwith teh 'high limits"-signs.
Anyway the roller girls who went to Vegas todl me I had to go to the old strip but anyway what could i've been doing over ther eon my own?

So Vegas, really i can't give you any points. Glad I saw it but it's even more dump than the local Kermis or Sinksenfoor in Antwerpen.
Good food thoug, We went eating our first dish at the rainforest restaurant, exceptional place for kids, but gloomy and every 15 minurtes the animated animals make a deafening noise.
Mister E was fascinated. We also at at great fresh ravioli with truffles at Fiamma's, and italian restaurant near our hotel with great friendly service and they didn't even mind Mister E throwing all things in his neughbourhood with full force to the ground. I even drank a big coffee after dinner, which i normally don't because of the fact I fukking can not sleep at night when i drink coffee.

BellagioLas Vegas


It's also ironic, that now i had my own place far away from my friends and baby, sleep was really not that good. And seems my friend spent a horrible night that night too :s which had some consequences on the tempo of our trip but we managed to go on anyway luckily!

So because we really were not able to do big things in Vegas we bought ourselves tickets for Cirque du Soleil, they had their own Ka-theatre. I've never seen such breathtaking things like this. The full theatre is used as a decor with moving floor and spectacular smoke and light illusions. I really really enjoyed it so much. I think the tickets were like 170 dollars or somethign per person. We didn't care. It was worth it. I also did finish my enormous ginger drink without having to pee in the middle of the show. Afterwards my friends went sleepig and i wnet for a little strool through the casino's as people seemed to be dressed up , typically for a fridaynight. But no bet placed.

Finding good breakfast in vegas is anohter weird thing. The little bar at our hotel didn't serve what i wanted and all other restaurants served also greasy stuff. Coffe I could find in the starbucks. And I bought myself some egg-dish with toast but I really didn't enjoy it.
Back to nature!!!!

10:10 Gepost door Jeronimo in travel | Permalink | Commentaren (1) | Tags: usa, death valley, las vegas, signature, mgm grand, cirque du soleil, ka | |  Facebook

13-06-13

USA - Yosemite - Death Valley

So The next day, there was no alarmclock from another room that was waking me up from 6 o'clock in the morning. Even Mister E managed to sleep a bit longer. And after breakfast we packed the car and drove off to Death Valley. A long road. A very long trip. But as I said traffic on US-highways is really relaxing. And beautiful weather and again marvelous landscapes. And ok, watch the fuel! And yes there it happens. We're driving for hours in dusty desert planes with no town or gasstations for miles. And suddenly when you think you will get to the next city, the range of miles drops like a rock in the sky. So you drive for minutes with zero miles on your computer till you find a very little gasstation at the side of the road. You also want something to eat because it's way in the afternoon it's hot and you're tired and thirsty. Luckily the lady of the house tells us we can drive the next road off and follow the road for 14 miles to California City where we have plent of choices in gas and food. And so we do.... so the civilization in the desert lies far beneath the dusty roadtracks.
Lots of sand covers the road as do warning signs and yes police speedcontrols like in the movies hidden beyong a littel bush...really...
We entered the city...and had some Subway. We really did get addcited to subway during our roadtrip. And actually i kinda liked it and always took the BMT. Lot's of charcuterie like we call it in Belgium and i love the jalapeños and pickles.

Sand DunesSand Dunes


At the local gas station you see those idiot warnings like "no shirt, no service" and other really offending warnings that makes you watch your moves and behaviour. Anyway the kind of people you see in these kind of town is what you can expect: what kind of business or employment is there here in the middle of the desert?
So now we had our tummy filled the diapers refreshed and hydrated ourselves and our car, we could go on through Death valley. And there it lied, breathtaking surroundings. Panamint Springs Resort.
A camping along the road full of tough bikers and campers, a cottage, the only cottage we had reserved for us and some other buildings with rooms. We had to register ourselves at the gasstation next to the restaurant and bar. The lady at the gasstation is kind of robotic in her answering and doings...i couldn't help laughing. Really really weird lady. Anyway we got the keys of the cottage and installed ourselves and just enjoyed the tranquillity of the vast surroundings. The mountains at the horizon where the moon rose that evening. Amazing. The restaurant serves quite nice food, not that much choice and if you want alcohol you have to buy it at the gasstation which opens till late at night luckily.
Breakfast is all you can eat for 10 dollars and coffee is not that bad!

BadwaterNatural Bridge


From Panamint Springs you just drive 45 minutes to Stovepipe Wells and the Mezquite Sand Dunes: amazing again and early morning it's still not that hot in the sand. From Stovepipe Wells you drive further to Furnace Creek: the most recent village and resort. We moved further on the Bad Water: the lowest point of the park beneath sea level: salt lakes But when you have seen Uyuni Desert in Bolivia: this is nothing. Actually whole of Death Valley reminds me of the Bolivian Andes but less pretty. Anyway the desolated vast landscapes still are mindblowing and makes one wonder about existential things. But maybe that's just me. I love this kind of nothingness. You can learn a lot about the history, geology and things like that. So there we went back to Zabriskie Point: the most amazing look out I've ever seen. Such colourfull rocks, mountains, i never could have imagined that.
Really die hard people can go hiking in Death Valley and even to the famous Peak you see from everywhere around 12.000 ft high.
I'd do it on other occasions!

Zabriskey PointZabrisky Point
Zabriskey PointZabrisky Point
When we returned after lunch in Furnace Creek and after I send some postcards to the home front, of which the most important one arrived, the one to my grandmother arrived at the wrong adress and the one to my godchild never came through as I was mistaken in the road...again, now that i had the housenumber right..., we stopped by a old mine. This was where the 20-mule -team was going back in the dark days. Borax transported by a 20-mule-train over hundreds of miles.
Chinese workers sleeping on the spot. Tough life conditions...

Death ValleyDeath Valley
Panamint Springs Sunset


After we returned I went also to visit the Mosaic Canyon but it was not that spectacular.

08:01 Gepost door Jeronimo in travel | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, yosemite, death valley, bolivia, desert, bad water, zabriskie point | |  Facebook

11-06-13

USA - San Francisco - Yosemite

El Capitan
El Capitan, one of the famous peaks you can see along the road to Ysemite village


At our last day in San Francisco it was time to pack the luggage and leave for Yosemite National Park. On that sunny morning. Me and P left with the cable car to the Alamo Rental Car center. Just as we arrived we claimed our SUV which was not that easy as they were short on SUV and tried to give us anothe car a huge Chrysler 300 but alas the trunk isn't that big. The people that entered the room jsut after us also claimed a SUV so we were lucky to have the first chance. It was a Huyndai Tuscon, which hasn't got that big trunk either but no had to take it and we got it without any further trouble. So getting used to the automatic transmission and finding the warehouse to buy a babyseat. I went for a starbucks while my friend was searching his parking ticket which he lost and had to go to a lot of administration and 24 dollars to have his car out of the parking lot. So there we went, after a short puzzle we managed to get all the luggage and the baby in tha car and of we went to Yosemite. Ok we missed one of the highwayroads but then we were on the road to nature. And what kid of nature. Amazing landscapes just out of the city.
After a few hours we arrived in Oakhurst where we stayed in Best Western Plus Yosemite Gateway Inn shared accomodation as my bedroom was apart from the other, wi-fi not that good except in in the restaurant, TV full of white noise except in the bedroom of my friends. And of course Mister E made his terriotory all over the place ;-) They got a nice restaurant there where i ate a burger. Alas for me. the little guy had a little illness and the next day i really was sick....
but after breakfast we went to Yosemite, we already had paid for our annual park admission fee. The road were full of curves and yes it's not easy when you're sick...
In the park we stayed in teh valley and after a while we found out how the shultte worked. Everythign in the valley you just can do on foot. The waterfalls, you see El Capitan on the way to it, lots of other mountains and you can go for a hike, even small ones but anyway quite steep when your not that fit. So we still enjoyed the trip but it was a long first day in nature.
And all of the parks have visitor centers where they help you out with almost evrything you may want to ask. A pity if you're queueing and some tourists are asking irrelevant questions bout the weather elswhere and the road to undefined other destinations. We hadn't got time to visit the Sequoia's due to tiredness and of course Mister E needed food and to sleep.
That night luckily i got better and the next morning i even could eat some breakfast, except no pancakes for me.

08:26 Gepost door Jeronimo in travel | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, west coast, san francisco, yosemite, best western, alamo rental, el capitan | |  Facebook

06-06-13

USA - San Francisco - Mission District

If you really like to feel the latino vibes. U must take a tour into the heart of Mission District. Not only that neighbourhood is totaly different then the North side of San francisco, it does really feel like you are in South-America. So different then in Belgium where you have also neighbourhoods with immigrants but they still look Western with a exotic touch. There the architecture, the noise, the people, the stores really look like you're on the South of the Americas. But most important when you take the bus over there is to have a walk (guided is possible) along the great murals that speak of the indigeneous people that are oppresed by the European discovery missions. I will let the pictures speak for itself.
I didn't have time or oocasion to taste some of the latino food alas.

San FranciscoSan Francisco

San FranciscoSan Francisco

San FranciscoSan Francisco

San FranciscoSan FranciscoSan Francisco

San FranciscoSan Francisco

San FranciscoSan Francisco

San Francisco

San Francisco
And there i arrived at a park crowded with people chatting, resting, relaxing, having fun.

San Francisco

San Francisco
I dropped by in the Castro but i think going out there is more interesting than jsut strolling during daytime.


10:44 Gepost door Jeronimo in travel | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, west coast, san francisco, golden gate bridge, the castro, mission, mural, latino, spanish, walk, art, street art, paintings | |  Facebook

05-06-13

USA - San Francisco - China Town

Definitely take your time to discover Chinatown. You can take the bus and cable car straight into it. Or just have a nice work out by walking. Don't forget your sunscreen, your sunglasses and a jacket because of the chilly wind. At first sight it might be just a busy nieghbourhood full of little asians and stores and tourist stores and grocery stores and noise and people and more people pushing you in the masses on the crowed jammed sidewalk. But hey, there are a few things we discoverd. A weird temple on the top floor of a warehouse. And yes that's aactually all we discoverd. Murals again. And we ate some veggie, no sorry, VEGAN chinese. Very very cheap but not always that good. At the time we ate it and we liked it.
We're budget travellers, but if you want to spent your moeny on food: chances enough. We did it the very local way in very local joints.
When you don't like crowed places: get there in the morning. When you wander off the sides of Chinatown, where no tourist are: you prolly get swarmed by the lcoals doing their shopping and goign out for dinner in the local joints. And they don't mind you. It's a stram and if you don't go with it: you get pushed. your own fault. keep walking. Quite Amusing. Watch your stuff and pockets. Not beause of they do pickpocket you, but because elsewhere in the world you'd be pickpocket in that situation.

chinatownSan FranciscoSan Francisco
views from the secret temple

San Francisco

San Francisco

San FranciscoSan Francisco
our bikeride to and over the Francisco Golden Gate Bridge

San Francisco



09:00 Gepost door Jeronimo in travel | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, travel, west coast, san francisco, china town, murals, art, california, flipkey, nobb hill, coit tower, golden gate bridge, bike | |  Facebook

04-06-13

USA - San Francisco

INTRODUCTION

San Francisco
View from Coit Tower

Well, let's say, I went with my friends to California for a road trip (20 march - 8 april 2013). This road trip brought us to more then just Californian Dreaming. We actually ended up crossing 4 states! Yeaj! (CA, UTAH, NEVADA en some desert of Arizona. 18 days of travel. Way too short to enjoy the beauty of a country of which I was and maybe still am full of prejudices. Anyway, bordercontrol and US-laws didn't really cause a hazard as we were never in trouble, we got no speeding tickets whatsoever, never had accidents, Trouble with hotelbookings, car breakdowns, so one happy trip! And this with a 16 month old little bastard. Yes travelling with kids demands a certain state of mind and change of your daily rythm (early mornings, early evenings). Why travelling with a baby so many of my friends asked, that's going to be horror. It wasn't. Adapt and everything will be fine. Sure there were difficult times, but the times we all had fun with that little guy were also many. As long as you have enough me-myself-and I-time. Which I always need. I like to get out on my own, but when the day ends, it's always nice to rejoin your friends. And there was springtime, full sun! over 20 degrees! While here in Belgium at the time it was still hell freezing over!
San Francisco
view from Coit Tower neighbourhood


Planning:
While planning the trip it all started with the idea of getting abroad. I'm used to travel in groups, not only pure Belgian travelagencies (vreemde kontinenten, joker, anders reizen) but also international (intrepid, gapadventures, dagboekreizen.nl => Brasil ,...). I've also been travelling with friends lately. I prefer travelling with people i know than to be in a group with people I need to get to know to have good times with.
And the US of A was already some time on my wishlist. Then my friends told me they wanted to go to San Francisco. Then I said i'd like to join them. All of sudden they told me thye had booked tickets. So in in hour I booked my flights too. Air France, leaving with THalys from Brussels, ending up two hours later in Charles de Gaulle for our flight. And then we needed to plan. The interwebz has it all. Shortly we ended up booking all best westerns and shared accomodation. Only a few days I had a private room for myself. No big deal.
Booking a car with Alamo rental went quite fluid. And finding suitable housing in San Francisco neither.
With Flipkey we ended up quite in the middle of the things-to-see, right next to a cable car and walking distance from everywhere we neede to go. It was a nice topfloor appartment. Old, maybe a bit chilly, but the heating worked fine in the living room. Contact with the owner was per email exclusively but we had no troubles finding the keys and making the place cosy. Well let's say it was full of babystuff and we had to fit in between. We found ourselves supermarktet and coffeebars at walking distance, we were even very close to Fishermen's Warf and Pier 39, the Embarcadero and Washington Square: the gate to Chinatown.

San Francisco
warship at Fishermen's Warf


WHAT TO SEE & TRANSPORT
As every city San Francisco has a lot to offer for everyone. Everything you need. Even if you might be that one person that needs to stay ot of the sun, is allergic to masses or jsut wnats to dive into the undergournd nightlife. Look and you will find. I like to go off the beaten track, but anyway off the beaten trakc means most of the time: places where actually ther's nothgin to see but the daily life, like you would be strolling your own neighbourhood where you live. Local places are local and yes they have their nice thigns to discover, otherwise it would be boring for the people livign there. But Le Louleur Local, it is always somethign you need to dive in.
Colourfull San Francisco: mind the steep streets, yes it is like in the movies. So if you aren't used to hike, i'd can be quite tiring running up that hill.
I like running up hills. If you don't: take a look at the map and follow the flat big streets as much as you can before you turn to a side street. Take the old cablecar or take one of the buses. We bought ourselves a 3 day munipass: about 24 dollars each i guess to take all the buses you want. Well not all, but most.
San Francisco
San Francisco
the mansion of Danielle Steele

San FranciscoSan Francisco

Six Sisters
The Six Sisters at Alamo Square

The Vedanta Temple
Hindu temple near the more trendy shopping area


San Francisco
Cable car at the start of China Town


One of the must sees is walking down the piers at the coast line. Call it the boardwalk. Yes it is full of tourists. Yes it's even full of tourist traps. Anyway start at Pier 1 where the fresh market is. walk down further along the pier and then you find Pier 39 Fishermen's warf with tons of places to eat and you can watch to sunbathign sealions. Walk further to the museum with vintage games and World war II old warships. Taste some Crab Cioppino. Rent a bike and to all the way to the Golden Gate Brigde: put your feet in the sand and the beach. Cross the bridge, take pictures, go downhill to the next little village, have some icecream, don't forget to watch the ferry to take you back to SF along Alacatraz.


Famous neighbourhoods are the Castro and the Mission. I went walking the big lanes up to Alamo Square along lots of famous mansions and ncie shopping streets before I took the bus to Mission. There i followed a walk in my cityguide along the Latino graffitti streetart walls.
In the bus it was strange. In SF you have a lot of Asians...when entering Mission, slowly Asians made place for Latino's and even the district itself looks more like Sout-American slums: loud, not that clean, more macho and more nacho. I felt quite safe on my own. Though some streets can be very lousy and deserted even in daylight.




A Company Man (****)

De Amasia-reeks is op vele vlakken positief. Niet alleen wordt zo een breed gamma aan Aziatische films aan een wereldwijd publiek bekendgemaakt. Het biedt een kijk op de verschillende genres die de Aziatische cinema te bieden heeft. Al moet gezegd worden dat deze films zich toch concentreren op historische krijgerfilms of postmoderne film-noir-adaptaties, die wonderwel stukken kwaliteitsvoller zijn dan de Amerikaanse popcornfilms in het genre.

A Company Man,neo-noir,Sang-yoon Lim,A Bittersweet Life,Ji-seob So,Mi-yeon Lee,A Man From Nowhere

Zo ook de Zuid-Koreaanse A Company Man (2012) van Sang-yoon Lim. Het recept is ouwe koek. Eén tegen allen. Payback. Dit met het nodige schitterend in beeld gebrachte geweld, bliksemsnelle martial arts en meedogenloze cool. Terecht verwijst de hoes van deze Blu-ray naar A Bittersweet Life (2005). Jaren geleden was dit mijn eerste echte Aziatische actiefilm en wat voor één. Het dreigt met elke nieuwe film een herkauwing te worden van hetzelfde. Maar A Company Man slaagt er in de nodige diepgang te creëren en een verhaallijn uit te zetten die het karakter van het hoofdpersonage meer uitdiept dan het personage zelf wil onthullen.

Korte inhoud:Ji Hyeong-do (Ji-seob So) is een beroepsmoordenaar. Hij werkt voor een bedrijf dat uiterlijk een gewoon bedrijf lijkt, maar achter de schermen een moordsyndicaat. Hij voert iedere klus uit met een extreem dodelijke precisie en met dezelfde extreme onverschilligheid tegenover zijn doelwitten. Elke dag trekt hij routineus een nieuw hemd aan en vertrekt voor een nieuwe werkdag. Vragen stellen komt niet bij hem op. Tot hij opeens toch ergens iets menselijks voelt. Door omstandigheden maakt hij kennis met Yuk Mi-yeon (Mi-yeon Lee). Een vrouw uit het arbeidersmilieu. Zij tracht zich te beredderen met twee tienerkinderen. Haar levensstijl is zo verschillend dan de zijne dat hij begint na te denken over wat hij doet. Wanneer hij verliefd wordt op Yuk, en de 'company' dat te weten komt, blijkt ontslag nemen uit het bedrijf moeilijker dan verwacht en moet hij alles uit de kast halen om zichzelf en zijn geliefde te redden.

a company man,neo-noir,sang-yoon lim,a bittersweet life,ji-seob so,mi-yeon lee,a man from nowherea company man,neo-noir,sang-yoon lim,a bittersweet life,ji-seob so,mi-yeon lee,a man from nowherea company man,neo-noir,sang-yoon lim,a bittersweet life,ji-seob so,mi-yeon lee,a man from nowhere


De opbouw van de film is knap in mekaar gezet met de nodige afwisseling tussen actie en 'romantiek'. De momenten waarop de regisseur de tijd neemt om de relatie tussen Yuk en Ji te vertellen zouden saai kunnen zijn en overbodig, maar ze zijn het niet. De vele dagdagelijkse scènes, bijna nietszeggende dialogen, het in beeld brengen van bijna banale dingen, het leven zoals het is: iets wat Ji niet kent. Iets wat de film sterkt tussen alle actie in. Want je merkt de gesloten onbeholpenheid van Ji tegenover de openheid van Yuk. Ji wordt bovendien verscheurd door de keuze tussen zijn loyauteit aan het bedrijf en zijn nieuwe liefde. Maar hij aarzelt ook niet om de consequenties van zijn keuze op zich te nemen indien nodig.

De killer die mens wordt maar als puntje bij paaltje komt gewoon de meest efficiënte moordmachine blijft die hij altijd is geweest. Waar A Man From Nowhere (2012) misschien iets teveel bleef steken in de payback-premisse, biedt A Company Man zeker meerwaarde. Knap staaltje film in de typische Zuid-Koreaanse traditie.

*** A Company Man trailer ***




09:30 Gepost door Jeronimo in film | Permalink | Commentaren (0) | Tags: a company man, neo-noir, sang-yoon lim, a bittersweet life, ji-seob so, mi-yeon lee, a man from nowhere | |  Facebook

03-05-13

The DAY (blu-ray **)

The Day (2011) van Douglas Aarniokoski is een typische survival-of-the-fittest actiefilm. Prooi vs jagers en natuurlijk overleeft de prooi, maar niet zonder slag of stoot en niet zonder interne strubbelingen binnen eigen rangen. Deze sobere gefilmde actiethriller is met andere woorden een dertien in een dozijn prent en vooral voor de liefhebbers van het genre bedoeld. Verwacht geen typisch Amerikaanse shootouts, oorverdovende knallen en machogedrag. Nee als ik zeg dat deze film sober is, bedoel ik dit positief. Maar laat ik eerst nog een beetje de context schetsen.

the day,post-apocalypse,douglas aarniokoski,shawn ashmore,dominic monaghan,cory hardict,shannyn sossamon,ashley bell,30 days of night

Korte Inhoud: De openingsscène voert ons naar een verlaten dorp. De witbalans van de film is erg koud en erg overgesatureerd. Een man en een vrouw rijden voorzichtig door de straat en nemen poolshoogte bij een verlaten huis. De man gaat binnen en zijn vrouw lijft achter. Opeens hoort hij zijn vrouw alarm slaan. Wij zien nog net hoe iets of iemand zijn vrouw uit de wagen sleurt. Zelf vindt de man geen spoor meer van zijn vrouw en is hij de wanhoop nabij.

De film slaat daarna over naar bijna zwart-wit. Sterk contrast, bijna 100% gedesatureerd beeld. Het moet de rauwe post-apocalyptische wereld benadrukken waarin 5 overlevenden ronddolen op zoek naar bescherming en constant op de vlucht. Adam (Shawn Ashmore) is de leider, Rick (Dominic Monaghan) blijkt de man uit de openingsscene te zijn, Henson (Cory Hardict) is de zwakke schakel in het gezelschap omdat hij een zware ziekte heeft opgelopen en Shannon (Shannyn Sossamon) is een dame die zich veilig voelt bij de drie heren. En dan is er nog Mary (Ashley Bell). Een buitenbeetje die zich pas bij het gezelschap heeft gevoegd, maar blijkbaar heel goed met wapens overweg kan.

De sterke kant van de film is dat de omzwervingen en de vermoeidheid en bijna uitzichtloosheid van de groep vrij accuraat in beeld wordt gebracht. Het zijn mensen en als ze eindelijk een verlaten boerderij ontdekken, kunnen ze even tot rust komen. Helaas tijdens die momenten waarop je je zenuwen even kunt ontspannen duiken de spoken van het verleden op. Helaas voor de 5 komt er aan de korte rust al rap een einde wanneer mysterieuze aanvallen beginnen.


the day,post-apocalypse,douglas aarniokoski,shawn ashmore,dominic monaghan,cory hardict,shannyn sossamon,ashley bell,30 days of nightthe day,post-apocalypse,douglas aarniokoski,shawn ashmore,dominic monaghan,cory hardict,shannyn sossamon,ashley bell,30 days of nightthe day,post-apocalypse,douglas aarniokoski,shawn ashmore,dominic monaghan,cory hardict,shannyn sossamon,ashley bell,30 days of night


Nog een origineel element van de film, waar je in films als 30 Days of Night (2007) en andere post-apocalyptische films duidelijk weet voor wie of wat de hoofdpersonages op de vlucht zijn (meestal monsters en zombies) kom je hier pas heel laat te weten wie of wat de geheimzinnige en doodsgevaarlijke vijanden zijn.

En dan begint de belegering van de boerderij. Zoals gezegd. Opeens blijkt het gevaar niet alleen van buitenaf te komen. Verder moet ik niet uitweiden voer de film. Het is een fight-or-die-film zonder de blasé en bombast die we gewoon zijn, en zonder one-liner-spuwende machohelden. Nee, we hebben hier te maken met mensen van vlees en bloed met hun angsten, onzekerheden en twijfels aan elkaar die maken dat ze de zaken soms niet meer helder zien. En af en toe moest ik toch even schrikken.

*** The Day trailer ***


19-04-13

The Perks of Being a Wallflower (***.5)

Om de een of andere reden spraken de affiche en de titel van de film The Perks of Being a Wallflower (2012) mij aan zonder te weten waarover deze film ging. Op Twitter vond ik algauw enkele meningen van 'barslecht' en 'keigoed'. "Oei!", dacht ik toen ik te weten kwam dat Emma Watson een hoofdrol vertolkte, haar eerste grote rol na de Harry Potter films. Niettemin, zonder enige kennis van zaken vermoedde ik een film a la Garden State (2004). Toen ik de film eindelijk zag, kwam ik niet bedrogen uit en de link met de sfeer van Garden State is helemaal niet uit de lucht gegrepen, ondanks dat de context compleet verschillend is.

The Perks of Being a Wallflower,Emma Watson,Logan Lerman,Ezra Miller,Stephen Chbosky,Garden State,American Beauty

Korte Inhoud:: Charlie (Logan Lerman) is gaat naar zijn laatste jaar middelbaar. Hij ziet er tegenop. Het is de sprong in het onbekende. Hij werd immers het vorig jaar ferm gepest. Hij is een buitenbeetje, heeft geen vrienden en is een eenzaat. Alleen met zijn gedachten en dromen en wensen en trauma. Al vertellend beschrijft hij hoe hij dat laatste jaar heeft doorgemaakt. In stilte observeert hij zijn jaargenoten. De pesters, de zogenaamde populaire jongens en meisjes, en algauw merkt hij ook de buitenbeentjes op. Patrick (Ezra Miller) is de eerste die zijn pad kruist. De grapjas van de school die niettemin gepest wordt maar ondanks alles zijn energieke joviale zelf uithangt. Charlie heeft bewondering voor Patrick en op een basketbalgame kan hij contact maken met Patrick. Op datzelfde moment maakt hij kennis met Sam (Emma Watson) de halfzus van Patrick. Een duo dat het ongelofelijk goed met mekaar kan vinden. Ze sleuren Charlie mee op hun tocht door het leven. Een rollercoaster waar Charlie de meest eigenzinnige figuren ontmoet. Algauw voelt hij zich enorm aangetrokken door Sam, maar of zij oog heeft voor hem? Sam die altijd op de verkeerde soort mannen valt?

The Perks of Being a Wallflower, geschreven en geregisseerd door Stephen Chbosky, is niet de zoveelste coming-of-age-film. Hij is meer dan dat. Het is niet louter de typische loser en eenzaat van de school die zich op het eind toch uit de slag weet te trekken. De bijna onvermijdelijke oppervlakkigheid van dergelijke premisse weet de regisseur toch uit te diepen. Hij kan bovendien reken op een jonge maar talentvolle cast die de personages getrouw en realistisch in beeld brengt. Een zootje ongeregeld dat één ding heeft die hen verbindt: ze zijn onconformistisch, gaan voor hun eigen gedachtegoed, zijn vrij, zijn "infinite". het soort mensen waarmee ik mij persoonlijk ook mee vereenzelvig en misschien daarom dat ik deze film eigenlijk vrij goed vind. Ik herinner me nog levendig de rare blikken van de studiemeesters in de middelbare school toen ik als "deftige" jongen (lees blokbeest) mijn mainstream-klasgenoten links liet liggen en optrok met de rebellen van de school. Zij dachten immers vrij, weg van de kudde de massa, onafhankelijk, zich niets aantrekken van de meningen van anderen over hen die ze uitlokten met kleding, gedrag of rare meningen.

Ook hier in deze film hebben we te maken met eigenzinnige zielen, die allen worstelen met hun verleden, heden en toekomst als tiener op de drempel van de volwassenheid. Maar ook hun drang naar waardering als mens, als persoon. Het is hun onderhuidse onzekerheid die hen bindt aan mekaar en hun vriendschap onbreekbaar maakt.

the perks of being a wallflower,emma watson,logan lerman,ezra miller,stephen chbosky,garden state,american beauty,dead poets society,the breakfast clubthe perks of being a wallflower,emma watson,logan lerman,ezra miller,stephen chbosky,garden state,american beauty,dead poets society,the breakfast clubthe perks of being a wallflower,emma watson,logan lerman,ezra miller,stephen chbosky,garden state,american beauty,dead poets society,the breakfast club

the perks of being a wallflower,emma watson,logan lerman,ezra miller,stephen chbosky,garden state,american beauty,dead poets society,the breakfast clubthe perks of being a wallflower,emma watson,logan lerman,ezra miller,stephen chbosky,garden state,american beauty,dead poets society,the breakfast clubthe perks of being a wallflower,emma watson,logan lerman,ezra miller,stephen chbosky,garden state,american beauty,dead poets society,the breakfast club


De regisseur neemt de tijd om het verhaal te vertellen. Onderhoudend. Observerend vanuit het standpunt van Charlie. Als kijker krijg je niet alleen een beeld van het huidige gedrag van de protagonisten je krijgt ook inzicht in what lies beneath. De donkere wateren die zich roeren onder het oppervlak. En die donkere kantjes komen langzaamaan naar boven. Elk personage heeft zijn angsten, bedreigingen en trauma's en elk van hen ziet zich er uiteindelijk mee geconfronteerd. Het stelt de vriendschap tussen de drie vrienden ernstig op proef. De klassieke opbouw van dergelijke film dus.

Velen zullen dit een banale film vinden. Liefhebbers van films over buitenbeetjes zoals Garden State of misschien zelfs American Beauty (1999) zouden zich hier wel in kunnen vinden. Zelf vond ik deze film best te pruimen. En het moet gezegd: het personage van Emma Watson is misschien een beetje ongeloofwaardig wat haar zogenaamde reputatie betreft, ze speelt de pannen van het dak en heeft me toch wat ingepakt. The Perks of Being a Wallflower is ondertussen te zien op Blu-ray mét audio-commentaar van de regisseur die films als Dead Poet's Society (1989) en The Breakfast Club (1985) aanhaalt als zijn grote inspiratiebronnen.



*** The Perks of Being a Wallflower trailer ***





28-02-13

Ganster Squad (***)

Regisseur Ruben Fleischer is een nobele onbekende in filmland, al blijkt hij enkele tv-producties op zijn palmares staan te hebben die ik niet gezien heb, waardoor ik dus niet kan oordelen over 's mans kwaliteiten. Hij bezit wel degelijk bepaalde kwaliteiten. Zijn film Gangster Squad (2013) kan teren op de ware feiten van een gangster uit de jaren 40, met de typische elementen van the good guys die buiten de lijntjes kleuren om the bad guys er van langs te geven. Maffia, een femme fatale en karakterkoppen die tegen een stootje kunnen.

gangster squad,Ruben Fleischer,sean penn,la confidential,the black dahlia,the intouchables,Josh Brolin,Ryan Gosling,nick nolte,emma stone,

Persoonlijk vind ik Gangster Squad kort gezegd een zoveelste imitatie van wat al tientallen keren is gedaan en in veel gevallen zelfs stukken beter, denk maar aan L.A. Confidential (1997), The Black Dahlia (2006), The Intouchables (1987), en noem maar op. Fleisher heeft wel de knappe jonge Ryan Gosling kunnen strikken net als Sean Penn in een van zijn meest cartooneske rollen ook. Het maakt dat de film je bioscoopticket toch een beetje waard is. Verder stijgt dit gangsterepos helaas niet boven de middelmaat uit.


Korte inhoud: Los Angeles, 1949. De meedogenloze maffiakoning Mickey Cohen (Sean Penn) voert het bewind in de stad en verrijkt zich door de inkomsten uit drugs, wapens, prostitutie en – als het even kan – elke weddenschap die afgesloten wordt ten westen van Chicago. En hij doet dit alles dankzij de bescherming van niet alleen z’n eigen crew, maar ook van de politie en de politici die hij onder de duim houdt. Hij schrikt zelfs de moedigste en hardste politieagenten af, behalve een kleine geheime afdeling van de LAPD die, onder leiding van Sgt. John O'Mara (Josh Brolin) en Jerry Wooters (Ryan Gosling), hun krachten bundelen om Cohen neer te brengen.

Sean Penn speelt voortreffelijk de ultra-gewelddadige en gemene Mickey, maar zijn smoelwerk lijkt wel soms iets te karikaturaal. Net als de andere karakterkoppen in de film. Josh Brolin heeft een keikop en uitermate goed geschikt als no-nonsense 'cop'. Ryan Gosling, de gladde jongen die aanpapt met het liefje van Mickey Cohen, Grace Faraday (Emma Stone) wordt een beetje eenzijdig afgebeeld en de relatie tussen hem en Grace brengt eigenlijk niets van meerwaarde. Grace is geen femme fatale die een dubbel spel speelt, noch wordt ze gebruikt als belangrijke informatie van de 'Gangster Squad'. Jammer, daar zat er meer in. Meer dan wat flaneren en zwoele blikken werpen zit er dus voor Emma Stone niet in. Maar in die typische jaren 40 jurkjes ziet ze er wel bekoorlijk uit. Nick Nolte zien we ook passeren als de hoofdcommissaris die de opdracht geeft om Mickey aan te pakken. Moddervet en met haperende zware gromstem wordt ook hier gestalte gegeven aan de macho-stijl van toen.

gangster squad,ruben fleischer,sean penn,la confidential,the black dahlia,the intouchables,josh brolin,ryan gosling,nick nolte,emma stonegangster squad,ruben fleischer,sean penn,la confidential,the black dahlia,the intouchables,josh brolin,ryan gosling,nick nolte,emma stonegangster squad,ruben fleischer,sean penn,la confidential,the black dahlia,the intouchables,josh brolin,ryan gosling,nick nolte,emma stonegangster squad,ruben fleischer,sean penn,la confidential,the black dahlia,the intouchables,josh brolin,ryan gosling,nick nolte,emma stone

gangster squad,ruben fleischer,sean penn,la confidential,the black dahlia,the intouchables,josh brolin,ryan gosling,nick nolte,emma stonegangster squad,ruben fleischer,sean penn,la confidential,the black dahlia,the intouchables,josh brolin,ryan gosling,nick nolte,emma stonegangster squad,ruben fleischer,sean penn,la confidential,the black dahlia,the intouchables,josh brolin,ryan gosling,nick nolte,emma stonegiovanni ribisi,gangster squad,ruben fleischer,sean penn,la confidential,the black dahlia,the intouchables,josh brolin,ryan gosling,nick nolte,emma stone

Met andere woorden het verhaal stelt niets voor, maar de actie is wel goed gebracht. Al vliegen de kogels je rond de oren en heeft de Gangster Squad nogal de domme strategie om geen strategie te hebben en er gewoon op af te stormen. Komt niet zo intelligent over. In ieder geval, voor de fans van het genre is dit een mooi tussendoortje, meer niet. De film draait al vanaf 9 januari 2013 in de bioscoop.

*** Gangster Squad trailer ***




***Related Post***

24/08/2012: Gangsterfilm Lawless met Tom Hardy en Shia LaBeouf


24/07/2012: Gangster Squad genoodzaakt om gevoelige scène te verwijderen

26-02-13

Bronson (blu-ray ***)

Bronson (2008)?! Nee het gaat hier niet over Charles Bronson de acteur van Death Wish (1974), al is de naam van het personage uit Bronson wel degelijk op de naam van de acteur gebaseerd.

bronson,charles bronson,tom hardy,nicolas winding refn,pusher,drive,in the name of the father

Charlie Bronson, is een crapuul de luxe. Groot-Brittannië's duurste en meest beruchte en meest gewelddadige gevangene ooit in de moderne geschiedenis. En daar werd een soort biopic over gemaakt. Met een heel eigenzinnige invalshoek van Nicolas Winding Refn, de regisseur van de Pusher-films die ik helaas niet heb gezien, en dan is er uiteraard nog Drive (2011).

Korte inhoud: Het portret van een man die 34 jaar van zijn leven in de gevangenis doorbracht, waarvan 28 jaar in eenzame opsluiting. Geboren als Michael Peterson (Tom Hardy), was zijn ambitie simpelweg beroemd te worden. Maar met de weinige kansen die hem geboden werden, was de onderwereld een aantrekkelijk platform voor zijn explosieve karakter, waarbinnen hij een maniakaal alter ego creëerde.

Hoe kan je het verhaal vertellen van een dergelijke crimineel? Je kunt je verdiepen in het personage en er een soort drama van maken. Bloedstollend met enige aandacht voor de menselijke psyche. Rauw en onbesproken. We kennen de meeste Britse gevangenisfilms a la In the Name of the Father (1993) en dergelijke. Of je kan beetje arty-farty doen. Of je kan het licht cartoonesk aanpakken alsof je een comic verfilmt. Nicolas Winding Refn kiest voor een mengeling van deze laatste: hij vermengt zijn arty-farty filmstijl met een grote dosis cartooneskigheid of hoe moet je dat noemen.

Het resultaat: een film die leest als een comic, waar je je dus amper bij moet afvragen over het hoe, het waarom of de diepere achtergrond van een regelrecht crapuul als Bronson. De stijl vind ik apart en het deed me heel erg denken aan de vernieuwende stijl (toch voor de Vlaamse televisie dan) van Crimiclowns. We zien Charlie Bronson aan een tafeltje vertellend over zichzelf. Niet in de zin van reality-dagboek-soaps met schokkende beelden en mensen die de hele tijd "euh" zeggen. Nee erg gestileerd, statisch en theatraal. Die stijl wordt doorgetrokken naar de fragmenten waar Charlie over zichzelf vertelt op de buhne als een soort cabaretier met smink en publiek en al wat je wil. Bij wijlen knap gedaan. En daartussen de een na de andere scene waarin Charlie keet schopt, vecht, vecht, ruzie maakt, de gek uithangt, boel zoekt, vecht en nog eens vecht. Niet echt afwisselend, behalve dan dat de scènes ook hier weer op een originele eigenzinnige manier worden in beeld gebracht. Statische op zichzelf staande scènes met even statische soms minimalistische decors, lange shots, soms bijna stills en daaronder een muziekscore die heel subtiel aanwezig is.

bronson,charles bronson,tom hardy,nicolas winding refn,pusher,drive,in the name of the fatherbronson,charles bronson,tom hardy,nicolas winding refn,pusher,drive,in the name of the fatherbronson,charles bronson,tom hardy,nicolas winding refn,pusher,drive,in the name of the father


Enkele van mijn favoriete scènes, zonder teveel te verklappen, zijn deze in het gekkenhuis met de ultieme hit van de Pet Shop Boys "it's a sin" en een van de laatste scènes in de ART-room van de gevangenis. Met andere woorden, van het verhaal moet je het hier niet hebben. Bronson als karikaturaal voorgestelde gek die ijdel over zijn snorretje wrijft en af en toe smoelen trekt als de eerste de beste comedian (Ik moest aan Bert Kruismans denken), stelt niet veel voor en in het echt is deze aansteller van formaat inderdaad gewoon een crapuul die denkt dat hij iets betekent in de maatschappij maar best voor eeuwig rottend wordt weggestoken (helaas op kosten van de belastingbetaler).

Je kijkt naar deze film omwille van de filmstijl. Zelf vind ik het na wat bezinken eigenlijk best geslaagd, terwijl toen ik aan het kijken was, het net iets te veel spielerei vond. Het is de sterkte en tegelijk de zwakte van de film en ik laat jullie dan ook zelf oordelen. Deze Blu-ray heeft waarschijnlijk niet veel meerwaarde dan de dvd. Het beeld is haarscherp, maar de film zelf probeert de groezeligheid van de jaren 70 en tachtig te verbeelden, met een lichte geel filter en lichte desaturatie bij wijlen en vooral een grove dansende korrel. Op blu-ray geeft dit het beetje het effect van een oude film die gerestaureerd werd.

*** Bronson trailer ***


SPOILERALERT!!!

11:27 Gepost door Jeronimo in film | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bronson, charles bronson, tom hardy, nicolas winding refn, pusher, drive, in the name of the father | |  Facebook

09-01-13

The Hobbit - An Unexpected Journey (***,5)

Daar is 'm dan, de langverwachte prequel van Lord of the Rings: The Hobbit: An Unexpected Journey (2012). We hebben het al eerder meegemaakt in filmland dat men na een succesvolle reeks eens een film maakt over hoe het eigenlijk allemaal begon. Een voordeel van deze trilogie is dat het al decennia geleden eens was verteld in het boekje van Tolkien.


the hobbit,peter jackson,the hobbit an unexpected journey,martin freeman,ian mckellen,benedict cumberbatch,manu bennett

Het moet denk ik al ruim 16 jaar geleden zijn dat ik dat boek gelezen heb. Dat was in de tijd toen ik ontdekte dat al mijn blackmetalplaten geïnspireerd waren op de verhalen van Tolkien en Lovecraft en andere fantasy-schrijvers uit lang vervlogen tijden. Waar ik toen misschien een beetje ontgoocheld was over de kinderlijke toon, fel in strijd met het stoere imago van black metal, de prachtige gecreëerde werelden van Orks, trollen, aardmannen, draken elfen, magiërs en veldslagen allerhande, maakten het allemaal wel goed. Des te leuker toen dat alles eens magistraal verbeeld werd door Peter Jackson in the Lord of the Rings-trilogie met beelden en schepsels die misschien zelfs je fantasie ver overtroffen.

En dat we het eigenlijk allemaal al gezien hebben, dat bewijst deze prequel. De fans van het genre kunnen zich er weer in uitleven en ook ik vond het weer entertainment van de bovenste plank. De monsters zijn namelijk erg monsterlijk. De details zijn honderd procent uitgewerkt. De landschappen, de veldslagen, de sfeer, de animaties, het zit allemaal erg goed. Ik heb op dat vlak echt geen klachten. Dat velen zich vooraf afvroegen hoe in se een kinderboek kon worden verhaald in een trilogie van films die elk uit ruim 2 uur zouden bestaan moet dan ook eerder als retorisch worden beschouwd. Jackson neemt de tijd om de dingen te vertellen met een ferme aanloop en het kinderlijke steekt vrijwel altijd de kop op tussen de spannende momenten door.

Korte inhoud: Bilbo Balings (Martin Freeman) is een simpele hobbit die een rustig leventje leidt in de Gouw in Midden-aarde. Zijn gemakkelijke bestaan komt echter abrupt ten einde wanneer op een dag de tovenaar Gandalf (Ian McKellen) op zijn deur klopt en een groep dwergen meebrengt. Zij weten Bilbo te overtuigen om een tocht te ondernemen waarbij hij oog in oog zal komen te staan met de draak Smaug (Benedict Cumberbatch), die lang geleden een schat heeft gestolen van de Dwergen. De enorme gevaren die een dergelijke toch met zich meebrengt, zijn de onervaren Bilbo echter onbekend.

Het bonte gezelschap trekt erop uit en komt algauw in de problemen. Nu men denkt dat de tijd van Smaug is gekomen zijn er nog creaturen die azen op de bergen goud van de dwergen. Een oude vijand van de troonopvolger van de dwergkoning blijkt nog te leven. Azog (Manu Bennett), de bleke Ork, je reinste monsterlijke agressieve brok stinkend verminkt grommend kwaadaardig bleek stuk Ork rijdend op een al even afgrijselijke witte Warg. Schitterend gevonden en gedaan. En dan wordt het een opeenvolging van wilde achtervolgingen en dito deus ex machinas. Het is toch altijd een beetje hetzelfde. Ze ontsnappen ternauwernood aan de Orks of ze zitten al tussen de aardmannen en trollen om dan weer die hardnekkige Orks te stuiten. Zo kan je natuurlijk ruim 2 uur vullen.


the hobbit,peter jackson,the hobbit an unexpected journey,martin freeman,ian mckellen,benedict cumberbatch,manu bennettthe hobbit,peter jackson,the hobbit an unexpected journey,martin freeman,ian mckellen,benedict cumberbatch,manu bennettthe hobbit,peter jackson,the hobbit an unexpected journey,martin freeman,ian mckellen,benedict cumberbatch,manu bennett

the hobbit,peter jackson,the hobbit an unexpected journey,martin freeman,ian mckellen,benedict cumberbatch,manu bennettthe hobbit,peter jackson,the hobbit an unexpected journey,martin freeman,ian mckellen,benedict cumberbatch,manu bennettthe hobbit,peter jackson,the hobbit an unexpected journey,martin freeman,ian mckellen,benedict cumberbatch,manu bennett

Zoals gezegd er zitten een paar kinderlijke scenes in die niet echt gaan vervelen en je eigenlijk best doorslikt. De komst van de dwergen bij Bilbo thuis heeft iets van Asterix en Obelix en de Galliërs. De drie reuze aardmannen zijn ook nogal cartoonesk en Indiana Jones and the Temple of Doom is niet veraf bij in de tunnels van de aardmannen met een zwabberige koning en zijn lodderige ogen die veel weggeeft van Jabba The Hut en zijn pieterige wratterige griffier in een katrol lijkt om een mongoloïde Master Joda. Ja er zitten echt grappige details in. De scene bij de Elfen zorgt voor een adempauze net als de scene waar Bilbo kennis maakt met Gollem. Lang uitgetrokken en blijkbaar wilden de animatoren zich eens goed uitleven en tonen wat ze konden, maar kenners wisten te vertellen dat die scene integraal in het boek zit. O ja, waar ik dacht dat de bostovenaar zijn kop beschimmeld was, wees mijn gezellin er doodnuchter op dat het vogelpoep was, gelet op het vogelnestje onder zijn hoed. Makes sense. Kortom: the Hobbit: you know what's on the menu!

*** The Hobbit: An Unexpected Journey trailer #2 ***


*** Related Posts***

21/11/2012: The Hobbit te kampen met erfgenamen en dierenactivisten


20/09/2012: Gollum lijkt iets meer cartoony


27/12/2011: The Hobbit: An Unexpected Journey trailer #1



28/05/2011: Orlando Bloom en Leonard Nimoy in The Hobbit



04/11/2010: De financiering van The Hobbit


17/10/2010: The Hobbit films kosten 360 miljoen dollar


14/06/2010: Del Toro verlaat The Hobbit


28/09/2009: MGM op de rand van het faillissement



29/04/2008: Ian McKellen en Andy Serkis in The Hobbit 1 & 2


24/12/2007: Peter Jackson zal The Hobbit produceren


14/01/2007: Peter Jackson krijgt The Hobbit niet !


24/11/2006: The Hobbit met Peter Jackson of Sam Raimi?


31/10/2005: Five things that sucked about Lord of the Rings


21/12/2004: The Lord of the Ring prequel

06-12-12

Iron Sky (2012) **½

Sommige filmmakers hebben een rijke fantasie en gevoel voor humor. Iron Sky (2012), van de Finse regisseur Timo Vuorensola, gaat alvast uit van een schitterende premisse: de Nazi's zitten al jaren op de maan en niemand weet het! Maar ze hebben nog steeds megalomane fanatieke veroveringsplannen. De limited steelbook edition die ik in handen kreeg ziet er alvast erg gaaf uit, vol verwachting stak ik op een dooie zondagnamiddag de Blu-ray in. Inglourious Basterds meets Star Wars zegt de hoes nog en ik nestelde me in mijn zetel.

iron sky,Timo Vuorensola,Julia Dietze,Gotz Otto,Christopher Kirby,inglourious basterds,star wars,Laibach

De verwachtingen werden niet geheel ingelost. Toch is dit zeker geen teleurstelling. Het is een komedie die de draak steekt met de Nazi's die decennialang op de maan geïsoleerd zaten en dus compleet 'achter' zijn en niet verder ontwikkeld, vooral qua gedachtegang dan. Het kan symbolisch geïnterpreteerd worden, maar dergelijke popcornfilm doen we met zo'n diepgang misschien teveel eer aan? De streng hiërarchische wereldorde van de Maannazi's (het klinkt bijna als een sushi gerecht) contrasteert enorm met de typische nonsens nonchalante we-can-do-it-all-Amerikaanse samenleving in 2018. Er zitten redelijk wat gimmicks in, die misschien oerdwaas lijken, maar ergens toch niet zo heel flauw. Om eerlijk te zijn, ze werken. En bepaalde scenes zijn erg goed in mekaar gezet.


Korte inhoud: De Nazi's hebben een heuse basis op de maan waar ze in de stijl van de jaren 40 een streng regime hebben ontwikkeld en de meest geavanceerde ruimtetuigen. Renate Richter (Julia Dietze, mooi, blond en zo charmant) is een soort van zedenlerares die het nazi-gedachtengoed aan de jeugd bijbrengt. Haar verloofde de inlichtingenofficier Klaus Adler (Götz Otto) is een volbloed Hitler-dweper die er van droomt de aarde te veroveren en het Rijk op Aarde te herstichten. Op aarde zijn we ondertussen 2018. De vrouwelijke president (Stephanie Paul), een Sarah Palin kloon, wil herkozen worden maar de campagne zit wat in het slop en campagneleider Vivian Wagner (Peta Sergeant) heeft het moeilijk. Door het zwarte model James Washington (Christopher Kirby) naar de maan de sturen (en tezelfdertijd een geheime missie naar Helium 3 uit te voeren) hoopt ze haar campagne op te voeren. De slogan "yes she can" verwijst flauwtjes naar de presidentverkiezingen van enkele jaren geleden. Nu de zwarte dan op de maan zit, botst hij op een basis van de nazi's en ontmoet hij de maan Führer Wolfgang Kortzfleisch (Udo Kier). Algauw zien de nazi's hun moment om met James naar de aarde te trekken en de invasie voor te bereiden. In de komst van de lunatics die beweren van de maan te komen, zien ook de president en haar al even geflipte adviseur ook snel mogelijkheden. Maar dan begint het spel echt en begint Renate zich af te vragen in welke mate haar leven op de maan een leugen was.

iron sky,timo vuorensola,Stephanie Paul,Peta Sergeant,Udo Kier,julia dietze,gotz otto,christopher kirby,inglourious basterds,star wars,laibachiron sky,timo vuorensola,Stephanie Paul,Peta Sergeant,Udo Kier,julia dietze,gotz otto,christopher kirby,inglourious basterds,star wars,laibachiron sky,timo vuorensola,Stephanie Paul,Peta Sergeant,Udo Kier,julia dietze,gotz otto,christopher kirby,inglourious basterds,star wars,laibach



iron sky,timo vuorensola,Stephanie Paul,Peta Sergeant,Udo Kier,julia dietze,gotz otto,christopher kirby,inglourious basterds,star wars,laibachiron sky,timo vuorensola,Stephanie Paul,Peta Sergeant,Udo Kier,julia dietze,gotz otto,christopher kirby,inglourious basterds,star wars,laibachiron sky,timo vuorensola,Stephanie Paul,Peta Sergeant,Udo Kier,julia dietze,gotz otto,christopher kirby,inglourious basterds,star wars,laibach

Zoals gezegd, het uitgangspunt is erg goed, maar de uitwerking is beetje minder. Chapeau voor de perfecte animaties en decors. Schitterend gedaan. De nazi's doen me denken aan de slechteriken uit GI Joe met hun zuurstofmaskers. De nazi's die sinds decennia qua techniek nog steeds vertrouwen op mechanische technieken die lijken op een mecano en de smartphone van James die voor hen de wonderlijke ontbrekende schakel blijkt voor hun grote missie. Veel meer dan dergelijke gimmicks kan ik niet verklappen. Het enige wat ik mis naast de spanning is diepgang en persoonlijke actie zoals die in Star Wars en vooral in Inglourious Basterds was te zien. Hier blijft het oppervlakkig cartoonesk, maar de film bevat wel alle typische elementen van het genre. De slechteriken tegen de ja iets minder slechteriken en de fanatieke ideologe die zich bekeert al dan niet in samenspel van de zwarte die de ondergang blijkt van het Rijk. De nazi's mochten wat meer succes geboekt hebben vind ik en er mocht ook meer persoonlijk heldendom in gezeten hebben ook. Het scenario bleef op dat vlak erg op de vlakte en koos voor het makkelijke en daardoor minder goeie pad.


Inhoudelijk stelt de film daarom echt niet veel voor en dat is een gemiste kans. Zoals gezegd, het biedt genoeg entertainment voor op een zondagnamiddag. En ja iets ergs vermeldenswaardig voor de zwartzakken onder ons: de soundtrack werd gecomponeerd door onze Sloveense vrienden van Laibach. Zeer geslaagd, het beste van de hele film, naast Julie Dietze dan.





*** Iron Sky trailer ***





13-10-12

Ted (2012) ***

Ted (2012), je kunt niet naast de veelbelovende trailer kijken. Een film over een levende knuffelbeer. Wie had dat ooit gedacht? En oh, met mark Mark Wahlberg en Mila Kunis? Kan het nog beter met die twee vermeende spetters? Mila Kunis werd onlangs verkozen als meest sexy vrouw, iets wat ik betwijfel zonder afbreuk te doen aan haar charme. In de film heeft ze trouwens een hees stemtimbre. Sommige mannen komen daarvan spontaan klaar, ik niet echt. Sommige vrouwen hebben het misschien voor de ondertussen iets meer uitgezakte spierbundel Mark Wahlberg die zijn drang om de knuffelbeer uit te hangen niet onder controle kan houden. Als hij een personage speelt die geen keiharde actieheld is, vervalt hij algauw in een flets saai losertype. Fail en double facepalm als je het mij vraagt. Maar Ted steelt de show, draagt de film, leidt de aandacht af van de twee fletse acteurs en gaat met de film lopen. Gelukkig. Maar ik val misschien net iets te hard met de deur in huis.

ted,Seth Macfarlane,Mark Wahlberg,Mila Kunis

Korte inhoud: John laat een kerstwonder uitkomen door zijn enige vriend in zijn leven tot leven te wekken: zijn teddybeer. De twee groeien samen op en John zal op een gegeven moment moeten kiezen om bij zijn vriendin te blijven of zijn vriendschap met zijn gemene, en zeer ongepaste teddybeer Ted (Seth MacFarlane) te behouden.

Nooit gedacht trouwens dat ik tijdens het filmfestival nog in de reguliere programmatie van de Kinepolis zou terecht komen. Mijn gezellin en ik waren trouwens warm gelopen voor totaal iets anders, maar aangezien 'op den bots' soms niet werkt in drukbezette bowlingbanen, besloten we dan maar onze competitiedrang te kanaliseren met een teddybeer. We liepen deskundig langs de rode loper van het filmfestival waar verveelde persmensen zaten te wachten op eventueel bekende Vlamingen die erover zouden schrijden en vonden onze zetels terwijl we slechts de eerste minuten van de film hadden gemist. Ik begon me meteen te ergeren aan alle geknabbel en geritsel rondom mij, maar de film kon op de meeste momenten mijn aandacht op het scherm houden.

Het is zo clichématig als het maar kan zijn, maar soit. Het is amusement hoor, en meer dan amusant. John heeft een teddybeer. John is bang van onweer. John doet een wens. John's wens komt uit: zijn teddybeer wordt levend. It's that simple. Als kind toch. John en Ted worden bekend en zelfs doodgewoon in het dagelijkse leven. John heeft zelfs een vriendin die Ted erbij neemt. Aha de clue van de story! Staat Ted John's relatie met Lori in de weg? Belemmert Ted het volwassen worden van John? Moet John Ted meer loslaten en zijn leven in handen beginnen nemen? Allemaal existentiële vragen op het niveau van een armzalige doordeweekse zaterdagavond één-filmleest geschoeid. Boring!

Maar Ted, man, een knuffelbeer naar mijn hart. Als echte mens een loser, maar als beer the coolste ever: Ted is knuffelig (surprise), nee echt, hij is levensecht en zo schattig knuffelig! Hij is een brombeer, zit vol one-liners, hij is vuilbekkend, grof maar loyaal en een goede vriend tegelijk. En net dat scherpe kantje van Ted's karakter maakt de film goed en zorgt voor onnozele situaties om je dood te lachen bij momenten.

ted,Seth Macfarlane,Mark Wahlberg,Mila Kunisted,Seth Macfarlane,Mark Wahlberg,Mila Kunisted,Seth Macfarlane,Mark Wahlberg,Mila Kunis

Niet alleen de animatie is perfect en schitterend gedaan. Ted zijn bewegingen, zijn fluffyness, zijn karakteruitdieping. Alles in de film draait rond Ted, de kleffe karakters en de al even oppervlakkig kleffe vertolking van Mark en Mila ten spijt.

Schrijver, regisseur stem van Ted, Seth Macfarlane verdient hier een dikke vette pluim. De man zijn stem is zo veelzijdig, past perfect bij de mimiek en karaktertrekken van en emoties van Ted. Uitstekend gewoon. En dit maakt dat deze nietsbetekenende film toch boven de middelmaat uitsteekt. En om iets meer te verklappen: er zitten echt grappige bijrollen in van bekende personen, die de film en het scenario echt opsmukken in de positieve zin. Ok, elke fan van Flash Gordon en ook degenen die hem niet kennen, zullen aangenaam verrast zijn. Doldwazigheid verzekerd!

*** Ted trailer ***





10:20 Gepost door Jeronimo in film | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ted, seth macfarlane, mark wahlberg, mila kunis | |  Facebook

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende