Jeronimo's Cage of Thoughts

that make me happy.

Ik was in Corsica en ik wou toch eens een echte steveige trot doen. De laatste dag, terwijl mijn reisgenoten wilden luieren en rusten, trok ik er dan met mijn auto alleen op uit. Natuurlijk weer veel te laat vertrokken zo rnd 12u30 's middags, maar anderhalf uur later stond ik al in het centraal gebergte van Corsica tegen de wolken aan in Vizzavona. Meer bepaald het startpunt van een wandeling aan de Gare de Vizzavona richting Monte d'Oro. De GR NORD. Het pad door het bos was meteen een echte kuitenbijter en ik had het eerste uur echt moeite om mijn ritme te vinden en alles beet en deed zeer, vooral de pezen in mijn enkels vonden dat ik te snel steeg. Ik wou wel op tijd thuis zijn, dus ik kon niet anders dan de berg oplopen aan een hels tempo. Ik kwam op het eerste tussenpunt na 1u30 en bijna 45 minuten eerder dan het tijdschema van mijn boekje. Gelukkig zat ik toen eindelijk boven de boomgrens. Het pas werd rotsiger en er kwamen handen aan te pas om naar boven te klimmen. Ik zag de piek al liggen en de eerste sneeuw vlek. Toen ik die bereikte was die veel groter dan verwacht en gelukkig kon ik die dwarsen want wegglijden deed ik constant. Daarna volgden nog sneeuw vlekken en dan daar lag ze "La Scalda": de trap: volgens de gids moes tje hier klimmen gelijk op een ladder...Ik zag enkel een bijna loodrechte muur van sneeuw. Ik probeer het even want ik zag sporen en een uur geleden was ik de enige wandelaars tegengekomen op hun terugweg. Kwamen die van over de piek? Ik weet het niet, de sporen leken niet vers.Ik klauterde al glijdend 15 meter omhoog en dat duurde verdikke een kwartier ofzo, met bevroren handen en hijgend zette ik me dan maar schrap in de sneeuw genoot van het enorme uitzicht en trok wat zelfportretten. Ik had mezelf 2u30 tot 3u gegeven voor de heen weg en 2u om terug te keren zodat ik rond 21u thuis zou zijn. Mijn lippen waren ondertussen korstig geworden en ik dronk de helft van mijn waterrantsoen op. Ik daalde al schaatsend af tot de roten en vatte de terug weg aan. Zo helemaal alleen is toch maar beetje raar in feite. Zeker in het donkere bos. Ik liep de weg naar beneden oppassend dat ik mijn enkel niet verzwikte. Anderhalf uur later stond ik puffend beneden. De laatste keer dat ik een berg naar beneden was gelopen was in Nepal op de Annapurna Trek. Eh bon, mijn auto stond er nog, ik at iets, dronk al mijn water op, luchtte mijn voeten en ging terug naar huis tevreden want ik denk dat ik toch tot op een hoogte van 2000m geraakt was. Die avond gingen we met zijn allen op restaurant om het einde van de deugddoende vakantie te vieren.

Three Kingdoms: Resurrection of the Dragon (2008) is het sluitstuk van de trilogie die de woelige periode beschrijft, voorafgaand aan de Jin-Dynastie van het Chinese Rijk. Na The Warlords (2008) en Red Cliff (2008) verhaalt dit epos een van de laatste grootste machtstrijden rond 228 na Christus. The Warlords heb ik niet gezien, maar Red Cliff van John Woo zag ik ooit in de cinema. Eerder dan spectaculaire veldslagen en gevechten, schept Daniel Lee vooral een historisch tijdperk tot leven. Het verhaal van enkele pionnen in de overweldigende decors van de Chinese steppes. Three Kingdoms is niet meteen een heldhaftige actiefilm, maar een mooie kroniek.

Korte inhoud: China, het jaar 218. Zhao (Andy Lau) brengt gehoor aan de oproep tot vervulling van zijn plicht als soldaat in een land dat uiteen is gevallen in de drie koninkrijken Wu, Shu en Wei. Al snel stijgt zijn rang als soldaat door zijn moedige optreden. Niet lang daarna wordt hij officier, bevelen uitdelend aan een enorm leger dat het land moet bevrijden van de beruchte krijgsheren. Zhao's heldhaftige optreden dat tot doel heeft de natie te herenigen wordt legendarisch. Wanneer een pas gekroonde koning tot het besluit komt dat de vrede alleen bereikt kan worden door alle krijgsheren voor altijd te verslaan, maakt de inmiddels op leeftijd gekomen Zhao zich op voor een laatste grote campagne. Een campagne die hem onder meer brengt tegenover de strijdlustige kleindochter Cao Ying (Maggie Q) van de militaire strateeg en politicus Cao Cao, die hij ooit al eens eerder in een slag heeft verslagen. Gebaseerd op de novel "Romance of the Three Kingdoms", een 600 jaar oud boek van de schrijver Luo Guangzhong.

Daniel Lee, voor mij onbekend, belicht het hele gebeuren vanuit de persoonlijke geschiedenis van een krijger: Zhao Zilong (Andy Lau). Als jonge soldaat wordt Zilong onder de hoede genomen van de ervaren soldaat Luo Ping-An (Sammo Hung Kam-Bo). Zij maken deel uit het het keizerlijk leger van Liu, dat op de hielen wordt gezeten door de immense troepenmacht van aartsrivaal Cao.Zilong maakt furore in het leger nadat hij de zoon van Liu redt en de keizer van Cao van het verslaan van Zilong een persoonlijke zaak maakt.Ping-An, zijn broeder, slaat de glorierijke opgang van zijn strijdmakker met lede ogen gade en speelt daarnaast ook de rol van verteller.

Erg persoonlijk is de film niet. Geen deftige karakterstudie, geen persoonlijke intriges of verhalen. Het blijft een afstandelijk weergeven van een tijdperk met enkel hoofdrolspelers. Dit is toch een beetje een minpunt van de film. De kijker wordt niet echt betrokken bij de personages, die slechts pionnen zijn in het grotere geheel. Gelukkig is de sfeerschepping en het verfilmen magistraal zoals we gewend zijn van de Chinese regisseurs van de dag van vandaag. Wie niet onder de indruk is van de duizenden strategisch opgestelde soldaten, heeft de verkeerde dvd uitgekozen om te bekijken.

Na jaren van strijd blikken de door het lot terug samengebrachte broeders Zilong en Ping-An terug op hun leven. Ondanks alle heldendaden, overwinningen en dergelijke, is er altijd het Noodlot. En het noodlot dat slaat genadeloos toe. De andere hoofdrol is weggelegd voor de adembenemende Maggie Q, die de rol van de kleindochter van de keizer van Cao speelt en uiteindelijk de jacht op Zilong in zijn naam verder zet. Jammer dat Daniel Lee ergens toch niet meer persoonlijke verhalen aan zijn film toevoegde. Niettemin, deze film is een mooi epos met prachtige muziek die toch nog enige tijd blijft nazinderen. Ik blijf een fan van dergelijke cinema.

Dutch FilmWorks brengt Three Kingdoms uit op een 2-disc special edition DVD met daarop o.a. interviews met de cast en The Making Of. Uiteraard ook een aanrader op Blu-ray. Spijtig genoeg geen audio-commentaar op de gehele film.De extras hebben wel een totale duurtijd van 153 minuten, wat op zich niet slechts is. De film is in het Chinees gesproken en Nederlands ondertiteld.

*** Three Kingdoms trailer ***

***Related Post***
12/01/2010: Red Cliff filmbespreking

Een van mijn oude studiegenoten treedt weldra in het huwelijksbootje zoals ze dat zeggen. Alle hens aan dek dus en met een bescheiden aantal mannen trokken we richting Roeselare, waar de gelukkig aldus zijn woonplaats koos. De organiserende maat van dienst had het goed geregeld. Eerst lekker tafelen in de Suurplas. Een deftig restaurantje op het Polenplein. Onze gereserveerde tafel stond al gedekt en de eigenares vroeg of ze al mocht beginnen met opdienen. Wij hadden de tapaschotel besteld: 27 euro per persoon zonder dranken. Deze menu is pas verkrijgbaar vanaf twee personen, per tafel en per reservatie. Wat je daarvoor krijgt is Belgische tapas, geen Spaanse of Baskische of andere mediterrane hapjes, maar kleine gerechtjes, verfijnd bereid en vrij lekker. Ik verwacht voor die prijs echt niet minder. Als appetizer werd een schotel met voor elk een ciabatta met tapade tricolore voorgeschoteld. In twee happen was dat binnen gespeeld en smaakte naar meer. Als voorgerechtje kregen we nog ee koud hapje, zijnde slaatje met gerookte eendeborstsnipper, gevolg door carpaccio van tonijn met parmesaanse vlokken. De drie flinterdunne tonijnschelletjes wogen amper tien gram tesamen en vond ik wel wat weinig. Hel lekkere frisse bereiding daar niet van. Het eerste warme hapje was een bisque met scampi spies: een slok of twee soep met een scampi op een spies.
Daarna volgde een tiptop gebakken sint-jacobsvrucht met een mousseline met prei. Aan mousseline ben ik niet zo, zeker niet als ze te boterig smaakt (lol, het is een boetersaus) en dan kregen we een a point gebakken kalfstournedosmet graanmosterd en knolselder. Ook dat vond ik vrij lekker. Het dessert bestond uit een heerlijk taartje fondant-ganache met een kloef slagroom.
Inclusief wijnen klokte de rekening voor 7 personen af op een ruime 260 euro wat eigenlijk wel mee viel, maar niet goedkoop te noemen is.De service is vlot, de wachttijden zijn niet lang en de vriendelijke bediening en ruim interieur maken het wel een plaats om terug te komen.

Daarna trokekn we richting de snooker-poolbar The Bull Pool café, waar we in en knus achterkamertje een enorm veelzijdige entertainende, whiskeydegustatie kregen van de eigenaar. Iedere degustatie pakt hij anders aan en hij laat de proever zelf oordelen over smaken , terwijl hij met plezier toelichting geeft bij het distillatieproces en andere.

mijnen hof, 's ochtends getrokken toen er monsterfiles op de weg stonden. Wij kunnen nog wat leren van de Scandinaviërs. Gelukkig deed mijn onderbewust zijn mij beseffen dat ik beter thuiswerkte en dat ha dik de avond voordien nog aangevraagd gelukkig. Met een heerlijk dampende mok koffie stond ik door het raam naar mijn zonnige tuin te staren.

Beetje snipverkouden. Dat heb je als mensen die ziek zijn toch per se willen afkomen om sociaal te doen. Als ge ziek zijt blijfde thuis. niettemin via een collegareporter die in een winkel werkt bij de afdeling groeten en fruit waar ik soms ga als ik niet in de colruyt ga (ooit was het omgekeerd) heb ik mijn doses vitamine C enorm geupgraded. Dit omdat ik aanvankelijk een netje clementijnen wilde kopen en hij me erop was dat ik maar voor 2 euro meer 2 kg appelsiene, een ananas, een mango en een netje clementijnen kreeg. Ik kon dat amper dragen verdikke, laat staan fietsen in de bevroren wereld. Suggesties om de mango te bereiden kreeg ik al op twitter en facebook. Hij is nog niet rijp.

En sinds lang nog eens in de film geraakt. U leest de review later op gentblogt.

De meest inspirerende en grootste levende mens op aarde is vandaag 20 jaar vrijgelaten, na 27 jaar gevangenis. Onbevattelijk.

Gentblogt bestaat 5 jaar. Dat staat in de gazet. Een reden tot feest. Nu zaterdag 13 februari in "the white cat" in het patershol.
Kom gerust langs om ene te drinken.

Feest is ook de samenvatting van het afgelopen weekend.
En verder is het beetje dubbel. Zoals altijd. Twee kanten. Licht en donker en beide kanten af en toe evenveel belicht. Last en ontlasting. Enkele uitdagingen. De bal aan het rollen krijgen is de boodschap. Ik ga nog eens ferm duwen se.

"Je moet luisteren naar de muziek" zei ze. Ik luister naar de muziek zei ik half tegen mezelf. Ik voelde het ritme beter als ik mijn ogen dicht deed. Maar dan kwam ze dichter tegen me aan dansen om mijn aandacht weer op haar te vestigen. "Ik heb nooit veel gevoel voor ritme gehad" fluisterde ik roepend in haar oor. Het deed me terug denken aan mijn tijd in het trommelkorps van ons dorp, vertelde ik haar. Het was ofwel trommelen in de maat en dan compleet uit de maat marcheren of ik marcheerde in de maat en verloor dan het ritme tijdens het trommelen. Tot hilariteit van mijn medemuzikanten en omstaanders, tijdens de zoveelste optocht waar onze harmonie was uitgenodigd wegens onze grote getale, liep de dirigent bijna constant naast mij in plaats van links vooraan te leiden bevelen schreeuwend "links links een twee links rechts links recht link een twee links!" en dan maakte ik enkele sprongetjes als een kind dat weer in het ritme van de stap van zijn ouders wil geraken.
Tot zover de stoere middeleeuwer die marcheerde als aankondiging dat de stormtroepen in aantocht waren. De broekkousen leken opdat moment beetje belachelijk net als de veelkleurige middeleeuwse muts met pluim op mijn kop. Ik vestigde mijn aandacht weer op haar.
Ze keek recht in mijn ogen. Beetje ondoorgrondelijk. Ik wou haar blik exploreren. Mijn blik gleed af naar haar rechte neus, haar kleine fijne mond, haar chique oufit en riem rond haar zelfzekere heupen die swingend in mijn armen lagen, haar karaktervolle laarzen die mijn trachten te leiden in het ritme van de prachtige vooroorlogse muziek van het Bernard Berkhout Orchestra, dat al een hele avond lang de dansvloer van de vooruit deed swingen op muziek van Glenn Miller en Benny Goodman. Muziek zoals de band van mijn pa, en ook van mijn zus: Mainstream Music Band, had ik al eens aangeraakt als gespreksonderwerp. Toen we nog niet dansten omdat er blijkbaar vooral geoefende swingers op de dansvloer van jetje aan het geven waren.
Ik drukte haar tegen me aan. Onze gezichten op enkele centimeters van mekaar. Mijn voorhoofd raakte het hare lichtjes. Heupwiegend draaiden we kleine rondjes. Botsend en stoten tegen de andere koppels. Ik voelde haar adem. Ik keek naar de beweging van haar lippen. Haar tong streelde subtiel langs haar bovenlip.
En toen viel ik weer uit het ritme.

Ondertussen zijn we al een eindje verder in het bepalen van allerlei reisbestemmingen. Maar de ene keuze ruimt de andere op en soms zijn er dilemma's. Ik haat dilemma's. Neslissingszeker als ik ben. Twijfelen. Te veel rationaliseren. Vooral dan rationaliseren op voorhand. Dat is niet goed. Hypotheses uitdenken en de conclusie voor waar aannemen, terwijl je beter de optie in het echt zou moeten uitproberen om te zien wat de reactie van mensen zou zijn. Met andere woorden, ik zou iemand eens moeten telefoneren. Maar ik had het niet over uitgaan en daten en mijn sociaal leven onderhoudend buiten de sociale media. Want de afgelopen dagen heb ik toch weer lekker gezellig gebabbeld op café dan wel heerlijk gegeten en gebabbeld met enkele leuke vriendinnen. Ik had het over mijn reisplannen. Deze ochtend geïnformeerd bij het zuiderhuis Gent maar ze gingen me per mail op de hoogte brengen. Blijkbaar iets te weinig tijd en zogezegd de specialist ter zake in een ander kantoor. Niet erg, i can live with that. Via internet ook een offerte gevraagd voor de wel vrij goedkope koning aap reis. En nog eens alles zelf goed overlopen. En ondertussen geregeld da tik toch gecrediteerd werd voor mijn foto's op de nieuwe website van Psy'Aviah. Thanx guys!

Ik zal mijn lijstje bestemmingen de komende jaren eens opmaken ze: deze bestemmingen zijn bestemming die ik kan doen met mensen die ik ken:
- Peru- Azerbeidzjan en Georgië per auto
- Benin
- Corsica
- Mongolia
- Canada
- USA
Komt in het gedrang:- Amphifestival Keulen (kaart en hotel zijn al geboekt, maar vervanger zal rap gevonden worden, aldus mijn gezellen op die trip).

Dat bepaalde zaken maar eens gauw concreet worden ;-)

Ondertussen zijn we weer lekker aan het werk. Routine. Uitkijkend naar de ijskoude ochtenden. Mijn chauffage is lekker functioneel ondertussen. gelukkig. De tijd passeert. Eens snel , eens traag of stilstaand vliegend als de trein weer eens vertraging heeft. Geen goed woord in 2010 so far wat betreft het openbaar vervoer. Het is lekker knusjes thuis. Ik maak me zorgen. Over het feit dat ik me geen zorgen maak. Zou ik me zorgen moeten maken. Zorgen is een groot woord. Mijn sociaal leven anno 2010 is echt mager. Ik heb nog niemand gezien. Ik heb nog niets gedaan. Ik voel niet zo dringend de nood uit mijn kot te komen. Maar aan de andere kant dan weer wel. Hoe lang is het geleden dat ik nog eens een echt goeie date had? of een date tout court. Zo nodig hoeft het aan de ene kant nu ook weer niet. Dat inquisitoire vierschaarachtige gedoe van jewelste. Liever een ongedwongen date dan, gewoon waar je iemand beter kunt leren kennen. Of gewoon lekker leuk daten met een kennis of vriendin. Plezier maken, bijpraten. Ik ga toch maar eens bepaalde mensen beginnen stalken. En misschien eens wat meer dingen ondernemen. Mind the voorwaardelijke wijs. Altijd maar ik zou beter dit of dat. Actie!
Als we allen aan hetzelfde touw trekken, komen we er wel? Even zien welke films er spelen, welke concerten er zijn of andere leuke uitjes we kunnen doen. Ja u en ik.

Mijn eerste werkdag had ik me lichtjes anders voorgesteld. Ik heb die thuis doorgebracht wegens ziekte. Ik heb op die manier onze nieuwjaarsreceptie gemist. Maar blijkbaar waren de budgetten zodanig krap dat sommigen niet eens de hapjes hebben zien passeren. Mijn goesting ha dik al gehad, thuis. In het weekend ben ik samen met mijn ma naar Wetteren gereden naar de ZEB, fashionstore waar mijn broer de shopmanager van is. Eerste soldendag, drukke dag, maar toch heel wat gevonden. Uiteraard een eigenlijk wat te dure jeans van Diesel uit de nieuwe collectie, maar mijn twee truitjes en twee hemdjes maakten het wel goed.Verder geen schoenen noch nieuwe winterjas gevonden. Zowel schoenen als winterjas zijn van binnen en van buiten ferm versleten.
Dokters die op afspraak werken zijn de max, amper wachttijden en de dokter aan de kerk wou mij ook ontvangen nu mijn ouders klant zijn bij hem. ik lmiste daardoor wel mijn kookles maar ja ik was toch ziek en moest drie dagen thuis blijven met permissie om het huis te veralten. In mijn iets minder zwakke momenten doolde ik dus door de iet zo drukke ijskoude winkelstraten met mijn ma op zoek naar solden. Het leverde een toffe winterjas uit de nieuwe collectie op van Chasin denim Jeans in de Score en eerder had ik al schoenen gevonden in de Torfs, naast de Trendwalk in Lauwe, waar ik onverricht terzake van terugkeerde. Een heerlijke koffietje en dan verder de ziekte uitzweten thuis.
Ondertussen ben ik aan het experimenteren met mijn accumulator op mijn appartement. Het wordt hier namelijk niet warm! En dat in deze koude.
Ik dacht dat dat ding 's nachts oplaadde maar de volgende ochtend bleek er toch niet veel warmte uit te komen. Ondertussen lijkt het erop dat ik toch gevonden heb om dat ding te laten opwarmen wanneer ik het wel, ergens een schakelaar in in de zekeringskast op 1 gezet ipv auto. Al staat eronder "accumulator" en "boiler" geschreven. Hopelijk is het dus voor beide. Ik heb daar niet zoveel verstand van. Ik voel me een dummie in huis. Dikke truiendag, dat ken ik ondertussen wel. Ijskoud is het hier niet 18 graden en dat zonder chauffage ;-), het kan erger.

De Standaard lanceert de categorie Portret. Met deze foto van mijn neefje en zijn papa doe ik mee. Als u dit portret mooi vindt, graag stemmen op de site van de standaard. Klik op de foto! bedankt

Please Vote for this picture, click on it and push "stemmen op deze foto" thanx!

Altijd leuk om eens uit de bol te gaan wanneer je date afzegt wegens de falende NMBS als excuus. Gelukkig stonden die avond wel betrouwbare vrienden klaar om me op te vangen voor een pizza-avondje en een gezellige nadronk in de Rumpa Cabeza. Het is niet allemaal kommer en kwel in deze barre wintertijden.
Ondertussen kan ik me wat kalmeren met enkele cd's die ik ondertussen heb gekocht. Xandria, Katatonia en Faun.

Soms vraagt een mens zich af...de zin of de onzin van vreselijke tragedies waarvan je niet mag gedroomd hebben dat ze je overkomen. Of iemand anders overkomen. Van dicht of van ver. En dan aan de zijkant hoor je machteloos toe hoe je vriend vertelt over wat er aan het gebeuren is met zijn goeie vrienden. En dan denk je, als ons dat maar nooit overkomt. En dan hoe je dat ooit te boven komt. Verwarring, onmacht, woede, angst en vooral diep verdriet over hetgeen zo moeilijk te bevatten is.

Soundtrack of the Mourning Attack
- Dominion III - the angels' delusion
- Dargaard - in nomine aeternitatis
- Qntal - Von den Elben
- Avrigus - the final wish
- Die verbannten Kinder Evas - Come heavy sleep
- Ophelia's dream - all beauty is sad
- Autumn Tears - One tender kiss
- Die Verbannten Kinder Evas - Winter's night
- Faun - Egil saga
- Liv Kristine - in the heart of Juliet
- Sopor Aeternus and the Ensemble of Shadows - no-one is there

Als u deze foto mooi vindt, dan mag u er op klikken en stemmen op de site van de standaard. Een kleine moeite die me veel plezier doet!
Bolivia, Salar de Uyuni, de onmetelijke zoutvlakte. Omringd door vulkanische bergen die zo dichtbij lijken maar toch honderden kilometers veraf. Onze chauffeurs lieten ons telkens het laatste stuk naar het "dorpje" in de beschutting van de vulkaan Tunupa wandelen. Afstand bedriegt. We deden er ruim 2 uur over ipv van het beloofde uurtje. Doorheen de bijtende wind. Maar aangekomen, stond een heerlijke dampende maaltijd al op ons te wachten.
Onze groep raakte verspreid door wind en zon, ik liep even voorop, keek achter mij, zag mijn maat geteisterd door de ijskoude wind met bijna aan de horizon de rest van de makkers en nam deze foto.

Het is me een 't wat. Verandering van spijs doet eten. Thinking out of the box. Niet makkelijk. Zeker niet als je opeens in termen van sectoren zit te denken waar je amper voeling mee hebt. Maar dan blijkt dat je kleine zusje die ondertussen al groot geworden is en je jongere broer, beiden massa's ervaring hebben in de moderne wereld, waar er een totaal andere dynamiek heerst. Zij wijzen je op je oudbollige achterhaalde en ondertussen stijve en ouderwetse aanpak. Ze leren je om opeens je ideeën fris en eenvoudig te verpakken in weinig woorden. Ze leren je gewoon dat je altijd gewoon moet doen en ja hup je gooit je project over een heel andere boeg, komt tot nieuwe inzichten en warempel je begint zelfs al anders te denken. Met aangename resultaten tot gevolg. Van vooruitgang gesproken. Van je familie moet je 't hebben!
En eten dat hebben we daarnet lekker gedaan te huize mama. In Gent was er vandaag tot niets te beleven op deze regendag. Gezelschap opzoeken was dan ook het beste wat ik kon doen en ondertussen blijkt dat mijn agenda al redelijk vol loopt met leuke afspraakjes. Van vooruitgang en frisse aanpak gesproken. Ik heb er zin in, dat dat is lang geleden.

photo: school in Laos, somewhere in the country side during my hilltribe trek from Luang Prabang.

Vragen, duizen dvragen, kronkelen door heen mijn holle schedel, waanzinnig razend botsend ze met doffe knallen tegen de randen van mijn hersenpan. Krakend, schuddend, beven doen mijn arme breincellen in de op hol geslagen mallemolen. Flitsend, duizend scherven snijden dromen in nevelige flarden van bloederige mist. Waarop moet ik mij concentreren. Verleden, heden of toekomst? Moet ik het verleden zomaar vergeten. Moet ik het verleden meesleuren in het heden het levendig houden zodat het ook nog toekomst kan worden? Toekomst kan hebben? Alles laten varen, wil ik niet meer. Man eats dog en dog eats man, is no news. Niets te melden. In het ronde bazelen. Mijmeren, dromen, verlangen. Melancholie. Weltschmerz im Herzen.

Onward! Vooruit. Mag ik eerst even op adem komen en van mijn derde kopje koffie genieten?

Life is FUN!

Iemand zei me op facebook dat ik toch wel een prachtig leven heb. Ik keek even raar op. En antwoordde meteen dat dat relatief is en dat ik me wel probeer te amuseren. Dat is dan weer typisch mij. Het zonnetje in huis zal ik nooit zijn, maar gelukkig zijn er zonnetjes die mij louter en alleen door hun verschijning doen stralen. Ja, sommige mensen doen me iets, sommige dingen doen me iets en het zit 'm in de kleine dingen. Degene die zei dat mijn leven prachtig is heeft gelijk. Die kleine prachtige dingen. En ook de iets grotere dingen. Concerten, familiedingen, festivals, al mijn reizen meermaals per jaar.
Niet die grootse zaken waar ik van droom en misschien nooit bereiken zal omdat ik er zelfs geen moeite voor doe of omdat ik die droom al opgeborgen heb; Soms mag ik toch eens iets volhardender zijn denk ik, zoals op het werk, daar heb ik er geen probleem mee.
Kijk eens naar die kinderen op de foto. Iemand van onze groep gaf hen haar camera en binnen de kortste keren wisten ze hoe ze moesten foto's trekken en hoe ze te bekijken. Dolenthousiast dansten en verdrongen ze zich rond de andere mensen met en camera. Ook rond mij. Ik genoot met volle teugen. Kinderen ergens in een godverlaten dorp in Laos, een dorp dat onbereikbaar is in het natte seizoen omdat de wegen er naartoe weggespoeld zijn. Enkel per motorboot kunnen die mensen dan nog ergens geraken. Hoe kinderen een bowling combi petanque spel uitvinden met hun sloefen en wat kroonkurkjes. Creatief zijn ze met de weinige middelen die ze hebben. Mijn creativiteit is een beetje afgestompt. Inspirerende zaken moeten mij weer wat aanwakkeren. De kleine dingen in het leven. Zoals Pepijntje die zijn blokjes uit de doos kiepert en dan an tetterende ze een voor een terug in de doos doet, herhaaldelijk na mekaar. Hetzelfde als mijn ma hem in haar wasmand zet en hij met de wasknijpers speelt. Een voor een eruit en dan weer er in.

Creatief en verrassend dat zijn sommige web 2.0 mensen ook. Heb ik mogen ervaren. Van web 2.0 gesproken, ik ga dat ijzer eens smeden ze. en ja, ook ik heb een rood bandje op twitter omdat ik het altijd veilig doe.

Ik ben terug van weggeweest. ik zou meteen terug gaan naar Zuid-Oost Azië. Het weer hier is grijs, donker en koud en kil. Geen vreugde te beleven. Ginder trof me enkel slecht nieuws uit deze contreien. Gelukkig scheen de zon daar vollop zodat het licht en de warmte mij daar deden zweten en blozen en genieten van al dat moois.
Prachtige mensen, prachtige natuur, prachtige cultuur. Modern en druk Thailand vol met bijna kitscherige tempels als uit een sprookjeswereld. Hun geschiedenis is dan ook deels een sprookje, de koning van Siam (Anna and the King) kent iedereen. Laos, waar het levensritme zakt naar diep onder nul. Laat je meedrijven en de gezapige sfeer van zalig nietsdoen en genieten van het nu. Landelijk drijvend op de Mekong om dan weer in het gastvrije drukkere Vietnam een MSDOS Arcade-game te spelen: ontwijk de tientallen brommers als je de straat oversteekt, meteen leven 10. Waarna je weer op adem kunt komen in Cambodia. Diezelfde adem stookt bij de gruwel van het S21 kamp en the killing fields. Die adem stokt evenzeer bij het aanschouwen van de prachtige tempels van het Angkor Archeological Park. Mystical.

Verder ligt deze blog op een laag pitje. Twitter en facebook, met hun instant hier en nu microbloggedrag, hebben voorlopig gewonnen van het meer retrospectieve langdradige proza van een gewone blog. Jammer. Maar zo makkelijk, dat verdwijnen in het banale nu-moment. Dat de volgende seconde al weer verdwenen en vergeten is in de nietaflatende stroom van nonsense, man bijt hond en hond bijt man zijn no-issues. Voyeurisme, korte metten. Verslavend helaas. Al heb ik mijn sociale contacten liever langduriger, inniger, intiemer, persoonlijker en diepgaander. Tijd om weer eens uit te gaan.

Het is weer zover. Clickx magazine organiseert opnieuw de "site van het jaar"-verkiezing. Ook dit jaar is Gentblogt, de stadsblog, gerund door vrijwilligers zoals ik, genomineerd. Bovendien zijn enkele redactieleden op zich genomineerd en soms zelfs jurylid. Dat dit alles uw stemgedrag of ons resultaat niet kan beïnvloeden staat buiten kijf. Vandaar dat wij dit keer toch een campagne willen voeren. Erik Zabel ingedachte, zouden we dit jaar toch hoger dan de tweede plaats willen eindigen. met uw goedkeuring en welwillendheid uiteraard. U leest alles over onze motivatie in dit stukje en dit stukje. Bedankt voor uw aandacht.

In tegenstelling tot John Denver kijk ik er niet tegen op jullie achter te laten. wat niet wil zeggen dat ik sommigen onder jullie niet zal missen. Ik vraag me meteen af of de gebruikte dubbele ontkenning mijn bedoeling al dan niet onrecht aandoet. U zult het wel merken. de meesten onder jullie krijgen waarschijnlijk een aan de lokale typecultuur aangepaste reisupdate van op de een of andere pc ginder in het Verre Oosten. Met dank aan mijn huisbewaarders en dergelijke. Ik moet vermijden dat mijn gedachten uitgaan naar: heb ik alle stekkers wel uitgetrokken? Nee, die van de wekker zit nog in, bedoeld. Is de frigo wel uitgeschakeld? Ik hoop het want de deur staat open, ook van het vriesvak. Heb ik alles mee? Ja zeker ik heb alles mee, veel te veel; Ik moet seffens nog eens naar het weerbericht zien. Volgens mij heb ik veel te veel warme klaren mee, terwijl ik daar toch naar de tropen ga, als ik me niet vergis.En nee Zaventem-luchthaven ligt niet in zone Brussel aldus de site van de nmbs. Ik heb dus voor 3 euro een enkel ticket uit de enige werkende automaat in Brussel-Noord gehaald deze noen. Adieu Farewell vrees niet, ik ben goed verzekerd. Deze ochtend nog onderhandeld met travelagent, en verzekeringsagent en geen van beiden kon me een bevredigde deal voorstellen dus heb ik maar een kant en klaar product gekocht bij mijn schoonbroer die sinds kort zelfstandig bankagent is.

Soundtrack for the Airplane Attack:- Jefferson Airplane - blues form an airplane
- John Denver: leaving on a jetplane
- Red Hot Chili Peppers - aeroplane
- Nazareth - this flight tonight
- Led Zeppelin - Night Flight
- Impaled Nazarene - ghostriders in the sky
- Judas Priest - Starbreaker
- Absu - Never blow out the eastern candle