Jeronimo's Cage of Thoughts

I HATE IT! GE VERZET BERGEN ANDERE LEUKE DINGEN OM TE DOEN! Ge schikt heel uw planning naar die avond en dan komt dat mens doodleuk met haar typisch Antwerpse flair in kniebotten en spannend bloesje binnegewandeld in mijn buro, mijn overduidelijk ochtendhumeur negerend, na haar onmogelijk enthousiaste "Goeiemoooorrrggggééééééééé!!!!" meedelen dat haar housewarmingparty van nu donderdagavond NIET doorgaat!!!!!!!!!!!

Nu ja, we hadden toch nog geen kado kunnen verzinnen, gelukkig kwam een fleurig fluffy diertje me haar trouwuitnodiging geven met een reeks foto's van mijn hand van haar en haar levensgezel. Dat maakte mijn humeur opslags een stuk zonniger.
Verdikke ik ga direct wat dingen proberen te plannen, nu ik donderdag dus toch vrij ben verdikke, kan ik mss vanavond weggaan.
IEMAND DIE MEE WIL GAAN NAAR ARSENAL in de Charlatan dezen avond WOENSDAG 27 APRIL 2005???Try-out-concert voor den release van hun tweede cd!!!

Lap, ge zoudt sommige mensen toch eens een ferme schudding geven hé. Dat wint dan eens een wedstrijd, je laat letterlijk zweet, tranen en vooral bloed en dat smijt dan een stokje naar uwen kop. De jeugd van tegenwoordig. Maar onweerstaanbaar, vandaar dat ik het tildestokje maar heb opgelost met veel plezier zo tijdens een brandalarm in mijn wooncomplex door.

Typ wat je wil zeggen, als je deze wereld verlaten hebt, en je nog één iets mag vragen aan gelijk wie.
Was dat het nu?

Indien je de wereld kon herschilderen, wat zou je dan zeker veranderen van kleur?
De wereld mag van mij best wat fleuriger. Meer contrast, meer verscheidenheid. Het blikveld van de mensen mag ook wel wat gevarieerder van zijn van kleur. Het mijne neigt nogal naar de grijstinten en de zwarte pek. Af en toe wat meer andere kleuren zou welkom zijn. Kan ik weer beelden in de lucht schilderen met mijn gedachten, alle kleuren van de regenboog gebruikend. Nee, niet alleen blue, ook rood en keizerlijk paars. Gouden sterren en zilverwitte manestralen.

Lijfgeuren, bloemengeuren, exotisch, koeienvlaai,… Wat ruik jij het liefst en heb je enig idee waarom?
De geur van lekker pittig eten, kan kan ik zo van genieten, gewoon omdat ik me al dat lekker eten voorstel. Het werkt enorm op mijn appetijt. De geur van een bos in de vrije natuur. De wijdsheid, de aarde, de kracht van moeder natuur die je inhaleert.De geur van mijn geliefde, dat vleugje dat je neus binnendringt en je prikkelt wanner ze in een strelende toch langs je passeert, wanneer je haar even in de nek kust en je neus in haar hals begraaft. De geur wanner ze met haar haren zwaait en de deur uitgaat en enkel dat geurtje nog aan haar aanwezigheid herinnert.

Droom je van een mooie toekomst? Wat wil je verbeteren aan het leven dat je nu leid? Of leef je nu al in een droomwereld?
Ik droom van een mooie toekomst. Een toekomst is niet nu maar wat later komen zal. Ik droom ervan. Het is mijn droomwereld waarin ik vlucht. Waarin de wereld schets zoals ik ze zou willen beleven. Ik schilder ze expressionistisch hard, fauvistisch contrasterend, kubistisch naakt in dikke lagen verf, afgewisseld met een teer laagje warme melancholie en vooral diepe emotionele kleuren. Op dat witte doek krijgt mijn toekomst vorm…maar bepaalde contouren raken kant noch wal en kan ik voorlopig niet duidelijker afschilderen.

En stuur dit stokje door,maar je mag de vragen in geen geval veranderen....Even denken: aan twinkeltje, nijn,...

foto Nausicaa: kaaiman by Lord CMS

Dit is een tekstfragment uit De Queeste (site), waar ik deze namiddag in de BOZARnaartoe ben geweest.

Taalvirtuoos Paul Pouvreur schrijft voor de theatermakersgroep de Queeste een gloednieuwe tekst, een stuk over een nieuwe generatie.
In onze wereld vol schijnheilige oorlogen, toeslaand terrorisme, leeg materialisme, complete onverschilligheid en onbeheersbare technologie duikt plots een nieuwe geëngageerde en hoopvolle generatie op: de 'generatie Genua'.
Zijn zij de nieuwe helden? Wat zijn hun idealen en utopieën? De hoogste tijd voor een radicale actualisering van dé ultieme zoektocht: 'de queeste'. In De Queeste worden de nieuwe helden gedwongen om obstakels en moeilijkheden te overwinnen, worden ze geconfronteerd met elkaars ambities en zwaktes, maar proberen ze altijd de kracht te vinden om onvoorwaardelijk samen te vechten voor hetzelfde ideaal.
Over de heldhaftige mens die altijd blijft zoeken. Over het barre land dat altijd hoopt op betere tijden.
Paul Pourveur, Tekst - Steven Jans , - Folmer Overdiep, - Helena Van den Berge, - Nele Van Rompaey, - Caroline Fransens, Dramaturgie - Mauro Pawlowski, Muziek - Sascha Van Riel, Toneelbeeld

Ze zijn met vier. Man vrouw, zoon en dochter vastzittend in hun leventje. De kleine dromen uit hun jeugd waarin ze dreigen te verdrinken. Het water komt hen al tot de lippen. Ze hebben idealen. Streven hun dromen na, of tenminste ze willen dat hun dromen werkelijkheid worden. Ze dromen van een betere wereld. Ze willen hun leventje veranderen, hunkeren, verlangen. Leven van hun fantasie. Ze stoten op onbegrip. Worden bedolven onder de dooddoeners. Zijner conclusies te maken uit hun drang naar hun dromen het geluk en hun sreven naar verandering? Moet men de gevestigde orde aan het wankelen brengen door op de barricaden te gaan staan en met kasseieen te gooien of moet men de weg van de terreur opgaan? Of zou een minnaar soms al genoeg zijn om tijdens de routineuze vrijpartij met je man, verder te ontsnappen dan het witte plafond boven je?
De thematiek wordt krachtig en treffend gebracht, soms wat eenvoudig, soms wat ernaast, en misschien iets te langdradig. Niettemin, de kleien man in de grote wereld, zijn we dat niet allemaal?

ik ben groggy...
de nacht sleepte maar aan...
de slaap vatte me niet
mijn gedachten bezaten me
een wirwar
het is slecht weer
grijs en donker
lukrake druppels
kletsen in mijn nek
benatten mijn ogen
mijn geest verwaait
mijn ziel verstrooit
zaterdag ben ik ingestort,
dodelijk vermoeid
door het bloedverlies van de vrijdag
ik wil naar huis
ik heb teveel werk
rust
laat me met rust
tot later
Is het nu al later?

Is dit nu later?zingt de een of andere Vlaamsche zanger.
Ken ik het antwoord? Kan ik me deze vraag stellen? Net zoals ik lang geleden, tegen niemand in het bijzonder, maar wel tegen mezelf zei:"Later, later, zal alles anders zijn. Later, dan zullen we wel zien." De woorden van een kind
Vroeger, wist ik niet eens dat ik als het later zou zijn, ik Lord CMS zou zijn. Vroeger wist ik nu niet dat dit nu later zou zijn. Soms zeg ik tegen mezelf:"Weet je toen je nog zei: later?" en je lag op je rug in het gras, de angst voor mieren totaal vergeten, naar de wolken te staren, er machtige luchtschepen in ontdekkend waarmee je de wereld zou veroveren.
Je droomde van het land achter de wolken, naarwaar ze je voeren zouden, maar je bent er nooit gekomen, je bent er nooit graakt. want vroeger had je dromen over later. En later blik je terug op die dromen van vroeger. Is dit nu later?

Het regent pijpestelen. De regen klettert in de kapotte regenbuis op het asfalt bij mijn raam. Ik luister naar de druppels die hun ritmsich lied zingen. Of zijn het bevelen die weerklinken in mijn groggy geest? Den Admiraal speelt melancholisch op de achtergrond zijn lied. Een prachtige cd. Ik laat me meedrijven, net als toen ik in het gras op mijn rug me liet meevoeren door de wind en haar fluisterende woorden, die de dromen in mijn gedachten vormden, op de tonen van zijn rock.

We zijn al later. Later dan vroeger, vroeger is voorbij en nu zijn we later. Of bedoelde ik vroeger misschien nog later dan dit?
Ik zit nu lekker voor mijn pc. Een haardvuur verzin ik er gewoon bij. Mijn schemerlamp ligt niet aan, maar ik zie het kaarslicht al voor mij. Samen met de schrijver. Zijn papier, zijn drank en zijn pen. Krassend verstoort de brakende pen de stilte van de knetterende warmte die zijn rug streelt en weerkaatst in randen van zijn glas. Bladeren raken vol geschreven, de inkt kan nauwelijks drogen. Woorden vlekken, zinnen trekken strepen, vluchtig, kriskras door elkaar gaat de pen op en neer en danst over het gulzige papier.
Een stroom van gedachten, beelden, woorden, zinnen , scenes, zinnebeelden.
Zijn tong tussen de lippen geklemd, tokkelen in werkelijkheid mijn vingers over het klavier. Net als toen, ik schreef die bladeren vol. Plots stokkend in een vluchtige gedachte die me even verstomde, bezit van me nam en mee meenam naar heinde en verrre, in de uithoeken van mijn geest. Over het einde van de regenbogen die ik najoeg op de eindeloze zeeën.
Om dan als een waterval weer verder te pennen, te schrijven, te vlekken en te krassen.
Kribbekrabbe.
Toen later vroeger was, dacht ik, is dat het nu?

Foto Nausicaa by Lord CMS

Er is bloed gevloeid gisteren.
Op de date. Heel wat bloed.
Mijn reputatie van bloedopslurpende vampier deed ik weer alle eer aan.
Maar laat ik starten bij het begin.
Gisteren was ik ferm aan het aftellen tot ik de winnaar van mijn wedstrijdje zou ontmoeten in de mierennest van Brussel-Centraal.
Veel tijd om er bij stil te staan had ik niet, zo na mijn namiddagelijkse koffietas schoot ik nog eens goed in gang met het afbreken van bepaalde beslissen van enkele stouterds. Met de juridische hakbijl sloeg ik er op los.
Ook mijn collega werd opeens bedolven onder de telefoons, tientallen mails uit heden en verleden en begon zowaar bijna te krijsen. Hoh, dat was ik niet gewoon van haar, te meer dat ik er deze keer voor niets tussen zat. Ik wierp me dan ook op als de begrijpende empathieuze collega die haar wat moed insprak. Maandag, zei ze, maandag mag je niet vergeten te zegen dat ik moet werken. Ik moet dringend ferm in gang schieten voor dit project. Dus jaag me maar een beetje op. Ik wreef me in de handen. Hah, de zweep erop! En met expliciete toestemming ;-) Dat zou wat geven!
Rond 17u30 was ik alweer de enige op ons verdiep denk ik en zette ik mijn auto buiten aan de nationale bank. Een mottige daewoo lanos met een al even mottig mens wurmde zich voor mijn auto in het nog vrije gaatje. Ze reed tegen mijn bumper bleef gas geven zodat mijn auto omhoogging. Ik keek haar dreigend aan, ging tussen onze twee auto's staan, wreef over mijn bumper. 'k zag niet direct schade tenzij mss kleine krasjes maar mss waren die er al. Ik dacht zou ik die nu van haar vet geven. Ik was helaas voor mij in milde vorm. Gelukkig voor haar ik bleef haar indringend aanstaren en met de ogen volgen zodat ze mij niet durfde aankijken (er kon zelfs geen pardon af, ze had het volgens mij niet eens doorgehad dat ze tegen mijn auto was gereden de stupid bitch!) en zich uit de voeten maakte. Na wat twijfelen besloot ik dan toch maar geen parkeergeld te betalen en in het zonnetje te staan wachten op de gelukkig winnaar. Ik snoot mijn neus effe en mijn zakdoek kleurde rood. In dikke stroompjes begon het steeds heviger uit mijn neus te vloeien. Ik repte me naar de wc's in het station en de ene prop wc-paier na de andere werd langzaam met mijn zuurstofrijke bloed doordrenkt. In de spiegel starend, zag ik iedereen wreed raar kijken. Mijn kaak en neus zagen er al wat besmeurd uit.
Na een kleine 10 minuten was het moment gekomen waarop de winnaar aan zou komen in Brussel-centraal. Een verse prop en even bellen. Nee, ze was er nog niet, ze kwam net aan. Of ze mij een seintje kon geven als ze aan de trappen stond? Ik had namelijk een ferme bloedneus. Nog eens een kleine 10 minuten later kreeg ik het seintje en repte ik me naar de traphal.
In de drukke stromen stond er een fleurig meisje stil op de trappen de gsm in de hand en een flowerpowerschoudertas. Bij de eerste aanblik wist ik dat zij het was. In gedachten dacht ik dat ik als een monster met een van het bloeddruipende mond vol slagtanden op haar afstormde, klaar om ook haar bloed als zoete wijn te laten vloeien.
In werkelijkheid voelde ik me ferm verveeld dat ik haar zo moest begroeten. We drentelden wat rond aan het station, ik wist namelijk wel een apotheker zijn in de buurt. Natuurlijk weet je die niet meer zijn als je ze nodig hebt. Voila, dit is dus al een eerste stukje van de beloofde toeristische toer, legde ik har uit. Ze kon er hartelijk mee lachen. Het zat wel snor. Een meid met zin voor humor en een gezonde kijk op de dingen, dat kon ik al vrij snel opmaken uit haar reacties.
Na wat bloedstelpende wattes te hebben gekocht in de grasmarkt en mijn snoet wat afgekuist te hebben, leidde ik haar de hippe buurt van Brusselstad, Sint-Goriks in. Net als Amsterdam oppperde ze. Inderdaad, bruisend, zomers, en een smeltkroes.
Onze magen konden ondertussen al iets nuttigen en ik stelde voor even de "fin de siècle" te proberen. Maar de ober was dit keer ferm opdringerig. Ik wou gewoon even de menu bekijken dat daar op een groot krijtbord stond. Ik las dan maar wat voor, maar het enthousiasme was niet groot en 't mijne ook niet meer sinds die ober zo idioot deed. We trapten het dan maar direct af en kozen dan toch maar voor de doop in de thais-vietnamese keuken. We namen plaats op het voor mij niet onbekende terrasje van "les rêves d'asie". We werden algauw bediend en met smaak aten we het lekere eten op en babbelden gezellig.
Tijdens het kleine uurtje dat ons nog restte, leidde ik mijn gezelschap via de Dansaertstraat naar de Oude Graanmarkt, over het Sint-Katelijneplein naar de Vismarkt en de zwarte toren om dan via de Brouckère een stukje Nieuwstraat bij valavond op te snuiven en haar kennis te laten maken met de plaats waar België is ontstaan. Het Martelarenplein waar het hart van de Vlaamse Administratie zich bevond.: het kabinet van de Minister-President. Een obligate pitstop was natuurlijk café DaDa, waar er een volks beenhespfeestje aan de gang was.
Aangekomen op onze bestemming mochten we direct binnen. Héhé het voelde goed zo uw naam op de guestlist te zien staan. Binnen in het kleine zaaltje troffen we algauw mijn vrienden aan die al ferm aan de worldshake zaten te slurpen. Na een klein half uurtje achten begon Frank Van der Linden aan zijn set. "Je mag gerust dichter komen" nodigde hij ons uit en we naderen aarzelend tot op een 3-tal meter. Zijn zang en gitaar creëerden een perfecte intiemen sfeer. Mooi! Jammer van het felle geroezemoes van achter in het zaaltje. Frank moet het ook vervelend gevonden hebben; Hij trok de versterker uit. Kwam van het podium, zette een stoel vlak voor de neus van mijn gezelschap en mij, klom erop en begon een onversterkte set. Eindelijk de initimiteit en de stilte die hij en zijn muziek verdienden. Zalig om vlak voor hem te staan. Enkele duetten van Steven De Bruyn op mondharmonica maakten de lol compleet! Van exclusief gesproken!
Ook zijn bindteksten vond ik vrij goed, hij had er wel zin in. Na enkel bisnummers vonden we het jammer dat het al afgelopen was. Maar veel tjid om te bekomen hadden we net de Rythm Junks bliezen algauw de zaal op stelten. 'tw as wel ambiance en de uitbudnig dansende dames op de voorgrond die maakte n ook wel de sfeer!
En vroeg ik de winnaar. Ze was ferm in haar nopjes en heel tevreden over de avond! Dat maakte me blij, iemand een leuke avond bezorgen, dat was de bedoeling van de wedstrijd.
met os vieren reden we dan huiswaarts. Miljaar we konden de tunnels niet in. Ik vreesde weer voor een lange file, net zoals vanochtend; Maar eenmaal bovengronds op de Keizer-Karellaan veriep het vrj vlot. Ik zette mijn Genste vrienden af. Hield een pitstop in min studiootje waar mijn gezelschap opkeek van de netheid( hoor je mam, zie je wel dat ik net ben!!!), en mij niet meer in haar "rommelkot" durfde binnenlaten. Maar mijn interesse was gewekt en na haar veilgi en wel in haar kotje te hebben afgeleverd, snelde ik huiswaarts en kroop mijn bedje in, nagenietend op de tonen van Frank Van der Lindens' liedjes…

Foto Frank Van der Linden acoustisch op een stoel voor de neus van Lord CMS door CMS

Ik ben er ook dit keer niet aan ontsnapt verdikke. Wat is dat toch. de stokjes vliegen me om de oren. Eigenlijk had ik niet zoveel zin om weer een stokje uit te voeren, maar goed er zijn er nog die hun heupen als dan niet goed tonen, vandaar dat ik dacht om het ook maar te doen.
Na wat geëxerimenteer kwam ik tot volgend resultaat. Misschien ook een voorsmaakje voor de winnaar die morgen met mij naar den AB Club zal gaan. Zo ziet die eens wat voor vlees ze in de kuip heeft. Wat heupen betreft toch.
Weet er trouwens iemand of je alles mag verwijderen uit de map C://TEMP en uit de map C://documentsandsettings/.../localsettings/TEMP? (niet hetzelfde als "temporary interfiles)" of staan daar cruciale bestanden in? dank u!
Ondertussen ehb ik de boosdoener bevonden "salm.exe" en dergelijke=spy-ware. Ik heb ook AD-Aware van Lavasoft een scan laten doen om al de rest eens op te kuisen. Normaal gezien zou ik geen last meer mogen hebben van embetante pop-ups. En oppassen tijdens het surfen ;-)
En ja na de Great Day of Tomorrow, wordt de winnaar bekend gemaakt!

Tenzij hij nooit wil bekend gemaakt worden natuurlijk. En nee, ze moesten geen foto's insturen. Het was puur op de originaliteit van de aanvraag!!! Oei oei! Dat wordt schrikken morgen!!! :D

Ondertussen is het vrijdag! Ik heb al twee uur file achter de rug wegens een zwaar ongeval op de E40 in Groot-Bijgaarden. Voordeel van de fille net voor Brussel, is dat je er geen meer hebt in Brussel. Het was dus lekker sjezen in de tunnels, al heb je altijd van die kloefkappers die nog niet goed wakker zijn en zich aan de snelheidsregels houden. Verdomme. Nu ja mits wat loeiend motorlawaai, gatduwen en lichtflikkeren stoof ik toch nog vrij vlot doorheen de verschillende blikkenstromen in de hoofdstad waar ik uiteindelijk mijn op ontploffenstaande blaas kon ledigen met een genotzuchtig gekreun van jewelste en met mijn voorraad speculooskoekjes plaatsnam in de les tussen de freaks. Miljaar, een van de freaks die stonk enorm naar motteballen of was het WC-eend? Zo'n echte oude meme-geur maar dan van het slechte soort. Onder het warme middagzonnetje werd de les verstoord door de fanfare van de witte woede die vrolijke deuntjes speeld. jaj de vakbonden komen altijd op straat als de zon schijnt. In het gebouw tegenover het onze de Generali-verzekeringen stonden verdikke hele verdiepen door het raam te gapen. Werken doen ze daar wel precies! En toen boorde een audi zich in het gat van een bestelwagen. Een blitse BOB-er passeerde ook toevallig. Versuft at ik na de les mijn stuutjes op en ging ik op zoek naar een nieuw horlogebandje. In de City2 vond ik er een zwartlederen aan 18 euro..verdikke bijna evenveel als het uurwerk zelf waard was. Shit! Nu ja, ik wandelde de mediamarkt buiten met de eerste van Admiral Freebee aan 6 euro en eenhalf! Ik tel af tot dezen avond, dan zie ik de winnaar van de date! We zullen er een leuke muzikale avond vanmaken

Het stokje werp ik binnen bij PEKE!! en bij AISLING en nog wat anderen die later zullen volgen.

TIDFALL is mijn nieuwe aanwinst. Nucleus hun release uit 2003, kon ik voor een koopje via mailorder kopen bij de Gentse speciaalzaak niet ver van het Gravensteen Marc van Dune Records, Geldmunt 17, 9000 Gent. Ik ben er nog nooit zelf gweest, maar mijn boodschapper die mijn stuff ging ophalen, mocht er in de keuken zitten. ja Marc van Dune Records ontvangt zijn klanten letterlijk in de keuiken of de living. U raakt er niet weg voor u waarschijnlijk een boel tips hebt moeten beluisteren nadat u uw specifieke muzikale voorkeur wat hebt toegelicht. U moet dan ook bij Dune zijn voor smaakmakers, speciale zeldzame releases! Of uitverkoop! Via mail krijg ik onrechtstreeks af en toe lijsten met cd's in overstock. Tidfall kocht ik alles ingebrepen aan 5 euro. Deze keer geen "cut" CD waarvan de hoes is geperforeerd, maar een uncut-cd.
Tidfall treedt als typishe blackmetalband van de jaren 2000 in de voetsporen van hun illustere voorgangers Dimmu Borgir. U krijgt een licht bombastisch helder geproduceerde atmosferische metal te horen, met snijdende gitaren op knallende blastbeats in een midtemposausje met beukende versnellingen en sfeervolle keyboards erboven op gemixt. Heel origineel kun je die kwieten niet noemen. het mocht een stuk venijniger. Toch slagen ze er in hun nummers krachtig op te bouwen met de nodige afwisseling. Hun teksten zijn niet helemaal je dat, maar goed. Het rockt en vooral het zevende nummer doet me krijsend als nooit te voren!

SELECTIE KANDIDAAT DATE
wegens te veel inzendingen die de selectie echt moeilijk maakten, heb ik beslist nu al de knoop door te hakken.
De winnaar en de verliezers werden per mail (want enkel mails waren geldig) op de hoogte gesteld.
Ik was aangenaam verrast door het succes!
Ik hoop de winnaar een aangename avond te kunnen bezorgen.

Foto: fanmail van een eendje

Miljaar! Eindelijk hebben we ook een paus! Ik was de afgelopen echt bijna van plan een klachtenbrief naar de VRT-Baas Tony Marie ter sturen, verdikke. Drie keer in het nieuws van zeven uur van gisteren gingen ze live naar Rome om te zeggen en te laten zien dat er nog steeds geen rook uit de schoorsteen kwam! Hebben ze echt niets anders meer te bieden? De verkleutering is echt wel als een virus doorheen de media gekankerd.
Eindelijk hadden we dan een nieuwe paus en zoals we van Martine Tanghe gewoon zijn, kondigde ze dat stukje blij nieuws met groot pathos en theatraleit van de bovenste plank aan.
Habemus Papam!
waarop ik geneigd ben te zeggen: "Fillius Infernalis Principi Obscuritatis Resurrectus, in nomine Atri et Fillii Oscuritatis et Spiritus Sacrelegi, Omen!"

For the Great Day of Wrath is coming, and whom shall be able to stand?

Gisteren was ik foto van de dag op gent blogt met een foto die hier enkele posts onder staat!

Weet u trouwens waarom er eerst zwarte rook uit de schoorsteen kwam? Die kardinalen kunnen nog niet eens een kachel aansteken! Ze waren een het klungelen, aldus een Nederlandse kardinaal die er bijstond en er naar keek. Het kan al zo gek niet worden bedacht maar in zijn geboortedorp (van den Josef dan) verkocht das Blonde Mädchen Erika in haar bakkerij al Ratzingertarte und Papstbrot. Vind u "Wir sind Papst" ook nogal papachtig klinken?

Nu ze kunne ten minste nog pap zeggen ondanks de mediastroom.
hier is het even anders. Ik zit in ietwat gezonde spanning uit te kijken naar vrijdag. Ben benieuwd wat dat feestje geven zal. Hopelijk een gezelllig ontspannend avondje met leuke muziek. Blijkbaar is die Steven de Bryun ene van El Fish en harmonica-speler in De Laatste Showband. Klinkt leuk!
IS IT FRIDAY YET?

Dit is een wedstrijd. Ik heb volgende uitnodiging ontvangen via Radio 1 voor 2 personen op mijn naam. Ik sta op de guestlist. IK zoek een gezel(lin) om me te vergezellen. Er zijn alleszins al twee vrienden van me waaronder een bloggertje. Het duurt tot ongeveer middernacht. U krijgt eventueel een lift terug naar Gent (Kortrijk is bespreekbaar).
Wat moet je daarvoor doen?
Zet in een mail (darkredvelvet@gmail.com) waarom je graag met de Lord CMS naar dat specifieke evenement zou willen gaan.
wedstrijd wordt morgenavond afgesloten! mailen voor details via mijn email!!! niet via de blogs! meer info in de reacties!
<

Concregatio Mystica Lovaniensis – De profundis clamavimus ad Imperium Pestilentiae tuum, Domine Ave! Satanas nobiscum

Mijn honderd hellepaarden spanden de kroon rond mijn zwarte holle schedel. Mijn duivelse mantel wapperde als dreigende klapwiekende drakenvleugels achter me aan toen ik met de ondergaande zon in de rug de nacht in reed.
Door mistige velden en troebele wateren arriveerde ik snuivend, blazend en stomend in Lovanium, een klein oud donker mystisch obscuur stadje ver in het Oostelijke Helleland.
Raven hadden me bericht dat de jonkvrouwe Lady Tink met haar gouden manen en strakke kont reeds met een ijzeren stomend dravend chariot ter plaatse was gebracht en zich al comfortabel had geïnstalleerd in haar vertrekken.
Smeulend stond ik haar op te wachten, vurig rokend. Het was een aangenaam weerzien. Enkele andere leden van de Orde van het Druipend Slagzwaard waren nog onderweg op de rug iets tragere groene draak van Lady Liza en haar Reus Toogappels. Ook Peke, de meester van Terrorkonijn Ze Fluffy Fonz was prominent aanwezig op onze geheime congregatie.
Ondertussen scherpte ik mijn slagzwaard aan de rompen van enkele in helroze maliënkolders geklede onverlaten met de rare spreuk op hun blazoen: “G neukt in de kont”. Leuk is dat wierp Lady Tink één van de onverlaten toe, die opeens even roos zag als zijn wapenhemd. Een seconde later stuiterde zijn zaagselkop de trappen van de stalplaats naar beneden.
Met een genotzuchtig geluid stak ik mijn zwaard in de schede, toen drie schaduwen ons in het duister hulden. Eensklaps draaiende we ons om de wapens getrokken en we staarden in de donkere kooltjes van Lady Liza en de brede en bolle rompen van Toogappels en Peke (weisn ogen buiten ons blikveld lagen). Peke stak direct zijn stok uit naar lady Tink die dat wel kon smaken.
In de miezerige regen, rommelden de magen, maar we gingen toch maar wachten op die andere verloren ziel die nog van heinde en verre vanuit het Donkerland kwam aan gesjeesd.
Een Iers aandoende herberg werd onze eerste stop. Miljaar. Waar was de duistere kroegsfeer gebleven van de oude Tir Na Nog? The Ron Blacks bood een lekker loungy-achtig interieur met goeie zeteltjes. Ik kapte Peke zijn nootjes in mijn gretige mond en algauw werd het ijs gebroken als ook zijn stok onder Lady Tink haar strakke kont.De honger sloeg toe. Via de bliksemsnelle raven liet Dafke weten dat hij stil stond in het Stinkende Moeras rond Broekzele. We mochten beginnen zonder hem.
De Kruimel was ons donkere bonte gezelschatpliever kwijt dan rijk dus werd het de Quo Vadis, maar we met enige dreigende standvastigheid een tafel veroverden zonder die nog af te geven. De dienster, die er best mocht zijn, bediende ons op onze wenken en werd ervoor in klinkende munt betaald. De bende gillende tienermeisjes achter mij had ik graag eens over de kling van mijn druipend slagzwaard gejaagd. Ze zouden dan wel anders gepiept hebben.
Opeens hing er een rottende sfeer in het etasblissement. Een koude wind bevroor onze zielen. De kaarsen wakkerden. Met dolle in het rond draaiende ogen kwam de meest Melancholische Ziel in sulfurdampen de trap op. Aha Ekfad was gearriveerd. Hij schoof zijn benen onder tafel en kreeg meteen een heerlijk ruikende pizza onder zijn neus geschoven.
Om de onze magen hun werk te laten doen, trokken we ons terug in de Ville Ernesto, waar we in een kleine ruimte de gesprekken aan de andere tafeltjes overstemden met ons gebrul en waardoor af en toe schichtige blikken in onze richting werden geworpen.
Lady Tink bezwoer Peke dat wrijven op haar met een edelsteen versierde rug hem voorspoed zou brengen. Miljaar dat was me nog eens een rugje ipv het varkensvel van Speknek.
Liza en Toogappels moesten helaas terug naar het Oosten van het Verlatenland, terwijl wij een bezoek brachten aan de Blauwe Kater. Peke moest ook voor klokslag middernacht veilig terugbinnen zijn op straffe van.
Genietend trokken we verder over de kinderkopkes van de Oude Martk naar café Den @t, waar we het al vlug aftrapten om te constateren dat het “vliegend varken” één van mijn favoriete herbergen van Lovanium, zijn poorten had gesloten zodat we dan maar de aap gingen uithangen in de Carlisle.
Ik had me enorm geamuseerd. Het was leuk dat iedereen het met elkaar kon vinden. Voor hetzelfde geld hadden we elkaar afgemaakt met onze magische krachten en gruwelijke wapens. Zoevend ijlde ik door de zwarte nacht, nacht, mijn zweep over mijn paardenspan jagend, met de blik op oneindig over de Donkervelden razend. De Wind in de haren. Een Melancholische flikkering in mijn ogen. Een gloeiend dreigend.vuur…

Foto: Nausicaa, zeeduivel by CMS

Donderdagavond werd ik verwacht ergens tussen Aalst en Brussel. Ik slaagde erin een propvolle trein te nemen. Zoals altijd passeerde het schone knappe volk altijd het compartiment waar ik met een dreigend gezicht vol kwijlende moordlustigheid zat te kijken naar de wezentjes die mij angstvallig passeerden. Dikke troela's en oude vieze venten zijn de enigen die mij altijd spontaan komen vervoegen. Dit keer met lijfgeur inbegrepen. Miljaar! In 'tzuid kwam er dan gelukkig een ietwat knappere frisse slanke brunette tegenover me zitten, maar die kon de kaasgeur van die gistende zeeolifant niet verdrijven. Het nijlpaard moest verdikke nog aan dezelfde halte uit. Ik wierp nog een blik op het slapende gelaat van het wezentje voor me en dacht bij mezelf: sweet dreams en gij zult gelukkig voor u geen kaasgeur meer hebben tot je aankomt en ik klopte aan bij mijn beste maat zijn huis. Miljaar efkes was ik gedesoriënteerd. Zou hij opendoen, of zou zijn kleine zo hard aan het schreeuwen zijn dat ik zijn gsm moest bellen om te laten weten dat ik aan zijn deur stond te rukken? Nee, ik hoorde gestommmel op de trap en een verbaasd kijkend snoetje kwam door het raampje naast de deur piepen. Ik dook weg. De deur ging open net het blonde snoejte werd bijna tegen mijn snoet geduwd. Hey Hoe is dat met u, vroeg ik de kleine die opeens heel raar naar me begon te kijken vanop de veilige arm van haar papa die me ook begroette. Tot in de keuken verloor ze me niet uit het oog, haar grote helderblauwe kijkers zo angstig en onzeker naar mij gericht. met sussende woordjes probeerde ik haar op haar gemak te stellen. Opeens zette ze het op een huilen en kroop tegen de papa aan. haha! we lachten wat, na een minuut of 5 had de baby door dat ik geen gevaar vormde en kwam er zelfs enige interactie. Voor ze naar bed moest, kreeg ik haar zelfs aan het lachen. Moet je nog een banaan, vroeg mijn maat. Nee zei ik, de prakjes banaan die zijn dochtertje net met haar blote pollekes tot moes had geknepen en weer in haar bordje gesmeten, wees ik wijselijk af. De chips daarentegen die at ze wel met smaak op.Toen onze andere maat met de heel onregelmatige uren toch tegen 19u afkwam. Zette hij de timers in gang en begin hij aan het gerecht van Jamie Oliver "geschroeide zalm met radicio, pancetta, pijnboompitten en warme broodjes".
Gewoonweg heerlijk was het. Ge zijt gelijk verdikt Lord CMS. In uw gezicht. really, vroeg ik hem. Ja.
later de avond zei hij, zeg Lord, nu da kik u al een tijdje goed bekijk, ge zijt gelijk verouderd. Really vroeg ik en ik nam nog een slok, iced tea met vlierbessen uit Delhaize.
ja, zei hij, hij zijt jarenlang altijd dezelfde geweest en nu pas heb ik den indruk dat ge d'r eindlejik uw leeftijd begint uit te zien.
Allez de, ik heb ook weinig geslapen deze week, mss ligt het daaraan probeerde ik nog en ging naar de wc.
Toen ik terug de zetel in plofte ging hij verder, ja Lord, ik zei het nog tegen den anderen hier, dat hij ook nog niet is veranderd, hij ziet er nog altijd 35 uit!
Nja...ben ik echt verouderd? Zie er er dan eindelijk geen 18 meer uit?

Entering the Purple Zone!!!

Miljaar zeg, toen Panda haar fluffy oortjes eens liet uitspuiten kwamen daar enorm veel rare dingen uit. Net op dat moment begon ik precies ook iets te voelen in mijn oor. Mijn linker, ik trok eraan, ik schudde eraan, ik schudde met mijn kop, bonkte 's avonds met mijne kop op mijn matras, hield mijn neusgaten toe en blies lucht door mijn oren om de druk te veranderen. Allemaal zonder resultaat. Ik peuterde zelfs met vanalles in mijn oor om dat rare ding eruit te krijgen. Vooraleer ik dan maar domme dingen ging doen, wachtte ik een week of twee, maar vandaag besliste ik uiteindelijk wijselijk om eens iemand met kennis van zaken een kijkje te laten nemen in mijn gehoorgang. Na bijna anderhalf uur helemaal groggy geworden te zijn in de wachtkamer van de dokter, keek ie met een lampje in mijn oor en vroeg of ik verkouden was geweest?
nee, doc, niet dat ik weet af en toe wat snot, maar voor de rest nee. Mijn ziel is niet kouder dan anders.
Hebde nog allergie-aanvallen gehad?
ja doc, idd, maar 'tis al veel verbeterd, het aantal gespleten schedels die per week in de goot rollen wegens mijn allergie aan verderfelijke onderkruipsels is al deftig geslonken. Ik word zo stilaan minder allergisch denk ik aan de miezerige medeplaneetbewoner.
Wanneer heb je het laatst in een vliegtuig gezeten?
Hoh, dat moet september gweest zijn. In een fractie van een seconde flitsten zalige beelden van mijn vlucht naar Andalousië door mijn mottige geest...
jah jong uw oortjes zijn zo proper gelijk ze maar kunnen zijn! ' t is uw Buis van Eustachius die ferm verstopt zit! hierze enkele voorschriftjes voor anti-histamines.
miljaar, ik moet het hele spuitje in mijn neusgaten spuiten, meermaals perdag en dan mijn hoofd schuin houden zodat dat dings in mijn Buis van Eustachius kan lopen. Als dat niet helpt, moet ik een bepaald pilleke pakken, 1 in de 24u! Ja dokter!

En op de koop toe kreeg ik het nog aan de stok met de een of andere onverlaat! Bij deze:

Wie is je favoriete pornoster en waarom?
Ik heb geen favoriete pornoster, ik kijk immers geen porno. Ik krijg af en toe wel PPS-presentaties in mijn mailbox die meer weg hebben van seksuele voorlichting dan van echte porno. Ik ben niet zo voor porno…ik ben niet zo voor sex losstaand van liefde. Geef mij dan maar eerder een erotische film met inhoud. Of kunstig naakt. Maar in mijn dromen duikt af en toe wel eens een knappe slanke sportieve brunette op. Helaas heb ik haar nog nooit in levende lijve ontmoet.

Heb je soms dat je geschokt ben van de dingen waar je aan denkt?
Ik ben door heel weinig van mijn gedachten geschokt, maar velen zijn wel geschokt door mijn gedachten, die ik dus de ene keer wijselijk voor mij hou en de andere keer lekker gezellig met de conservatieve bekrompen goegemeente deel. Soms droom en ik denk wel heel onverwachte dingen…over gevoelens of gebeurtenissen met bekenden uit mijn omgeving die mij wel schokken omdat ze ingaan tegen alles waar ik voor sta en hoe ik denk of hoe ik denk te zijn. Maar toch duiken dan die gedachten of dromen op als om te zeggen ‘tis niet omdat het zo niet is, omdat het aberrant, deviant en politiek oncorrect en pervers is dat je het daarom niet eens mag denken…

Wat is je vroegste misdaad die je je kunt herinneren?
Hahaha en de flikken Osama en Fourniret maar verdenken!
Nee, serieus, I admit, ik loop altijd door het rood (heel an entoe zijn mijn gezellen net op tijd om me bij mijn kraag van voor een bus of ander voertuig te sleuren). Je kent dat hé, een puber zonder geld: dus ja wat verdween er al eens onder mijn T-shirt of in mijn broek: sigaretten, pindanootjes, blikjes drank, één keer zelfs een bak leeggoed om het geld te gaan innen, postkaarten van Iron Maiden,... Ik stak papier in brand in de klas, ontsnapte over de middag van school om te gaan roken, snoep te gaan kopen. Vroeger kon je zelfs CD’s stelen.
Het verstand komt met de jaren, nu ben ik eerlijk, zelfs tegenover de belastingen, ik vraag zelfs niet om kortingen, ik betaal meestal te veel, ik vergeet meestal speciale acties te vermelden of uit te vissen hoe iets goedkoper kan, ik steun de economische groei van de KMO’s en de multinationals. Ik geef fooien aan de obers als ze het verdienen. Soms ben ik te goed voor deze wereld!
En krijg ik nu mijn geld terug?

Waarom kun je soms ‘s nachts de slaap niet vatten?
Omdat de bepaalde sterretjes soms te fel schitteren aan het firmament en mijn hart doen springen ondanks het feit dat de duistere nacht mijn ziel verstikt in haar allesomvattende ijzige kilte.

Foto: familie van deze fan getrokken door de desbetreffende fan

O Zij verheugd, gij Allen,
Want the Lord zij geprezen tot in de Geruïneerde Hemelen Lage! Hosanna Bizarre in excelsis Satani!
Ze One and Only Terror-koddig Konijn Fluffy Fonz heeft tot nu toe de origineelste groupiefoto opgestuurd!
Geloofd zij ze Fluffy Fonz!
Ad Maiorem Gloriam Domini Atri

Ooit was er een nacht, de nacht van juni 1994. Weet u niet meer waar u dan zat? Ik ook niet, ik weet wel waar ik zat toen ik een film bekeek over twee jongeren die als door het lot verbonden een avond en een nacht doorbrachten in de Weense straten. Ik zat namelijk thuis voor de TV toen ik geamuseerd en zelfs “verbonden” met hen, meebeleefde wat Jesse (Ethan Hawke) en Celine (Julie Delpy) toen uitspookten in Wenen. Ik heb het over “Before Sunrise”: een korte luchtige romantische praatfilm van Richard Linklater uit 1995.Toen ik die film een paar jaar terug zag, was ik misschien nog wel even idealistisch als de Jesse en Céline toen, vol dromen over de Liefde van mijn leven.Nu is er een sequel. Ik hoor jullie al steigeren, ok een flauw afkooksel van hoe het hen uiteindelijk verging en wat er die nacht dan eindelijk gebeurde.Mijn interesse was in ieder geval direct gewekt, ik heb nu eenmaal een voorliefde voor goede lovestories (helaas maken ze er zelden goeie films over).

Vier weken na de release slaagde ik er in om twee leuke dames mee te vragen naar deze film om de stofferige stressvolle (voor hen dan toch) werkdag te vergeten. Als de toon van “Before Sunrise” dan misschien wat naïef en idealistisch was, is ”Before Sunset”, zoals de titel klinkt, ietsje meer melancholisch en een stuk volwassener. Of ligt het aan de aard van mijn beestje?Jonge dertigers (miljaar ik voel me al met die generatie verwant???) die zich pijnlijk realiseren dat ze wellicht dé gemiste kans in elkaars levens zijn, zijn boeiend en tragisch – en voor veel mensen wellicht herkenbaar (deze zin komt rechtstreeks uit de review van de Standaard).

Jesse geeft in Parijs een signeersessie rond zijn succesvolle debuutroman, waarin hij het Weense avontuur uit de doeken doet. Opeens merkt hij Celine op in het publiek – niet. Voor hij het vliegtuig neemt, wil hij met haar nog eens bijpraten. Dat is de start van de film.
We volgen hen op weg naar “le Café Pure”, hun kuieren door een park, het boottochtje op de Seine en ten slotte het einde bij haar appartement.Wat ze vooral doen, is bijpraten. Veel praten.

Je wordt direct meegesleept in de “magie” tussen de twee personages en je kunt je perfect voorstellen hoe je zelf zou zijn in een gesprek. Hoewel je op het einde van de film niet meer goed weet wat er allemaal is gezegd, op het moment zelf weet je perfect waarover het gaat en ja kan je je perfect inbeelden dat je net hetzelfde reageert of ook eigenlijk constant praat over van alles en nog wat, net niet nerveus om toch maar geen stilte te doen vallen.
De interactie tussen die twee is verbluffend. Jesse en Céline zijn negen jaar ouder geworden, hun jeugddromen zijn totaal anders uitgekomen, ze zijn cynischer en wantrouwiger geworden. Hun levensloop was niet wat ze verwacht hadden.
Jesse is getrouwd maar niet gelukkig, Céline kan zich niet binden en heeft een LAT-relatie met een oorlogsjournalist. Ze praten over van alles terwijl ze door de camera’s gevolgd worden door de smalle straatjes van Parijs, de alledaagse onderwerpen, job, politiek en levens passeren de revue.
Zo komen ze tot steeds persoonlijker onderwerpen en met schuwe plagerige opmerkingen wordt ook de romantische aantrekking tastbaarder.Inderdaad opeens komen we te weten wat er is gebeurd. Waren ze op de afspraak zes maanden na hun Weense avontuur? Wat gebeurde er die nacht?

De existentiële vragen over “voorbestemdheid in de liefde”, “het leven over een andere boeg gooien” “gemiste kansen”, daar zijn velen onze generatie mee bezig.
Het doet soms fatalistisch aan en je hoopt dat ze er net als jezelf uit geraken.

De naturel waarmee Ethan en Julie de pannen van het dak spelen zorgt ervoor dat je als kijker de film meebeleeft. Het maakt de film sterk. Ik kan er niet aan doen maar ik was ongelofelijk gecharmeerd door Julie Delpy. Miljaar!Ik zat met een brede vrolijke glimlach (waar was mijn duistere blik gebleven???) te kijken van begin tot einde en hield er net als mijn gezelschap licht vochtige ogen van ontroering aan over. Charmant, prachtig en ondanks de luchtige toon, diepmenselijk.

OP NAAR DE 50.000!!!!!!