Jeronimo's Cage of Thoughts

Lake atitlan, Guatemala by lord CMS
Alvast één voornemen heb ik gemaakt voor volgend jaar. Ik ga in het begin van het jaar meer verlof pakken. Meer verlof pakken en minder mijn reet uit zijn naad werken, er zitten her hier zlefs met een schiftende broek van te hard te werken...Nu op 't einde van 'tjaar zit ik met overschot dat het geen naam meer heeft. Volgende week ben ik een hele week thuis en ik heb al ettelijke verlengde weekends gepakt die ik beter op de zonnnige dagen deze zomer had genomen of in het voorjaar. Maar goed, gedane zaken nemen helaas geen keer (hoeveel keer ik die zin tot geestesdodend toe vol zelfmedelijden al heb gezegd dit jaar! Mss moet dat ook maar een voornemen worden, minder foute gedane zaken veroorzaken) en dus heb ik een lekker lang kerstreces.
Tussen kerst en nieuw zijn wij toch sowieos gesloten, de vaderlandsliefde moet toch ooit eens in 't jaar wat bekoelen: dus 14 dagen vrij.
Nood dat ik eraan heb, nood! en al vlug speelt het in mijn hoofd waaraan ik dat allemaal ga besteden verdikke. Geen citytrip, gen kerstmarkt in Keulen of dergelijke, geen uitje in een Vlaamse stad, dat IJssculpturenpaleis in Brugge zou ik wel willen zien of gewoon een kort dagje elders geen. We zien wel er zijn tal van festiviteiten te vieren. Lekker gezellig met de familie. Mijn kadojacht moet ook nog ingezet worden trouwens. Wij trekken, maar onderhand weten jullie dat al, lotje. Ieder gezinslid moet voor iemand anders een klein kadootje kopen. Maar aangezien, "het is het gebaar dat telt", niet meer zo wordt geapprecieerd door bepaalde individuen is het budget lichtjes opgetrokken. Laat ons zeggen, aangepast aan de consumptie-index of eerder aangepast aan de hedendaagse prijzen, want zeg nu zelf, de kleinste prul kost nu al meer dan "louter een gebaar" niet? Mooie gebaren zijn duur dat ze schaarse goederen worden, dat heb ik ook ondervonden de laatste tijd.
Maar dat is nog het minste van mijn zorgen. Ik lig er niet wakker van.
Wakker lag ik dit weekend wel, na mijn hoogstbevreemde nachtmerrie die mijn hartslag tot ongekende hoogten joeg, nee het pas niet van de passie, maar van de schrik verdikke. In ons huis en tuin doolde er een bloeddorstige pandabeer rond en ik en mij zus vluchten uiteindelijk ons tuinhuis in, maar de panda kwam af net voor de de deur goed toekregen, dus hielden we ons muisstil terwijl we hem hoorden snuffelen. Ik deed teken naar mijn zus dat ze rap de andere deur van het tuinhuis moest opendoen, dan zo k deze deur vlug toetrekken en sluiten en dan konden we langs de andere deur wegvluchten. De spannig was te snijden en we werden bijna ziek van angst. Op mijn teken ontsloot mijn zus de andere deur met een luide klik, sloeg ik de eerste deur toe en ramp oh, ramp, door de temperatuur pastte ze niet meer precies en klemde! ik kreeg ze niet toe, ik kreeg ter plekke een hartstilstand (en ook in mijn bed geloof ik) ik piste nog niet nit in mijn broek en ik hoorde de pandabeer luid snuiven en grommen en toen dwong ik mezelf wakker te worden:"wat een zever Lord CMS ben jij nu aan het dromen!" ik draaide me op mijn rug en voelde mijn hartslag, de adem sneed door mijn lngen en mijn hart barstte bijna uit zijn voegen. Miljaar...
Nu van mijn verlof lig ik zoals gezegd niet wakker, de maandag mag ik al opdraven voor vaderste staat verdikke. Dus 6 ipv 5 dagen overdragen tenzij iki deze week nog een dag verlof pak. waarom zou ik, tenzij er vrijwilligers zijn om een dagje met me door te brengen deze week? Als ik 'm vrijdag zou nemen moet ik mijn lunch met enkele studiemakkers in Brussel afzeggen. Ach ja, We zien wel. Het verheugd me toch enigzins dat er begin februari toch al een citytrip op stapel staat. weliswaar iets te kort naar mijn zin gelet op de afstand, een normale mens gaat dan minstens een hele week weg, maar goed ik klaag, niet, ik hoefde het voor een keer niet zelf te organiseren, dus we lachen blij en zijn enthousisast!
'tzal deugd doen! Later meer daarvoer, binenn enkele maanden dus.
Eigenlijk zou dit een hatelijke dag moeten zijn geweest. Een grauwe grijze vieze vuile kille koude maandag!!! Een godverdomde lome luie doodse miezerige maandag! Vol vergaderingen, waarvoor ik natuurlijk weer vergeten was een zaaltje vast te leggen en koffie voor te bestellen. had de secretaresse dan een kan koffie gezet, wilden die twee advocaten water drinken. Na een anderhalf uur onderhandeld te hebben en te hebben gezegd dat en "njet" een "njet" was, maar dan op een deftige beleefde manier, bleef iedereen bij zijn standpunt en hingen ze de hogere regionen wat aftasten. Iets wa tik hen ook aanraadde. Als je niet voorbij mij geraakt, moet je het politiek spelen. Ik laat me niet in met de politiek. "Befehl ist Befehl". Sieg Shit!
ik stuurde ze dan maar met de goederenlift naar beenden waardoor ze in de garage zij terecht gekomen vermoed ik. Anderen beweerden dat ze nog vastzouden zitten want die lift kun je enkle met een badge bedienen. Ik zie dat ze zich wel uit de slag getrokken zullen hebben; advocaten vinden overal hunne weg, zelfs in ons dodelijk labyrinth.
Ik kraakte nog een stuk van mijn pure chocolaten petie die ik van de Sint op het werk heb gekregen; Ging eens kijken naar een licht beschonken fluffy beest en klaarde de boel op.
Nee, ik moet eerlijk toegeven. Het was geen alledaagse rotmaandag.