Mississippi river blues, disney resort Paris by Lord CMSIk voel de drang om hier weer iets te schrijven. Krampachtig beweeg ik mijn vingers over het kletterende toetsenbord in de hoop alle gevangen gedachten via mijn vingertoppen op het scherm te toveren. Helaas, inspiratieloos zit ik te staren naar de ongeduldig pinkende cursor, de letters die hortend en stotend woorden en zinnen vormen, met enkele vlugge backspaces weer worden gewist. Ik krijg het niet uit me. Misschien zit ik in mijn hoofd met te veel
andere zaken. Prangerder zaken, maar niet relevant om over te bloggen. De alledaagse dingen van de werkvloer. Wat zou het. Het stonk naar camenbert in de gang, mijn deur was toe, zo kon ik rustig werken, al de hele week, aangezien mijn grootsprakerige rondborstige collega er niet was. She' s out, maar stelt het wel toen ze zei dat ze wel had gedacht dat het smsje van mij kwam en ik vermoedde dat ze mijn nummer niet meer had na de diefstal van haar oude gsm en dat dan maar mailde. Dat stelt me gerust mensen die onder het mes moeten, hebben af en toe de neiging erin te blijven of schijnbaar van onder de levenden te verdwijnen. maar ja Antwerpenaren, taaier dan je denkt. Rustig zit ik er. Als is dat schijn. Ergens ben ik onrustig, schieten duizenden plannen als komenten langs de hemel voorbij mijn glazige blik die in het oneindige staart. Maar ik krijg ze niet uit me. Soms moet er gewoon gezwegen worden. Soms moet je gewoon gnieten van de verstomming. Je sprakeloosheid. Ondergaan en langzaam alles laten bezinken zodat die onduidelijk beelden flarden van scenes vreemde gedachtenkronkels en flitsen van onscherpe beelden vorm krijgen, van een chaotische kakafonie van mekaar verdringende impulsen naar een geordend geheel van aaneengeweven verhalen, keuzes, wegen, alternatieven, acties, reacties, consequenties in onbepaalde tijden. Vat krijg ik er niet goed op. Iedere beleveing van ieder moment van de dag werpt allicht een ander licht op bepaalde zaken. De wereld rondom me inspireert me. De mensen rondom mij inspireren me. Ik inspireer zelfs mezelf zou ik durven zeggen. Maar geef toe, nemen jullie niet altijd een voorbeeld aan hetgeen jullie zien of opmerken in jullie stille observaties of rechtstreekse omgang van de dingen des levens en de mensen rondom u? Die interactie lijkt minder afstompend dan we wel zouden willen toegeven of beseffen.
Verbondenheid, het keert steeds terug. Zitten we in het labyrinth met de draad van Ariadne? Of zijn we er naar op zoek en proberen we krampachtig de Minotaurus te vermijden die ons pad zal versperren en ons in een doodlopend straatje tot appelmoes verbrijzeld? Of vechten we, kiezen we wegen, plannen we een strategie om in het doolhof van het leven onze weg te vinden. Wie zal de leiddraad zijn of wat zal de leiddraad vormen van onze weg? Alsof we in een fijngeweven spinnenrag gevangen zitten of net via al die vertakkingen en connecties vrijelijk bewegen? Het is een dubbeltje op zijn kant ahankelijk van wat je doet hoe je beweegt, raak je verstrikt en zuigt het drijfzand je langzaam maar zeker tot de bodem van de donkere poel ofwel dans je op de koorden zonder te vallen, ben je een acrobaat die huppelt en danst van de ene koord naar de andere en telkens weer op zijn pootjes terecht komt? Dat behoeft zelfvertrouwen. Hebben we dat? Zijn we assertief genoeg om ons te laten gelden, kunne we de arrogantei opbrengen om uit onze cocon te komen, op zoek te gaan actief en bewapend? innerlijke kracht, innerlijke onrust, nog steeds dat vuur dat in me brandt. Het verwerd in het verleden al te gauw tot een waakvlammetje. dat evne goed weer enes heftig kon opflakkeren maar noot to een vreugdevuur uitbrastte. No doubt, ik moet niet zo tiwjfelen en beredeneren, ik moet gewoon doen wat ik denk dat ik moet doen en ofwel worden we een koorddanser ofwel vallen we te pletter...
I'll think I'll take this dance...
| 
Facebook
Commentaren
he je lijkt wel gelijkaardige gedachtes te hebben, scary.
Gepost door: Leen | 14-12-05
DDT Is de volgende stelling dan toch juist? Antwerpenaren = onkruid
;-))))))))))))) No hard feelings!!
Bloggroetjes,
Gepost door: Pliske | 15-12-05
Peru Bedankt voor je reactie!
Wij zijn al heel veel op groepsreizen (trektochten) geweest, dus dat zijn we al wat gewoon :-).
heel erg bedankt voor de reactie, nu weet ik dat Joker ook zeker een optie is!
P.S. Ik ben ook bolledig door de reismocrobe gebeten. Ik plan een reis van drie maand volgend jaar, als je nog landen/plaatsen kent die ik in die maanden zeker moet bezoeken, laat het me weten!
Deze reis wil ik op eigen houtje regelen (zonder organisatie), als je daar tips voor heb: die zijn ook altijd welkom :-))
Gepost door: idril | 15-12-05
verbondenheid ach... alleen is maar alleen
snif
neen echt... zit iets in, veel zelfs
te?
neen, gewoon stormende woordenvloed die ik graag lees
tot de volgende,
Gepost door: an | 15-12-05
Laten leiden Ik denk niet dat ik me echt zo laat leiden door anderen. Ik ebn er namelijk zeer goed in om altijd zelf mijn pad te kiezen (meestal het moeilijkste).
Maar verbondenheid en interactie met anderen is essentieel, alleen een levensweg bewandelen zonder metgezellen lijkt mij nutteloos.
Soms kan je een richting inslaan die veel durf vraagt en dan merken dat je gelijkgestemden tegenkomt, and that my dear is what makes life so wonderful.
Gepost door: Little Witch | 15-12-05
weer eens flink in de pen gekropen en de foto die mag er ook zijn, schitterend gedaan die duotone, lijkt wel een plaatje uit het begin van de fotografie!
Gepost door: MJ | 15-12-05
.. Ik zie geen wegversperringen, niets dat doodloopt, geen doolhof. Ik voel me niet gevangen.
Misschien ben ik wel assertief, zelfvetrouwend en arrogant genoeg om dat allemaal niet te hoeven zien; ik zie, alleen, de draadjes.
Wat niet niets wil zeggen...
Duidelijk is, meestal toch wel; welke draadjes net niet te kiezen.
Maar welke zeker wel? En welke eerst? Welke zijn belangrijk, en welke minder? Of zijn ze allemaal belangrijk? Of net niet?
Gepost door: evy | 16-12-05
cirkels... dat soms wel.
Ik zit er soms in, voor even, of voor wat langer.
Maar ze zijn geen gevangenis.
Gepost door: evy | 16-12-05
Mega Jow, ti den jiste ki dak ier komme, ma kgan ier zekers nog kommn wan tsta min ier wel an. Jun skrijfstijle is fantastisch, mo da mins ier ip da fotootje zit wel een bitje raar na min te kikkn.
Alli ken joen toegevoegd bie min favorietn dus je go mien ier wss nog af en toe ki ziene
jooow
Gepost door: Tim | 16-12-05
je komt er wel uit, met draad of zonder, ieder doolhof heeft een uitweg.
Kleine muggezifterij, 't is mInotauros ;) Tjah, na 7 jaar klassieke opvoeding, kan ik dat niet negeren é :)
Btw, komt ge woensdag nie efkes langs op de kerstpicnic? Tussen 19 en 21u in my place.
Gepost door: Manlome | 16-12-05
heej makker! ben net thuis van een dagje kerstshoppen met dieter, katlijn en oliver in antwerpen. nu wil ik eerst nog snel opruimen voor steffie, nelle en oliver hier zijn. vanavond gaan we een feestje bouwen in antwerpen! morgen of overmorgen kom ik bijlezen en heb je de groooote fotookes van ons in brussel!! :o) xx prettige zaterdagavond/nacht... sterren!
Gepost door: tint | 17-12-05
weer online dieje weer online (van weerberichten) werkt (gvd) niet meer in dreamweaver 8, tenzij veel knutselwerk, en dat ken ik gvd niet.
Twee keer gevloekt; ik heb daar vandaag een half uur mee verkwanseld.
Ik zal ze voor de weeronline naar hier sturen, pf. (en mooi is dat dingske niet eens dus wat mij betreft...)
Gepost door: evy | 18-12-05
Als je meer wilt weten over verbondenheid... ... wil ik je gerust mijn cursus godsdienst geven. :)
Gepost door: Anneke | 18-12-05
... gedachten zo donker als de tijd van het jaar, telkens opnieuw wennen aan je eigen duistere ik, om dan smorgens al fluitend naar de bakker te lopen, door verlaten straten, met een dwaze glimlach om je lippen omdat het duister het licht als tegenhanger heeft...
Gepost door: surya | 18-12-05
Post een commentaar