Jeronimo's Cage of Thoughts

Click photo to see the series by lord cms

I got tagged by this lady
So I answered her questions, due to the fact that my insiration to blog is a bit low these days. Maybe because my life is a bit low these days. Maybe because I just don't feel the need to blog about my personal feelings lately. Maybe because I am not feeling much lately. Maybe because I'm feeling too much. Maybe because I'm confused about something. Maybe because I got hit. Maybe because something struck me. Maybe because I have to think about that. Maybe because I don't feel like thinking about what I should be thinking. Maybe because I'm not thinking at all but should be about the fact I'm not thinking these days. Maybe I'm just living my life without any ground. Maybe because I'm too superficial lately. Maybe I'm drifting in the emptiness from which I f(l)ed. Maybe because I am nor blue nor black lately. Maybe because I'm just nor black nor white. Maybe because I don't know what or who I am these days. Maybe because I'm nothing. Maybe because I'm just in a period. Maybe because it's jsut some period. Maybe because it will all be different shortly. Maybe because It won't differ at all. Maybe because I just don't care. Or Maybe just because it's none of yuor business.
Let's say maybe because I know I will always return.

Vier baantjes die je in je leven hebt gehad:
- kassier en rekkenvuller in het plaatselijke grootwarenhuis
- hard labeur in de vleesindustrie
- hersendodende dwangarbeid in een Mechels heropvoedingskamp Stalag n� XXX
- mijn huidige (s)toff(ig)e bureaujob, zonder dewelke ik nooit inspiratie zou hebben om te bloggen.

Vier films die je niet vaak genoeg kunt zien:
- Mask (met Cher) is me als kleine jongen ferm bijgebleven en heb ik in mijn leven al twee keer gezien denk ik.
- Ameli� Poulain had ook indruk gemaakt
- Net als Cape Fear toen ik amper 14 was
- de films van Zhang Yimou vind ik heel po�tisch mooi.

Vier plaatsen waar je hebt gewoond:
- enkele maanden aan de andere kant van de wereld
- ergens in een groene long in zuid-west-vlaanderen
- Louisville
- Arteveldestad

Vier televisieprogramma�s waar je graag naar kijkt:
(ik kijk amper tv)
- Home and away: ben dan net thuis van het werk en kook onderwijl en/of eet
- het vrtnieuws met veel gezap ertussen door wegens het hoge pulpgehalte
- Thuis terwijl ik op mijn pc zit
- Rome (maar ik heb al veel afleveringen gemist)

Vier plaatsen waar je op vakantie ging:
- Zuid-Frankrijk
- Portugal
- Andalousi�
- Guatemala

Vier websites die je dagelijks bezoekt:
- Gent blogt
- Mijn sites
- Zie links
- De ene of andere obscure site

Vier dingen die je graag eet:
- fruit
- olijven
- groentenspaghetti op de wijze van de mama en op eigen wijze
- Mi op de wijze van de Mandarijn en aanverwanten

Vier plaatsen waar je liever bent dan nu:
- Onder de open sterrenhemel op een heilige plaats van de antieke culturen waar ik ��n word met mijn lief
- Op date (in de hoop ooit dat lief tegen te komen)
- In een dreamcar (met datzelfde lief)
- Zonsopgang op de top van een berg met zicht op de nietige wereld beneden ons.

Vier bloggers die je gaat taggen:
- The lady is a tramp
- Kikkertje
- eikebah
- lady Jane
NEEN gij niet LIZA!!! :p!!!

Maar ik ben niet alleen tagged, ik ben ook een hoofdrolspeler in Be�lzebubs ballen Bacchanaal.Allen daarheen!

Op Brussel blogt vinden jullie ��n van mijn autosalon-foto's. Go and see it!

DJ Aygo by Lord CMS

click picture to see the series by lord CMS

Vrijdagavond speelde ik taxi voor mijn zus om haar naar een sollicitatiegesprek te voeren. Ik doe veel voor mijn kleine zus. Heel veel en taxi spelen behoort tot mij klassieke taken, nu zij al een tjidje zelf zonder auto zit. Klein zusje beddle dan ook dat ze gedaan had met werken en dat ik 'r mocht komen halen. Wat ik ook deed. Langs de binnenwegen probeerde ik er te geraken. Dat was buiten de tegenliggers gerekend. Constant remmen, stilstaan, elkaar stapvoets kruisen optrekken. In een fractie van een seconde zag ik mijn auto hel verlicht. Terwijl mijn hoofd verschrikt naar rechts sloeg en ik intuitief alles toegooide, klonk er een enorme BANG! en werd mijn auto naar links weggecatapulteerd.
Het voelde aan alsof ik over kop ging. Terwijl ik ferm dooreengeschud werd dacht ik: "shit oh shit wat heb ik nu gedaan?!" en hoopte dat het buitelen rap gedaan zou zijn. Ik bedacht: "ok, pa heeft een auto, ma heeft een auto, 1 van hen kan om zus gaan de ander kan mij komen helpen." Met een krakend geluid kwam ik pardoes op mijn linkerflank terecht, in dezelfde beweging bevrijdde ik me uit mijn gordel, kroopt recht, werd lichtjes angstig toen ik allemaal rook in mijn auto zag en een enorme brandgeur rook.
Alles lag overhoop, de boterham met choco en het flesje water voor mijn zus, haar koekje, de talloze wegbeschrijvingen die al jaren rondslingeren in mijn auto net als de route naar haar sollicitatie en de achtrgrondinfo over haar bedrijf. Door mijn vooruit zag ik de aanrijdende auto en een meisje dat op me kwam afgelopen om te zien of ze kon helpen.
Ik duwde op de deur en boog knielde weer om mijn gsm te zoeken. Ik zag de anderen al bellen. Maar de brandgeur bleef en ik dacht, ik moet hier zo vlug mogelijk uit. Door me af te zetten op mijn linkerraam kreeg ik na een tijdje mijn geblokeerde deur open, maar die viel constant toe. Het meisje dat wou helpen kon die deur ook niet openhouden. Mijn oog viel op de knop op de ruiten electrisch te openen, het zag er helemaal kapot uit maar na wat duwen ging mijn raam toch open. oef! Ik moet mijn gsm hebben zei ik, en probeerde overal te voelen en te scharten. Maar opeens voelde ik in mijn broekzak en hij zat daar. Ik hief me op en klom uit mijn raam en sprong van mijn auto. Splash...de modder in.
Miljaar, ik keek eventjes om terwijl ik naar het hysterisch huilende meisje aan het stuur van de aanrijdende auto stapte. Mijn auto lag meters verder in het veld op zijn linkerflank en met de neus terug in de richting van waar ik kwam. De lichten brandden alsof hij zijn leven nog niet wou opgeven.
De politie en de ouders waren gebeld. Ik stelde het meisje gerust dat er niets aan de hand was, geen gewonden ofzo. Ik belde mijn ouders die kort nadien ter plaatse kwamen.
De takeldienst van mijn verzekering sleepte mijn wagen naar de garage van mijn keuze. Ik legde een negatieve ademtest af en een verklaring. Mijn buurvrouw passeerde met haar zoontjes, haar oudste kwam meteen vragen of het mijn auto was en of ik in orde was.
De meisjes waren met hun ouders naar het ziekenhuis voor een check-up. Ik zei dat ik dat ook ging doen, maar ik ben pas de volegnde ochtend naar de doc geweest.
Na een slapeloze nacht, ging ik met pa naar de garage. Mijn auto gaan bekijken. de garagist zei dat ik geluk had, als ik een licht frans autootje had gehad zou mijn auto er nog ergr aan toe geweest zijn, mijn type auto komt volgens zijn ervaring altjd redelijk goed uit zware crashes.

Ik weet één ding. Ik ken tveel zo'n ongevallen waar het veel erger afliep. Ik heb een goede engelbewaarder. éen seconde van verstrooidheid werd mijn dood niet. daar ben ik blij om. Ik ben o blij te weten dat de wereld dus zo makkelijk nit van mij afkomt. Blijkbaar is mijn tijd nog lang it om. Dat is goed om weten. i'm a man with a mission. Ik mag ht niet gedroomd hebebn dat mijn zus naast mij gezeten zou hebben; het arme kind ging het trauam van haar leven gehad hebben, aangezien ze al in enkele total loss-crashes is terecht gekomen. Of mijn stevige kar total loss is, weten ze nog niet. Hangt af of de as of het chassis niet is gerraakt. met 300.000 BEF ksoten kan ik leven. Ik kon nog jare met die auto rijden. We zullen zien. Nu moet de proceduremolen zijn werk doen. Ik wacht af en zal niet nalaten mijn rechten zo goed mogelijk te verdedigen.

Donderdagnamiddag liep ik van 13u tot 16 met twee maten en van 16u tot 21u met twee maten-collega's rond op het autosalon in Brussel.
Klik op de foto om het eerste deel van de reeks te zien.

O ja, en zoals altijd komen ongelukken nooit alleen...de rest van de familie heeft ook nog een leven en ja in een leven gebeuren er veel onaangename dingen. the soap of life...

Vandaag is een rotdag al weet ik niet goed waarom. Omdat dinsdag mijn cafébezoek op niets anders is uitgelopen dan een pure ontsnapping though the backdoor vanachter mijn pc-scherm? Omdat gisteren niet zo was als ik had verwacht in mijn stoutste dromen? Hoe komt het dan dat ik geloof hecht aan het waarheidsgehalte van mijn stoutste dromen?Ook hier zit ik te suffen op mijn eenzaam eiland, op een bruingrijze beige-achtige stofferige achtergrond. Als een eenzame ijsblok in een troosteloze galaxy, een onontdekte meteoor. Onbeperkt in mijn doen en laten, waardoor gedachten algauw in hun vrije loop worden misvormd...

De kern van het bestaan van sommige schimmen in een godvergeten afdeling van een megalomane organisatie zonder enige ambitie die teert op het verslinden van menselijke zielen, het leegzuigen van alle vitaliteit en het hersensdood maken van iedere levensvorm. Het zombifiëren tot willoze robots die bevelen opvolgen met een doffe blik.
Ligt het aan mijn verdraaide geest dat ik dit soort neo-postmodernistische omstandigheden Stephen King-achtig vind?
Een ordinary man, with an ordinary mind in an superficial ordinary life? Falling Down, ready to explode? An illusion created by some matrix?

Soit, ik had op het ogenblik van het intikken in mijn gmail in een mail naar mezelf van deze tekst bij wijze van back-up wegens te lui om "word" of een ander tekstverwerkingsprogramma te gebruiken, al zin in het stoofvlees met de frieten dat hier in onze grootkeuken werd geserveerd, die een quotering van -50 sterren onder nul verdient, wat nog steeds een tien keer betere score is dan de vorige uitbaters van het restaurant ooit mochten van dromen. Ik verdenk het establishment, de onzichtbare geperverteerde duivelse ivoren top ervan een aberrante strategie qua un-human resources dismanagement te implementeren op het menselijk vermogen hier lusteloos aanwezig, zodat geen greintje energie verloren zou gaan.
De wc's worden hier dagelijks gekuist, allen op hetzelfde uur, dat creëert een massale gelijktijdige inwendige druk op het hele platform. Iedereen op zoek naar een wc waarvan de deuren niet zijn geblokkeerd door de kuisploegen die er met de grove borstel doorheen gaan. Pure pesterijen. Overlevingstrategie is om op dat uur koffiepauze te nemen, zo houden sommige creaturen zich hier aan hun regelmaat, hun gewoonten en tradities om zo het contact met hun werkelijkhied niet te verliezen. De werkelijkheid van een dosis cafeine terwijl de rest zich hard op zijn stoel neerplant om de darminhoud binnen te houden. Enieg doorluchtigheid kan men soms gewaar worden wanneer de wind verkeerd zit. Hun enige houvast, zo lijkt het wel. Al zijn koffiepauzes officeel al afgeschaft toen ze nog gecentraliseerde diensten waren, toen de institutionele hervormingen nog niet eens in de publieke opinie leefden, maar rondwaarden als een spook in de hoofden van een paar ijdele rebelse separatisten.
Een ander gevolg van deze wc-strategie dat deel uitmaakt van een “groot masterplan”, een “groter geheel”, is dat die wc door de massale toeloop na de reiniging direct, er direct weer zo smerig en vuil bijliggen. Idereen bevrijdt zich nder luide knallen van de overlast dat als een stalinorgel de pot wordt in geblazen, toch grotendeels de pot in.
Vooral na de middag is het hachelijk om nog een propere bril te vinden. U zou wensen dat de bril op uw neus dringend aan reiniging toe is, maar helaas. Menigeen nijpt zijn billen toe bij het zien van het resultaat van het opensperren van de billen van zijn voorganger dat vrolijk geurend op het geërodeerde porselein uiteen gespetterd ligt als een koeienvlaai die vanuit het vliegtuig in je nek is beland.

Die verduivelde cleaning-strategie heeft als ander nadelig gevolg dat geen enkele werknemer nog spoorloos meer is op het toilet. De ultieme ontsnappingspogingen aan de levensopslokkende machine worden zo gefnuikt.
Bovendien hangen overal slogans zoals "als ik blijf zitten, begin ik te stinken".U moest hier eens rondlopen, als je leven je lief is. Hoeveel stinkerds er hier zitten weg te kwijnen achter hun donkere bureautje in het schemer van een lamp. Zij zijn wel de gelukkigen die nog uit de tijd dateren dat er nog schemerlampen op het economaat te verkrijgen waren. Nu hangen er overal tl-lampen die volgens de arbeidsgeneeskundige dienst, die bevelen van energiebesparing en onmenselijke ergonomie van de duivelse top opvolgt, zegt dat die lampen voldoende licht geven, zodanig dat menig personeelslid om de zoveel tijd wordt opgeroepen voor een oogtest die een geneeskundig geschiktheidsonderzoek wordt genoemd. Resultaat van de check-up die volgens mij bedoeld in welke mate ik me al leeggezogen voel en hoe energiek ik nog ben als batterij voor het leveren van stroom voor de eeuwig doordraaiende mallemolen, is dat ik tot nu beter zie dan de gemiddelde medemens. Als betwijfel ik de referentie waarop ze mij ijken. Ze laten me niet in de illusie dat ik een vrij scherp zicht heb op de dingen.
Verder dringt men aan om de wc-borstel te gebruiken als men niet spoorloos is. Aan de sporen te zien die aan de borstels hangen lijkt het erop dat iemand dacht dat die borstels eens moest voelen hoe het is om een houtworm te zijn of een bacterie van de darmflora. Of ergens is dit de enige vorm van smerig protest die bepaalde zielen nog uit hun zielloze lijf kunnen persen.

edoch, wat onkuise praat sla ik hier allemaal uit. Ik meen het niet. Ik heb een eed gezworen. Loyauteit draag ik hoog aan het vaandel. Mijn druipend slagzwaard staat ten dienste van mezelf! Trouw aan mezelf!
Mijn eigen koninkrijk heb ik hier opgebouwd, mein Reich, Mein Heimat!
Mijn habitat waarin ik me als een vis in het water voel.

Ik had net mijn speculooskoekje aangebeten dat nog dateert van toen de sint hier langskwam en ons, eenzame grijze zielloze burocraten, niet vergat!
De sint! Wat hou ik van die man die denkt aan de verguisden der instellingen!
De kabels hier op mijn bureau slingeren zich als gevaarlijk sissende ratelslangen rond mijn meubels, op de loer om malse halsjes te nekken, kronkelen ze tussen mijn hardware.

Ik hou me in...tot nu toe hou ik me in... ik ben trots op mezelf...als er één ding is, waar wij dan ook goed in zijn, is kameleon spelen, opgaan in de achtergrond, ons gedeisd houden , ons survival of the fittest-instinct is onwaarschijnlijk, wij zijn de verbeterde soort van de mensheid, aldus het darwinisme. Wij zijn bestand tegen iedere brein-dodende maatregel die top-down door onze strot wordt gedrukt, ons incasserings -en overlevingsvermogen in navenant! Flexibel als we zijn passen we ons uitermate snel aan aan de razendsnel wijzigende dodelijke pomstandigheden waarin we steeds worden gedropt. De machine heeft een geperverteerde kant. Wij doen ze draaien maar nog steeds verliezen we onze individualiteit niet! We heersen, We zijn stuk voor stuk uniek! Diversiteit maakt macht! Verschillen maken groot!
For Kung og Fosterland!the Lord, bloednuchter edoch met volle maag en een opkomende honger

Meanwhile I received an email from Markus Jerko, in which he was asking where I found his site and what I did think about his photography and what I told about the featured picture on my blog. So I answered the whole shitty stuff I'm telling here to you, my readers and what I was thinking 'bout all I said here and I also explained to link to his fantastic sexy and cool picture of this brunette.
I explained I was nagging for fun to you my readers who are very lazy in commenting my writing stuff lately.
Maybe it's just to difficult to understand for your groggy brains or it's me that don't write interesting stuff or maybe I'm at a higher level, but seriously, I think I'm too superficial since I started to be happy these last months, so not worth reacting on. So, did I have to look in my own bossom, as I don't have a bossom, contrary to some of you, my dearest female fans.
I said: but i'd like to take a look into the bossom of this cool girl on the picture.
As I answered all this to Markus, I was thinking, man Jeronimo, dude, you're talking shit now, the guy must be thinking you're completely out of your mind. But that's what blogging is all about, not writing the real stuff like a newspaper, but funny absurd, humourous pieces, inspired by observations and some harsh fantasy. Sometimes dreamy, sometimes melancholic or sometimes just a little bit crazy.
Markus answered he had no problem at all with this as long as I linked to his site. Cool guy!
So i'd say: visit his fantastic site (click the girl in my previous post). My older fans will remember other pictures from him and other photographers in my archives.

Seadevil by Lord CMS, Nausicaa, sealife-centre, France

Et pour les Flamands la même chose, donc je continuerai en Flamand. Bij deze heb ik een oersaaie verdomde groggymakende vergadering achter de rug, waarbij ik mijn lichte maagslokdarm-ontsteking weer voelde opkomen. Erger kon het bijna niet, al had ik -als ik eerlijk mag zijn- al erger meegemaakt. Gelukkig moesten we om 12u30 uit de zaal of ik ging het niet overleven. Al twee keer was ik naar de wc gevlucht en had de tijd genomen om mijn lading te lossen. Mijn gedachten zweefden naar nergens, ik was leeg groggy en vertoefde toch een paar keer in exotischer oorden, terwil ik met moeite mijn ogen trachtte open te houden. Maar net op tijd kon ik smullen van de heerlijke koude vlees en dito visschotel.
Amaai, was me dat tien keer beter dan de onnozele sandwichen die we gewoonlijk altijd voorgeschoteld krijgen of de voorgeprepareerde koude schotels.

Omdat ik me opgesloten voelde tussen de vier muren waarin ik dag in dag uit vertoef als ik niet weg ben, ging ik een wandelingtje maken op deze prachtige winterse zondagnamiddag in Gent. Ik passeerde de Boekentoeren die ik daarvoor enkel steeds zag uitsteken boven de huizenrijen in mijn buurt en bedacht dat het toch zo jammer was dat ik niet naar de rondleidingen ben geweest. Wie had ook kunnen voorspellen dat ik in Gent zou zijn dit weekend. Mijn agenda vult zich meestal op geheel onverwachte momenten, vlak voro de acitviteit die ik onderneem. Ik heb zelden een planning en ja open staan voor het onverwachte, dat voornemen, dat lukt me al vrij goed. Ook deze week staan er een paar onverwachte zaken op het programma die nog wat meer vorm moeten krijgen.
Bovendien weten jullie wat vriendschap is: dat is op hetzelfde moment aan mekaar denken en op hetzelfde moment een sms sturen zodat de uwe niet verzonden kan worden omdat je net een sms van de ander ontvangt :-)

Omdat anderen niet over hun treinervaringen zagen, zal ik het maar doen. Veel te zagen valt er niet. Prijs u zelf gelukkig. Echt zagen, ga ik ook niet doen. Ik ga gewoon vermelden dat ik getuige was van een zaag die zaagde. Op de bus naar het station met name.
"Pas op! pas op voor die fietsers!" riep ze uit tegen de chauffeur, " Je scheert er rakelings langs! Je rijdt ze bijna omver!" en daarmee was de toon gezet, want zij, zij fietste ook en als de bussen dan rakelings langs je heen scheren is dat niet fijn.
"Ze moeten rechts van de baan fietsen en niet in het midden," zei de chauffeur.
"Ze hebben geen keus!" riep de dame uit, "kijk, zie je het."
"Er zijn regels voor iedereen, ze moeten rechts van de baan rijden!"
"Maar ze kunnen niet en gij, gij denkt, ik ben van De Lijn ik mag dus alles, ik ben verzekerd als er een dood is, ik mag overal door en hoef naar niets te kijken! Ik ben van De Lijn!"
"Maar madammeke toch!", zei hij, toen ze er weer op wees dat hij bijna een fietser omver reed, "Ge moet een brilleke kopen, er was een halve meter tussen!""En gij," ging hij wat geïrriteerd verder, "gij moet mij niet vertellen wat ik moet doen en mij de regels leren, ik ken de regels."
Het ging zo nog even door over er weer,warbij de rest van de passagiers zich zoals te verwachten viel , koest hield en zelfs deed alsof er niets aan de hand was, apatisch als we zijn, of lag dat aan de maandagochtend?
Toen stapte de dame uit, zei: "mogen we vanvoor afstappen? danku en tot de volgende."
"Ok," zei de chauffeur,"voorzichtig hé!"
Knap staaltje van het besluiten van een discussie waarvan ik dacht dat ze niet ging eindigen. Iedereen had gelijk. De fietsers hebben idd soms geen keuze en als een bus zelfs op een halve meter afstand langs je scheert is dat geen aangenaam gevoel. Dat weet ik ook. Ondertussen was ik al op het perron gekomen en de trein van 8u15 ging net vertrekken. Ik stapte met haastige tred door, kijkend door de ramen om te zien of er hier en daar een plaatse vrij was naast een knappe deerne. net voor mij was en dame aan het hollen op har hakken en opeens struikelde ze en viel haar boekentas open en rolden er verschillende zaken onder de trein. "Oei, da's niet goed hé, madammeke" zie de conducteur droogjes terwijl hij loom naderbij kwam. "Oei!" zei hij nogmaals, daar gaan we niet aan kunnen." "Mijn boek ligt onder den trein" idd ik zag een boek liggen, zag dat ik niet kon helpen en hupte te trein op en zette me naast een dame die ik al een paar keer had gezien, maar zoals iedere dagdagelijkse treinreiziger betaamt, negeerder we elkaar volkomen. Zo gaat dat op de trein. Toch bij mij. Ik verdiepte me dan algauw in mijn metrogazetje en spoorde naar Brussel, waar ik al meteen mijn geduld op de prefe kon stellen in een zenuwslopende vervelende vergadering. Hoe dat afliep hebt u hierboven al kunnen lezen.

Ik moet het even zeggen, de nieuwe features van de skynetblogs, maken het mogelijk om de laatste nieuwe commentaren te laten zien. Daarnaast wordt het plaatsen van features op je blog veel makkelijker door die versleepbare tools. Skynetblogs, die ik altijd als de pulp van de blogosfer beschouwde, moet door de upgrade zoveel niet meer onderdoen voor andere blogbeheersystemen. Nog een voordeel is dat ik ontdekte dat ik werd gespamd in de comments. Op deze post vond ik reeds 118 SPAMCOMMMENTS!!!
Allemaal robots, reclame voor viagra en casino's en andere zever. Gelukkig kan je nu de comments per post aan- of afzetten. Ik heb dat bij die post dan ook gedaan, wat mij er toe noodzaakte minstens 10 comments van mijn lieve vriendjes onherroepelijk te wissen. U zult het me wel vergeven. Nood breekt wet en nog veel meer

Via mail heb ik het skynetblogs-team dan ook eerst gefeliciteerd met hun nieuwe features en heb ik mijn uitleg over die spamcomments gedaan, waarbij ik suggereerde om net zoals bij wordpress of blogger, mensen die reageren eerst een anti-spam-code te laten invullen, wat omslachtig, maar ik wil geen gezever van robots in mijn comments, jullie gelul is al meer dan genoeg! Hoe meer hoe liever eigelnijk! Ik vind jullie vrij inspiratieloos den laatsten tijd! Of moet ik in eigen AA-cup kijken? Ik kijk liever in de cup van onderstaande hete poes knappe deerne *waarom kan ik nooit zo'n modellen fotograferen :s**
Ondertussen raakte ik aan het lezen in mijn archief, mijn duistere periode kende in die tijd een licht keerpunt. Kritische zelfreflectie en observatie van de eigen context waren mijn dagelijkse kost.
Op het schrijvertje vinden jullie een gedicht dat ik toen schreef. Geniet er van! De levenslust van het moment straalt erin door en heeft voor mij nu nog steeds dezelfde betekenis als toen.

Ondertussen heb ik de reisbrochures van Joker en van Anders Reizen ontvangen. Miljaar! Ik heb zo'n zin om meteen met de Noorderzon te vertrekken. Wandelen in de prachtige natuur, de regenwouden in Zuid-Amerika, de bergen van Patagonië of Tsjechië, de Kilimanjaro, kuieren op het vulkanisch Sicilië of marktjes bezoeken in Peru en Ecuador, Bootje varen op het Titicacameer, genieten op de indiaanse ruines van Inca's, Maya's of Azteken, in het stof van Mexico bijten, de Zoudvlakten in Argentinië, de zon zien ondergaan in Cusco, de samba dansen in Rio de Janeiro, onder de blote sterrenhemel liggen en opgenomen worden in het cosmische geheel.
Ik heb dringend een shot nodig...
Who is coming with me,to discover the world and the meaning of life? Meet your Soul!

Kasteel van Doornroosje by Lord CMS

Afgesneden zijn van de buitenwereld zorgt voor rare dingen. Namelijk dat de buitenwereld rapper dan jezelf weet waarom je afgesneden bent van de rest wereld. Niet dat ik afgesneden zijn van jullie 'out there' erg vind. Althans niet tot op bepaalde hoogte. Van zodra ik van de open lucht in het van binnen maar niet van buiten schimmige grijze stofferige gebouw van mijn werk ga, voel ik me afgesneden van de buitenwereld. Opgenomen in een andere wereld. Een doodse wereld, een geheimzinnige spookachtige stille wereld. Geïsoleerd, opgeslokt door de grote machine waarin ik een roestig raderke speel. Die grote poort, waar je voor staat in dat dreigende spookachtige gebouw. Eén stap binnen de muren en hup daar ben je dan, alleen en hulpeloos verloren. Reddeloos gedoemd tot het bestoffen en eten van stof. Grijze muizerij en permanante dorst wegens de grote droogte. Sommige sloffende schimmen zijn zo droog dat je je plantjes ziet verwelken terwijl ze in je buro staan. Je tranen van het lachen, drogen op als de verwoestijnende oceaan.
Maar goed daar wou ik het even niet over hebben. Die veelschakerige grijzigheid heeft ook wel zijn positieve kanten. Niets is zwart-wit. een paar dingen zijn veelkeurig. Zwart en Wit en alles er tussenin, alle kleuren samen zijn wit, maar als je alle kleuren samen mengt wordt het zwart. Een mengelmoes een soep, daarin leven wij, als balletjes wentelen we ons in de soep. Als croutjes zuigen we de soep in ons op. Soms verzwelgen we. Soms ook niet.
maar verloren en eenzaam zat ik daar op mijn buro. Afgesneden van de buitenwereld. Koekeloerend door het raam, vaag de dingen onderscheiden die in de bank tegenover mijn gebouw gebeurden. Een rood kruis maakte ik over mijn gedachten en staarde naar het rode kruis over mijn mailbox. Geen internetconnectie. Pas tegen de middag belde ik naar de helpdesk, waar een vriendelijke callgirl me wist te vertellen dat ze me niet kon helpen met het drukkend brandend gevoel in mijn onderbuik.Sorry voor deze lapsus het is haar fout! Maar ze wist dat er een brandje was uitgebroken,maar zelf stond ze niet in voor het bluswerk.
Ze wist niet wanneer het netwerk zou hersteld zijn, want ze moesten eerst de schade opnemen en bovendien mochten ze nog niet binnen in het gebouw. Wie ik was, the lord antwoordde ik, ok, we zullen u terugbellen wanneer we meer weten. wat een service, maar van onze helpdesk heb ik nog nooit te klagen gehad, die sturen direct een techneut naar onze buro's in ieder van ons gbouw heben ze mannetjes die met hun callcenter in verbinding staan. Mooi is dat! Maar goed. In een mail die ik pas nu las, las ik dat de afzender al op de hooge was van het brandje maar me dan toch maar mailde. Ik Liep niet zoveel mails mis als ik al vreesde. Slechts een paar tiental.
Goed, zei ik en legde de hoorn op de haak. Ik bleef wat staren naar het onding, bij gebrek aan mogelijkheden om te surfen kon ik dus maar wat blijven staren. Niet naar buiten naar de bank tegenover ons gebouw ook niet met halsbrekende toeren schuin omhoog om de grzije wolken te zien en misschien een streepje lucht, ook niet naar de dit keer niet uitpuilende boezem van mijn lieflijke collega die uit verveling niet mij (wnat dat heft ze afgeleerd) maar arme Mus gig gaan lastigvallen met ik weet niet wat voor hoogst interessante verhalen over hoogst boeiende zaken die zich in haar uiterst gecompliceerde leven voordeden. Het onding, sneerde ik, niet naar mijn collega maar naar het andere onding, de telefoon. Ik had uiteindelijk de nederlandse versie van de handleiding gelezen omdat ik het niet goed verstond in het engels. Maar toen bleek het niet te werken in het nederlands ook niet en ik ging naar mus die eigenlijk net op zijn gemak was omdat mij collega eindelijk uit zijn buro was verdwenen, maar ook hij kreeg niets geprogrammeerd in zijn telefoon met mijn handleiding. Ondingen riep ik uit en verdween weer met de noorderzon. Die Noorderzon was de noordelijke galaxy. Al rond 9u30 net voor the big system shut down, nam ik mijn huilende telefoon wat moedeloos op, en reageerde matig enthousiast op de uitnodiging van mijn beste maat, the fed, die voorstelde om samen met een vrogere lesgever die nu zijn ondergeschikte was, te gaan eten in zijn resto en opdat ik van het voordelige resto-tarief zou kunnen genieten, zou hij een bezoekerskaart voor me aan de balie laten klaarleggen.
Goed, bedankte ik hem, als er geen onverwachte dingen tussen komen, pak ik de trein en ben ik tegen de noene bij u. Hij vroeg misvormd door zijn beroep naar wat die onverwachte omstandhigheden wel zouden kunne zijn. Ik zie dat ik dat niet wist aangezien ik ze alleszins niet verwachte. nauwleijsk waren zijn afscheidswoorden uitgesuisd in mijn met oorsmeer besmeurde gehoorhang of het rode kruis kwam op de proppen. Niet dat ik dringende medische zorgen nodig had voor mijn gehoor. Ik weet dat ik soms de dingen drie keer vraag aan mijn lieftallige collega, omdat ik niet goed luister naar haar. (Soms vind ik van mezelf dat ik eens wat meer moeite moet doen. Nu vind ik van mezelf dat ik moeite genoeg doe). Het was het rode kruis op mijn scherm.
Een klein uur later sprak in een boodschap in in de high-telefoon van mijn beste maat, met een betere job en een airgecoold buro met electrische zonnewering en muziekinstallatie. Zelfs de menu van de restaurant kon hij op zijn telefoon raadplegen. Ja, ik wed dat hij wel nummers kon programmeren en bij deze herinner ik me dat hij me eens belde om het te testen. Ik dnek dat hij eerst mijn gsm had gebeld om te testen maar ik pakte niet op omdat ik iemand ben die denkt dat zijn gsm overdag aanleggen, geld kost.
Voila zei ik tegen mijn collega: ik ben weg en keer de eerste uren niet terug. Ik vergat een andere collega te verwittigen dat ik niet met haar en hem (moet ik echt linkjes plaatsen? weten jullie dat nu nog niet?) zou gaan lunchen, ik kon niet, want ik was afgesloten van de buitenwereld, meer zelfs we waren afgesneden van onze eigen collega's! stel je voor!
Het water kwam me in mijn mond toen ik de koninginnehapjes rook en zag met goudgeel gebakken frietjes en een kom lekkere geurende groene groentensoep. Wegens een publiekelijke vernedering in de lift, bood mijn maat me aan op zijn kosten te eten en nog een dessertje in de cafetaria te nuttigen al dan niet vergezeld van een espresso.
Voldaan en vol, nam ik plaats achter mijn buro, nog steeds afgesneden van de buitenwereld, maar met mijn gedachten zwermend doorheen de hele galaxy.

De Panne By Lord CMS

Het was geslaagd! Den Amadeus in de Plotersgracht had ik bereikt zonder dat de tram die ik van plan was te pakken mij nog inhaalde, zodat mijn door de windstream aangevroren voorhoofd lekker kon ontdooien in de gezellige warme drukte van dat leuke restaurantje. Enkele notoire notabelen van Gent Blogt waren al aanwezig als ook de benjamin van de bende (van sweet sixteen tot rond de veertig). Druppelsgewijs kwamen de andere gentbloggies en vlaamse bloggers binnenvallen vanuit alle wind- en andere streken toen na wat aperitieven en het zitten op onze honger de sla of de brocolisoep in flink gepeperde bokalen werd opgediend. Ook de ribben liet ik smaken maar wegens nog niet compleet hersteld, at ik niet "a volonté" maar slechts een gewone portie, ook de chocolademousse liet ik aan me voorbij gaan. Het ribfestijn werd met de harcore verder gezet in den Bal Infernal en tegen tegen drieën vond ik het welletjes te zijn geweest. Uit de vandaag gepubliceerde foto's blijkt dat ik nogal ferme smoelen kan trekken, gelukkig was ik niet de enige smoeltrekker. De raad om niet na te denken en saai te wezen maar om alles te poepen wat ik tegenkwam, liet ik wijselijk? aan me voorbij gaan, maar de diepere betekenis van die dronkenmanspraat, da's toch mijn voornemen van 2006.
Vandaag ben ik gerookt. Ik ruik gerookt ik zal het zo zeggen.

Daarnet heb ik toch lekker een ritJE gemaakt met de nieuwe pimpcar van mijn pa (die om de een of andere reden de deur vast hield en maar bleef zeggen: let op hij is een stuk breder dan de vorigen hé, ge moogt hier maar 50 hé).
Zelfs meme wist te zeggen: "oh wat een schoone wielen (245/40/r18)" en "hohoho" wat eigenlijk meer klonk als "ohohoh" voor u haar verdenkt dat ze zich teveel met de kerstman heeft ingelaten de afgelopen vreetfestijnen (wijzend naar de zijschorten en de 'mistfars' en 'sportieve barchoques' en ze zei: 'mijn gat staat in brand', toen ze merkte dat de zetelverwarming haar toch een beetje te heet werd.
'Pepe ziet niet hé dat je nen nieuwe auto hebt', zei ze tegen pa. 'Ie zou nogal zijn ogen uitgekeken hebben'. 'Jongens toch, zit dat er allemaal in?', toen de gps de reisweg naar haar huis berekende. En toen mocht ik achter het stuur plaatsnemen. Miljaar wat een baanligging, wat een koppel bij de hernemingen, wat een directheid, vinnigheid en lekker gezapig cruisen.
Ik bedenk just dat ik mijn auto mss morgen eens moet wassen, is ie zo smerig!
Seffens staat er alweer paprikasoep en zalm in papillotte op het menu.
Smakelijk!

Ondertussen zijn we een dag en een autowasbeurt verder en om de een of andere reden schuimde het zeepsop niet goed. Was het buiten te koud? In ieder geval is hij relatief proper nu. Ik heb eignelijk niets meer te zeggen, maar om de een of andere reden wou ik hier toch nog iets zeggen.

Soundtrack for the Current Attack:
- Dark Moor - Dark Moor (2003), spanish symphonic heavy metal that kicks ass!

Bibberend, schuddend, woelend lag ik onder de lakens. Zwaar ademend, mijn hartslag in hoge versnelling. Links en rechts, zwetend en koud, pijn overal.
Ik schoot wakker spurtte naar de wc, braakte alles eruit, dronk water, voelde de wereld draaien om me heen.
Al heel de dag lig ik ziek te bed.
Nu even online om huisartsen in mijn buurt op te snorren. Wie weet, is het morgen nog niet over.
Slaapwel.

Ik zit op het werk, nog een beetje zwakjes maar toch weer min of meer in orde. Nu probeer ik me rustig te houden aan te sterken den dringende zaken af te handelen, zodat ik fit ben om deze namidag op de receptie aanwezgi te kunnen zijn. Gisterenavond had ik nog 37.9 graden koorts en van koortsige dromen gesproken: mijn gsm deed het niet ondanks hij net was opgeladen (ik had er mee gebeld anar het werk en net toenik de secretaresse aan de lijn kreeg die me metmijn baas zou doorerbinden sloeg mijn gsm af, waardoor ik nog eens moest terugbellen) maar ik was naar een stad aan het rijden , met vrienden in twee auto's, ik stak hen voor omdat ze te traag gingen naar mijn zin en ik sloeg natuurlijk ergens verkeerd af waardoor ik in een Venetiaans aandoende stad terecht kwam waar ik ronddwaalde op zoek naar de oprit om weg te raken en dus niet kon bellen want mijn gsm deed het niet, hij kraakte alleen maar, in een café belde ik hen op met een telefoon en ze zouden me komen halen, ondertussen waren er wegenwerken bezig naast mijn auto, waar de uitgang van een tunnel was gezet zodat ik niet meer aan mijn auto kon, wat later probeerde ik de stad uit te komen in mijn auto maar nergens raakte ik eruit, ik bleef maar toertjes rijden rond het sint-pietersplein-achtig plein met een grote kathedraal waar er festiviteiten bezig waren. Te voet probeerde ik via de kathedraal naar de andere kant van het plein te raken maar ook daar was er geen doorkomen aan, ondertussen bleek ik in het gezelschap van een meisje, waar ik bij nader inzien van dacht dat het die Amerikaanse was die ik in Guatemala had ontmoet. Dus ja, niet echt fijne koortsige dromen...alles liep mis wat er mis kon zijn.
En nee 't feit van alleen te wonen en ziek te zijn, is ook alleen ziek zijn, zonder iemand zoals de mama die om de zoveel tijd komt kijken hoe het gaat en je water en andere dingen brengt en je lekker verwent. Ik heb mijn plan getrokken gelijk altijd. I'm a big boy!

Het eten van twee kommekes rode soep met ballekes blijft voorlopig zonder erge gevolgen...hip hip Hoera!
Ondertussen ben ik al wat beter en morgen ga ik ribben eten in Gent!

Toystore "krinkeldewinkel" by Lord CMS

Halfverweesd zat ik ik te turen naar mijn metro-gezetje en ter sluiks wierp ik enkele half-groggy blikken op het meisje in het felblauwe jasje die een reisgids van Mexico zat te lezen. Geen haar op mijn hoofd die er aan dacht om een gesprek aan te knopen: "hey wanneer vertrek je, wat ga je dar zien, en waar ga je heen? Ooit al zover geweest aha, en welke andere landen en hoe was dat, ja fantastisch hé" Eventjes draaide een film zich voor mijn ogen af. Eventjes want ik was dan ook bezig met andere zaken in mijn hoofd, met name de druk die zo ergens diep in mijn achterhoofd begon en uitdeinde naar het midden van mijn verziekte schedel.

Gisterenavond was ik er mee tussen de lakens gesprongen. Na een hele dag hapjes eten, zoeken naar lekkere brokjes, schelpdiertjes gaan leeglepelen, andere schelpen leegslurpend in gedachten en plakkerige piepers uitdelen aan mensen die je liever zo ver mogelijk uit je buurt houdt, maar die van de mislijkmakende gelegenheid gebruik maken om toch enige vorm van initmiteit te hebben adonissen van de andere sekse, het pieperen van die paar exquisite exemplaren in wiens kont je wel eens zou willen nijpen of hartstochtelijk zou willen kussen in de lift, het bestuderen van de diensters en het blikken uitwisselen met in hapkes bijtende andere deernes, het in Gent op café zitten mijmeren en drinken en gezellig tafelen, kwam de ontvangende lekkere koesterende warmte waar ik me in wentelde als een echte verademing. Helaas moest ik het dons nog opwarmen met mijn hitte. Electrische verwarming ken je dat? Tegen dat je het warm krijgt ben je al versteven.

Versteven was ik tot op bepaalde hoogte, of laagte whatever.Ik heb immers altijd koude tenen. Maar nagenietend van de dag waarbij de heerlijke spaghetti bolognaise van het Twilight Eatcafé op de Korenmarkt mijn maag nog altijd opblies, vertok ik algauw naar het land achter de dromen. Een zwarte lege slaap vol sluimerene vage weerspiegelingen, flitsen, flarden, schimmen tot mijn wekker ging en ik de koude aan mijn onderrug voelde kriebelen.

Eén moment was ik klaarwakker en zelfs vrolijk. Een echt ochtendhumeur heeft echter nooit de kop op gestoken, mijn blazers zetten ik op volle kracht en terwijl de koffie lekker geurend al pruttelend doorliep, spurtte ik naar de Spar in mijn straat die nog niet open was zo om 7u30, stomme kerstvakantie. Toen ik 25 minuten later naar de bushalte spurtte was hij wel al open, maar te laat om brood te kopen dus at ik deze middag kasselrib met erwten en wortelen en patatten, een doornsee gerecht dat ik volgens mijn Antwperse collega geheel onterecht als "vlaamse boerenkost" bestempelde. Mijn manier van zeggen dat "vlaamse boerenkost" alles is wat doodgewone simpele traditionele keuken is, kon haar absoluut niet overtuigen, want kasselrib was Duits, net zoals pizza en spaghetti Italiaans zijn en Wienerschnitzel, oostenrijks. Hoewel een escalope Milanese dan weer Italiaans is. Ik kon toch moeilijk zeggen: aha ik ga nu lekker duitse boerkenkost gaan eten. Geen Antwerpenaar die kasselrib als boerenkost zou bestempelen beweerde ze bij hoog en bij laag maar vooral hoog, want ze is een kop groter dan mij, en zeker niet als "vlaams" ging ze snerend verder. Het smaakte me totaal niet.

Maar om terug te komen waar ik gebleven was. Mijn voornemens zjin minder denken en meer doen, maar hoe ik meer zal doen, daar moet ik eerst nog wat over denken.Niets overhaasten hé , weet je wel! Geen te grote druk, die bevond zich al nadrukkelijk genoeg in mijn schedel, maar verdween gelukkig in de loop van de dag, hoezee!Ondertussen vliegen de knipogen over en weer, al is dit wat overdreven. Geen billengenijp of wangengeknijp. Ik eet lusteloos voro mij uit starend van mijn sinterklaaspetie die eindelijk op is geraakt, de grote dan, ik heb er nog een kleine in mijn lade liggen.

Ik droom van verre bestemmingen, exotische streken, zwoele bars en dito stadjes sluimerend in de zonovergoten natuur. Ik droom van steden, die ik doorkruis. De tijd zal uitwijzen hoe ik die dromen waarmaak. Op mijn eentje, met vrienden of met een soulmate.
De zon schijnt in mijn ogen. Een zalig winters warm oppervlakkig licht dat toch heel diep doordringt in mijn ziel. Het nadeel was dat ik daardoor mijn scherm niet meer goed zag, waardoor de letters begonnen te dansen op het scherm. Maar dat bent u al gewoon. Gewoonte. Routine traditie. Kernwoorden va mijn bestaan die ik deels wil vervangen door dynamisme, flexibiliteit en verandering, zonder mijn basis te verloochenen. Gewoonten zijn niet slecht. De macht der gewoonte hoeft je niet te beperken in je zijn. Door de gewoonte kun je pas vernieuwen. Springen in de lucht, dansen en hup dan weer terug in de plooi vallen. Een vangnet boven de afgrond. Zekerheid. Nood aan zekerheid. Die mij beperkt in mijn doen, in mijn leven van het leven. En dat probeer ik nu eens te doorbreken.
De grote sprong in het onbekende.
Wie gaat er met me mee?