Jeronimo's Cage of Thoughts

Ile de ré by jeronimo

Gunter Lamoot, de vuilbekkende komiek uit West-Vlaanderen, zag ik gisteren voor het eerst in "de slimste mens". Ik vind 'm zalig, een stuk aangenamer dan op het podium waar 'm heel grof uit de hoek durft komen, maar desondanks lig ik ook bij zijn grofste schunnigheden in een dubbele knoop. In de show van één is 'm gewoon doodgrappig. Ik ben een fan. Wat Rik Torfs daar eigenlijk komt doen, is te erg voor woorden. Hoe een prof zo laag kan vallen door zogezegd grappige commentaar te geven in een show, dan moet hij toch wel erg krap bij kas zitten of de droge academische wereld enorm beu zijn. Dat laatste kun je hem niet kwalijk nemen eigenlijk. En wie is die Mieke Debuyne eigenlijk? Mag er best wel wezen. schref blijkbaar sexy column in de standaard of is dat een andere? Ik ken zefls haar columns niet.

Nu we het toch over comedy hebben. Ik heb alweer gratis tickets gewonnen. Dit keer voor Comedy Zone dat al de hele week in de Minardschouwburg te Gent speelt. Voor vrijdagavond 2 februari 20u heb ik twee tickets voor GINO SANCTI - we gaan nog lang niet dood - Terminaal. Gezelschap gezocht dus. mail me

Gisteren was het een dooie dag op het werk en ik profiteerde ervan om aan het allesversmachtende grijze stof te ontsnappen en één van de tickets te verzilveren die ik had voor Eragon. Om 17u30 stekte ik er toe nadat ik even een lady op de fiets vol met matchzakken vol met lekkers had tegengehouden voor een praatje. Ze was van plan keukenprinses te spelen. Ik heb gelukkig al twee keer de eer gehad van haar kookkunsten te mogen proeven. De bespreking van Eragon volgt later wel op gentblogt en hier. Het is een leuke avontuurlijke jeugdfilm. Het was mijn eerste keer alleen in de cinema en meteen had ik zaal 12 voor mij alleen. Ze kwamen wel eens checken of er wel degelijk iemand zat.

Verder heb ik nog redenen tot juichen. Ik ben namelijk weer aan het typen vanuit mijn eigenste bureau. De switch is geïnstalleerd. het lawaaierige doosje staat in de bureau van mijn buren dus ik heb er geen last van en ik kan op het net. Het gat dat ze geboord hebben is echt wel niet strategisch geboord, maar daar zal enkel mijn bureaumate last van hebben. hip hip hoera!

Gunter Lamoot is te zien in Ex-drummer. hier een filmpje exclusief voor gentblogt. De giechelende madam op de achtergrond is onze mevrouw de voorzitter. Het volledige artikel en meer filmpjes van Gunter op Gentblogt. K'opekik da da spel hondertieteld zol zin zulle moat!

Het wordt een drukke week. Morgenavond organiseert Gentblogt de Lichtwandeling. Donderdagavond zit ik in het vooruitkafee als fotograaf voor Raymond van het Groenewoud, voor vrijdagavond zoek ik dus een date en zaterdag is het om 14u een rondleiding in de Boekentoren, die meedoet aan de monumentenstrijd. zaterdagavond ga ik naar het toneel met Pieter Jan De Smet, iets over de erotiek van het wielrennen, ook gratis. Ze smijten met gratis kaarten naar mijn kop. Vandaar dat ik ongeluk heb in dat anders ding zeker.

update 31 januariik ben terug van de lichtwandeling. Ondertussen ligt Mieke Debruyne uit de slimste mens. Karl Van Nieuwkerke was ervan onder de indruk ze had alles, ze is sympathiek, zwart harig, slim, en zefl vulde ze aan met haar ietwat schuchtere charmerende zachte trage stem: grote borsten. Een vrouw met humor! Vandaag ligt Lamoot er ook al uit verdikke. Die Steven is te sterk. En Lamoot kende sarkozy niet noch de Rode khmer...allez zeg...

a dream of wind and silent rocks by jeronimo

Ze zijn hier eindelijk aan het werken aan de internetaansluitingen. Ik veronderstel dat het noodoplossingen zijn, maar ik ben dat dus niet zeker. Ze lopen hier met enorme hubs rond. Maken "switchen" bij de bestaande werkende leidingen om die dan te leggen naar de bureaus waar er enkel dode leidingen zijn. Ik weet niet of er effectief al resultaten geboekt zijn. Ik zal het maandag wel eens testen. Ik heb al twee dagen twee bureaus. Degene waar ik zit te suffen omdat ik geen internet heb en de bureau van Panda, die op reis is en wel internet heeft zodat ik me daar heb geïnstalleerd. Ik weet niet of haar bureaumate daar opgezet mee is, mar het kan me niet schelen, nu kan ik ten minste werken. Mijn telefoon hoor ik niet. Maar ik pak wel alle oproepen aan op Panda's telefoon. En bovendien slaag ik er nog in de mensen verder te helpen ook.

Ook telenet heeft me bedankt voor mijn medewerking. Een week nadat ik als antwoord kreeg dat ze mijn elektronisch bericht goed hadden ontvangen maar dat ze vertraging hadden op de verwerking van hun e-mails, lieten ze me weten dat ze door mijn informatie een correcte facturatie konden sturen naar het juiste adres. ik hoefde me geen zorgen te maken ove mijn abonnementen bij telenet. De factuur van honderden euro's die in mijn bus op naam van de vorige huurster is toegekomen en die er al ruim 2 jaar niet meer woont, kan ik nu verticaal klasseren. Ik ben verder heel tevreden va mijn flatscreen-tv, het beeld is niet optimaal maar meer he ik niet nodig.

Gisteren nog naar the departed gaan kijken. Schitterende film. Jack Nicholson is gewoonweg een schitterend wreed grappig gruwelijke coole maffiabaas. Matt Damon sucks big time met zijn vette te dicht op mekaar staande varkensogen: Duidelijk teveel van het goede hollywood leven aan het proeven. Waar is de tijd van "the talented Mr ripley" en "good will hunting"? Hij haalt niet meer dan het niveau van zijn "Bourne"-films.
Leonardo is daarentegen een steracteur. Forget about Titanic en "catch me if you can". Hij speelt echt schitterend, een undercoveragent als losgeslagen bandiet.
Mark Walhberg schudt zijn new kids on the block-verleden nog verder af door constant te lopen vloeken. Door de prachtige blauwe kijkers van Vera Farmiga ben ik eigenlijk struck by lightning...
Gemeen spannende film op Scorseses wijze. Droge koelbloedigheid met een dosis cool erboven op. Expliciet geweld al blijft eht echt ferm tussen de perking. Het is vooral de krachtige suspense opgebouwd tussen Nicholson en Leonardo die het 'm doet.

Ik heb ook twee gratis tickets van Twentieth Century Fox voor Eragon via mijn ma gekregen voor om het even welke cinema. Kandidaten mailen me waarom zij met mij zouden willen gaan naar die film.

Gentblogt viert feest

Hof ter Lo in Antwerpen bereikten we vlotjes rond 19u45. Ook vonden we snel parking en na dat ik even pistte in de afgrond terwijl beneden mij de auto's op de ring voorbij sjeesden ging het richting doorrookte ingang. Opeens protesteerden een boel andere kerels bij de ingang dat er geen camera's toegelaten waren, toen ik antwoordde opd e vraag wat er in mijn tas zat da tik een camera bijhad. Hoe geen camera's toegelaten? Heb je een fotopas? Neen.
Teleurgesteld en mijn gezellin een beetje ferm kwaad, stopten we onze camera's dan maar in de koffer van mijn pimpcar en vatten post in de al overvolle zaal. Aan de zijkanten van de zaal ligt hellend vlak gelukkig en achter op de trap had ik een redelijk goed overzicht op het podium.
Sabaton was al deftig van katoen aan het geven.

Ik was even onverdonderd. Hoe kan dat? Zoveel volk en zo enthousiast? Zo roepen en springen en zwaaien en juichen?
De laatse jaren heb ik amper metaloptredens gezien. Mijn gezellin is nogal een gothbabe en haar vergezelde ik meestal naar kleine obscure optredens vol met apatische zombies.
Dit was rock! Het volk zong zelfs vuisten zwaaiend de songs mee van die band waar ik nog nooit van gehoord heb. Ik ben dan ook al jaren niet meer actief in de onderwereld. Ik zag allemaal geamuseerd aan. Sabaton speelde energieke heavy metal voor tieners en ouwe zakken.

Na een groot half uurtje maakten ze plaats voor Grave Digger, oude Duitse knarren die al 20 jaar meegaan in de powermetalscene. Vooral de grappige frontman met een ontploft kapsel zoals Bon Jovi indertijd en zijn koddig smoelwerk en tics vond ik amusant. Hij had een verdomd zware rochelstem wat de muziek redelijk wat kracht gaf. Ze konden er wat van en gooiden alle metalclichés op een hoopje tot groot jolijt van publiek en duidelijk ook zichzelf! Metal is rock! Metal is fun! Wat een vrolijke enthousiaste bende. Persoonlijk was ik hen al beu na een half uur, droomde ik weg of verveelde me ronduit om dan weer opeens de aandacht vast te hebben. Na een langgerekt dolenthousiast heavy metal breakdown" (how low can you go, maar dat is immers waarmee het allemaal begon) verdwenen ze handjeszwaaiend en diepbuigend van het podium.

Een uurtje later kwamen dan mijn langverwachte goden. Therion. Ondertussen bestaan die rockers ook al 20 jaar zeg en ze hebben stuk voor stuk unieke cd's op hun palmares staan.
Wow. Meteen vlogen ze erin met "to mega therion" om meteen verder te razen met "the Blood of Kingu" en song na song breiden ze zonder stoppen aan mekaar. Vliegensvlugge riffs, beukende gitaren (eigenlijk een beetje in overdrive zodat we in den beginne wel wat omver werden geblazen door zoveel geweld) en dan de frêle maar krachtige sopranen en de beide even krachtige vocalisten die luid boven de uitbarstende metalvulkaan torenden. Wow again. Het geluid normaliseerde zich gelukkig wat na het eerste half uur, maar het tempo bleef onverschrokken stevig doorbeuken. Heel veel oude songs, maar hier en daar een song van hun nieuwe dubbelaar "gothic kabalah" die ik nog niet goed heb kunnen beluisteren.
Deze cd is een lichte stijlvernieuwing ten opzichte van hun vorige dubbelaar "Lemuria/sirius B". De muziek klinkt een stuk gemoedelijker, iets minder symfonisch maar de orchestrale arrangementen versieren en leiden de muziek tegelijk. Ook de vocalen hebben nu meer iets operette en metal-opera-achtigs dan puur klassiek. Zoals altijd moeten Therionplaten groeien.

Na vrij vlot uit Antwerpen te zijn weggeraakt kwamen we rond 1u op mijn studio te Gent terug waarna er nog lekkere frieten met Toscanesaus werden verorberd. Mijn oren suisden amper en ik had enkel wat stukjes papieren zakdoek in mijn oren gestoken.

De zondagnamiddag hield ik me bezig met zelfportretten maken. 't Eén of ander onnozel mens had me met een zelfportret stokje opgezadeld. Blijkt dat niets moeilijk is dan scherpe zelfportretten te trekken met timerfunctie. Ik sta er niet echt koel op, ik probeerde verschillende outfits en poses. Uiteindelijk kwamen er toch wel enkele lousy shots uit net de bedoeling. Kennen jullie me zo?

"romeo must die" by Jeronimo

Het zelf portretstokje geef ik door aan: Tint en Beffie, Mister Aussiebum, Twinkeltje en Soet.

Mijn Tv viel een grote week geleden op mijn grote teen. De onverlaat. Mijn teen deed pas achteraf ferm veel zeer. Maar niets aan de hand. Gelukkig. Mijn TV de onverlaat die zette ik terug op zijn bankje en ging verder met kuisen na mijn kous uitgetrokken te hebben en toch eens gecheckt of er geen verpletterd vel, verbijzelde nagel of andere gore met kaas te zien was die mij van mijn stokje zou doen vallen. Niets gelukkig behalve een opkomende blauwe plek. Toen ik verleden week opeens naar den TV wou kijken en dan heb ik het op hetgeen er op dat moment speelde, maakte mijn TV alleen maar heel rare bromgeluiden. Zo raar dat ik 'm maar meteen weer afzette om 'm ook meteen weer aan te zetten om te zien of het een tijdelijk probleem was.
Broombodobobommerdebombombombom. UIt. Aan. Broombodobobommerdebombombombom. UIt. Aan: krabombomdom boooooom. Uit.

Vanochtend lag er een reclameblaadje van de carrefour open op een flatscreen tv'tje van 279 euro. Nadat ik prijs gaan vragen ben bij de lokale wit-en bruingoedverkoper, waar ik meteen ook nog een verkeerde lamp een en juiste zekering voor een lamp kocht en nog twee keer ben terug geweest vandaag, een eerste keer om de juiste lamp te gaan halen en een derde keer om de voorbeeld lamp die ik vergeten had er weer op te halen, ging ik met mijn pa naar de Carrefour in het Shoppingcenter te Kuurne om die deal te gaan sluiten van het witproduct. 500 euro voor een merk-tv had ik er voorlopig niet voor over.

In dat Ringshopping trok pa nog wat foto's om het licht te testen voor een fotoshoot van een huwelijkspaartje. het meisje van de buren is groot geworden. De tijd dat we in haar bomen klomen in de boomgaard in haar tuin in haar boomhut is voorbij. Ze is huisarts ondertussen en trouwt. Pa wordt precies de huwelijksfotograaf van de buurmeisjes. Ik speelde testmodel.

Wij zijn verguisd. De verhuis legt ons minder dan windeieren. Conflicten. Aanpassingsproblemen. Schrijnende toestanden die op groteske manier geregulaiseerd worden. Uiteindelijk normaliseert alles zich en valt alles in scheef en schotse plooien zoals het altijd al geweest is. Onverwacht zit ik in een existentiële crisissituatie op het werk. Tegen onredelijkheid en druk sta ik op mijn strepen. Onvermurwbaar. Alleen kalmte kan ons redden. Een weekend reflecteren. Rustig alle nadelen van het vergiftigd geschenk op een rijtje trachten te zetten. De voordelen zijn echter zeer aanlokkelijk. Kan ik leven met de nadelen? Overschat of onderschat ik de nadelen. Er staan anderen te springen. Het wordt een soep. Muren inslaan, wanden verschuiven, mensen verplaatsen. Ik hou de boot nog even af.Eerst ga ik deze avond naar Hof ter Lo in Antwerpen. Therionis in het land. Zij spelen symfonische metal. Sopranen, koren, symfonische orkesten als begeleiding van heuse powermetal en dito vocals. In 2004 brachten ze het schitterende meeslepende "Lemuira/Sirius B" uit. Gisteren schafte ik me de dubbelaar "Gothic Kabalah" aan. Met nieuwe sopranen en vocalisten zo it seems. Een stuk klassieker maar hier en daar rockt het er echt wel meeslepend op los. Via Marc Dune records is dan ook nog "Vovin (1998)" en "deggial (200o)" binnengekomen.

Hier vinden jullie nog een knappe clip van Therion. Met de vocalen de verloren gewaande verrukkelijke Martina Hornbacher (denk ik toch), die tien jaar gelden furore maakte met Dreams of sanity en Korova. De song is van het album Vovin.

Blood of Kingu (Sirius B, 2004)

Wit u even ontsnappen aan de werkstress, liefdesstress, huishoudelijke stress, eenzaamheidsstress, of gewoon eens een leuk filmke zien? Ga dan naar deze.

The Prestige is de nieuwe film van Christopher Nolan, beroemd geworden met schitterende thrillers zoals Memento en Insomnia en de prequel Batman Begins.
De lat ligt hoog, zeker als je een cast met Scarlett Johansson, Michael Caine, Hugh Jackman, Christian Bale, Andy Serkis en zelfs David Bowie op de affiche ziet blinken. De show wordt letterlijk gestolen door de twee fantastische protagonisten Hugh Jackman als Robert Angier en Christian Bale als Alfred Borden. Scarlett, Bowie en Serkis hebben slechts bijrollen in het verhaal.
We zitten op het einde van de negentiende eeuw. In de schitterende decors en sfeerschepping wervelen Angier en Borden als goochelaars over de podia. Ze kennen mekaar al een tijdje en door een tragisch voorval worden ze mekaars concurrenten. Beide illusionisten ontwikkelen een fanatische obsessie om mekaar de loef af te steken in hun streven om de beste te zijn met de meest prestigieuze spectaculairste trucs.

De film zelf lijkt op een ingewikkelde goocheltruc. Zo'n truc bestaat uit drie delen. The pledge is het bewijs: de goochelaar laat je iets doodsgewoons zien wat het uiteraard niet is. Dan heb je the turn: het gewone wordt buitengewoon en als slot heb je the prestige: het moment waarop je iets unieks ziet gebeuren wat je nog nooit eerder hebt gezien en je met verstomming slaat.

Niets is wat het lijkt en de kijker wordt constant heen en weer geschud in zijn gevoelens voor de personages. De bevreemdende sfeer, de magie van de trucs, de vuile streken van beide personages, alles zorgt ervoor dat je geboeid blijft kijken naar het spectakel. De hamvraag is zoals altijd: "Are you watching closely?" om Michael Caine in het begin te citeren.
Je voelt de personages veranderen. Waar in den beginnen de goocheltrucs amusement lijken wordt het algauw bittere ernst en rauwe rivaliteit. Ze gunnen mekaar het licht in de ogen niet en ten koste van alles willen beide heren aan de top blijven en vooral de ander de dieperik inkelderen. Met behulp van hun ingenieurs, de vertrouwelingen die de machines en de trucs ontwerpen breken beide heren zich het hoofd over het geheim van de ander en een methode om het beter te doen.

Hybiscus by Jeronimo

Wakker komen met een orgasme. Het is niet velen gegeven. Voilà, ik heb jullie miserabele aandacht terug of de verkeerde mensen weggejaagd. Vijf minuten voor mijn wekker af zou gaan, ging er iets anders af. Gedurende een kleine 20 seconden lang werd ik me bewust van langrekte kreten in verschillende hoogten en laagten die doorheen ons gebouw galmden. Ik dacht bij mezelf. Maat wie begint er nu op zo'n onmogelijk uur te roepen van 's ochtendsvroeg. Toen besefte ik dat het erotische geluiden waren die doorheen de nachtelijke stilte heen braken en mijn trommelvliezen hadden geteisterd zodat die mijn rusteloze lichaam uit zijn diepe slaap hadden getrild.Wie in godsnaam zit er nu 's ochtends een potje klaar te komen dat het niet mogelijk is door een zacht handje aan zichzelf te slaan.

Nu verder werd het toch een iets opwindender dag dan anders. Kort na de middag keerden we na wat gelummeld en onbeslist in een buro samengetroept te hebben naar huis terug van het werk omdat onze hierarchisch overste ons daartoe had aangemaand, zodat de verhuizers hun werk konden doen. Niemand had ons bij ons weten gezegd dat we opgeruimd en netjes moesten staan tegen 's middags. Ik plugde alles maar uit, stopte de restjes in mijn laatste dozen, plakte die dicht, opende die twee keer opnieuw om nieuwe dingen bij te steken en tenslotte repte ik me met Panda naar de trein om een beetje groggy en denkend aan de komende dagen op onze nieuwe werkplek naar huis te sporen. Zullen ze die ongeschikte burotafel verwijderd hebben? Hoeveel kasten zullen er staan? Zullen ze dan toch onze bureaustoelen meeverhuizen? Hoeveel van mijn gelabelde stoelen en kunnen die daar wel allemaal binnen en mijn tafels? Hopelijk breekt mijn informaticamateriaal niet. oho, ik heb zorgen en dat verveelt me zo. 't is godgeklaagd. Ontworteld zijn we. De kneusjes van de hele zaak. Samengepropt op een verdiep van ons hoofdkantoor, één station verder en dan nog een kleine tien minuten omvergeblazen worden in de Manhattanwijk. Hoe zullen wij nu aan ons uren komen? Langer werken? Vroeger opstaan? Ons wereldbeeld kapot, onze routine en tradities naar de vaantjes. Hoe zullen wij overleven? Wij zijn gelukkig van een onuitroeibaare soort. Bestand tegen alles. De evolutie heeft op ons geen greep. Wij passen ons kwaadschiks aan aan onze omgeving. Zoals kameleons maar dan van het slechte soort. Onze slechtheid straalt meteen af op onze omgeving. Schitteren doen wij in kwaadwilligheid. Maar een vlaag van naief positivisme kan heel erg deugd doen.

Bovendien was ik zo loom en lui dit weekend. Niet te doen. Ik werd uit mijn bed geroepen door mijn ma om mijn pa te helpen bij het herstellen van decarport waarvan een dekplaat tijdnes de afgelopen storm door de tuin van de buren op straat was gewaaid zonder erg gelukkig. Met wat gepruts op het dak van tuinhuis en huis lukt het ons, daarna spoten we met bleekwater al het groen van de carport om meer lichtinval te hebben in de kamers die eronder lagen en toen snoeiden we nog onze hybiscus met de hand.

Zondag ben ik voor het eerst in een half jaar weer op mijn fiets gesprongen en heb er maar meteen ene 40 km afgemaald. Zo'n schoon weer. En ondertussen is dit weer een heel muzikale post geworden.

Cathedral Ieper by Jeronimo

Regendruppel tranen
kind van de maan
in sluiers van wolken
versmolten zielen
uiteen gegaan

Bloed diamanten
kille nachten
ontwakend naakt
bevroren warmte
hartstilstand

schreeuwend ochtendgloren
gebroken regenbogen
verdoofde geest
in donkere rouw
verscheurd zieltogend

omhels mij
met je eenzaamheid

c Jeronimo

Eerder verschenen op Gentblogt

U komt toch ook?

foto by Jeronimo

We zijn vandaag 7-1-7. Niet dat het een palindromische dag is vandaag of dat ik denk dat alles nu opeens in het recente verleden nu opeens omgekeerde toekosmt zal worden. U weet immers maar nooit hoe de dimensies zich gedragen met de global warming an het broeikaseffect. Het broeit. Dat is zeker. Ook bij mij. Ik heb reisplannen en er wordt in concreto aan gewerkt. Vooral aan het vinden van een nieuwe reisgenoot (M/V met talent). Verkennende gesprekken met normale mensen zouden moeten volstaan om binnenkort weer op een langeafstandsvlucht naar de wolkjes te kijken. Ik kijk er zo naar uit. Hopelijk dagen er nog enkele kandidaten op. Je weet immers maar nooit. Plannen is moeilijk. Afhankelijk van wanneer ik vertrek, zit een voorjaarstripje er waarschijnlijk niet in. Het zou te snel op mekaar komen. Ik neem risico's. Het is alles of niets. Ik hoop dat het niet niets wordt. Anders kan ik nog altijd in het najaar gaan reizen. Ik heb geen haast.
De verhuisperikelen op het werk nemen verontrustende proporties aan in de wandelgangen. Zal er meubilair zijn of niet en waarom mogen we ons eigen meubilair dan niet meepakken. De anders lege muffe gangen staan vol met honderden kartonnen dozen waarin we hele archiefkasten hebben ingestouwd. de cocoa cola-automaat is onbereikbaar geworden. Om maar te zwijgen van de tientallen containers die de afgelopen weken onze gangen sierden. Another one bites the dust. Wegsmijten wegsmijten wegsmijten. Maar ze zijn ook met ons aan het smijten heb ik de indruk. Ik rook ook al een paar dagen niet meer. Sterk van mezelf. Ik heb zin in filmpjes. Ik heb zin in liefde. Ik heb zin in olijven. Deze laatste zijn al op. Mijn crackers met zout en peper liggen open op mijn tafeltje. Er speelt een leuk muziekje. Ik ontspan. Ik ben relaxed. Ik kan er tegen aan.

Verder heb ik gisteren een domme film gezien.

Mémoires Affectives is een Canadese film waarvan ik gisteren via het BIFFF tickets had gewonnen voor de avant-première in het Brusselse UGC De Brouckère. Samen met La Petite fILLe trok ik er na een traditioneel voorafgaand thaise maaltijd naar de speciale ingang met mijn afgedrukt ticket.

De verwachtingen waren hoog gespannen. Volgens de korte inhoud zou echt een thriller zijn van iemand die na lange tijd uit een coma ontwaakt en door ontmoetingen met mensen uit zijn verleden zijn verloren geheugen tracht terug te vinden. Gaandeweg blijkt dat zijn verleden een stuk duisterder is dan hij ooit had durven hopen. Knap uitgangspunt vind ik. Helaas. Helaas.

Francis Leclerc is een onbekende regisseur en zal met deze debuutfilm geen hoge toppen scheren. Nochtans zit de sfeer goed. Het desolate van de Canadese winter. De gedesatureerde beelden, soms stillevens. Het trage tempo. Het verwarde hoofdpersonage Alexandre dat door een ironisch toeval uit zijn coma is ontwaakt nadat hij eigenlijk klinisch dood was. De vrij sfeervolle beelden creëren donkere verwachtingen.
Na een traag begin werd mijn interesse eindelijk gewekt door het vreemde gedrag van de mensen uit het verleden van Alexandre. Leclerc gaat hier de David Lynch-toer op.
Even dacht ik dat de ondertiteling niet meewerkte. Maar blijkbaar sprak het personage op bepaalde momenten een oertaal in plaats van het Canadees-Frans gebrabbel.

De ontknoping komt er uiteindelijk en blijkt naar mijn mening niet meer te zijn dan iets van de doorsnee zaterdagavond één-film of is het hip om daar nu Vijftv-film van te maken?
Een gemiste kans? Nee, eerder een mislukking. Misleiding van de toeschouwer met allerlei truken van de foor zonder dat daar iets mee gedaan wordt, is niet minder dan een débacle te noemen. Wat met het vreemde gedrag van zijn vrouw en dochter, beste vriend, ex-liefje,...? Wat met dat rare effect van zijn geheugen verlies. Waarom werd zijn stekker uitgetrokken en kreeg hij een vreemde telefoon? Allemaal elementen die hiervan een echte thriller konden maken, maar grondig werden verpest, of milder gezegd: niet gebruikt, tenzij als vulling voor een armtierige plot.
Om het nog wat straffer te illustreren. de Engelstalige titel is Looking for Alexander. Daarmee zou je al iets moeten voelen. Positieve noot: echt geen slechte regie en fotografie en zelfs af en toe viel de muziekscore me op.

Soundtrack for the Current Attack:

- Dark Funeral: Diabolis Interium (2001). Deze Zweedse band zwermde halfweg de jaren negentig in een apocalyptische misantropische demonenstorm door de sidderende christelijke wereld met ultrarazende riffs, schedelverbrijzelende blitzkrieg drums, helleschreeuwen waar je ziel van uit je verpletterde lichaam werd gerukt en allesverbrandende haat. Op Diabolis Interium gaan ze tekeer zonder aan impact te verliezen. 36 minuten lang scheuren zes duivelse epi doorheen je geteisterde trommelvliezen. Hun cultsong the secrets of the black arts vindt u hier. En nee ik ben niet geestesgestoord.

- Mork Gryning: eveneens een zweedse black metal band ontstaan in 1993 en ter ziel gegaan in 2005. Hun album "Maelstrom Chaos" uit 2001 doet de titel alle eer aan. Razend snelle donderde drums en gitaren snijden als vlijmscherpe messen doorheen je aderen. Anders dan hun collega's van Dark Funeral zorgt de band voor iets meer variatie in hun songs met tempowisselingen, catchy melodieën, acoustische franjes en ook de vocalen klinken minder verschrikkelijk agressief, zonder het demonisch gehalte te verliezen. De keyboards en lead keygitaren zorgen voor een sfeervol melancholische touch boven op de vocalen en de rest van de muziek. Oordeelt u zelf door op hun naam te klikken. De song komt van hun debutalbum.

reflection of thoughts by Jeronimo

Gisteren was ik net terug van een bezoek. Wreed interessant alweer. Niet voor jullie, wel voor mij. Zeker omdat ik de uitnodiging van die persoon al maanden eerder had gekregen. Een uitnodiging die om de zoveel tijd werd vernieuwd. Ik weet ook niet wat mij zo lang heeft tegengehouden om er op in te gaan. Meestal twijfel ik nooit. Maar 2007 is een jaar van de uitdagingen de kansen en het sociaal doen dus ik dacht, laat ik maar eens een afspraak maken. Geen date nee. Gewoon een bezoek. Deze namiddag racete ik dus na een ietwat haastige voormiddag over de E17 en een deeltje E40 richting waar ik nog nooit geweest was en dit keer vond ik het zelfs zonder verkeerd te rijden en zonder ongelukken ondanks de pipo's die denken dat ze in het midden mogen rijden omdat je niets ziet van de regen. Afhankelijk van mijn inschatting van de situatie vlam ik ze links voorbij om hen dan de neus af te snijden door dan helemaal naar rechts te gaan. Sommigen blijven dan volharden in de boosheid, anderen snappen de hint, ofwel rij ik hen gewoon gezapig rechts voorbij. Af en toe blijf ik er gewoon achter rijden met mijn pinker op. Ik jaag me er niet in op. Ik doe ook geen domme dingen. Het klinkt agressiever dan ik ben. Ik heb net een ongeluk teveel meegemaakt om nog domme dingen te doen. Als denk ik dat ik mijn ESP heb getest in die onverwacht scherpe bocht vol water.
De zoektocht naar een kadootje was redelijk simpel, in de ene bloemenwinkel hadden ze niets wat me aanstond, in de andere oude vertrouwde hadden ze veel meer keus en vond ik al gauw een mooi wit bloempje. Heel geschikt dacht ik, want deels kwam ik op kraambezoek en deels op ziekenbezoek en deels was het gewoon een blogmeeting.
Spannend? Ewel vooral de voorgaande maanden: zou ik gaan of niet. Ne keer de afspraak was gemaakt keek ik er vollop naar uit. Het feit dat ik assisteerde bij het pamper verversen van de koddige spruit deed niets af van de pret want ik rook de blijkbaar verschrikkelijke stank niet. Twee hyperkinetische hondjes raceten kriskrs doormekaar maar ik liet me niet kennen. De ene plaste dan maar op de grond ipv op mij. Oef!

De eerste (en gezellige) blogmeeting, zit erop. 's Avonds ben ik weeral op restaurant geweest. In de Cantate in Kortrijk vierden we de samenwoonst van kleine mukkie die nu ingetrokken is in haar huisje met haar lief?
Al de hele week pendel ik tussen Kortrijk en Gent. Mijn pimpcar doet zijn dienst, al heb ik getankt voor de diesel beneden den euro zakte. In mijn verlof heb ik al ruim 800km gesjeesd. Niet slecht hé.

Het is wat, rookvrije cafés. Donderdagnacht kwamen we na de chaotische algemene vergadering van het Project de Rotonde uit en stonken we niet eens naar de sigaretten. In de Karper aan de overkant konden we wel roken. En wat een leuke foto's op die pakjes sigaretten. Een vrouw met een lege kinderkar en een arm aan een baxter. Ik heb tientallen cd's gehad (of nog altijd) met ingewanden en andere gore op de hoes. Hoe kieziger, hoe leuker. Erg afschrikkend is dat dus niet hé.

Kijken jullie ook naar die Vlaams-Nederlands co-productie op nederland 2? De Kavijaks, met Jan, Jenne en Sophie Decleir, Hilde Van Mieghem en dochter Marie Vinck, Nand Buyl, Sien Eggers en Jessa Wildemeersch. Ik heb enkel de tweede aflevering gemist. Het is een typisch vlaams drama van Stijn Coninx. Het "Van min Erf"-gevoel is niet ver weg. Maar het is luchtig en lichtkomisch door de frivole muziek en verhalende montage van verschillende scenes die ons door de hele familiekroniek moeten sleuren en het verhaal wat tempo geven. Verwacht geen dramatiek ondanks de paar dramatische onderwerpen en scenes die zich afspelen. Het is entertainment. Ik vind het wel leuk om naar te kijken.

En 't jaar is begonnen. De reisplannen zijn opgerakeld. We zien wel waar we uitkomen. Ideeën wervelen. Dromen lopen voor op losse fantasieën. Verbeelding. Wensen. Verlangen. Smachten. Snakken. Leven.

Qua zoektermen is iedereen blijkbaar hier naar op zoek en de rest is te vies of te hilarisch om te vermelden.

Kortrijk by Jeronimo

Het oudejaar is tragisch geëindigd, maar het nieuwe jaar is schitterend begonnen. Op mijn verjaardag werd Saddam Hoessein op vernederende wijze opgehangen. Zoals het een keiharde dictator betaamt, droeg hij zijn lot waardig. De mensheid daarentegen heeft mijn inziens gefaald. Weeral eens. Alle speculaties die rijzen over het waarom van het overhaaste opknopen met een galg geïmporteerd uit de VS (zijn die galgen menselijker dan die Iraakse galgen? Zou het spartelen langer duren aan een Iraakse galg?). De man is gelukkig begraven in zijn geboorteplaats. Zand erover. Of niet? En al die veel belangrijker processen dan die moordpartij waarvoor hij werd veroordeeld? Iemand wil de beerput duidelijk toehouden.

Op mijn verjaardag stierf er nog iemand. Iemand waar ik nog op babysitte. Het is the talk of the town. Laten we hem gauw een waardig afscheid geven.
Bedankt voor al die wensen trouwens

Op oudjaar sjeesde ik ik ruim anderhalf uur over de autosnelwegen naar de andere kant van het land waar ik even de weg verloor maar telefonisch rap ter plaatse werd gegidst. Dit keer was slechts de helft van het bonte gezelschap onbekend. maar het was fijn om met de mensen van Frankrijk en deels Berlijn samen te vieren. Uitgaan deden we op de Oude Markt in Leuven, al bekender terrein terug in de bewoonde wereld. Ik weet niet of dat vroeger ook zo was, maar er lagen tien keer meer glasscherven op de oude markt dan kasseien. De danscafés die ik tijdens mijn studententijd bewust vermeed, betra dik nu alsof het niets was. Nu ja Heel wat ellebogen en kniewerk was nodig om een plaats te veroveren in de overvolle Ambiorix. Al snel veroverde ik een plaatsje op het swingende podium en liet ik me meebewegen op de stoten en duwen die ik kreeg van het mij omringende vrouwvolk. Mijn oren suisden op 2 januari nog.
Na een uurtje gechild te hebben in de straten van de stad, legde ik me te maffen in de verre uithoek van Vlaanderen rond 5u30. En dat terwijl ik normaal al om 3uur in mijn nest lag de afgelopen jaren.Een paar uur later nam ik een verkwikkende douche en zond en beantwoordde ik smsjes van mensen die mij onder andere een gelukkig nieuwjaar terugwensten zonder te weten wie ik eigenlijk was. Ik raak precies rap uit het geheugen van sommigen.
Het was een tijd van gelukwensen uit verwachte en onverwachte hoek. Dat maakt me blij. Ik was niet triest dit nieuwjaar. Zelfs niet lichtjes melancholisch. Ik amuseerde me. Het doet enorm deugd je bevestigd te zien als vriend, je geliefd en aanvaard voelen. Dat is toch het belangrijkste in het leven. Aanvaard worden zoals je bent.

Gisterenavond liet ik me kappen en spring ik nog eens binnen bij hare hoogheid Luca en de malle Figo en ging ik met hun baasje nog eene drinken in het Oeverloze Eiland en later op de avond was het filmtijd met El Laberinto del Fausto: een schitterend ietwat wreed beklijvend spannend sprookje. Amuseer jullie nog!