Jeronimo's Cage of Thoughts

Napalm Death heeft een nieuwe cd uit. Al 20 jaar hakken ze er op los met hun socio-anarchistische maatschappelijk politiek geïnspireerde slagteksten. De korste song ever staat op hun naam. Lijden duurt helaas wat langer soms. Bevoorbeeld op een maandagochtend. Mijn warme chocomelk had me niet zo gesmaakt als anders. Ik was nog vlug bij de bakker om brood geweest, wat betekende dat ik al later dan normaal was omdat mijn supermarktje maar om 19u45 de deuren opende. Daarna moest ik me zoals altijd reppen naar de beste bushalte alwaar ik twee lijnen in het oog kon houden, de tandpastasmaak nog op mijn tanden. Het spurten lukte me niet zo goed, zo vroeg op de ochtend. Op de bus kreeg ik bijna vapeurkes over de ooglijn van de medepassagiers heenkijkend. Op de trein van 8u27 kon ik gelukkig zitten en in het middenpad stond er weer volk. Een meisje drukte haar zachte billen tegen mijn schouder. Mijn buurman trachtte subtiel aan zijn reet te krabben. In Brussel-noord aangekomen repte ik me naar mijn gebouw, slofte mijn lokaal in en zette me compleet groggy achter mijn tafel. Installeerde mijn laptop en begon bijna te panikeren toen mijn collega me zei dat ze geen netwerk had. Loos alarm. Een interessant contact was online. Je spreekt me altijd aan als ik je net aan het mailen ben, zei ze. Ok, dan wact ik maar je mail af zei ik en vervolgde dat zo praten ook wel leuk was.
Ik haat chatten. Ik chat zelden of nooit. De paar keren dat ik chatte haakten mijn gesprekspartners al rap af. Small talk lukt me niet. Doelgericht praten wel. En ik had een doel. Voor we het wisten waren we een half uurtje bezig. Wisselden info uit. Ze had al veel van mijn lijstje geschrapt. Ach zo, stelde ik vast, leuk. Maar ze wist wel waarom. Ze had veel interessantere en leukere dingen in de plaats te bieden. Ondertussen was mijn groggyheid en sufheid volledig weg, al kan dat zijn door de tassen Max Havelaar-koffie die ik dronk. En toen was de badkamer vrij en moest ze gaan. Binnen drie weken ben ik daar en zit ik daar te genieten van een gezelige avontuurlijke trip.

Gedicht van de Dag, foto by jeronimo

Via mus bezorgde Marc Dune mij mijn koopwaar. Napalm Death - the Order of the Leech (2002). Die cd ligt momenteel op. Keibrutaal. Razendsnelle grindcore met zin voor structuur, wat in hun begin periode nog wel eens wat anders kon zijn. Wat een kracht. Wat een power, wat een brutale in your face mokerslag. Hier krijgen jullie de eerste track: continuing the war on stupidity. Man is me dat een heerlijk nummer om je af te reageren!!!

Mijn verdere dag verliep rustig. Ik kreeg een lichi van Grijze Muis, maar ik liet die per abuis achter denk ik op het kopieerapparaat waar ik een lange pdf-file op aan het uitprinten was. Ik vergeet altijd welke driver ik moet kiezen. De PCL of de PS. De lichi verdween mysterieus en Grijze Muis gaf me er uiteindelijk nog een. Anderen bleken walnoten gekregen te hebben. Ik at de lichi op. De pit niet. Er zit een heel grote pit in een lichi. Die heel erg blank is van binnen. Grove stekelige pel. Ik hou van lichis.
Tussen mijn ietwat neerslachtige bui van dit weekend en het enthousiasme van mijn komende trip in, zweefde ik verder. Op de trein kwam ik nog Panda tegen ook. Wij springen veel binnen in mekaars bureau. Lachen dollen, grienen, klagen, zagen, grollen. Leuke collega's maken leuke momenten en leuke momenten maken je dag.
Straks is er swordfish. Ik heb alvast lay's bolognaise binnengehaald. Meteen geef ik met schaamrood op de wangen toe dat ik MC Hammer ooit nog op cd had of nog steeds heb.
Ik eet veel te veel chips. ter compensatie van de verbannen sigaret?
Neverending stream of Consciousness. Dwarrelende gedachten, wervelend in mijn holle schedel. Vonken, ginsters of klaterende scherven? Schichten, schimmen, duiveltjes en engeltjes, links, rechts, vretend, jagend, stokend, borrelend, stinkende pus of kiemend zaad. Verwarring, chaos, twijfel, onzekerheid, angst, terughoudendheid. plannen, dromen, actie of reactie. Besef, dreiging, nood, verlangen. Negatie, ontkenning, bevestiging, gevangen in mijn kooi van gedachten. regenbogenjacht. Doom or die. Life of Agony. Doorgaan. Doorgaan. Doorgaan.

LAATSTE KANS! Inschrijvingen sluiten op 25-02-2007!!!!

Gisteren was het in het nieuws dat wij Belgen de grootste verkwisters zijn van flessenwater in Europa, terwijl ons kraantjeswater perfect drinkbaar is. Op een site over Belgie van onder Noorderburen die reistips geven aan hun onderdanen, lees je dat kraantjeswater drinken in België perfect kan, maar dat het geen gewoonte is, en dat we ondanks de campagnes pro niet van onze oude gewoontes om flessenwater te drinken af geraken. Ik vind die tekst zelfs een beetje lachen met de Belgen. En typisch Hollands: flessenwater is te duur, dus op reis in België drink je maar lekker van de kraan zonder gevolgen voor darm-en andere stelsels.
Ik vraag me luidop af welk ongefilterd water deze bullebak drinkt, maar goed, presteren doet 'm als de beste, qua bloggen dan toch. Humor van de bovenste plank. Maar wat levert zijn gelik aan mijn aars op? Vervelend gejeuk en zelfs dat nog niet..

Ondertussen heb ik hier uit een vergaderzaal een fles rood en een fles blauw topwater gehaald die beiden ondertussen ongeveer toevallig voor 3/4e leeg zijn. Wij op het werk hebben hier geen chiller. Enkel een kraantje met een vieze lavabo eronder. Dit nodigt niet meteen uit om even je dorst te gaan lessen. Desondanks is het water drinkbaar zo zegt men. Ik herinner me mijn leidingwater in Leuven. Als ik mijn lavabo niet goed onderhield zag die al rap rood van de roest of het kopergehalte. Rijk aan mineralen noemen ze dat dan vermoed ik. het water in Gent blijkt dan heel kalkrijk te zijn vermoed ik het slaat ferm wit aan. Het water in Kortrijk is het enige water dat ik bij hopen van de kraan drink, zowel van de kalkrijke kraan als de kalkarme kraan. Ook uit pure gewoonte van vroeger, al heb ik de slechte stedelijke gewoonte aangekweekt om ook flessen plat water te kopen.

En ik ga ook meer koken thuis 's avonds, ondanks mijn enorme degoûtom 's avonds nog te gaan winkelen en psychopatisch te worden aan de kassa die niet vlug genoeg opschuift. De rij aan de kassa wel te verstaan. Maar sinds ze mij hier enkele dagen geleden in onze restaurant hebben geprobeerd te vergiftigen, ben ik heel kieskeurig geworden wat ik er nog ga eten.

En met dit laatste filmpje zijn we aanbeland bij Hannibal Rising.

Lange Munt Gent by jeronimo

I'm so bored this weekend...normaal gezien red ik me perfect en relax ik gezellig in het weekend. Maar het kriebelt teveel. Teveel muizenissen waardoor ik niet weet welke dingen hoe aan te pakken. Gelukkig heb ik concrete nabije toekomstplannen. Maar toch bepaalde dingen vreten aan me. Ben ik te laf om er iets aan te doen? Ben ik zo bang op bepaalde stappen te nemen? Ben ik zo'n broekschijter die angst heeft voor het onbekende? De durk is er, maar wat oud en vertrouwd is is zo comfortabel. Stel dat het gras niet groener is elders. wat dan? En al die dingen die ik nu kan doen. Maar van vele dingen blijf ik gewoon dromen. Soms voel ik me alleen. Alleen met mijn gedachten wensen dromen en verlangens. Voor anderen lijkt dat zo eenvoudig en simpel dat ze niet goed begrijpen waarover ik het heb. En soms bijvoorbeeld nu. Soms voel ik me alleen alleen. Maar morgen is dat weer over. zoals altijd. Soms ben ik blij alleen te zijn. Soms ook niet.
soms zou ik heel hard willen weglopen van wie of wat ik ben. Me losmaken van hetgeen me vasthoudt. Helemaal opnieuw beginne m met je leven. Zou dat iets opleveren? Verandering zit in jezelf. Verandering zit in mij. Uit mezelf breken. Als ik open ben voor mezelf, ben ik open voor anderen.

Met deze even "ik-laat-me-even-een-heel-klein-beetje-gaan-zoals-een-puber"-modus tussendoor, denk ik dat ik voro de tweede keer in mijn leven naar "runaway jury" ga kijken naar een boek van John Grisham. Ik lees geen boeken, maar ik heb ooit nog een boek of zo van John Grisham gelezen toen ik nog las. Dat is heel lang geleden. Ik durf zeggen bijna 10 jaar. Vandaag heb ik mijn eigen potje gekookt op de vitroceramische kookplaten van mijn moetie. Je weet wel zwart glas en als de plaat aanligt wordt ze rood. Mijn gestoofd witloof was lichtjes bruingebakken maar nog steeds knapperig. Mijn halfbevroren koninginnehapjes hier en daar wat zwart en mijn mi te lang gekookt (amper 2 minuten en zacht omdat ma die al in het water had gedaan zonder dat het water kookte). Als mijn ma zich moeit met de keuken gaat het fout. tenzij ze zelf kookt. Ieder zijn methode. Mijn pa vond het heel goed rieken. Man ik ben aan in het ijle aan het lullen deze avond. Gelukkig straks Balsamico-chips en zoutje nootje en japanse rijstcrackers. Lekker. Ik ben soms een enorme vreet zak. Enorm. Geloof je dat ik al twee kilo zwaarder weegt. Ik weiger het woord "verdikt" in de mond te nemen. Ik ben nog steeds een gespierde breinaald. Hoh, plannen maken voor mijn voorjaarstrip. Leuk. Geniet er nog van dit weekend. Dat zal ik ook wel doen.

Tuesday was mardi gras, vette dinsdag (photo by Markus Jerko)

Velen vragen het zich af, iets minder mensen weten het of denken het te weten. Wat niet weet niet deert of wel soms? Sommigen deert het zo sterk dat ze dood vallen.
De aanvankelijke retorische vraag van de Gekke Debiele Blogger bleef onbeantwoord en hij stierf eraan, het schuim op de lippen en een wellustige rondborstige wulpse deerne acherlatend in dat desolate woeste helleland dat Antwerpen noemt.

Welke vreemde muizenissen uitten zich in het een of ander ontspoord Westvlaams brein dat zich bestoft en in uitgedroogde verrimpeld grijze hersengroeven tracht te manifesteren als zijnde een duidelijke gedachtengang? Lotus speculoos? Speculatie van het zevenste knopsgat?
Mister Mysterio Jeronimo. That's my middle name. Of ongeveer toch, ik zou het zo verwoorden: Lord "mister mysterio jeronimo" CMS nka (now know as) Jeronimo...

Whatever...complottheorieën, conspiracytheorieën als zou ik mijn ziel ende vege lijf verkocht hebben aan een commerciëel op winstbelust voormalig bedrijf dat onder de wet van 16 maart 1954 op de controle van sommige bedrijven van openbaar nut resorteerde...Volgens de Gejoste Dikke Baardmans zou ik voor belgacom werken.
Waar is mijn winstdeelneming? Waar is mijn have ende goed dat me linkt met Belgacom? Mijn adsl-lijn loopt niet eens door mijn reet. Supersnel ben ik wel. Zo rap dat mijn tokkelde vingers zich mekaar voor de voeten tikken op mijn kleffe met broodkruimels bezaaide toetsenbord in hun drang mijn ongeordende gedachten in een overzichtelijke volgorde op het scherm te doen verschijnen.
Belgacom mijn broodheer? Skynet mijn maîtresse? Of omgekeerd. Ben ik de hoer van Skynet en de gigolo van Belgacom in hun poging om zichzelf een blitser hipper te doen voorkomen tussen al die surfende huisvrouwen in, zonder afbreuk te doen aan de vele huisvrouwen waarvoor ik overigens enorm veel respect heb. Zonder huisvrouwen stond mijn eten niet klaar 'savonds als ik van het werk kom, zijn mijn kleren niet gewassen en kan ik niet rollebollen tussen kraaknette naar lavendelgeurende vers gestreken lakens.

Waar zijn mijn aandelen? Wat is mijn dividend?
Het enige wat ik heb is een lichtblauwe t-shirt van skynet met mijn illustere url erop! Aarrggh en die t-shirt is bovendien een maat te groot voor mijn ranke modellenfiguur (nog iets zouden er dan echt modellen werken bij Belgacom die altijd op hun affiches mogen prijken?) I don't think so. Op dergelijke diensten werken enkel mislukte pc-nerd met bleke puisterige brilneuzen en trutten zonder tieten waarvan de tepels naar beneden wijzen en onderbroeken tot onder hun oksels.

Bovendien hebt u eens gekeken wat voor mottige kop ze mij aansmeren? Is dat een Marketingstunt? Poltiek correct als ze een allochtoon aanwerven die even moet bloggen "voor winst en aandeelhouder"?
Als ik ben uitgedacht door een marketingconcept van de een of andere jeugdige omhooggevallen marketingboy die er zes jaar overdeed om zijn diploma te halen terwijl 'm zijn zoete praatjes werk maakte om zijn libido te bevredigen diep in de warme reet van een wulps jufrrouw Pluimachtig hogeschoolstudentinnetje dat enkel fiscaliteit-boekhouden studeerde omdat ze dan lekker haar bottekes kon aanhouden terwijl ze diep vanachter in haar pruim gejost werd leunend op haar bureau vol knuffelbeertjes?
Excuseer mij mijn koeterwaals. Ik placht even de Grote Dolle Bullebak na te doen wanneer die lyrisch zijn wulspe liefje beschrijft.

Als marketingconcept, viruteel en irreeël zou ik in feite niet bestaan? Ben ik een gedachte, besta ik louter virtueel, een samenhansle van ideëen, gedachten, bedenkingen, ontsproten aan het brein van een zot die zich laat betalen om even de slapjanus te komen uithangen met een druipend slagzwaard? Die bovendien foto's trekt die zo verschillende van stijl dat het bijna niet anders kan dat hij een gespleten persoonlijkheid heeft die terug te brengen is op een heel team dat achter Mister Mysterio Jeronimo formerly knowns as Lord CMS zit?

Ondertussen heeft de man ergens een punt. En punthoofd, ja dat ook. Posts lijken af en toe enkel tijdens de werkuren te verschijnen. Ik ben nu trouwens in middagpauze en in de verdachtmakingen van de Groteske Domme Boeman ben ik een workaholic die zelfs werkt op een uur waarop anderen zich eens terugtrekken in het kleinste kamertje om eens goed door te trekken. Dan kunnen ze de rest van de dag weer tegen de aanblik van steltenbenen op stiletto's in deux-pieceskes gerijgd die constant over en weer trippelen in een hip bedrijf als belgacom.<>PDat terwijl ik onderwijl in het stof aan het bijten ben. Dat terwijl Belgacom toch minder stoffig is dan bijvoorbeeld een in het kurkdroge bedrijf dat De Post heet. Op welke dienst zou ik dan werken, nee geen diepgedécolleteerde blondinge met minirokjes die hun sappig geurend holletje laten zien verhuld in een nauwelijks bedekkende string wanneer ze zich een buigen over het copieerapparaat: Binnen zonder kloppen, maar eens binnen begint het ferm te kloppen down under, if you know what i mean. nee. Absoluut niet. Ik ben niet vrouwvriendelijk vandaag. Opdracht van de hiërarchie, ik moest er weer eens heftig tegen aan. De lord moest weer een bovenkomen. The lord is dood, leve the lord maar hij blijft nog steeds de existentie van Jeronimo, the new born star, determineren. Het enige wat ik ooit determineerde was een bloem in de biologieles. Aartsmoeilijk. Zoveel blaadjes, kelkjes en knopjes. Ik denk dat ik bijna een grens overschrijd. Crisis bij Belgacom op de raad van bestuur straks omdat het marketnigdepartement de norman van het fatsoen aan het overschrijden is? Ook een marketingstunt van skynet. NIet kleinzeirg doen, geen huichelarij, geen bekrompen kwezelarij. Nee, even lekker grof, de jeugd eats that like shit!.

Paaien maar niet teveel af en toe eens provoceren. Dat heb ik trouwens door andere bloggers te bestuderen geleerd. Vriendjes maken door te paaien en af en toe tegen schenen schoppen of gewoon eens lekker grof doen om het vuur erin te houden. Zoals GDB placht te doen. Jaren geleden. Toen hij nog op zijn oude post bij de Post werkte en op tijd en stond eens lyrisch kon worden bij het bedrijven van de liefde in zijn gedachten met zijn ingebeelde liefje.

Want beste lezertjes, ik kaats de bal terug. Is die Gaargekookte Dikke Boeman wel wie hij is? Een doffe ambtenaar van De Post? Wie lost het mysterie op?Wie zijn we?
De oude Grieken vroegen het zich al af... maar mischien is de waarheid zoals altijd ontgoochelend saai...

Boekentoren by Jeronimo

Gentblogt feestte gisteren in Café Compagnie op de Gasmeterlaan te Gent. Een laan die ik met veel moeite eindelijk vond, hoewel het helemaal niet moeilijk was. In de keuken was de bedrijvigheid al groot en me gidsen konden ze me niet omdat ze niet goed wisten waar ik zat. Ik moest alvast niet aan het Rabot zijn. Uiteindelijk stekte ik er toe waar ik algauw door onze chefkok aan het broodjes smeren werd gezet. KNap hoe de keuken zo schitterend draaide! Onze voorzitster kan dat nogal hoor! Dingen managen en regelen. Maar na drie broodjes werd ik van mijn taak ontheven en mocht ik de openhaard buiten gaan aansteken. Vuur fascineert me. Er brandt sowieso een vuur diep in mij. I'm the Lord of the Fire.
Ik voelde me buiten toch een stuk beter dan in die kleine keuken waar iedereen mekaar bijna voor de voeten liep (Bruno, Michel, Joke, Teun, Beau, en nog een paar anderen.

Het vuur laaide hoog op, onze hoofden zaten even in de wolken. En toen kwamen er leuke mensen toe. Enkelen hadden lang op voorhand beloofd af te komen en dat deden ze dan ook. Anderen lieten verstek gaan. Al dan niet om gegronde redenen. Tjah. You're into fun or you're into dull dust.
't er staan gelukkig niet al te veel foto's van me online, voorlopig...
I'm going home now.

En over een dikke maand ben ik weg. 't Vliegtuig op naar Zuidelijker oorden. Mijn voorjaarstrip komt eraan. Concreet. Eindelijk. Vlucht geboekt. Heb je ook niet het gevoel altijd gejost te zijn aan reisverzekeringen? Lichamelijke schade heb ik al gedekt door mijn ziekteverzekering overal ter wereld. Verlies en diefstal van goederen is amper gedekt tenzij met geweld. Er zijn veel goederen die uitgesloten worden net als veel omstandigheden. Maar ja je zou maar eens het slachtoffer van een overval moeten worden. Een diefstal heb ik al meegemaakt verleden jaar in Costa Rica. Maar goed, ik ben dus goed verzekerd, ik blij in Europa en het zou dus veilig moeten zijn. Bovendien biedt mijn Mastercard Red ook een reisverzekering. Alles dubbel.
De pret kan niet op. Ondanks de korte tijd, zal het ongetwijfeld erg leutig worden. Er zijn veel dingen te zien. Teveel. Ik sla aan het researchen en het kiezen en het mailen. Ik sla aan het dromen. I still dream 'cos it ain't over yet. Nog een maand.

addendum

Er wordt over mij gespeculeerd. De onverlaat. Later meer.

Lien Van de Kelder, je kent ze wel als Sofie uit Thuis. Blijkbaar is ze uitgeroepen tot meest begeerlijke vrouw van Vlaanderen. Blijkbaar zegt dat iets over de onoriginaliteit van mijn smaak wat vrouwen betreft. Maar volgens Het Radiofonisch Instituut heeft ze te grote borsten. Hoewel ze voor de rest wel een lief kind zou zijn. Ik deel zijn mening qua borsten, van de rest hoop ik het beste . Als ik zo haar portfolio bekijk op haar site, dan lijkt me dat wel een sympathiek ding. Haar rol in Thuis vond ik wat seutig. Wat las ik in de Standaard vandaag?
Het nieuwe seizoen van Adoptie is gekoppeld aan de solidariteitsactie Kinderen in de wereld . De makers hebben tien BV's gevraagd iets te veilen voor projecten die zich het lot van kinderen aantrekken. Lien Van de Kelder koos voor Osjosma, een Haïtiaans weeshuis opgericht door Vlamingen. De meest begeerlijke vrouw van Vlaanderen zal de hoogste bieder persoonlijk de mooiste plekjes tonen van de Franse stad Montpellier. Ze verliet de serie Thuis om er een jaartje rechten te gaan studeren.

Mooi project, mooi engagement! Op één zenden ze reeks twee van de serie adoptie uit. Niet alleen mensen op hun zoektocht naar een adoptiekind, of eerder lijdensweg om er een te mogen adopteren, maar ook adoptiekinderen die op zoek gaan naar hun roots.
Meteen de meest gestelde en bijna altijd de eerst gestelde vraag die een adoptiekind krijgt na het klassieke: "en vanwaar komde gij?".
Resoluut antwoordde ik zonder na te denken altijd:"nee, geen interesse om daar ooit te gaan."

Ooit zag ik eens twee Antwerpse Haitiaanse meisjes in dat programma op zoek gaan naar hun roots en toen dacht ik: allez, meer dan een stomme toerist ben je daar toch niet en wat kun je daar nu eigenlijk gaan doen? Aan de andere kant kan het misschien helpen om jezelf beter te kaderen in de wereld. Op zoek naar je roots, waar je geworteld bent, waar je ontworteld werd. Volgens mij vooral een probleem bij adoptie van kinderen met een geheugen. Babies hebben mijn inziens minder last van ontworteling. Tock ken ik voorbeelden van adoptiegezinnen waar het absoluut een fiasco werd eens de adoptiekinderen in de puberteit raakten. Even goed kon dat met de biologische kinderen gebeurd zijn, bedenk ik dan, de concrete situatie oordelend op de weinige informatie die ik ter beschikking had. Ik ga niet kijken naar dat programma. Ik weet ook niet waarom. Het interesseert me geen bal. Maar ondertussen zit ik hier wel over te bloggen en de links op de site te bestuderen ;-). Zoals deze vrt-blog, waar de ouders van Tannicka (10 jaar) vonden dat ze haar biologische ouders moest ontmoeten. Een verrassend intelligent kind, mijn indruk (ja ik heb dus toch eens gekeken), maar ik zou de vervolg series moeten zien om te weten wat ze nu eigenlijk wil bereiken om haar biologische ouders te leren kennen, die naar mijn mening a te veel "mama en papa" worden genoemd. Maar hoe moet je dat anders noemen. Tannicka zal ook wel beseffen wie ze als "echte ouders" zal moeten beschouwen.

In koppen daarnet die ouwe man Roger die zijn leven beu is omdat hij alles heeft gezien; Triest en groot gelijk heeft 'm. Wachten tot je einde je eens overvalt. Dat is toch ook lijden?

Nathalie Delcroix & Bjorn Eriksson by Jeronimo

Nathalie Delcroix by jeronimo

Zoals regelmatig gebeurt, sjees ik de vrijdagavond over de E17 richting Westen om lekker bij mijn ouders uit te blazen van de voorbije week. Ik heb nog steeds een kamer daar, een kleinere dan voorheen, maar wel mijn eerste kamer ooit in dat huis. Toen deelde ik ze nog met mijn broer als peuter. Mijn post ligt altijd in stapeltjes op mijn bureau. Via Seat Emoción had ik een single gewonnen, die mijn ma tijdens de kantooruren heeft afgehaald. Shana Tesh met het commercieel niemendalletje Boum Boum Boum. Verder lagen er nog wat afrekeningen van mastercard, copies van getekende papieren van mijn bank, rommel, facturen en iets van Skynet. Ik opende het pak en jawel, wat zag mijn lodderig oog. Het Skynetnetblogboek: "De Skynetblogosfeer - http://cms.skynetblogs.be en de andere skynetblogs.
Een korte bespreking dringt zich op.

Het skynetblogboek bestaat uit vier delen.
1) Tips en trucs om je skynet blog aan te maken
Korte samenvatting van wat een blog is, waarom je een blog zou maken, hoe je een blog maakt en hoe je zorgt dat je hem volgens de regels van de kunst opbouwt. Regels qua usability waaraan ik duidelijk mijn gat veeg.
Zo hou ik me niet aan een korte makkelijk omschrijving die makkelijk wordt opgepikt door een zoekmachine. Sinds heel kort voer ik wel "promotie" voor mijn blog via skynet. Die vinden me blijbkaar een voorbeeld omdat ik al zo lang blog en ik heb dan eindelijk een IMU aangemaakt. Hier is de mijne te vinden en waarschijnlijk binnenkort op de skynetblogs-pagina.
Sinds kort heb ik in mijn eigen design, waarvan de HTML-code en vooral de CSS-code qua opbouw op het eerste zicht totaal niet meer lijkt op de vernieuwde standaarddesigns aangepast met de {category} en {tags}.

2)Trotse bezitters van een skynetblog
Hier krijg je 11 interviews met al dan niet ervaren bloggers, waaronder drie Franstaligen. Buiten mijzelf, zijn de tien anderen:
Avaluk, een fotoblog van een jonge creatieveling.
Lucretia: een kranige oma.
Vimpens Veerle's leventje.
Twinkeltje: een van mijn persoonlijke favorieten en ook in het echt een doodsympathieke elegante jongedame.
Brigitte, franstalige met ruim 10 eigen blogs...
Live, concertganger, franstalig.
Next Level, een jonge vrouw haar leven en hobbies, maar die blog is al dood...maar blijbkaar woont ze nu hier.
Sarah, een jonge meid over haar Bram en haar leventje.
Oras, zelfexpressionist en op zoek naar de kern van het bestaan.
Instant, Franstalige vrouw haar momenten.

3) Analyse van de Skynet Blogosfeer
Een samenvatting van de enquête door Insites over het profiel van de skynetblogger (ruim 1000 ondervraagden) tov de Belgische en Europese blogosfeer. Niet echt relevant voor mijn part. Maar toch enkele conclusies.
- Onderwerp: vooral de persoonlijke invalshoek valt op (dagelijks leven, hobbies, ontspanning, fotografie, kinderen, familie, liefde en relaties en reizen. Veel bloggers zijn er dan ook wekelijks of zelfs dagelijks mee bezig.
- Geslacht: 60% M 40% V
- Leeftijd: skynetbloggers zijn ouder (25% is ouder dan 35-44, 14 % tss de 18-24 en 24% tss de 25-34) dan de gemiddelde Belgische blogger (28% zou 15-17 zijn).
- Opleiding: de helft heeft hoger onderwijs genoten, meer dan de gemiddelde Belgische blogger.
- online shopping: skynetbloggers shoppen merkelijk meer (75%) online dan de Belgische blogger (57%) en Europese (63%).
- Online: door hun leeftijd hebben ze skynetbloggers meer ervaring met online bankieren dan met online gamen, video en muziekdownloaden

4) Businessbloggen
meteen het dikste deel van het boek (totaal 140pagina's) .

Persoonlijk vind het ik heel goed dat er een verscheidenheid aan bloggers aan het woord is gekomen. Jammer dat er precies slechts maar 11 of 11 bruikbare interviews werden gepubliceerd, waarvan misntens 1 blog al niet meer bestaat. Misschien ook representatief in die zin dat vele skynetblogs geen lang leven zijn beschoren.(Deze interviews zijn al deels te vinden op de allesoverdeskynetblogs-blog). Jammer dat het nog steeds zo moeilijk is om meer mensen al dan niet anoniem te laten getuigen over hun blog en de reden waarom. Aan de anderekant. Webcommunities zijn altijd illusionair. Dat is gebleken toen skynet zelf probeerde om iets op poten te zetten. De welbefaamde BBQ werd vooral door Franstalige skynetbloggers gesmaakt. Maar als de bloggers zelf iets doen, komen er meteen tientallen bloggers op af. Inderdaad. Maar zelf dan. De blogosfeer is net als andere onlinecommunities gewoon een samenhangsel van virtuele netwerken die slechts op kleine schaal real life vertakkingen hebben, en pas dan wat standvastig worden of zijn. Skynet is bij mijn weten de enige blogservice die probeert greep te krijgen op de (skynet)blogosfeer. Zo is er de alles over de skynetblogs-blog waarop de vele skynetbloggers feedback geven. De praktijk heeft uitgewezen dat vooral het Franstalige skynetblogsteam goede zaken doet en dat Franstalige bloggers blijkbaar een stuk meer community-gericht zijn dan anderen. Verder is het het Bloodsteam, waaronder mezelf, die de vinger aan de pols houdt bij de mensen van skynet. Persoonlijk contact heb ik niet, maar Clo Willaerts, kom ik wel tegen op blogmeetings, maar ik heb er eigenlijk nog nooit tegen gepraat.
Is dit een soort community-vorming? Ik heb een dubieus gevoel tegenover die zaken. Maar toch. Het kan geen kwaad dat er wel degelijk een goede wisselwerking en communicatie bestaat tussen bloggers en de ontwerpers van het blogplatform. Dat zijn de moderne tijden.

Verder is niet duidleijk hoe dit boek wordt verspreid. Aan alle skynetabonnees? Aan alle bloggers? Steekproefgewijs? Ik stel me zeer de vraag of dit een eode test kan doorstaan. U herinnert zich het clickxmagazine-blogboek wel nog. Het beschreef tientallen Vlaamse blogs en gaf ook uitleg. The best of both worlds zou zeker een topboek kunnen worden.

Laten we hopen dat skynetblogs zich verder van haar underdog-imago kan bevrijden. maar haar doelgroep is de grote massa. Niet de zogenaamde elite van zelfverklaarde A-list-bloggers. Voor zover dit concept serieus genomen wordt. Want als er iets aan bloggers eigen zou moeten zijn, is het een groot zelfrelativeringsvermogen.

Cher - Love and Understanding

Gentblogt - Lichtwandeling by Jeronimo

Dinsdagavond ben ik weer eens lekker na de werkuren in Brussel gebleven. Samen met het meisje met het groene kapje dat op de hoge trappen van de Beurs haar koude voetjes warm stond te stampen, trok ik doorheen de vrolijk dwarrelende sneeuw flikkerend in het warme straatlicht naar Le Lotus Blue" een Vietnamees restaurant in de Zuidstraat achter de Grote Markt waar ik al meer dan een jaar niet meer was geweest. Snel werden we bediend van een grote portie en ik kreeg het dit keer niet echt op. Normaal heb ik nooit genoeg. Lekker gezellig ging het dan tusen de witte vlokken door naar het De Brouckèreplein. De sneeuw kietelde mijn kaken, streelde mijn lippen, plakte op mijn jas en aaide mijn nek. Heerlijk vond ik het. Das Leben der Anderen is alweer een dikke aanrader. Er lag wel iemand na een kwartiertje ongelofelijk hard te snurken. Review morgen op gentblogt. Om 23u zag ik in Gent mijn bus net wegrijden en ik wachtte niet op de volgende en dwars doorheen het citadelpark wandelde ik huiswaarts, compleet ontspannen en relaxed. De bus heeft me niet eens meer ingehaald.

Gisterenavond zag ik eindelijk de film Shine, ik was verbaasd dat ik 'm zo goed vond. Schitterende acteerprestatie van Geoffrey Rush.
Vanavond spelen ze Gladiator. Zoveel fuzz hebben ze rond die strontfilm gemaakt dat ik weigerde hem ook maar aandacht te geven. Helaas haalt mijn voorliefde voor wrede Romeinen het op Russel Crowe en het feit dat de heerlijke Connie Nielsen ook meedoet is natuurlijk ook een argument. Ik zag haar schitteren in het drama Brodre (review) en haar verschijning in the devil's advocate herinnert iedereen zich ook nog wel.

Deze ochtend was het weer van dat. Enorm heerlijke sneeuwbuien die de straten algauw onder en witte knisperende deken toverden. Heerlijk. Minder heerlijk was het feit dat ik aan mijn sneltempo een kwartier van mijn gebouw tot aan the music village achter de Grote Markt moest wandelen door heen gladde bruine smerige smurrie. Nathalie Delcroix trad daar 's middags op samen met Bjorn Eriksson om er een countryset te spelen. Het begon heel rommelig maar na een half uurtje begon de swing erin te komen en was het best te pruimen. Hopelijk binnenkort mijn foto's online. Knappe stem, knappe dame. Amaai nog niet! Rode broekkousen zijn hot!

Voor het overige leef ik er maar op los. Gewoon zonder al te veel na te denken. De donkere wolken laat ik me omhullen. Me bedekken. Maar ik beweeg me vrij. Ze houden mij niet gevangen. Ze bepalen mijn gedachten en mijn dromen niet. Al houden ze me soms uit mijn onrustige slaap. Hoe is het zo ver kunnen komen. Een vraag die ik me niet stel. Of net wel. Smuimerend sluipt het besef dat het te laat is misschien binnen. Maar ik weet dat het nooit te laat is. Er is altijd wel een tijd op komst. Tijden van weemoed. Tijden van moonlight river blues. Tijden van een sneeuwvlokkusje. Dat verderlicht je hartje beroert en dan op je zoute huid tot een koude druppel verwordt en wegglijdt in het niets. Tijden van gedonder en geraas. Wanneer alle frustratie en agressie losbreekt uit je geketende ziel. Tijden van zweven op een wolk. Van dansen in de regen of dartelen in de sneeuw. tijden van verbijten van de zure tranen. Het bevriezen van je warme emoties in je verstokte keel. Het briesen van je onmacht. Het vechten tegen de bierkaai. Wat zal de toekosmt brengen. Wat met al mijn plannen. De juiste mensen op de juiste plaats op de juiste tijd. De beperkingen van vrienden. De grenzen van het alleen zijn. Het creëren van mogelijkheden. Ik lijk wel te verdwalen in het labyrinth.

nathalie delcroix by Jeronimo
meer bij Brusselblogt

De BOEKENTOREN zit in de finale van de Monumentenstrijd!!

Alle foto's copyright Jeronimo.
Een uitgebreid verslag met anekdotes leest u hier

Wouter Van Bellingen de eerste zwarte schepen van het land is de laatste dagen uitgebreid in het nieuws gekomen. Toffe peer? Dat weet ik niet, hij ziet er wel een toffe peer uit. Absoluut geen zwartkijker als je'm zo ziet met zijn brede oprechte glimlach. Joviale kerel. Zwartgemaakt door een paar idiote bekrompen kortzichtige racistische xenofoben. Ik steun je Wouter. Wouter, een Vlaamse naam voor een Vlaming. Elders geboren maar hij noemt zichzelf een "Vlaming", en dan een Sint-Niklazener. Volgens de standaard heeft hij wel een Waalse tongval. Accenten worden gelegd. Hoe Vlaamser kun je zijn, vraag ik me af? Als je je hele leven niets anders dan een Vlaamse opveoding gehad heb in een Vlaams gezin vol met kleuren en warmte. Kijk maar eens naar die schitterende nostalgische foto bij het artikel. Prachtig toch? Zijn ouders waren zelfs Vlaams-Nationalistisch gezin en hij ging op Ijzerbedevaart toen hij klein was. Hoe Vlaamser kun je zijn? Zelfs als je het Ius Solibeperkt tot slechts enkele generaties? De Habsburgers kwamen van Oostenrijk en Hongarije. De Spaanse Nederlanden zijn ook niet zo lang geleden. De Scandinavische vikingen landden hier ook en door de eeuwen heen kwamen kooplui van heinde en verre via onze havens en toengangswegen tot in de verste uithoeken.
Ik ben het eens met Wouter. Ik ben ook een Vlaming. Eerst een Belg dan een West-Vlaming.
Maar die "allochtonen in de politiek". Vraagje: al die allochtonen in de politiek. Allochtoon heeft zo'n negatieve bijklank gekregen. En wat is allochtoon? Een immigrant is hij niet. Noch kind van immigraten die zich hier vestigden en zich noodgedwongen bij mekaar vestigden en waaruit het misschien iets moeilijker uit los te komen. Integratie? Niet aan de orde. Hij hoefde zich als adoptiekind niet te integreren. Hij kreeg het met de paplepel binnen zoals de meesten onder ons. Er wordt een verkeerd beeld geschetst van de allochtone politicus. Ze verwarren mensen zoals Wouter met immigranten die hier een nieuw leven opbouwden en zich dan profileren: "Kijk, een allochtoon die het maakt, die iets bewijst, die zich heeft aangepast! En goed Nederlands dat 'm spreekt!". Er is mijn inziens een groot verschil tussen geadopteerden en immigranten. Als ze bedoelen, meer allochtonen in de politiek. Bedoelen ze eigenlijk dan niet immigranten die zich hier geïntegreerd hebben en een maatschappelijke rol willen spelen. Wat met mensen zoals misschien Di Rupo? Marie Arena? Anissa Temsamani? Fatma Pehlivan? Nahima Lanjri of Ilknur Cengiz? Mensen met ook een vreemde naam? Genoemde voorbeelden kun je moeilijk niet beschouwen als Belgen, Walen of Vlamingen. Net als Wouter hebben sommigen van hen steeds eenzelfde achtergrond gehad zonder spoor van een andere cultuur. Anderen zijn kinderen van migranten.
Mensen die ooit een andere cultuur hadden of nog steeds hebben, maar ook Belg, Waal of Vlaming geworden zijn? Zijn dat niet het soort allochtonen waar we ons altijd op focussen. En van wie we controleren of ze zich wel voldoende aangepast hebben? Waarschijnlijk zijn zo'n mensen nog altid moeilijker te vinden in de politiek net als voldoende gehandicapten en voldoende vrouwen en arbeiders van alle soorten ook. We zijn nog altijd mensen en met mensen bezig hé. Laten we ons niet blind staren op kleur. Al ben ik voorstander van veelkleurigheid overal. Ik snap dan ook niet hoe idioot bepaalde mensen kunen zijn dat ze weigeren 'getrouwd' te worden door iemand van een andere huidskleur. Gaan sommigen niet per se naar een exotisch land soms om te trouwen?
Er wordt over kleur teveel zwart-wit gedacht, mijn gedacht. Heinz, the Baron Krauss Von Espy!

en hier Van Kooten en de Bie: de groetenman en de Turk

Soms, op dagen van volmaakt en zeer scherp licht,
Waarop de dingen zo werkelijk zijn als ze maar kunnen zijn,
Vraag ik mij langzaam af
Waarom ik schoonheid toeken
Aan de dingen.

Een bloem bijvoorbeeld, heeft die schoonheid?
Is er soms schoonheid in een vrucht?
Nee: ze hebben kleur en vorm
En ze bestaan, meer niet.
Schoonheid is de naam van iets dat niet bestaat
En die ik aan de dingen geef in ruil voor het genot dat zij mij geven
Hij betekent niets.
Waarom dan zeg ik van de dingen: ze zijn mooi?

Ja, zelfs mij, die alleen van leven leeft,
Bezoeken, onzichtbaar, de leugen der mensen
Met betrekking tot de dingen,
Met betrekking tot de dingen die eenvoudigweg bestaan.

Hoe moeilijk is het jezelf te zijn en slechts het zichtbare te zien!

Fernando Pessoa.

Donderdagavond opende Raymond van het Groenewoud zijn intieme warme van melancholie vervulde show in de prachtige theaterzaal van de Vooruit met een ander citaat van deze Portugese dichter.

Raymond copyright Jeronimo

Gino Sancti was ook heel goed gisteren. Hun show We gaan nog lang niet dood - Terminaal zit enorm goed in mekaar. Die kerels zijn echte kunstenaars, het is zeker niet evident om zo'n show in mekaar te steken. Een lach en een traan. Het zijn performers, enorm goed op mekaar ingespeeld.
Het tempo zat heel goed, er goed ingevlogen wat gas terug en op tijd en stond een muzikaal intermezzo, komisch fleurig dan wel iets ingetogener als overgang naar een volgende scetch. Niet dat ik aan alles evenveel had, maar je moet het maar bedenken en doen denk ik danen toen viel Michel zijn lensdop opeens van het balkon naar beneden: kletterdekletter: oei!
Ik ben blij dat ik ze eindelijk eens gezien heb. Michel zijn madam uitte zich opeens als groupie en ging ter stond aan Frank Van Erum en Han vragen of ze hun dings wilden signeren. Ik ben vergeten mijn stylo terug te vragen wnat opeens strommde het volk toe om dings te kopen en te laten signeren. Verder vroeg San zich kuidop af of Han onder zijn lange witte onderbroek wel een onderbroek aanhad en meteen ging ze dat eens checken van vanachter. Onderwijl was Michel lustig aan het staren naar de knappe ranke grote sexy brunette die de kaartjes knipte en wiens slanke elegante schouder steeds bloter en bloter werd. 15 jaar getrouwd zijn die twee dus hé. ;-)

O ja Michel heeft zijn lensdop teruggevonden. Gelukkig.