Jeronimo's Cage of Thoughts

Hoeveel illusie, hoeveel wankel hopen
en leven ongegronder met de dag!
Meningen, onvervuld van tegenslag,
die hen met plan en al bij voorbaat slopen!

Zo doen ze een veeg bestaan aan mensen open,
woorden die wind zijn schenken ze gezag -
om één kort uur dat schatert van hun lach
met jarenlange ellende te bekopen.

Hebt geen vertrouwen in de schijn der dingen:
weet dat wij bruikleen van het leven zijn
en dat de wereld leeft van wijzigingen...

Wijzig dan inzicht en levenslijn
en hoop nog enkel op verinnigingen
waar liefde aan deel heeft. En die eeuwig zijn.

Luís Vaz de Camões, Portugal, 1524 - 1580

Het is ook duidelijk de eeuw van het correct politieke taalgebruik. Allochtoon is al zo'n dubieus gebruikt woord waarmee in enge zin migranten worden bedoeld en begrepen maar in ruime zin iederen wordt bedoeld wiens grootouders en/of ouders niet de belgische nationaliteit had. Volgens ons werk: "Als allochtoon beschouwt de dienst Emancipatiezaken iedereen die een vreemde nationaliteit heeft of iedereen met een Belgische nationaliteit die ofwel zelf in het buitenland geboren is, ofwel minstens één ouder of grootouder heeft die in het buitenland geboren werd en die zichzelf als allochtoon opgeeft" Oh, ironie, niemand van de Vlamingen hier met een ander kleurtje is bereid zichzelf op te geven als zijnde allochtoon. Dat zegt genoeg niet. Zelfs degenen die nog een "vreemde" naam hebben. Ferm stigmatiserend dus bijvoorbeeld voor adoptiekinderen die geen migrant of "vreemdeling" zijn, maar wel zo bekeken worden.
De Open VLD heet er iets op gevonden: vanaf nu wordt gesproken over nieuwe vlaming, waar is de neiuwe belg naartoe? Ook die vlag dekt de lading mijn inziens niet en is al even stigmatiserend. Ik ben ik niet nieuw, ondanks mijn nog steeds jeugdige leeftijd verdikke! Of worden mensen zoals ik en Wouter van Bellingen daarmee niet bedoeld? Onderscheiden maken, altijd moeilijk en pijnlijk.

Wat ook om te lachen was is Joske. Joske piste op mij. Het kleine zwarte fluffy koddige mormellige snooziewoozie scharminkeltje. Joske is een kado van de zus van lief van zus voor hem. Joske werd met open armen ontvangen en bij ons geïntroduceerd. Ik nam Joske op de schoot. Joske zat daar lekker rustig wat te snuffelen en te doen tot ze op mijn billen kroop, zich ontspannen onderuit liet zakken en ik het opeens warm voelde worden. Joske had geplast! Jawel, en ik had nog net aan zus gevraagd of Joske dat zou doen of niet. Joske vloog daarop in haar kooitje, waar ze van piekens gebaarde en wat koddig zat te wezen. Ik heb een zwak voor kleine lieve schattige dwergkonijntjes.

Het is ook hartstikke moeilijk om een keuze te maken voor het Brussels Festival Fantastische Film. Nu gaat dit op 15-20 minuten wandelen in verlaten marginale gebieden van het noordstation door in Tour et Taxis. Ik kan weer vrijkaarten bemachtigen voor deze editie. Vele gore films beginne pas om 22u of 24u!!! Damn...als werkende mens wordt dat slapen op den buro. Iedereen die met me mee wil, je weet me te vinden.

o ja, hoe schattig. Kennen jullie Knut al?

Sountrack for the Current Portuguese Attack:
- CAIM - Geronimo
- Linda Martini - A severa (ik ben zot van deze schitterende postrock!)
- Loto - Beat riot
- Yellow W Van - Ciente
- RAMP - How
- Da Weasel - Essencia
- Amália Rodrigues - Na Belgíca op verzoek van Fresco
- Madredeus - Alfama
- Mind da gap com Carla Moreira - Dedicatoria
- Moonspell - Nocturna

Hier zit ik dan. Thuis achter mijn pc. In het grijze natte kille Belgenlandje. Ondertussen is het een stralende zondagmorgen zoals ik ze dagelijk smeemaakte ginder. De laatste dagen in het verloren Portugese paradijs zijn voorbij gevlogen. Snel als de wind die woorden en mysterieuze boodschappen in mijn oren blies al suizend over de brokkelige middeleeuwse omwallingen.
Vanuit Proença-a-Velha, bij Idanha-a-Nova in de provincie Beira Baixa, net boven de Alentejo, was ik een 10-tal dagen te gast bij een gastvrij leuk bont gezelschap: een Kikkertje en haar moeder en twee gekke honden. The good times! The medieval times! The wanderer's paradise. No Man's Land. In the middle of nowhere...where the wind blows, the rocks are wisthling, the trees are chanting, the birds sing and the crazy dogs jump.

Kikkertje bracht me in hun oude aftandse maar heel kranige Fiat Scudo in de wijde omtrek van het Portugese hinterland (de ruwe berg en kasteel van Monsanto, Penha Garcia, het ommuurde landelijke doprje Idanha-a-Velha, de vijfhoekige donjon van Sabugal, het prachtige Sortelha waarvan we de hele omwalling beklommen, Penamacor). Zoals ik al eerder zei, vond ik het enorm leuk om met haar op te trekken. Soms zaten we gezellig te babbelen soms zaten we gewoon uren in stilte te genieten. Ook bij het ontbijt en de smakelijke diners was er plaats om te babbelen met Moeder Kikkertje en te grappen met vriend Kikker en diens broer.
Twee dagen zijn we thuis gebleven om te werken op hun uitgestrekte domein. Mijn spieren doen er eigenlijk wat zeer van, maar er werd heel wat werk verricht en het voorlopige resultaat mag er best wezen. Gelukkig had ik die afgelopen vrijdag enkele heerlijke pannekoeken binnengespeeld als ontbijt, want pas om 17u in de namiddag at ik pas iets anders. Het weer viel heel goed mee. Enkel de vrieskoude in de Serra da Estrela was een uitschieter en ook op onze tweedaagse doorheen de Alentejo via Castelo de Vide, Marvao, het Romeinse dorpmuseum Ammaia, de doodse stille verlaten witgekalte kleine straatjes vanEstremoz en Evoramonte, was schitterend. We eindigden de eerste dag in het donker in het pittoreske burchtdorpje van Monsaraz bij de Spaanse grens, al kilometers ver lag de ommuurde stad als een mysterieuze sirenen-lichtbaken te baden in de duistere nacht, achteloze bezoekers lokkend om hen onder te dompelen in de donkere sfeervolle eeuwenoude nauwe straatjes. We dineerden uitgehongerd in een leuk restaurantje waar we voor twee personen een enorme lap varkensvlees kregen, recht van het beest, mals, sappig en zoals altijd met veel look bereid. En smaken dat dat deed. Die dag hadden we als lunch slechts een typisch Portugese soep gegeten Açorda Alentejana: water, hopen look, koriander, brood, gekookt ei. En smaken dat het deed. Qua eten heb ik zeker geen honger geleden. Ook Luís en Pedro kunnen wat van koken, hun varkenskoteletten met rapen/kolengroen proef ik nog altijd en ook hun kazen at ik uitzonderlijk. Njammie zeg. De tweede dag van de tweedaagse stopten we in Evora en Portalegre en (Flor de Rosa)om dan enkele uren later lekker thuis in de zon te bekomen.
Zaterdagochtend stonden we al voor dag en dauw op en sjeede Moeder Kikkertje over de zoals altijd verlaten wegen naar de luchthaven waar ik net nog tijd had om hen een laatste kop koffie te trakteren en afscheid te nemen. De meest geslaagde en eerste internationale blogmeeting ooit! Voor herhaling vatbaar!

Soundtrack for the Current Portugese Attack:
- Nelly Furtado - all good things (come to an end)
Da Weasel - Dialectos da Ternura
- Moonspell - Everything Invaded
Cristina Branco - Se a alma te reprova
Madredeus - O Labirinto Parado
RAMP - Alone
Rui da Silva ft. Cassandra Fox- Touch me

ik ben hier enorm goed ontvangen door mijn Portugese gastvrouw, haar moeder en haar Portugese vriend pedro. En beetje later dan verwacht kwamen S. en Pedro me ophalen in de luchthaven van Lisbon. De taxi in Gent was goed op tijd, ondanks de 90 per uur wegens smog ben ik ruimschoots op tijd in Zaventem geraakt
Mijn gastvrouw is een knappe intelligente vlotte jongedame en pedro is ook een toffe gast, en heeft een audi a3 oud model 1.9tdi: het verkeer in lisbon is erger dan in brussel, er was een grote match in het Benfica-stadium waar we s'avonds laat passeerden toen we van sintra terugkwamen.
Lisbon dus niet gezien, maar we zijn meteen naar Sintra vertrokken waar we op een terrasje lekker aten en verder kennnismaakten
Dan gingen we te voet wandelen naar het kasteel op de berg. ik wist niet meer dat dat zo ver was en je eigenlijk een paar kilometer kon doorrijden met de auto tot daar. een anderhalf uur later stonden we uiteindelijk op het Moorse paleis te genieten van de wijdse uitzichten en Lisbon in de verte
Verleden Portugalreis stonden we voor een gesloten deur, nu konden we het paleis wel bezoeken
Ik heb mijn zonnekap van mijn fototoestel al gebroken verdikke (fototas viel hier in hus gisterenavond), er moet me toch altijd iets gebeuren he, verder geen schade

Ze wonen hier in een ferm klein kotteke op een enorm domein, maar trekken hier ongelofelijk goed hun plan. Om de kilte te verjagen in mijn kamer die in een gebouwtje op het domein ligt, staken we de openhaard in mijn kamer aan met als gevolg dat ik nu een gerookte haring ben lol maar het bed is goed en de drie dekens helpen wel tegen de kilte
toen ik vanochtend opstond scheen de zon al vollop en was het echt warmMijn gastvrouw heeft ontbijt voor ons gemaakt en is nu aan het douchen terwijl ik hun zotte hond soda op sleeptouw heb genomen in het uitgestrekte domein, ik heb al wat foto's getrokken natuurlijk

vandaag was ook een leuke dag, opgestaan, en dan vertrokken naar de dam in Idanha-a-Nova en dan Idanha-a-Velha (middeleeuws dorpje) bezocht en dan naar Penamacor gereden om haar foto's op te halen, iets gedronken op café en dan terug naar huis omdat Pedro en zijn broer Luís kwamen weken om bomen te rooien en hout van te hakken maar wij konden daar niets doen en het was nog maar 2u dus weer de bestelwagen (fiat scudo) in en dan naar Monsanto gereden, het meest portugese dorpje, schitterend

We hebben de berg beklommen relaxed terwijl ze me uitleg gaf en dingen vertelde en af en toe zaten we op een rots te genieten en gewoon gezellig te zitten, en dan de hele kasteelomwalling rondgewandeld, je ziet daar verdikke tientallen kilometers ver!!!!

op de terugweg bij de hollandse josé binnengesprongen die een heel huisje uit hout heef gebouwd en toen maakten we thuis eten, pedro zijn broer Luís bakte de varkenskoletten van hun eigen varkens, wijn van eigen kweek enzo en we hebben heel lekker gegeten

morgen naar Pena Garcia, nu wat relaxen , het is fris buiten 10 graden en ik heb koud!! lol hier brandt de kachel in het onooglijk kleine livingetje
Het zijn allemaal ferm leuke en gastvrije mensen, en kikkertje is een enorm aangename persoon om mee op te trekken, ik kan me geen betere gids of tripgezellin indenken! als het zo verder gaat, is mijn vakantie hier zeker geslaagd
pedro en luís zijn harde werkers, en intelligent ook, het was heel leuk om met hen buiten aan het fornuisje te koken en te eten aan het kleine tafeltje de sterrenhemel is hier fantastisch en de twee honden zo gek als wat, ik moet constant langs Soda passeren en constant legt ze haar bal voor mijn voeten, niet te doen...
ze steelt ook mijn eten in mijn hand als ik even niet oplet en mijn croissant te laag hou lol
nu nog wat foto's op flickr zetten en relaxen voor we gaan slapen

Belgacom by Jeronimo

Zondag 11 maart kon je een interview horen op Radio1 over bloggen met Tom De Bruyne en Clo Willaerts. Toch wel interessant om eens een kwartiertje voor uit te trekken. Luisteren kon ik die ochtend niet naar de radio, tenzij naar deze meneer ook al op radio 1, mijn favoriete zender.

Dat ik hem op het onooglijk vroege uur van 8u10 al in de ether hoorde, kwam door mijn liefdadigheid. Ik ben een sympathieke kerel zo zegt mij men. Wanneer de nood het hoogst is, spring ik dan ook bij waar ik kan. Nobel van me niet? Zo maar mijn kostbare slaap laten op de bijna enige weekdag waar ik zou kunnen uitslapen? Ik ontving telefonisch een noodkreet per gsm van een bloggertje. Die had een gehandicapte vriend helpen zoeken naar een nieuw onderkomen. Zijn inboedel werd die zondag verhuisd van het ene huis naar het andere huis en ze hadden echt wel mankracht tekort. Zaterdagavond besloot ik dan toch maar mijn heerlijke zondag op te offeren om mijn handen uit de mouw te werken en mijn vege lijf uit de naad. Eens men een beroep moet doen op bloggers en er geen voldoende real-life-vrienden of kennissen noch familie beschikbaar zijn, is dat echt wel een noodkreet mijn inziens en dus racete ik over de ochtendglorende straten naar het hart van Vlaanderen. Even aaik aaike doen met haar schat van een dochter (miljaar mijn vader-instinct bestaat toch? :s). Camion inlanden, naar daar rijden, uitladen, terugrijden, tweede camion inladen en toen was het al 13u en vertrok ik huiswaarts, half kapot. Ondertussen was er al andere hulp opgedaagd. Op ons vers van de pers aangelegde zonneterras zette ik me te eten. Met gesloten ogen liet ik de warmte binnen glijden. De stralen mijn gelaat koestren en mijn gedachten zinderen in de zon. Ik sleurde een tuinstoel van onder het stof, zette een vergeten zonnenbril van mijn moeder op mijn neus en dommele onder begeleiding van het verleidingsspel van de duiven in onze gesnoeide zilverberken in om weg te zeilen naar het land van waar de wolken komen.

Donderdag, 'sochtends in de vroegte komt een taxi mij ophalen om me naar de luchthaven te brengen. Ik check in bij Virgin Express die me naar Lissabon zal brengen. daar wacht mijn gezelschap mij op en trek ik de komende dagen vanuit de streek rond Castelo Branco in het wijdse ronde.

Ik zal de Bwards missen, maar helaas. prioriteiten.

I travel to live, and I live to travel the paths far beyond my thoughts and mind. I am the wanderer of my shores, the globetrekker of my boundaries. I discover untrodden paths of my soul and step where no-one has gone before. My treasure, I will find in the vaste lands out of reach of my Eyes.
Once...

Mijn zoektermen leveren me nogal eens rare dingen op. Velen zijn precies op zoek Lien van de Kelder haar borsten, naaktfoto's van Marie Vinck en sexfilmpje met Anneleen Liegeois (u weet wel die aflevering van Wittekerke). Stefanie PLanckaert is gelukkig al maanden verdwenen uit mijn zoekwoorden, maar nu komt de laatste dagen Phoebe Cates opduiken. En ik herinner me opeens dit.
Verder was ik gisteren onder indruk van de Canvas-reportage met Lieve Blanquaert over die Roma-jongen.
Nu ga ik geld tanken en mijn rekening spijzen, zodat ik mijn enorme uitgaven kan betalen op mijn voorjaarstrip.
Wat een idioten. Don't they know I have a plain to catch??

Soundtrack for the Current Attack:
Napalm Death: Smear Campaign (2006): absolute grindcore!!!

Brussel-Noord station by Jeronimo

Tell me baby, what's your story? Een zin die ik ik me steeds weer opnieuw stel. Op de bus wanneer ik compleet slaapdronken ogenschijnlijk volledig apathisch de medepassagiers bestudeer die even dromerig naar hun reflectie in het raam zitten te kijken dan wel ergens in het ijle staren boven de ooglijn van de andere passagiers. Alsof de grote waarheid daar te vinden is. Wat is hun verhaal, achter de trieste blik, die mysterieuze glimlach, die natte ogen, die lichte zucht die ontsnapt tussen twee lippen die een kus vormden en omdat weer te verstijven, verschrikt omdat ze zich geopenbaard hebben.

Een zin die mij ook soms bij tijd en stond gesteld wordt.
Zou het kunnen dat iemand voelt en beseft wat ik voel en of besef? Zijn mensen bewust van hun omgeving, hun constellatie, hun context in het algemeen. Hun zichtbaar gemijmer gedroom, hun onbewust geuitte verlangens, melancholie en hunkering. Hun pijn, verdriet en zorgen?

Ik weet niet goed of ik wel een verhaal heb, al is dat nonsens natuurlijk, iedereen heeft een verhaal, klein, menselijk, dagdagelijks gewoon en toch weer uniek en authentiek.
Zoals jou woorden mij aanspreken, voel jij je misschien ook aangesproken door mijn woorden en gedachten, herinneringen aan een vervlogen toekomst. Watervallen van emoties, opgewekt door kleine woorden en grootste dromen, raakt. Diep.
Soms voel ik een soort van verbondenheid, verwantschap. Alsof ik weet wat jou bezighoudt, wat je gevangen houdt, wat je kwetst en wat je blij maakt. Wat je doet dansen, lachen, springen, duiken, vallen huilen, schreeuwen.
Wat je roert, wat je beroert, wat je razend maakt, je doet zweven, je doet stormen en je doet bedaren. Welke sterren je doet schitteren. Waar je naar streeft. Die vervlogen toekomst, het gebroken verleden.

Jij, zover weg en tegelijk zo dicht bij. Zo abstract en toch concreet.
Jij, wat schuilt daar achter je mysterieuze glimlach, die speelse blik vol amusement. Die dromerige trekken rond je mond en die warme gloed in je gelaat. Ze vertellen je verhaal. Ze openen je ziel. Een puzzel. Een onontwaarbaar kluwen. Intrigerend. Boeiend. Treffend. Een waarheid van jou verbonden met die waarheid van mij.
Zo hou je mijn aandacht, ben ik op mijn qui-vive, want als jij je zo openbaart aan mij, hoe openbaar ik mezelf dan ten opzichte van jou.
Gesloten boeken. Zielen die de sleutel hebben om voorbij de regels te lezen. Een fijngevoelig zesde zintuig dat zichtbaar maakt wat diep onder het spiegelende oppervlak ligt. Die harten veroveren, het innerlijk blank leggen zonder scalpel. Je emoties ontleden je persoonlijkheid analyseren. Empathisch, meegaand, compasievol, begrijpend, troostend met er zijn, daar ver weg, er zijn hier dichtbij. Die draad, zo tenger gesponnen. Die ons twijfelend verbindt. Breekt algauw. Schelpen sluiten zich. Parels verzweglen in de zwarte diepte. Waterdruppels ketsen af en glijden naar beneden, spatten te pletter in duizend scherven. Ik huil verdroogde tranen, jij slaakt verstomde kreten. Mijlenver van mekaar verwijderd werdene we nooit een in de dimensie van onze gedeelde smart en gemoed. Onbekend onbemind, slecht vergeten woorden in de poel van de virtualiteit.

I seek. I search. I find. I can't stay. I can't hold. I always lose.

Youtube My Space and I'll Google Your Yahoo!

Zo'n t-shirt droeg Bart op de blogmeeting te Leuven.
Pas toen ik de filmpjes nog eens bekeek, besefte ik plots wat hij bedoelde met: it's dirty talk. Die geeks toch hé.

Wat een ochtend. Mijn eerste wekker liep af zonder gevolg. Na 6 minuten omdat ik dat zo getimed heb liet mijn gsm zich krijsend horen. Met een simpele druk op de knop legde ik hem het zwijgen op terwijl ik me afvroeg: tiens heeft mijn wekker zich al geroerd, niet gehoord...zo groggy was ik en toen draaide ik me weer om waarop ik ergens tussen droom en werkelijkheid vertoevend de secretaresse die nu onze secretaresse niet meer is, me hoorde aanporren: allez jeronimo komaan het zijt al te laat ge moet nu meekomen. En toen draaide ik me nog eens om omdat ik geen zin had en toen stond ik op omdat ik opeens besefte dat ik na 8u amper nog een bus had naar het station...jaja zo goed is de dienstregeling van De Lijn, gisterenavond had ik al geen bus tussen 18u15 en 18u45 verdomme, bovendien vertrekken de 2 lijnen in mijn richting nu van verschillende kanten van het station...en deze ochtend nam ik om 8u19 de trein van 7u43...dat is kunnen hé. Ik zou mij eens zo moeten gedragen op het werk!

Koffie...het zwarte goud dat El Dorado schept.Ik begin bijna in actie-modus te komen. Ik ga er toch even tegenaan vandaag. Deadline is het einde van de werkdag. have fun. Ondertussen ben ik nog altijd even zot van dit liedje.
Voor de dames heb ik nog deze filmtip: Little Children.

Daarnet was de zus van lief van zus in terzake. Rheen: band rond een singer-songwriter Hannelore Bedert. Over dialect in de Vlaamsche popmuziek. Ze kan ze op 11 maart om 21 u gratis zien in Het Gouden Hoofd. Hopelijk blijft dat zitten in under Muhheheheuhen.

addendum
Ik krig af en toe fanmail. Jullie waarschijnlijk ook. Ik heb het niet over die idioten die jullie het beste wensen in jullie shoutbox. Ik heb het over die idioten die u idolatreren. U overladen met loftuigingen, natte dromen krijgen bij het fantaseren over jou. Mijn grootste Groupie Dolle Beefcake raakt compleet buiten zinnen als 'm ook maar mijn naam leest, hoort, typet of denkt. Rare jongens die verantwerpste westvlamingen. En nee ik kom niet naar de BWARDS. Ik kan niet. Ik zit dan ergens ver weg op punt om terug te komen, maar helaas een dag te laat. Tot zover dit stukje stalk-nieuws.

Jumpen by Jeronimo

Met tussenpozen van enkele uren zit ik hier weer te typen achter mijn pc in het West-Vlaamse gehucht ergens in 't zuiden. Aan het typen. Niet aan het spreken via het spraakherkenningssysteem dat ik gisterenavond zoals alle andere bloggers heb gekregen op de fameuze blogmeet in Leuven.

Ik tsjoolde al van de vrijdagavond rond in de stad waar ik jaren mijn broek achter mijn bureau versleet in tijden dat internet nog voor de kleine massa geeks was en toen e-mail nog een soort metalen grondstof voor kookpotten was. Integenstelling tot mijn vlotte race van de ochtend, schoof ik anderhalf uur in de file aan vanaf het illustere moment dat ik uit de garage van mijn gebouw reed in Brussel tot de parking achter het station in Leuven. Zonder lyrische momenten helaas dit keer. Behalve de brunette die van op de passagierszetel twee maal vrij nadrukkelijk naar me keek toen de mini van haar chauffeur me in de file meermaals passeerde.

Al snel kreeg ik mijn gracieuze gastvrouw in het ootje die al wortelschietend stond te avonddromen bij het Oorlogsmonument. Ik moest even stoom afblazen. Had bijna kramp gekregen aan de wreef van mijn rechtervoet van constant mijn koppeling en gaspedaal afwisselend beheerst in te drukken dan wel te lossen.Woordenvloeden stroomden uit mijn groggy brein, al dan niet ter zake doend gebazel liet ik op haar onschuldige oortjes los, maar het gaf niet zei ze glimlachend.

Omdat ik niet wou onderdoen voor defilledie ooit beweerde een grote pizza verorberd te hebben bestelde ik me maar een grote veggie-pizza. Achteraf gezien moet ik zeggen dat ik dacht dat mijn ogen groter waren dan mijn buik (wat op zich misschien ook wel al zo is), maar ik bracht het er redelijk goed vanaf. De knappe dienster liet ik ook het wisselgeld houden en even later zat ik in de College-cocktailbar te nippen van een lekkere non-alcoholische cocktail.
Geen avond Leuven zonder de Villa Ernesto zei mijn gastvrouw, en vanop het balkon keken we toe hoe de mannen rond de vrouwen hun gat draaien en de vrouwen mannen probeerden te versieren door met hun gat te draaien. Hilarisch en pathetisch tegelijk. Wat een overacting in social pathetic behaviour zeg.

Enkele tientallen pindanoten in de Carlisle later, blies ik mijn normaal zelfopblazend luchtmatrasje vol en legde ik me te grollen om langzaam te ontwaken na een stormachtige nacht.

Carnavalstoeten in Leuven het is me wat. Maar ik heb dan toch een wafel gevangen, voor al die graaiende kinderen rondom mij. ha!

Wachtend op de bus stapte er opeens een Klein glinsterogend konijn af. In die 3 jaar waarin ik haar niet meer live gezien had, bleek ze nog geen haar veranderd. Ik besefte dat ik laat aan was. Zij kwam al toe, terwijl ik nog moest vertrekken om later terug te komen.

Het was goed. Het was zellig en leuk. Behalve het eten, ik heb al betere volovon mé frieten g'et'n. Onder in vloed daarvan sta ik tussen de geeks op een filmpje van twee halfgaar gestoofde pipo's te wiebelen en te bazelen in mijn proper West-Vlaams.

The usual suspects zijn er altijd bij en ik had dan ook redelijk veel klappinge. En op deze bekende fotomens kan ik eindelijk een gezicht plakken, heu tronie...
Een dikke pluim (al dan niet in haar gat (sic)) aan de meest sexy bijna illegaal blonde sexy Yabbie en Goya 2 komma 9.

Nagekaart werd er gaan in de wentelsteeg ofzoieten op de vismarkt.

Altijd leuk om met deze kerel even een praatje te slaan bij een sigaretje.

Lapin McAdam bezorgde me uiteindelijk toch nog een echte asfaltkonijn-energydrink. Ik vreesde daarvan te wippen gelijk een konijn dus heb ik het maar niet opgedronken. Veel gewip was er niet te doen die avond trouwens, ondanks de aanwezigheid van drie konijnen.
Een ander filmverslag heeft Maarten Schenk gemaakt. Ik ben erin geluisd door deze meneer, zeker weten!!!

Ieper jeronimo

De rit ging vlot deze ochtend. Ondanks mijn niet zo goeie nachtrust rolde ik kort nadat mijn gsm afging toch uit mijn bed. Een half uur later laadde ik mijn auto en hup daar sjeesde ik tot mijn verbazing fileloos tot in Koekelberg. Ik weet niet waar mijn gedachten zaten. Gefocussed op de auto's ver voor mij, de rood-oranje gekleurde horizon, het groeiend ochtendgloren. Ik was overal en nergens. Steeds maar onderweg. Reilend en zeilend. Van heinde en verre naar hier en nu, verleden en toekomst. Dicht bij jou ver van die. Samen en apart alleen verenigd in gedachten. Stapvoets aan 140km/u schreden we dichter op de gloeiende wolkjes in de diepblauwe lucht. Vlinderige lippen spraken boekdelen aan lyrische hoffelijkheden, fluisterende woorden liefkoosden mijn gretige oren. Klopped danste mijn hart op het ritme van je dans. Mijn tong proefde je warmte. Je zoute huid zo zoet als viervruchtenconfituur. Rood kleurde de waas voor mijn ogen en ik moest even hard op de rem.

Enkel in de Leopold II-tunnel was het aanschuiven. Vlotjes parkeerde ik mijn auto ergens in de garage van mijn gebouw en klokte ik af op 8u15. Amper 45 minuten Gent-Brussel. Koffie ging ik tanken waar die al gezet was. Mijn ex-collega was er ook al, stak meteen een monoloog af. Ik begin haar monologen te missen. Ik mis haar helemaal zelfs. voor de te lachen zeg ik dat het wel wennen is tegen andere collega's. Het is me wat te rustig in mijn bureau. Maar ik haar moest stilleggen, moet ik nu moeite doen om geluid uit mijn nieuwe buromate te krijgen. Grollen en dollen kan ik gelukkig nog met Panda doen. Maar alles went. Uiteindelijk, al bij al valt het wel mee de nieuwe structuur en ik ben zoals altijd een van de weinige die heel he gebouw afloopt om bij mijn ex-collega's nog eens binnen te springen. Anderen zie je nooit. Die zitten daar te kniezen in hun stofferig bureau verbaasd dat ze niemand meer zien. Eénrichtingsverkeer werkt enkel in de wegcode.
Vanavond ga ik uit in Leuven. Morgenavond is er de fameuze blogmeeting.
Samen met mijn pa ben ik al de hele tijd aan het mailen over deze twee cameras. de Leica DMC D lux 3 en de Nikon P5000. Pa heeft een nikon D200 en ik een Nikon D70. Hij wil een geavanceerde prosumer compact als back u voor zijn D200 met excellente beeldkwaliteit en manuale instellingen. Ik wil een goeie compact die ik overal kan meesleuren ter wereld waar een grote spiegelreflex letterlijk teveel in de kijker loopt en te onhandig is om constant mee rond je nek te tsjolen.
We zien wel wat er uit de bus komt.

Ook waar ik dit jaar ergens op deze globe zal trotten. Al heb ik wel al een idee. Al wordt het moeilijk om een geschikte reisgenoot te vinden. Tot nu twee twee serieuze kandidaten gehad. De eerste is misschien toch wat te oud ondanks heel ehl sympathiek mens, de tweede kan niet lang genoeg en in een voor mij moeilijker periode. Ik besliste dan maar haar tijd niet langer te verspillen.