Jeronimo's Cage of Thoughts

Geachte genodigden. Menigeen likt al sinds vanochtend zijn vingers af bij het kwijlend bekijken van allerlei duistere nachtelijke activiteiten die heden avond op de brandstapel staan. Ware het niet dat ik gisteren op de redactievergadering in den irish pub al werd geconfronteerd met stofwebben van eeuwen oud vol dito spinnen - evenwel, ik geef toe dat ik dacht, amaai die zijn er vroeg bij - en heden ochtend bij het gloren van de zon op de trein met enkele lelijke oude wijven gesminkt en verkleed als prachtige pompoenheksjes en verder op de trein in het metrogazetje met de wederom afschuwleijke tv-programmatie rond dit thema. Anders ik zou niet geweten hebben dat Hallow's Eve 2nite is. tonight is the nightbite. NIet da tik mijn tanden denk te zetten in het malse ranke sappige fluwelen halsje met zowel sensueel kloppende aders van de een of andere gewillige deerne die zich volledig aan me overgeeft. (Soms droom ik een beetje te hard denk ik). Wat heeft een duistere verloren ziel trouwens verder da zijn dromen? Dromen als eenzame sterren in den donk'ren gesluierede nachte. waar kreten oneindig echoën tegen de kaalheid der verlatenheid? Waar stervende zielen weeklagen in ondraaglijke Weltschmerz? Voor altijd verloren?
Maar er is hoop. NIet alleen heden ochtend in de tot op dat moment onberispelik witte pot. Maar ook in het leven. Daar hou i me aanvast? Immers sinds die nacht in de bergen in Bolivia weet ik dat mijn tijd nog lang niet rijp is. Edoch later ooit meer daarover. Met al die halloween idiotie die gelukkig aan me voorbij gaat, maar ik veronderstel dat de commerce al weer op volle toeren draait behalve in mijn onmiddellijke omgeving, laat ik daar maar even van uit gaan, bedenk ik da tik nog wat liedjes ga vergelijken. U kent allen wel de song "the Phantom of the Opera". Ewel kijkt ende luistert, gij allen, want dit is mijn lijstje dat voor u en allen wordt vergoten op de blog.

We bijten de spits af met de song uit 1980 van Iron Maiden "the phantom of the opera.
De rockromantische toer gaan we op met Sarah Brightman en Steve Harley.
Ook de versie van Nightwish is ene om je vingers van af te likken.
Sarah brightman deed het ook nog eens met Antonio Banderas in een magisch orchestraal kleedje.
Haar bekendste versie is natuurlijk die met Michael Crawford, hier met "the music of the night". Ik ben een fan!
De powermetal band HolyHell maakte een Lederhosenversie met Manowar-zanger Eric Adams.
Ook Iced Earth maakte een song over het spook van de opera. Wat een killer-rock-song maat!!! awesome!
Uiteraard mag ik de gothicpioneers van Lacrimosa niet vergeten.
Last but not least, ben ik een enorme fan van de versie van Dreams of Sanity, indertijd met de fantastische zangeres Sara Schleret en gastzanger Tilo Wolff van jawel Lacrimosa.
Voila dit was het zo wat van leuke versies. Enjoy the music of the Night.

center>

De avonturen van mezelf in het bolhoedenland lees je hier natuurlijk.

De afgelopen dagen voelde ik me wat dubbel. Niet dat ik in een zwart gat terecht was gekomen, maar het voelde toch niet echt comfortabel aan. Het is altijd afkicken naar zo'n reis in een overdonderend wijds landschap. Zeker als je hier in het grijze koude België aankomt en wanneer ook nog eens blijkt dat je van de eerste seconde alweer aangepast bent en in het ritme zit. Mijn engelengeduld dat ik op reis altijd kan opbrengen, slaat hier bij het minste geringste om in ergernis wegens te trage chauffeurs op de weg, te lang rood licht, te trage kassiersters enzovoort. Maar aan de andere kant snakte ik naar drukte, naar entertainment naar leven in de brouwerij. Morgen is het mijn eerste werkdag en straks vertrek ik meteen naar Gent. Nadat ik mijn foto's op twee memorysticks gezet heb. Momenteel zijn de foto's aan het copiëren dus type ik maar aan dit stukje tekst.
Met dit winteruur kon ik uitslapen van morgen en daar na ging het meteen richting nieuwe stulpje van de kleine zus. Zaterdag had ik al mee geholpen om al die IKEA-dozen naar boven te sleuren, drie hoog en vandaag was het uitpaken en in mekaar vijzen geblazen. Pa zette zich aan haar livingkastje dat eigenlijk bureaumateriaal was en uitzonderlijk stevig naar Ikeanormen. Wij zetten ons aan de stevige stoelen en de uitklapbare tafel en de ondertellen voor de kastjes. De uren gingen rap voorbij en alles lukte wonderwel vrij vlot. dat geeft op!
Opeens stonden broer en lief voor de deur en we biemden zus en lief ook nog op. ma was er al een tijdje om a het karton en plastiek in haar auto te laden. we besloten dan maar met zijn allen gezellig te gaan chinezen. Genieten was dat wel. Donderdag geef ik een presentatie met een selectie van mijn foto's en verhalen. Ik heb nog veel werk voor de boeg.

We gaan er uit met deze prachtige Sleepy Shores van Johnny Pearson. Inderdaad, daarnet gehoord in Funiculi Funicula op radio 2.

UPDATE:Deze maandagmorgen en eerste werkdag begon goed in die zin dat ik redelijk op tijd wakker was en uit bed en dat ik mijn auto kon parkeren op een vrij gekomen plaatsje op mijn parking ipv langs de straat waar ik nooit betaal en dan het risico loop om op de bon te vliegen, aan de andere kant moest ik 10 minuten staan wachten op de bus maar haalde ik redelijk op tijd de trein die ik van plan was te nemen. Ik had ruim 100 mails in mijn werkmailbox en veel daarvan vielen tegen. Ik heb nog maar een fractie geopend en bekeken. Nieuwsbrieven vliegen de prullenbak in. Verder ergeren kletsende collega's me, bij anderen hou ik zelf de koffieklets. Ja ik overleef deze maandag toch nog wel waarschijnlijk.

Ondertussen staat er al weer een dagje van mijn reisverslag online. U leest toch ook?

Veel te vertellen heb ik niet. Er gebeurt hier niets. Het is verbazingwekkend hoe ik van de eerste seconde op Belgische bodem terug ben aangepast. Geen slapeloosheid ook niet. Al was den darmtransit daarnet voor het eerst niet in orde. Maar dan kan aan de sterke koffei gelegen hebben. In Bolivia schenken ze enkel slechte oploskoffie die ze in de betere ontbijthuisjes hoogstens even stomen als espresso. Ik hou me maar onledig met het surfen op het web, het lezen van jullie al even nietszeggende blogjes en het schrijven van mijn nog veelminderzeggend blogje. Fotootjes bekijken daarentegen zorgt voor minutenlange dagdromen. mijmerdemijermdemijer.
Klusjes hier en daar. Gisteren gaan schilderen bij de kleine zus. Dagelijks binnenspringen bij de slager waar de lever het blijkbaar goed doet. ik begin me zowaar al te ergren aan de trage kassiersters van de plaatselijke Delhaize. Wat een schril contrast met de steden, waar ik me sowieso ook erger. Al ehb ik hier op den buiten wel tijd. Veel tijd. Tijd die ik niet nuttig gebruik, tenzij dan om de post-itjes van mijn ma af te checken bij de uitvoering van de daarin opgelegde taken. Voor ik het vergeet, medl ik jullie dat het begin van mijn reisverslag al online staat. Het is te hopen dat er later meer volgt hé. Ook bij het project kijk ik voorlopig de kat uit de boom. Ik zit lang nog niet in Gent, maar mijn eerste concert komt eraan. Nu zaterdag in de Kortrijkse schouwburg komt Raymond met harmonie Crescendo uit Bissegem. Als ik me niet vergis heeft minder kleine zus daar ooit nog in mee gespeeld of nu nog: ik heb het net geckeckt ze speelt daar nu nog steeds in. Komt zien, gij allen.
Al die muzikale projecten bij ons thuis ;-)
Ik ga de soep opwarmen in de microgolf en wat eten ze.

Daarnet ging de bel. Wat zag ik toen ik de deur open deed?
Jawel, mijn langverwachte bagage die gisteren niet met onze vlucht vanuit London Heathrow was meegekomen. Na twee dagen vliegen en wachten en vertragingen - reizen met het vliegtuig is erger dan met de trein, vooral met American Airlines - waren we thuis zonder bagage, maar dat kon ons niet veel meer schelen. Onze tickets waren niet geldig zonder flight coupon, die we moesten afhalen aan de desk van British Airways. American Airlines had onze vlucht niet doorgeboekt zekers? Aangezien we de tickets wel konden gebruiken voor American had niemand er op gelet. Dus arriveerden we pas twee vluchten later in Zaventem. De 5 pond schadevergoeding van British Airways besteedde ik goed aan een broodje tonijn en een cola. Ik ga moeten afkicken van de frisdrank denk ik en van de frieten.
Alles ligt ondertussen bij de vuile was en de nep-cd's die ik kocht zien er nog ongeschonden uit. Ik zal die later eens testen. Ik wou jullie na al die lange tijd toch eens iets laten weten. Velen hebben mijn fantastische belevenissen kunnen volgen via email, misschien blog ik er wel over via een heus reisverslag met foto's. Honderden foto's heb ik. Wat en onbeschrijfelijk land is Bolivia. Zoveel impressies zoveel ervaringen opgedaan. Ongelofelijk veel chance met het weer als we de gidsen mochten geloven die ons 7 dagen lang met drie jeeps doorheen de bergwoestijnen en de salar de Uyuni hebben geloodst. Zonnebrand en ijzige wind tegelijk. Schrale hutjes om in te slapen, heerlijk eten die de kokkin voor ons bereidde. De vieze vuile steden met toch hu warme volkse charme, zeker in Sucre met de nachtenlange marsen van dansende groepen en orkesten die om het hardst op hun instrumenten bliezen. De onmetelijke uitzichten op de altiplano met bergen en vulkanen, tientallen lagunas met flaminco's, velden vol lamas, alpaca's, vicuñas en hier en daar een viscacha en het indrukwekkende Lapaz zelf met de hevige afdaling per mountainbike van de Death Road "downhill madness" (de organisatie maakte een cd met filmjes en foto's va nonze afdaling). Deze week wordt ferm nagenieten. Straks komt mijn maat op bezoek. Ondanks dat ik deze nacht 12 uur heb geslapen zit het nog strak in mijn kleren zeg. Pieuw. Groggy ben ik al de hele dag. De muziek van An Pierlé en Yevguebni hielpen me er al door, net als de vele mailtjes die ik mocht ontvangen.Meer volgt later. Enjoy the night dudes!

- Alborada is een Peruviaanse band die oude incaliederen interpreteert, we werden bijna hoorndol in de jeep waar deze muziek constant werd gedraaid, maar ik kocht op de markt in Copacabana een "edición especial" van deze groep. Dit is één van hun hun meest bekende nummers: ananau. Laat je meezweven op de tonen van vergane antieke culturen.

- Mägo de Oz: ik kocht ook een driedubbelaar van deze folkmetaljongens uit Zuid-Amerika, net als een cd van Nelly Furtado, hier met "no hay igual" (reggaeton) en de nieuwe van Nightwish, hoewel de binnenkant van die cd een tracklist van een andere cd bevat, dat zal wat geven denk ik haha! Enjoy the music!