Jeronimo's Cage of Thoughts

Het zit me niet mee.
Ik wil niet klagen. Ik wil niet zagen. Maar soms moet een mens eens ventileren. De enen gaan zich bezatten, maar dat kan ik niet doen wegens alcoholallergie. De anderen kloppen hun vrouw af, maar er lopen campagnes die vinden dat dat niet kan en ik heb geen vrouw en als ik er een had zou ik er niet op kloppen. Als ik zo de drang zou hebben om er op te kloppen dan zou het een veeg teken aan de wand zijn en mijn geduld kennende zou ze al eerst met haar klikken en klakken buiten geschopt zijn. Figuurlijk, want schoppen is ook geweld. Nog anderen kruipen op hun vrouw. Ook dit ligt niet ieder moment in mijn mogelijkheden. Wat doet een mens dan? Ewel ja, juist, zijn kas opvreten hé.
Kannibalen dat we zijn. Ik geniet desavonds als de rust in de straten en mijn hoofd bijna is wedergekeerd van een in Miami gekocht sigaretje. Maar soms is het niet genieten. Soms ben ik niet te genieten. De wereld en het leven doen er alles aan om mij uit mijn humeur te krijgen.

Al twee dagen op rij vertrek ik vroeger van het werk omdat ik een afspraak heb. Maandag: trein afgeschaft. vertraging alhier en alginder. Afspraak gecancelled. Dinsdag, my lucky day: trein afgeschaft. Gelukkig stond die van tien minuten erder nog op de sporen en bleef 'm ook nog ruim 10 minute staan. Uiteindelijk raakte 'm tot in Brussel-Zuid, waar 'm nog eens tien minuten bleef sakkeren. de lul. wat is dat met de NMBS? Ik hou mijn hart vast voor mijn afspraak van dezen avond. Die van gisterenavond heb ik gehaald met 20 minuten vertraging en de persoon in kwestie was al ruim 40 minuten eerder paraat. het zit een mens soms niet mee.
Het zorgt ook voor pitttoreske fresco's op de plee. Edoch daarover treed ik niet verder in detail. Deels omdat dit ook deels fictief is allemaal.
ik ben sterk. Ik laat me niet vlug uit het lood slaan. Maar toen gisteren mijn pc geen kick gaf toen ik mijn pasgekochte externe lacie harde schijf aansloot, dan kreeg ik het. Ik kon me nog net inhouden om er niet op te kloppen of te slaan, beet op mijn tanden en herstarrtte het spel ettelijke keren zonder resultaat. Deze ochtend op het werk was het eerste wat ik deed de harde schijf aansluiten op de laptop van het werk. Rarara: het wekte warempel. Dus dezen avond nog eens bij mij thuis proberen. Aan de USB-poorten zou het toch niet mogen liggen denk ik. Na mijn afspraak van dezen avond moet ik ook nog winkelen. Koken. Ik kook de laatst tijd veel. Ik heb de laatste tijd ook al enkel keren voor een dame gekookt. De liefde van een vrouw gaat door de maag, fluisterde een heel lieve dame me ooit in het oor lang nadat we van tafel waren gegaan en genoten van een zalig nachtelijk dessert.
Dat zal wel, ik kook immers heel lekker. Maar goed, vlugge simpele dingen, dat moet niet veel zaaks zijn om lekker te zijn niet waar!

We own the nightand its beings and we hold the hammer high!

Ondertussen werkt mijn hardrive als bij wonder en draait hij nu om 55 gig over te zetten van mijn C naar de F-schijf...'tzal hier nog wat uren duren denk ik...
Gelukkig spelen ze eindelijk iets op dienen vorten TV: the edukators!

Hedenmiddag op de frigo op het werk een A4'tje met opschrift "Dank aan degene die onze fles fruitsap heeft gepikt, wij wensen u een dagenlange diarree toe".
Volgens mij klagen ze dus niet dat er iets werd gepikt. Ze danken de dief. Ze wensen hem ook dagenlange diarree toe. Waarschijnlijk was dat fruitsap al zo lang over tijd dat er van drinken hoogstwaarschijnlijk de baggering der darmkanalen tot gevolg zou hebben. Ze danken de dief omdat ze dat nu niet zelf moeten weggieten en het leeggoed wegbrengen. Ze danken de dief ook, omdat ze de boodschap op de frigo indachtig waren: "als ik te lang blijf zitten, begin ik te stinken". Dat zouden ze best eens op enkele bureaus hangen ook. Doch dit geheel ter zijde. Er komen drukke tijden aan. Volgende zaterdag: wintercocktail.

De immozoektocht gaat gezapig voort, zoveel mogelijk rondkijken om een idee te krijgen over prijs en kwaliteit. Verder een aangetekend schrijven naar mijn nieuwe huisbaas gestuurd dat zijn opzeg onwettig is. Ik ben beleefd gebleven, maar heel zakelijk en wil geen conflict. Ik wijs op mijn wettelijke rechten en hoop dat hij daar begrip voor heeft.

Ik had gedacht lang te kunnen nagenieten van de vrijdagnacht, maar mijn kop zit overvol zaken waar ik me mee bezig hou. Het een al leuker dan het ander. Toch was de ontspanning zo welkom en deugddoend. Fijn. Gotan Project's Lunático blijkt de perfecte soundtrack voor bepaalde gymanastische dingen des avonds.
Wie Angelina Jolie haar tetten in 3D wil zien moet naar Beowulf gaan kijken.

Aaarggh, heel mijn humeur is naar de knoppen...mijn halve dag congé ingetrokken, andere afspraken gemaakt, vroeg naar huis met de trein die verdomme in Brussle-Zuid even wegrolde , herstartte gelijk een choke, bleef bollen zonder kracht te heben, de machinist leek constant de motor in gang te krijgen maar meer dan wat gezoem kreeg 'm er niet uit en ondertussen was de trein van de perrons...uiteindelijk kregen ze de locomotief weer aan de praat en kwamen we met een half uur vertraging in het station van Gent aan, waar ik mijn afspraak moest afbellen. Ik ben nu een beetje ferm gehumeurd...zou er iets om te lachen zijn op tv straks?

prequel

Wie zei er ook alweer dat metalheads geen gevoel voor humor hadden? Dit moet wel eens van de meest funny metalvideo's allertijden zijn. Natuurlijk van mijn all time heroes Iron Maiden met Holy Smoke.

Ik val maar meteen met de deur in huis. Het is een week vol stress. Stress, ik neem dat woord niet graag in de mond, maar ik ben toch redelijk gefocussed, determined zo u wil. Mijn hoofd draait net niet zot, eigenlijk helemaal niet, want ik placht mezelf als stressbestendige uit te roepen, maar niettemin, mijn rikketik doet het soms anders aanvoelen. Met veel dingen tegelijk bezig. Constant telefoneren, de laatste tijd weer ruim 100 mails per dag als het er niet meer zijn, gmail is echt een chatbox soms, daar ben ik een avondje zoet mee, afspraken maken, bezoeken afleggen, evalueren, noteren, bestuderen, in een iets andere volgorde allemaal.
Boodschappen doen, rondhossen van het een naar het ander, wil je me geloven als ik zeg dat ik het zelfs al aan mijn benen voel al dat rondstappen aan mijn ijl tempo?
Ondertussen heb ik hier in Brussel in de mediamarkt een Lacie desktop hard disk gekocht van 500 gigabyte USB 2.0, niet de designversie maar een zwarte doos die past bij mijn zwarte zieltje computerkast. Ik denk dat ik daar al mee toekom voor een tijdje. laat ons hopen.
Zonder hoop geen leven en ook geen stinkende riolen.
Het andere wat me bezighoudt is, nee niet de liefde, of ja misschien toch een beetje, een mens blijft hopen zoals ik al zei op het onverwachte en hetgeen er niet zit aan te komen, de immoperikelen. Alweer enkele studio's om te huren aan mijn neus laten passeren wegens ondanks perfect in orde dan weer een detail waar ik over viel. Ben ik kieskeurig? Blijkbaar wel op vele vlakken. Nonchalant op andere vlakken, of eerder onverschillig. Een mens heeft toch zijn standaarden, zo blijkt na enkele praktijktests. Je neemt geen genoegen meer met om het even wat.
Ondanks die stress kon ik na een rush van het een naar het ander (drie immo-bezoeken en een kooksessie) toch op tijd post vatte in de handelsbeurs, waar ik compleet ontspande en zelfs wegdroomde op de warme melancholie van de zalvende Portugese stem van Cristina Branco. U leest het allemaal op Gentblogt.

Op de dag des heren zat hij in zijn luie zetel aan zijn ballen te krabben hij bekeek de grootste bal en zei:"verdikke, wat roert daar in het struikgewas?"
Veel geruis op de aardse bodem van klei waaruit wij allen ooit als negers werden geboetseerd en dan in een zondvloed door 't riool gejaagd behalve baardmans en zijn ark die nu kerstman en sinterklaas tegelijk is en zichzelf daardoor bij momenten voor de voeten loopt.
Ik heb al zo'n idee wat l'arche de Zoe de mosterd haalde. Heu de muizestrontjes, bedoel ik.
Verder deed ik wat geboden was die heilige dag. Ik sliep of eerder ochtendmijmerde dagdromend onder mijn dik warm knus donsdeken, opeens de gedachten indachtig dat ik voor 't eten best thuis was als ik nog warm eten wilde. Quod erat.
Zodoende sprong ik in mijn kleren en mijn auto en tufte ik gezapig aan 2000 toeren de E17 op terwijl menig haastige SUV me voorbijstoof. Eens mijn dieselmoter warm gedraaid was stoof ik hen uiteraard weer weliswaar voorbij ettelijke minuten later.
Moe dat ik was lui en loom. Maar niet weemoedig, noch triest.
Tevreden en voldaan kon ik op mijn weekend terugblikken. Tijdens nietsdoende momenten hield ik me onledig met het deleten van overtollige foto's, want blijkbaar heb ik amper 11 gig over op mijn harde schijf, die van mijn pc wel te verstaan, niet in mijn zaagselkop die materie opzuigt als een zwart gat mocht er evenwel interessante materie op te zuigen zijn. Quod non.

De aankoop van een externe harde schijf dringt zich op. Evenals het een betje verder stappen i nhe leven, maar daar durf ik nog niet aan te denken.
Ik heb ook andere beslommeringen aan mijn kop. De appartementjes die te huur staan, vliegen de deur uit alvorens ik de kans heb die ook maar te bekijken. Frusterend. Zoals gezegd, zie ik momenteel een beetje af van mijn aankoop omdat een verhuis zich ook al redelijk opdringt. Ik kan in uiterste nood nog altijd onder een van de Gentse bruggen terecht. Een geruststellende gedachte. Zaterdag ging ik iemand afhalen aan het station nadat ik al een uur of wat in het zonnige winterweertje aan het snelwandelen was door de stille straten op zoek naar "te huur". Helaas veeal chique dingen boven het budget. Toen ik de menigte aan het station zag, viel het me in dat ze de posttoren gingen opblazen. Blijbkaar was er al vertraging opgelopen. Ik liep vlug de stationshal in waar ik mijn gezellin aantrof, en dan besloten we te wachten, er waren toch geen trams richting centrum. Toen onze voeten al bevroren waren en de zon al bijna onder de spoorwegbrug verdwenen, klonk er plots een enorme knal en zagen we nog net een stuk gebouw compleet ineenzakken. Spectaculair en heel kort tegelijk. Een warme chocomelk en een woudvruchtenthee in mijn geval in het Oeverloze Eiland, warmde onze leden weer op.
Tegen zessen arriveerde het dansend leven en nog wat later zaten we ook met josie en egel te tafelen in de Pane e Vino, waar van het telefoonnummer in de restaurantgids van de 09 niet klopt, maar dat voor de rest ferm aan te raden was. Al liep de reservatie niet van een leien dakje toen ik noch frans noch engels kon spreken en telkens de neiging had om spaans te brabbelen aan de telefoon tegen de nderlandsonkundige kelnerin. En dan was het tijd voor een lekker gezellig foto-avondje. Gezelligheid moet je altijd uitpersen dus ging het van bij mij naar "den boot", zowaar een van mijn stamcafés geworden en nog daarna ging het nog met de uitgaansbeesten naar de vooruit om wat na te kaarten. Met als gevolg dat ik de hele zondag lui was. Tot mijn broer me wakker maakte, ik hem en zijn lief wat koffie zette, we besloten even bij de zus haar nieuwe plaatsje binnen te wippen om dan weer te tafelen bij mij thuis. Ik weet waarom ik graag naar huis ga, we zijn daar altijd welkom, jan en allemaal springt daar binnen en we hebben het daar lekekr fijn, keuvelend bij koffie of lekker eten. Heerlijk o zo'n koude kille winterdag.

Mijn draad ben ik al lang verloren maar hedenochtend was ik onwaarachtig vroeg wakker, was ik om 7u50 al in het station, bleek er een trie te zijn afgeschaf t en andere in ferme retard, waardoor ik zowaar weer moorddadig werd tot ze opeens een extra trein inlegden. Wat een pluim voor de NMBS en zo kwam het dat ik de maandag niet zo heel groggy was. Bealve van constant te horen dat er al iets weg was. aargghh! Een weeral italiaans restaurant om te lunchen over de middag met vrienden die het veel te druk hebben was toch een leuk intermezzo. Maar morgen is er weer een concert in de handelsbeurs. Cristina Branco en haar Portugese fado zullen de snaren in mijn gevoelig zieltje bespelen tot een melodramatisch romantisch-melancholische serenade...

Iedereen heeft het over het foute aan het voortijdige kerstgedoe. Ik vind dat de handel moet draaien. Nu er nog geen regering is, moet de bevolking zefl zijn boontjes doppen. Gelukkgi zijn wij Belgen lamzakken en zijn we nog niet aan het vechten geslagen. Aan de andere kant is mijn ergernis over al dat kerstgedoe een stuk minder dan vorige jaren. Ik steek dat niet op het oud en gelaten worden. Ik ben immers nog heel jong, nog altijd geen 30! Nog altijd niet! Maar misschien komt het ook omdat ik veel minder met die kerstsfeer word geconfronteerd. Wat niet weet, niet deert?
Hetzelfde had ik voor met Halloween. Enkel de grappige pompoenkaars bij ons in de living aan de open haard, en de heksjes op de salontafel van mijn moeder. Plezant en koddig vind ik dat. Zo voel je de huiselijke warmte en gezelligheid en dat maakt me blij. Zo ook met het voortijdige kerstgedoe ten onzen huize. De zusjes zijn er als de kippen bij om ons lotje te laten trekken. Wiens naam je trekt daar koop je een pakje voor. Voortijdig? Absloluut niet, ik ben latent op zoek naar een geschikt kado. Niet simpel. Laat de kerstsfeer maar gauw beginnen. Lekkere hapjes op de kerstmarkt 's avonds na de uren in Brussel bijvoorbeeld. Echt wel leuk.
Een collega zond me deze link van de Hema door. Grappig die animatie op hun site. Knap gevonden.

Minder grappig is de uiterst brutale agressie van de politie in Canada met de dood van iemand tot gevolg. fukk the police, retard cowboys...what happened to civil rights...

Death, dat sloeg ook de klok gisterne op de re-animated tour van Massacre. Zowat het enige goeie Amerikaanse is wel de death metal die daar door de corpsegrinder wordt gejaagd. Kaw lee en de zijnen kickten some ass! bloody gore!!! Review op gentblogt binnenkort.

- Massacre - chamber of ages (live 1986)
- Denial Fiend - cover me in blood
- Exterminator - Mirror images
- Suicidal angels: the prophecy

Mijn avonturen in bolhoedenland zijn ook weer upgedated. Nu nog een gewone date en ik ben tevreden.

Ik hoop eigenlijk dat u nog even blijft want mijn promotiepraatje is nog niet gedaan. Clickx Magazine, heeft na het debacle van verleden jaar de regels in een nieuw kleedje gestoken. Eindelijk eens een organisatie die luistert naar haar publiek of naar de bloggers in het algemeen. U heeft het ongetwijfeld al gelezen bij anderen die er veel meer over te zeggen hebben als ik, vandaar dat ik onverwijld stante pede ter zake kom en jullie onomwonden graag wil verzoeken uw stem uit te brengen voor de site van het jaar voor mijn geliefde project waar ik lid van ben. Vindt u ons een stelletje arrogante zelfverzekerde klootzakken die beter eens hun eigen kont likken, sta er dan even bij stil dat wij allemaal vrijwillig onze tijd steken in mooie zaken voor onze lezers. En doen we dat goed, aan u om te oordelen, maar eerst gewoon stemmen op ons. In één en de zelfde beweging, maar meerdere kliks kunt u ook voor ionze genomineerde redactieleden stemmen. Persoonlijk ben ik nie genomineerd, da tkomt omda tik de meest ondergrondse blogger ooit ben. Ahum.

God zal 't u lonen met erwten en bonen en wij met nog meer inzet dankzij uw vertrouwen. Is het erover? Ik doe niet anders dan die marketingjongens in de media. Soit.

Ik heb 's nachts af en toe wat muizenissen aan mijn kop. In mijn kop beter. Tussen mijn twee oren. Misschien zelfs in mijn rikketik. Mijn hart. mijn harde hart. Onverzwikbaar, onzwichtbaar. Gedeukt? Geraakt? Getroffen? Verwarmd? Gesprongen? Springend? Levend? Dat wel ja. Denken, woelen, draaien, keren, heden, toekomst en verleden. Twisted. Dromen. Mijmeren. Twijfelen. Aarzelen. Vloeken, stampen meppen. Lukraak in het rond. Adem in, adem uit. Rustig aan. Alles. Op. Een. Rijtje.
Roef! Gedaan, weg ermee, geen geduld. Zot. in de kop. Kreten slaken. Murmelen. Soms ben ik gewoon luidop tegen mezelf bezig. Of tegen die ander in mijn hoofd. Is het een engel of een duivel. Odi et amo, maar dan niet zo pathetisch. Ofwel?
Diep inhaleren. Wolken blauwe rook. Rust. Kalmte. Maar die zee , die is zo diep...

Pieuw zeg! Verdikke, Jolly Jero is van 't weekend een beetje hyper. Een aangename warmte die de kilte van de nacht verdreef en nog lang bleef nazinderen in mijn koude karkas. De zon scheen ondanks de grijze koude kletsnatte trieste regen. Donderdag begon ik al warm te lopen door het toch wel leuke concert van Lais. Mijn mening en beeldverslag over dit redelijke concert lees je op Gentblogt. Vooral jammer vind ik dat het Belgische publiek nooit durft bewegen, dat zet een domper op de sfeer. Is je leden uitsmijten dan zo moeilijk? Of is dat niet cool meer? Niet dat je nu van mij moet beginnen moshen tot mijn camera aan gruzelementen is gemept en menig schedel is gekraakt, overdrijven is nooit goed. Bende lamzakken verdikke. Of lag het aan het feit dat er op de eerste rij toch wel mannen stonden die kaap 40 ver voorbij waren? Dat ik stil sta is mijn plicht want anders heb ik geen scherpe foto's, aan de andere kant maakt het makke publiek het me zeer makkelijk om constant van uitvalshoek te veranderen. Ik heb niet eens elleboogstoten in onwillige ribben moeten bokken.

Zaterdag kwam dan het virtuose Värttinä dat vuur vatte in de theaterzaal van de Handelsbeurs. U raadt het al, weer een zittend publiek. Waarom moet je nu zitten bij een folkconcert verdikke. Ze zingen geen slaapliedjes, ze dansen en springen en lachen en dan zit daar een bende idioten op hun luie krent naar te kijken alsof ze naar den tv aan het gapen zijn. Gelukkig weten de profesionele sympathieke blondines hoe de vlam in de pijp te krijgen! driewerf bravo!!!

Review met mijn uitgebreide fotoreportage op gentblogt

Na het concert heb ik nog lekker gezellig ene gaan drinken met Josie en Egel in de vooruit. Egel kreeg van een norse barman te horen dat er geen nootjes meer waren. Toen ik een rondje gaf sprak ik een andere barman aan die heel beleefd, nootjes, ja natuurlijk! zei en hup ik kreeg zoals gewoonlijk een heel glas vol nootjes mee. Ik knabbel graag nootjes. Straks is het reunie van mijn guatemalareis. Ik heb alvast voor 9 personen in de Marco Polo gereserveerd. Ben benieuwd of ik de loftuigingen over dat etablissement in de kiem zal moeten smoeren. Over een uurjte komen ze aan het station aan. Mijn paraplu heb ik alvast in de aanslag: kill the raingods.

Al heel de week stop ik rond 16u met werken, dat is ruim een uur eerder dan normaal. Niet dat ik me zorgen maak over het feit dat ik op een abnormaal uur stop of daardoor te weinig uren presteer. Dat is namelijk het schuldgevoel dat je hier dreigt te kweken als je je collega's bestudeert die als autisten van 8 tot 16u werken en geen minuut meer, nu ja misschien wel een minuut of 6 aangezien wij enkele uren en minuten per dag moeten werken. Of tenmisnte aan onzen buro blivjen zitten. Het soort collega's dat altijd op de zelfde stoel op de zelfde trein op de het zelfde uur wil zitten of ze paniekeren wegens de onverwachte verandering in hun oude vertrouwde routine. Collega's die wat weg hebben van gekke mallerds als GDB. Die zijn helaas van alle tijden. genoeg daarover, meer leest u bij GDB. Ik heb gelukkig uren op overschot, maar ik heb geen zin die uren te besteden aan gezever en gelul en aan vort tijdverlies waar ik moorddadig van word. Waarom kunnen die vorte Immo-bitches niet gewoon het adres van het pand geven en waarom lokken ze je met hun botergeile telefoonstem naar hun kantoor zodat je vroeger van je werk vertrekt met de wildste fantasieën in je gekgeworden kwijlkop om dan daar uiteindelijk toe te stekken in iets wat er bijna gesloten uit ziet want het is bijna 18u met name nog een groot half uur te gaan - met een blonde del aan een pc, die je voor de receptioniste houdt, ook omdat er een bordje receptie bij haar pc staat en dan zegt dat je een afspraak had, waarschijnlijk met een collega van haar en waarop zij dan droogweg zegt: zet u daar maar even, waarop je dat doet tot blijkt dat zij toch je 'consulente' is die je haar diensten aanbiedt om twee, twee, dat is niet gelijk aan "o maar in die prijsklasse hebben we heel wat in de aanbieding hoor met veel fotootjes, komt u gerust even langs op kantoor dan kunnen we alles eens samen met u bekijken, ja?" (trouwens zo'n "ja", zo zacht zalvend met licht in de hoogte gaande intonatie is om je darmen ineen te voelen kronkelen) panden voorgeschoteld te krijgen die niet eens aan je wensen voldoen louter en alleen al op basis van de ligging. En deels omdat ze zoals altijd te duur zijn voor het werk dat je er nog moet in steken. (gecensureerd vloekwoord)
Ik had goesting om die blonde trut met botjes, grijze winterpanties, gekleed zwart rokje en lange gelnagels licht opgemaakte blauw-grijze hoogharitge ogen en sluik blond haar dat ze waarschijnlijk af en toe koket "mastuvu"-gewijs laat wapperen met een even trutterige hoofdknik eens over haar buro te leggen en haar eens flink te * censuur * in haar arrogante kont miljaardedju!
Gelukkig loop ik niet in het rond te schieten gelijk enkele losgeslagen Finnen. Ik reageer me af met mooie muziek. De laatste tijd ben ik ongelofelijk fan van een groepuit mijn tienerjaren. Begin de jaren negentig scoorden vierden ze hoogtij met death metal zoals die nog niet eerder werd gespeeld. Na jaeren doodse rottende stle kwamn ze terug bevroren in de tijd en sindsdien rocken ze als nooit te voren. Eat this Modderfokkers!

Verder ontdekte ik gisterenavond ook nog Swallow the Sun, een doomy metalband die een song opnamen met de zanger van mijn all time fave band Katatonia, Jonas renske.

Vanavond naar the Bony king of nowhere en lais, u komt toch ook en zegt toch hallo?

Hedenochtend het jaar des Heren 2007 smeet ik me een 20-tal minuten nadat mijn wekker was afgegaan uit bed, stak ik mijn kop onder de douche, rende naar de bakker, breedde mijn brood en spurtte naar de bushalte, sprong op de 55 met een nogal snelrijdende chauffeur, kwam aan in het station rond 7u55 en stond dan te wachten tot het glimlachende meisje de kans kreeg om een boekje aan mij uit te delen. Helaas geen chocolaatjes met een literair citaat te zien en ik vroeg er niet naar, ik was al door voor ik het besefte, haastigaard die ik ben.
Damn, ik had er nog over op het project geschreven. Gisterenavond, dat terwijl er bezoek op mijn zetel zat dat ik geacht werd te entertainen, maar ik was druk doende aan het werk voor het project, en onderwijl keek ook ik met een half oog naar Boer zoekt Vrouw. Amusant programma. Jammer dat ik geen boer en ook niet in zo'n condities niet op TV zou willen komen. Verder voel ik me sinds het gerace dezen ochtend - dat ook andere ochtenden voorvalt- een beetje niet uitgeslapen. Vanavond alvast vroeger naar huis omdat ik mijn gezelschap van gisteren wil bijstaan in iets moeilijks en ik moet seffens nog eens polsen wanneer en waar ik ga afspreken met een ander gezelschap later op de avond. De afgelopen dagen heb ik al vrij veel gepland. Vooral concertjes enzo.
Afgelopen zaterdag trokken Feetje, reus en ik dan toch richting Vlissingen. Voor het eerst door de Westerscheldetunnel, amaai zone lange!
Het Arsenaal in Vlissingen was druk bevolkt vooral het café dan. Ik viel kwa kleding weer uit de toon tussen al die rfuturistische gothci babiedolls en dito spacepsychoten, maar ondertussen repte ik me naar het podium waar ik nog net enkele shots kon trekken van Culture Kultür. Angels and Agony vond ik redelijk te pruimen, The Dreamside nogal schreeuwerig en de volegns mij deels geplaybackte show van The Birthday Massacre, was een fotografische horror wegens geen licht, maar wel pure ontlading and ambiance on stage. Alleen jammer van de boomlange Hollandse tieners op de eerste rij die niet wilden 'schuiven', de f**. En het concert liep uit. Pas rond 2u45 was het afgelopen, dada uitgeslapen geest.

Oh kijk wat voor leuks ik eens op het web gevonden heb: the battle of the cd-covers!!!

Damn ende post scriptum secundo ik heb vanaovnd een afspraak in een immokantoor. Ik denk dat ik aan eh begin van het einde ben gekomen. Misschien dat ik olgende week alweer geen zin meer heb om me met veel te duren bakstenen bezig te houden.
waar ik wel al enkele weken mee loop is het vullen van mijn garderobe. Al dagen cross ik Brussel Nieuwstraat af winkel in en uit maar in de koopjes vind ik nooit iets. De trui of het hemd in dat andere motief en niet in de solden is net iets mooier. Een wollen truitje dus in de Springfield, paars vuil wit gestreept, een longsleeve in de Mexx, en deze middag een hemd uit de H&M en een longsleeve in de WE. Misschien later nog een nieuwe goeie jeansbroek. Dit keer van een merk misschien of alvast een goed model want goedkopere jeans ben ik altijd on tevreden over qua model.
En mijn avond is alweer geregeld, dus ook dat zit weer snor. Santé!

Ik weet niet wa tik wil zeggen vandaar dat ik maar losse associaties als titel maak. Het toch redelijk duidelijke verband tussen al die woorden toont aan dat u even erg bent als ik wanneer de donkere duistere wolken samentroepen tussen uw twee scheve oren. Mijn fotopresentatie was leuk en geslaagd. Geografe zus heeft al meteen foto's op haar laptop gezet om als didactisch materiaal in haar lessen te gebruiken. Nadat de test lukte op ons grote tv-scherm prutste pa wat met de resolutie en hup gedaan ermee. Geen beeld meer te krijgen op den tv. dan maar ons goeie ouwe diascherm. Schitterend. Foto's op grootscherm met een beamer. Veel leuker! Het diascherm is nu wel niet meer oprolbaar aangezien er een veer ergens kapot moet gesprongen zijn. Who cares.
Meteen heb ik tijd voor andere leuke dingen. Er was later die avond al meteen een birthdayparty in een overbevolkt café. Dood aan de Jeugd jawel. Mijn jeugd loopt helaas ook bijna ten einde, gelukkig enkel qua jarenaantal.
NIettemin het doet deugd de dode jeugd eerst van anderen te vieren of is dat maar uitstel van executie? Volgens mij sta ik op het punt een existentiële crisis te ontwikkelen onder het kille decembergesternte.
NIet aan denken is de boodschap en profiteren van hetgeen zal komen. Maar het is momenteel redelikj onduidelijk wat er te komen staat. We twijfelen tussen zin en halvelings zin. Beslissen is nodig. Het een of andere gothic festival in Waregem is afgelast, dat in Vlissingen gaat door. Nu nog proberen de zielen warm te krijgen voor die melancholische doodse muziek.
Daarnet was ik op boodschap en iemand smeet een bom op straat net toen ik erover reed ontplofte die bom. Ik reed even door en keerde me toen maar ik wist niet waar precies die klootzak die bom had gegooid. Ik vroeg het aan mensen die in hun deurgat dingen stonden te doen, ze hadden wel iets gehoord maar wisten ook niet hoe of war of wie. Ik liep de huizengevels af kijkend naar open staande ramen. Als ik die tiener te pakken had gekregen zou het zijn beste dag niet geweest zijn.
Ik vergeet bovendien dat je ook bij onze slager en onze AD Delhaize geen plastieken zakskes meer krijgt verdikke. Gelukkig kan ik veel dragen. Veel verdragen ook, dat is een van mijn nadelen. Frieten met gyros, het begint hier al goed te rieken. Smakelijk!