Jeronimo's Cage of Thoughts

Het loopt op zijn eind. Ik balanceer op de rand van de gapende afgrond die me likkebaardend grijzend aanstaart om me met huid en haar te verslinden. Ik trek het me niet aan, maar onbewust steekt het af en toe nogal de ko op. De tijd tikt verder, gestaag, genadeloos.When I jump, will I fall? When I jump, will I fly?.
Het was alweer een tijdje geleden dat ik Kikkertje en haar vriend nog gezien had. Ze stellen het daar goed in Leuven. De vernieuwde philipssite had ik nog niet gezien en ook de abdij van het park was nieuw voor me. Zoals het iedere student betaamt kende ik niets buiten de kleinburgerlijke ring van Leuven zelf. Als daarbuiten was onbekend terrein. Het was lekker wandelen langs de bevroren vijvers van het park, eendjes zien 'schaatsen' en zwanen en meeuwen zien ploeteren. Een lekkere pizza in De Kruimel en een afsluiter in de Carlisse en het slot van Garfield op tv gezien en dan kon ik er weer vandoor naar Gent. Waar ik vandaag niet lang denk te blijven.
Sommige mensen verrassen me met wenskaarten. Best wel aangenaam gevoel.
Ik merkte dat ik gehackt werd op myspace. Een vort spambericht had mijn email weten te achterhalen omdat ik aldus deze slimme dame ingelogd had via een emailnotificatie in plaats van op myspace zelf. Bij tientallen "friends", zijnde mensen die ik persoonlijk ken en groepen waar ik fan van ben, werd een spamcomment nagelaten. What the fukk! Ik heb mijn passwoord veranderd en het zou dus gedaan moeten zijn aldus de FAQ.
Deze noen heb ik gelukkig nog gezellig een stukje taart kunnen gaan eten met deze buddies, alvorens ik hier alleen thuis kon komen met en lekker stoofpotje van kippeblokjes in roomsaus en spaghetti en nog overschot van een pizza. Ondertussen zit ik alweer zoute nootjes te knabbelen en ghostbusters te bekijken, straks phone booth.
Op tweeduizend vind je op 29-12-07 een foto van mij. En eindleijk heb ik Casablanca bijna van in het begin tot het einde kunnen zien. Het fluffy pandabeest was de eerste om haar wensen over te maken, na mijn ouders die precies om middernacht kwamen knuffelen. it's a sunny day today! Cheer up people!

De laatste dagen hou ik me nogal onledig met het verbranden van mijn opgedane calorieën. Des ochtends een stevig stappende ochtendwandeling maken van bijna 2 uur door de mistige velden in het wijdse heuvelachtige niets dat door de A17 in tweeën wordt gekliefd. Diezelfde A17 verbindt eindelijk noord en zuid terwijl het onlangs waarschijnlijk weer abrupt ging stoppen om zo weer voor de ultimate playground te zorgen voor kinderen, paardrijders, rolschaatsers, fietsers en vrijende kopppeljes.
Filmpjes kijken zoals Peter Pan, de laatste twee derden van Shark Tale wegens dat de gazet per abuis een domme eddy murphyfilm had voorgeschreven en framenten uit het immers uitstekende "the Sound of Music", ik ben verliefd op Liesl en ook een beetje op Julie Andrews.
Cidade de Deus komt er ook aan. Over kinderen zonder kerstwens. Kardinaal Danneels gaf zijn boodschap vooral tussen de regels. Ik vond dat hij de hedendaagse ouders die van hun kinderen superkinderen willen maken die beter zijn dan al de rest echt een lap rond hun oren zou moeten geven.
De zon piept door het gordijn hier achter de ruit en de mistroostige dead soul muziek van Dargaard weerklinkt koud en vol aanlokkelijke melancholie door mijn boxen, terwijl ik mijn ma de was hoor ophangen door de openstaande deur van de voormalige zusjeskamer hier in de garage. Klusjes, daar hou ik me ook mee bezig, het huishouden hier wat helpen. Nu kleine zus uitgeteld door gastritis in de zetel koortsig ligt te wezen en mijn voor haar bereide warme chocomelk toch heeft binnengekregen. Een hoop kaarten plofte hedenochtend al in het natte gras toen ik enkel mijn mijn donzige pijama gekleed ons gangpad afslofte naar de brievenbus. Geen een kaart voor mij vooralsnog. De eerste zijn wel al in Gent toegekomen moet ik eerlijkheidshalve bekennen. Zelf heb ik er twaalf verstuurd. Er zaten twaalf kaarten en tien enveloppen in het pakje. Ik had nog overschot van verleden jar. Die twee kaarten van verleden jaar zonder enveloppe drop ik wel in de bus van de mensen die op wandelafstand van mij wonen. Voornemens heb ik niet. Laat me maar genieten van hetgeen de wind mij in de oren fluistert.

De tijden van overdaad zijn aangebroken. Na de ijskoude maar warm gezellige kerstpicknick, was het zaterdagavond met een uitgelezen gezelschap naar de verjaardagsdrink van iemand van mijn werk die ik eigenlijk enkel en alleen occasioneel op de bus en of tram of trein tegenkom die voor de zoveelste keer pas 30 is geworden. It does ring a bel,l van nu af aan word ik ook minstens tien keer dertig, denk ik. Na den drink, konden we nog net de immer luie couchpotatoes uit hun zetel bellen om gezellig nog ene te gaan drinken, waarna het dan toch tijd wer dom lekker gezellig onder de wol te kruipen en van wolk tot wolk van droom tot droom te dartelen.

Amper wakker en vol koffiegegoten met een heerlijke roze pompelmoes als ontbijt stond ik alweer te dampen op de kerstmakrt van Gent met de enkele Boliviaanse reisgenootjes, glüwein (hoe je dat ook schrijft), chocolademelk van de Quetzal, jenevers in het dreupelkot, sapjes en rochefort in "Het Spijker" om te eindigen in den Amadeus voor een ribbetjesfestijn. Nooit eerder was ik in die bibliotheke geweest op het verdiep waar je je in een Harry Potter-verhaal waant, inclusief met verborgen deuren achter mobiele boekenrekken. Gezelligheid troef en even op adem komen in het Soul Food café met een mierzoete verse muntthee.
Hedenochtend ben ik al druk in de weer geweest met het verorberen van een tweede roze pompelmoes (wat is moes van pompel eignelijk?) en het kopen van kerstkaarten tegen borstkanker. Ik hou van borsten immers.

Ook de symapthieke deerne achter het loket op het vierde verdiep van het administratiefr centrum hielp me goed verder, waardoor ik nu lekker gerust tijd heb om te internetten. Via paypal heb ik ook al een veilige betaling via het internet gedaan daarnet. Die myspace, is wel leuk, via een promotie bestelde ik de twee cd's van the moon and the nightspirit.
mijn pakjes liggen al van verledne weke onder de kerstboom. Over enkele uren vertrek ik huiswaarts. Eerst nog wat mailen, internetten, flickren en diensmeer.

Hoh, zalig die tijden van overdaad. Al die andere muizenissen heb ik even terug in de doos van pandora gestopt met een flinke pandoering op hun domme smoel.

Ik ga eerst eens goed zagen, kort maar krachtig: Fukking NMBS!
Verder heeft daddy eindelijk al mijn foto's van de Wintercocktail (in gecomprimeerde versie om ongeoorloofd gebruik te ontmoedigen) in een albummeke online gezet. How cool is that?
De kerstsfeer komt eraan. Gisteren ontving ik al mijn eerste prachtige kerstkaart. Ik denk dat ik mijn overschot van verleden jaar met dito postzegels ook binnenkort op de bus zal doen. Eens zien welke mensen er een kerstkaart verdienen of die beloning in de loop van 2006 zijn kwijtgespeeld. Sommigen kunen misschien rekenen op wat krediet? Alsof een kerstkaart de illusie geeft dat er nog aan je gedacht wordt en de oude banden van vroeger nog even hecht zijn. Misschien moet ik enkele anderen eens verrassen of ontgoochelen? Met mijn ochtendhumeur zou ik beter twee keer nadenken voor ik bepaalde uitspraken doe. Oei ik moet mezelf nog opdringen aan mijn beste maat om in zijn restaurant te gaan eten deze noen, wegens een kerstpicknick deze avond. En nog veel dingen deze aovnd waartussen ik moet kiezen. Gisteren was het anders.Ik bleef dus lekker thuis, groggy wordend achter mijn pc-scherm. Mij amuserend met mijn profiel op myspace. Ja ik ben gezwicht, gewoon omdat ik alle bands wil toevoegen die ik live gezien heb, fan van ben en/of livefoto's van getrokken heb. Aarzel niet om mij toe te voegen, ik kan niet rieken dat jij daar ook zit.

En voor degenen die willen zien hoe ik nog mot werken aan mijn video-presence. Het verslag van STEW van de site van het jaar staat online.

De kerstpicknick was een heel leuk initiatief van ons lady Manlome en haar ega, waar ik oude bekenden zag, die dachten dat er kerstiger konden uitzien dan mij doro zichin een heus met kussens gevuld kerstpak te hijsen, maar mijn luts en kerstmuts met elandenoren, daar kon niemand tegen op. Stampvoetend soep drinken, warvan de groenten op de bodem van je bekertje blen plakken. Brownies en marshmallows smullen geroosterd boven de barbecue met kolen om je aan te verwarmen. Warme chocoaldemelk en gluwein en kadootjes tijd! wat moet een mens meer hebben dan een regenboog fishpen? :-)
na enkele uren werd het ons dan toch te koud en verwarmden we onze verkleumde ledematen in de keuken van het kot, evne later kijkend naar fragmenten uit fantasia.

Een tentoonstelling die ik iedereen kan aanraden is "belgicum" van Stephan Vanfleteren. Pakkende, ontroerende portretreeks in zwartwit van eenzaamheid en armoede in België. Tijdloze beelden uit de jaren negentig en zelfs van het nieuwe millenium die uit de jaren stillekes lijken te komen, na-oorlogs aandoend. De vergrotingen zijn fantastisch om te zien.
Daarna liepen we over het Zuid langs de tenten van Cirque du Soleil in de koude op zoek naar een leuk stulpje om te eten dat we vonden in de "Dansing Chocolat", kloosterstraat 159. Een bed&breakfast, en gezellig met een interessante gevarieerde kaart al koos ik voor een gewone steak met peperroomsaus en huisgemaakte frietjes. Lekker! Je kon er ook stoemp met worst eten maar ik had eens zin in een steak. Vandaar ging het naar Hof ter Lo in Antwperen omdat mijn helden er kwamen optreden. Therion (browser firefox only!!) viert zijn 20ste verjaardag en na de show eerder dit jaar zag ik ze nu nog eens aan het werk met een totaal andere set, ruim 2u30 lang speelden ze enthousiast het ene nummer na het andere. Helaas beklijfde er niet veel van, waarschijnlijk door mijn oordoppen. 't is te zeggen, ik herkende de nummers niet zo goed. Maar uitermate tevreden was ik dat ik een fotopas heb kunnen bemachtigen voor de frontstage.
Voor het podium waren tafels gezet en daar de dranghekken tegen zodat het publiek die dranghekken niet dichter bij kon duwen. Helaas stonden die tafels niet tegen mekaar maar uiteen. Ik liep in den donkeren het hellend vlak op en stuikte natuurlijk in het gat...miljaar, mijn knie maat! Ik dacht dat ik ging moeten gaan ligegn van het zeer. Gelukkig zette ik me op een tafel kwam zo weer bij mijn positieven. Miljaarde...het kon veel erger geweest zijn. Nu is het enkel een ontvelde en gezwollen knie en een zeer scheenbeen. Mijn foto's daar ben ik redelijk tevreden van. We mochten ook langer den de 6 eerste nummers frontstage blijven en darna bemachtigde ik een redelijke plaats op de tweede rij.
De volgende ochtend riep Els me naar de winterdrink in het Huis van Alijn. het deed deugd aan de longen om in de zonnige winterochtend daar wat te staan dampen en kiekjes te trekken. Het resultaat ervan staat hier al online. Een afspraak van dezen avond is helaas weer verzet naar verder deze week. Miljaar zeg. Dat is nu al twee weken an een stuk. Gelukkig ben ik deze middag al om kerstkadootjes geweest. Ik zeg niet voor wie want soms leest een toevallig familielid lid deze blog. en nee, in tegenstelling to zovele anderen hou ik mij daarom niet in. niet dat ik zoveel wilde verhalen te vertellen heb maar goed. kerstshoppen: mission accomplished. Donderdag heb ik alvast een kerstpicknick bij het een of ander Gents bloggertje. Ik ga mijn muts en sjaal alvast zoeken.

O ja, daarnet in Man Bijt Hond: een bejzarde dame die haar papagaai wast door er een emmer water over de gieten. En Peking, ook al zo'n prachtige reportagereeks. Knappe TV, zowat het enige waar ik naar kijk.

Coldhearted, zo ben ik ook, soms.
Sommige dingen enerveren me enorm. Ondanks het feit dat er een oplossing in de pijplijn zit, denk ik aan de volgende fase, waarin ik me toch een beetje zorgen maak of ik dat wel allemaal goed heb ingeschat, kan ik het aan? De vrees om de verdrinken in het water dat me boven de lippen komt en kopje onder te gaan is misschien niet echt rationeel, maar het speelt toch wel even tussen mijn oren. Zal ik moeten inbinden aan vrijheid en mezelf beperkingen opleggen of kan ik flexibel als ik ben slingeren tussen deze en hene keuzes en daden? Het moet wel lukken, ondoordacht ga ik nooit te werk. Het is de opoffering en de opgave waard.

Hetgeen al de hele week een zware beproeving van jewelste is, is het treinverkeer van Gent naar Brussel-Noord. Verdikke toch, de nieuwe dienstregeling is van kracht, maar de treinen rijden met 10-22 minuten vertraging. Deze ochtend knarsetandde ik bijna mijn gebit kapot uit pure wanhoop. "Wegens problemen met een deur hebben we 5 minuten extra vertraging opgelopen, gelieve ons hier voor te excuseren"
iK herhaalde het zinnetje zagend spottend met mijn tong te mijn tanden terwijl ik in gedachten dat mens haar hoofd dwars door de ruit sloeg om het af te zagen op de rasperige scherven van het raamkozijn. We hadden al stilgestaan ergens in de velden, oneindig lang in Brussel-Zuid en dan oneindig lang in de tunnel en in Brussel-Centraal...mijn aanvankelijke vreugde omdat ik eindelijk eens een goeie bus had wegens net iets vroeger uit mijn deur en dus ook iets vroeger in het station was gearriveerd en dus een vroegere trein had dan anders, was gesmolten als sneeuw voor de zon en zelfs ongekeerd veranderd in een diepgewortelde dodelijke frustratie. Edoch ik heb de dag overleefd.

Al eindigde die dag met een brief van het parket over mijn zwaar verkeersongeval van 21 januari 2005. Damn, net nu ik op het punt sta iedere cent nodig te hebben. En het leven zelf wordt ook al onbetaalbaar. Zou ik thuisblijven dit oudejaar? Of komt er nog iets leuks uit de bus?

Over naar de lichtpunten in mijn leven. Die worden zo vanzelfsprekend dat ze de moeite niet lijken om over te bloggen in hettrieste winterweertje. Zo kwam ik eergisteren met een enorm voldaan en vrolijk gevoel terug van de vooruit. De Finnen kwamen immers en ik had enorm genoten van de Finse accordeon-virtuoos Kimmo Pohjonen. Bezwerende show!!!
En op het Sint-Baafsplein denken sommigen dat er een ongeval is gebeurd met de kerststal.

Soundtrack for the current attack::
-Thou Art Lord - DV8, de griekse cult underground blackmetalband verenigt de gekende elementen van Rotting Christ en Necromantia, maar blijft iets onde rhet niveau van voornoemde ongeëvenaarde metalacts. Toch scheurt DV8 de knokken uit je zielloos lijf. Killer rockalbum!
- Horrified - Animal, ook al een Griekse underground legend, die ik nog ken van hun enige goeie ep in 1993 of zoiets. Hun doomy catchy metal klinkt wel, maar er ontbreekt vlgen smij iets. Een half uurtje rock met echt wel een drive die ergnes toch niet kan overtuigen.

- Neil Finn - 7 worlds collide: knappe live cd met ao Lisa Germano, Johnny Marr en Eddy Vedder on guestvocals.

Meer filmpjes vind je hier en meer sfeerbeelden hier en nog foto's bij Pietel en nog meer foto's op flickr.

Veel nieuwe mensen heb ik gespot, helaas niet veel kunnen socializen met bloggers wiens blog ik eigenlijk niet eens ken. En het is altijd een leuk weerzien met carolien en haar steun en toeverlaat, die helaas op een derde plaats moest eindigen. Ook kon ik een woordje wisselen met een vurige sympathieke dame uit het Antwerpse en ik ontliep de twee enthousiaste gestoofde Leuvense reporters niet (movie coming up). Het werd in de bloedhete hal van hete NTGent zuipen tegen de sterren op om het vochtgehalte op peil te houden en proberen niet mottig te worden van de hitte. Maar het was een fijne avond!

Ondertussen heeft oppergeek Maarten Schenk de gehele show online gezwierd. Nadat het filmpje in geladen is is doorspoelen mogelijk, gelukkig. Straks de voorstelling "Moeders" (review) in de Backstage Gent. Een schitterende zwagnerschapskomedie! Gaat dat zien gij allen!

De Standaard, een toonaangevend medium, loste een valse noot over de belgische blogosfeer. Huis-tuin- en keukenblogjes die uitblinken in schraalheid, gebrek aan publieke opinievorming en invloed op de massa (alle meta-tale-experimenten ten spijt blijkbaar). Zijn de papieren gazetten bang van bloggers? Zware meningen, diepe opiniestukken missen ze in de blogosfeer. So what? Als ik wil bloggen hoeveel scheten ik op een dag laat, hoeveel keer ik per dag ***, is dat mijn zaak. En de uwe als u het wil lezen. Leve de Belgische/Vlaamsche Blogosfeer!!!!

We sluiten af in traditie met een mopje.
- jeronimo: hmm 'ter zitten gelijk allemaal donkere stipjes aan de binnenkant van de billekes van mijn clementien
- panda: is dat dan kaka van een insect?

Chance dat ik nog kan bloggen om het een en ander op te tekenen. Niet dat ik zoveel kwijt wil aan de wereld. Bovendien blijkt dat de wereld klein is dus in feite praat ik hier vooral tegen mezelf en mijn vriendjes die hier af en toe eens komen lezen. * zwaait *
Sommigen stellen mijn geduld op de proef, jullie weten dat ik een engelengeduld heb, behalve aan de kassa, in de file en op nog andere vlakken. Wanneer het gat over mijn geduld op de proef stellen als persoon, mijn geest, mijn ziel, mijn everything, met dingen die persoonlijk zijn en mijn persoon aangaan dan loopt de emmer nooit over of bijna nooit, helaas als de grens is overschreden beseffen de beproever niet altijd dat ik opeens zo radicaal gekeerd kan zijn. If there's crossed a line, there's no way back. En dat is dus hun probleem en niet het mijne. Altijd amar proberen en het steeds verder en verder drijven. En dan opeens kunnen ze niet meer verder en dan lach ik even luid in hun gezicht. Maar goed dit alles fictief, want het gaat dan wel over een persoonlijk dinges, het is niet zo persoonlijk en het is nog lang niet zo ver gekomen, maar ik begin af en toe al eens verder te denken op het spoor van de totale break-up. Al zou dat misschien niet de beste beslissing zijn. Edoch maandag doet zich misschien een van de laatste kansen voor en we zullen dan wel zien wat we verder doen. Ik heb er heel 'tweekend niet meer aangedacht behalve vrijdagavond. Het moet natuurlijk weer lukken dat ik net op het moment dat ik vertrek van het werk, nog net die mail kreeg, waar ik opwachtte en ik dus nog enkele dringende phonecalls moest plegen om die info verder te verspreiden zodat ik met een gerust hart het weekend kon ingaan, zonder dat ik pas zondag de betrokkenen zou kunnen briefen.

De Africa Queen in Gent was een absolute meevaller, lekker gezellig met de buddies, ondanks het feit dat ik nog moest bekomen van de vermeende immo-maffieuze praktijken. Doodmoe trapte ik het na de hondjes te hebben uitgelaten af en ik sliep tot een gat in de voormiddag om dan rap naar het station te bussen waar de trein naar Antwerpen de laatste aangekondigde trein was en de rest staakte. Ik ging een ticket kopen aan de automaat tot ik besefte: "niet doen, je raakt mss pas tot in het volgend station voor ook die treinen staken en als je dan toch in Antwerpen raakt, raak je misschien niet meer terug." Zodus cancelde ik de aankoop aan de automaat, buste terug naar mijn kot, deed nog een preventieve plas en sprong in mijn sportbolide om over de snelweg te sjezen via linkeroever en de waaslandtunnel in 't stad te belanden in de ondergrondse parking van de schouwburg, gecheckt te hebben dat ik aan een dure parkeerrekening zou liggen later op de avond en gewandeld te hebben naar het Via Via reiscafé in Antwerpen, alwader ik dus arriveerde klop 1uur nadat ik de deur in Gent achter mijn gat had dichtgeslagen.

We hadden een gezellige namiddag de ontbrekende cd's met reisfoto's werden uitgewisseld en gegeven, er werd gedronken van de overschot van de pot van de Boliviareis en er werden stevig porties tapas besteld en verorberd met smaak. Afscheid werd genomen en met vier die-hards gingen we nog mexicaans gaan eten in de Los Bandidos waar Carlos zijn mariachi liedjes ten berge gaf en veel applaus en succes oogste met de aanwezige troep mannen die aan een tafel luidruchtig zaten te wezen. Maar we vonden het gezellig en trokken daarna nog naar een cafeetje, in plaats van de kille kerstmarkt op de grote markt waar aantrekklijke lichtjes verdwenen in de ijzige wind, waar we ons weer opwarmden aan lekkere drankjes en speciale bieren om tot het besef te komen dat het toen al 23u was en het misschien toch tijd was om naar huis te gaan. En zo doende gaf ik onze reisbegeleidster, die mij ooit met een date in de cinema had gespot en ons enthousiast wou komen begroeten en al zwaaiend naar ons toe lopen en dit aan tafel luid verkondigde, ware het niet dat we opeens uit haar zicht waren verdwenen, een lift naar Gent terug, terwijl ze me verwende met chocolade en nicnacjes alsook nicnacjes met suiker erop waarvan we niet wisten hoe dan dan in het echt heetten onderwijl knabbelend en babbelend over reis en momenten en begeleid door hevig tikkende regendruppels op de autoruit. Een drie kwartier later namen we afscheid met de belofte dat we mekaar wel binnenkort zouden terug zien op de laatste dag van de kerstmarkt van Gent met degenen die er dan zin in zouden hebben. Enzo kroop ik weer voldaan van gezelligheid in mijn bedje, breed glimlachend om zoveel fijne uren. Om de volgende ochtend niet uit bed te geraken en heet bad te nemen, koffie te drinken wat te mailen en te stofzuigen en door de grijzer worden hemelsluizen naar het verre Kortrijk te sjezen waar er niemand thuis was, behalve een briefje met mijn naam in verkleinwoord en meervoud geschreven, een oud westvlaams plattelandsgebruik, om te zeggen dat degenen die ik thuis verwachtte eigenlijk elders waren op dat moment.

Het geurt hier al zo heerlijk naar hutsepot die mijn ma overgoot in een andere pot omdat ze vreesde dat de oorspronkelijk pot al wat aan het aanbranden was, waar de broer en de zussen vanavond samen met mij komen van smullen. Gezellige familiemomenten. Kalmte voor de storm van de komende week vol feestjes en vertier.

Enkele dag geleden postte ik iets over een kattebeleltje aan onze frigo. Het erhaal verscheen vandaag op Waar is mijn Melk. Gisteren was het een hele dag wachten en dan weer geen zorgen (proberen te) maken tot het volgend emoment was aangebroken om te telefoneren. Maar er kwam geen nieuws. Telkens werd er weer een tijdsmoment vooropgesteld in de nabije toekomst. Ondertussen zijn we weer enkele uren verder en moet ik weer wachten tot de namiddag. Hoeveel geduld kan een mens hebben. Soms is mijn geduld eindeloos.
Enige troost is de Sint die gisteren op het werk langskwam, maar de Sint vergat dat ik enkel pure chocoalade eet. maar een gegeven stuk snoep eet men toch op, dus ik eet de andere chocolade dan ook maar en het smaakt beter dan verwacht.
Toch heb ik mijn witte chocolade geruild tegen de melkchocolade van een collega.
Ik kijk uit naar het weekend. Vol ontmoetingen. Zouden de treinen nu staken zaterdag? Ik moet ilmmer snaar Antwerpen gaan, maar misschien pak ik wel de auto. Dat duurt even lang als de trein, maar het is wel leuker als er niet teveel zondagsrijders op de baan zijn en geen files.
Trouwens, wisten jullie al dat defille een eigen lijn heeft? Nee nee, geen kledinglijn, of parfumlijn, bespaar ons van zijn slechte smaak! Ook geen vislijn, want hij krijgt maar geen visje beet. Gewoon defillelijn. Hoe lang is de fille?

Het sluipend gevaar kan duidelijk iedereen overkomen. Ik eer de Boliviaanse goden nog steeds dat we op tijd alarm hebben kunnen slaan.

Ik heb ondertussen al iets concreter nieuws maar nog geen duidelijk antwoord. daarop is het wachten...waarschijnlijk tot na het weekend. Ho, dr House zal beginnen. Love that guy.

Het concert van Prestige Music Band en het barbershop en close harmonykoor 4 Tune zateragavond was ronduit prachtig! De hele familie was in de weer, broer en zussen en aangetrouwden en vrienden. Pa als muzikant en tante als zangeres in het koor. Mijn kiekjes staan al op mijn pc en zien er goed uit. Het applaus was overweldigend, de solozangers schitterend, de sfeer zat er in! Echt een geslaagde samenwerking.

Na een gezellig ontbijt met de Hollandse familietak kreeg ik bericht dat de en eof andere onverlaat en zijn gezellin een uur vertraging hadden wegens dat de trein weer verdronk in de overstroomde polders van de muddy Flander's Fields, zoda tik me echt niet hoefde de haasten richting nieuwe stulpje van zij die haar hart uit schreeuwt. Tot mijn opperste verbazing bleek haar nieuwe stulpje een stuk minder in het godverlaten IJzerland te liggen dan haar vorige nestje. En lekker dat we werden verwend met hapjes waarvan ze eerst een stukje moest bijten voor wij het wilden eten, want kieskeurig als we waren wilden we weten wat de vulling was. De heerlijke spaghetti vulde onze magen en dan was het lekekr gezellig luieren in de zetel terwijl de Noordwesterstorm boven onze hoofden uitraasde. De avond viel en de duisternis verd warm verlicht door heldere straatlantaarns. Lost Highway. op de A19...

Ondertussen wachtte ik vandaag op een telefoon die niet komt, die er toen wel kwam, waardoor ik vol ongeduld weer zat te wachten op een nieuwe telefoon, die echt niet kwam. Driewerf helaas. Actie en reactie, het dodelijke is het wachten en het verstrijken van de tijd tussenin. Maar ik overleef het wel. Geen stress. Even denken wat ik straks ga koken, waarschijnlijk weer lekker wokken. I'm an addict. Vanavond alvast weer foto's in lightroom bewerken. Panda gaf me daarnet een lekker stukje francipane. Mijn foto's zijn er door. Even bekomen nu. Veel meer heb ik niet te vertellen. 'tis wat geruis en geritsel daar in het struikgewas der kronkelende gedachten. Ik ben immers hier en nu en her en der. Plannen. Toekomstplannen. Hertekenen. Steeds weer. Vaag en dan weer fel zwart-wit. Maar die grijze mist. Mijn gom laat vlekken na.

Zaterdagavond kreeg mijn zus van haar lief het verlossende antwoord dat zijn zus de Nekkanachtwedstrijd had gewonnen.