Jeronimo's Cage of Thoughts

U heeft het ongetwijfeld al gehoord. Afgelopen zondag verklaarde Gent zich onafhankelijk. Ook ik was des avonds op post om frontstage foto's te trekken. U ziet de reportage binnenkort op het project!
Ondertussen heb ik het zomeruur goed overleefd, ondanks het feit dat ik niet uit mijn bed geraakte en nog moest lopen naar de bakker. Toen ik mijn deur uitkwam, voelde ik de zalige zomer al. Een warme koelheid die je op van die zomerse ochtenden kunt hebben, een stralend ochtendzonnetje en stilte in de straten met hier en daar het gefluit van vogeltjes.
Op het perron trof ik Mus en Feetje en Tao en we spotten Panda aan de andere kant van de wagon. Trots toonde ik mijn nieuwe gsm.
Wat een spielerei, foto's trekken van mensen en ze koppelen aan hun nummer. Bij Base registeren voor MMS, software installeren en hup de eerste foto vloog al richting Panda die een foto van haar pluizig poesje terugstuurde om wat later een foto te nemen van de inhoud van een van de vrouwentoiletten...bwaark maat, wat een smakeloos zicht...uiteindelijk waren we het er over eens dat er geen menselijke oorsprong aan het vieze zaakje ging maar dat een soort ontstopping opeens boven was komen drijven. Verdere details bespaar ik u. Ik heb mijn kabeltjes niet mee en kan de foto dus niet op mijn pc zetten. Om te kunnen e-mailen moet ik data-tegoed kopen. Daar heb ik geen zin in. Overigens denk ik dat mijn batterij geen drie dagen gaat meegaan aan het tempo dat ik er meespeel.
Mijn notaris had ietwat slecht nieuws en ietwat goed nieuws. Het goede nieuws was dat zijn broer met zijn camionette kon komen helpen met de verhuis! Great!
Ik voelde me wel vrij goed vandaag. Vol energie. Niet van mijn gewoonte op een maandag.
Ondertussen heb ik hier thuis al 4 bananendozen vol met spullen gestoken en 5 fado en folkcd's geripped. Al zappend tussen "de man van phaedra" en "Heroes", volg ik tussendoor "Peking Expres" en beantwoord ik weer een hele stroom mails. Maar straks moet er hier iemand aan de deur bellen en dan ben ik weg naturlijk . Gezellig op café. Oh, there she comes...

Ondertussen droom ik ook lekker weg bij de fado cd's die mijn zusje voor me van de bib meebracht. De verrukkelijk warme Ana Moura en de lieflijk melancholische klinkende Cristina Branco. Luister bijvorbeeld naar dit wondermooie Redondo Vocábulo: saudade es mi vida!

Dat ze deze ziekelijke creep maar eens voorgoed wegsteken. Ik word daar eigenlijk zo kwaad van. Hopelijk biedt het proeces toch wat inzicht in zijn drjifveren, al lost dat voor de getroffen families niets op. De man is psycho. Geen rede die zijn daden ooit kan verklaren. Net als die perverts in dat kindertehuis in Engeland. Folterkelders? Ziekelijke sadistische pedosexuele spelletjes? Is dit het script van de een of andere domme slashermovie?
Gelukkig is er nog de wijvenweek, met een echte overkill aan wijvenblogs. Mijn feedreader kan ik amper bijhouden. Ieder wijf dat blogt komt er blijkbaar in. Ik ben al van bloglines naar googlereader overgestapt.
Het is wel leuk om lezen soms. Het is op zich wel een leuk initiatief al zijn de bedoelingen me niet helemaal duidelijk. Laten de wijven zich eens gaan aan typische clichématige tienermeisjesdingen om eens lekker girly te doen? Zit er een flinke dosis zelfrelativering in? Bij sommigen echt niet. Of het zou moeten zijn dat mannen en vrouwen weer iets anders verstaan onder zelfrelativering.
Hebben jullie die ontelbare posts gelezen over hun 'lijf'? Leuk en ook een beetje verontrustend, zouden die wijven even kritisch zijn voor het lijf van hun eventuele partner? En dan het shoppengedoe. Dát lezen, hield ik niet lang uit. Ze kopen allemaal constant dingen die ze niet nodig hebben. Wij mannen, krijgen dat weer het verwijt dat alles een nut moet hebben. Vandaag zijn wij "mannen" het onderwerp van tientallen chicks. Valt het u ook op dat er een grote gemene deler is van soort man: groot, grappig, intelligent, meegaand, zelfstandig, strak, sociaal,...Ook komt het woord 'nerd' meermaals terug, naast andere stereotiepen, zijn wij echt zo in te delen? En vallen op slechte mannen. Maar desondanks ze zijn ons dankbaar, de wijven houden van ons en ik van hen. Allez toch van sommigen onder ons :-)
Ik dacht dat er veel meer afgebroken zou worden, maar neen, ze kunnen niet zonder ons en dat is geruststellend? Bovendien houden ze van mannen die hen verwennen en als je een vrouw verwent, krijg je veel gedaan. Bv zoals twee stukken door haar gebakken taart krijgen. Njammie

Ook lees ik hier en daar een zeldzaam leuk geschreven interessant stukje, anderen zijn eerder typisch sanoma magazines gezever.Lekker puberaal doen zonder dat je ideeën verschillen van die van honderden anderen, heu van wat de boekskes zeggen hoe je moet denken.
Maar goed, wat de zin of onzin is, doet er eigenlijk niet toe. Wij mannen, lezen en leren of zien bevestigd wat we al dachten!

Ondertussen ben ik blij en niet blij. Ik ben niet blij wegens geen wijf. Onafhankelijk noemen we dat. Ik ben niet blij omdat het lijkt alsof alle kleine ongelukjes een bedoeling hebben. Maar ik weiger bijgelovig te zijn. Ik ben blij omdat op dit moment het is gelukt op in 5 dagen heel wat te plannen. Ik hoop dat de variabele factoren meewerken en het plan doen slagen. Dat zou perfect zijn. En nee die variabelen zijn geen wijven. Chance. Hoewel.

Of het een wijfje was die mij het lapte, weet ik niet. Pasen. De zon scheen door mijn open raam. De frisse lucht en de heerlijke koffie en de leuke avond ervoor hadden we fris en monter gemaakt. Ik vond het dan ook schattig toen ik haar snoezig snoetje zag piepen van om de hoek. Snuffelend in de frisse lucht stak je haar wippend neusje de lucht in. Alsof ze kon ruiken wat voor moois de dag zou brengen. Geen passeiers alvast.
Ik dacht, ik ga er op af, maar aarzelde. Toen besloot dat ik geen risico mocht nemen en toch maar eens gaan kijken waar dat snoezig ding zich ophield. Vlakbij mijn auto. Maar ze was verdwenen en ze had geen spoor achtergelaten. Dacht ik.
Wat later reed ik terug naar west-Vlaaderen. Maar bij het starten brandde het lampje van het uitlaatgascontrolesysteem alweer en had ik amper vermogen. Verdikke. Woedend in gedachten en uiterlijk gewoon geïrriteerd, bereikte ik mijn bestemming en opende mijn motorkap. wat me tegemoet kwam was de geur, niet van een heerlijk parfum maar van warme olie en stront. Keutels. Aangekoekt aan mijn motorblok en op het deksel van mijn ruitenwissensproeivloeistof (weten jullie dat dekseltje te herkennen meisjes?). Ik inspecteerde mijn motor langs alle kanten zo goed en kwaad ik kon en merkte opeens een omzwachtelde kabel waarvan de zwachtel beschadigd was, en daardoor 5 kleienre draden waren blootgelegd. Een draad geknakt, twee draenen ernstig beschadigd en nog een paar lichter beshadigd. Vuile ratten verdikke. Het geloop naar de garage is voorbij en ze hebben me geen kosten aangerekend. Al dat vuilnis ook bij mij op de oprit. Ik zal blij zijn al is van die mesthoop weg ben.

Vrijdagavond raakte ik gelukkig nog op tijd in de Music Mania Gent, waar de uitverkoop op zijn laatste wieltjes liep. Gelukkig kon ik er toch nog een 5-tal cd's op de kop tikken aan 4 euro/stuk. Ik had er meer verzameld, maar ik vertrouwde de krassen op de keerzijde ervan niet helemaal en liet ze dus voor wat ze waren. Jammer dat er met die stock blijkbaar niet zo omzichtig werd omgesprongen.

- Thou art Lord - Eosforos, de 1993 cultalbum van de Griekse demonen met Gunther Thijs van onze eigenste Ancient Rites on guestvocals. De cd-layout trekt op niets, de productie is ruw en mat en de songs kicken ass gelijk ze deden in het begin van de duistere jaren negentig. Deze heren zetten de Griekse blackmetalscene op de kaart met een eigen aanstekelijk demonisch geluid en riffs. Leuk cd'tje.
- Silentium - seducia, Finse gothicmetal, klinkt als Lacuna Coil. Beetje onorigineel op het eerste zicht, moet er nog wat aan wennen. Er zijn betere zangeressen denk ik, gelukkig weer niet het typische engelensopraanstemmetje, en ze ziet er wel leuk uit.
- Six feet Under - 13, de zoveelste cd van deze deathmetalsensatie uit Amerika. Scoort hoge toppen, deze cd klinkt heel oldschool en ook nogal eentonig. Het ramt wel lekker zwaar en donker aan een gezapig bulldozertempo. Nostalgie.
- Throes of Dawn - binding the spirit, hun derde album uit 2000 na het schitterende debut. Throes of dawn staat garant voor koud Finse black metal met genoeg afwisseling en keyboards die voor een atmosferische touch zorgen.
- Arckanum - Kostogher, duistere natuurmystieke paganistische blackmetal van deze one-band-band uit Zweden. Doffe matte primitieve productie dito riffs en overloos gerommel van de drums. Trollend gegrom en gekrijs. Eigenlijk is het best wel cool.

's avonds trok ik weer door wind en wind richting centrum om met een malle meid ene te gaan drinken en samen de bus te nemen, zij naar een obscuur kraakpandfeestje en ik naar huis om op te warmen.

Zaterdagnamiddag maakte ik een stevige wandeling richting de vrijdagsmarkt. Het was frisjes, maar het zonnetje scheen lekker doorheen de wolken. Aan het standbeeld van Van Artevelde was het niet lang zoeken naar de andere geïnteresseerden. Een handvol mensen stonder al verzameld en weldra waren toch met een redelijke groep van aldan niet autochtone Gentenaars, inwijkelingen of gewoon bezoekers uitWest-Vlaanderen, Vlaams-Brabant en Antwerpen. Voor het eerst in Gent was er via flickr een Photowalk georganiseerd.
We startten in het Patershol en bezochten de gratis expo "Quebec inVorm" in het Caermersklooster over 75 jaar design (nog tot 30 maart te bezoeken).
Van het boottochtje kwam het niet omdat een korte en lichte hagelbuien een langduriger regenbui daar een stokje voor stak. Het liet ons gelukkig toe te verbroederen en nader kennis te maken in café "Het Spijker".
We trotseerden weer en wind om toch wat kiekjes van onze beroemde gras-en korenlei te laten trekken door onze bezoekers en aperitiefden en dineerden gezellig in de Mosquito Coast. Het experimentele camerageflits vloog over en weer. Fotografen trekken vooral graag andere fotografen at work.
Na herlijke tapas of een ferme salade nicoise in mijn geval, trokken we weer de straat op om de gras-en korenlei bij nachte tefotograferen.
We hielden het echter niet meer zo lang uit na al die uren in de koudewind te hebben gesleten en trokken het warme gezellig "De Onvrije Schipper" binnen voor een cocktail en weer wat lowlight-photography geëxperimenteer. Die flickrs toch.

Voor de rest is het een paasweekend waar alles van nieuws op mekaar komt, van slecht nieuws tot vervelend nieuws dat voor veel geloop zorgt. Ondertussen is mijn auto ook weer half uit de running verdikke. Weer geloop. Van al dat geloop word ik verdikke nog een marathonloper.

Last but no least: mijn filmtip: El Orfanato. (review)

O ja voor als u het nog niet gezien had op die wijvenblogs van die wijven: nu is er de wijvenweek. Alle alphamales daarheen!

Op verschillende blogs gaat het over online-daten en duurzame relaties. In deze gazetstaat er zelfs dat dat je de ware vindt na gemiddeld 22 dates 3 one-night-stands en 3 relaties. Bij sommigen is de liefde maar een muisklik van hen verwijderd, anderen komen er naar jaren surfen nog niet op uit. Minstens twee koppels die ik persoonlijk ken zijn getrouwd met hun internetdate. En ik ken er zeker nog een tiental die hun lief of een lief die naam waardig gevonden hebben via datingsites. Een minderheid heeft zijn lief via de blogs of andere communities gevonden. Deze laatste maken het weliswaar makkelijk om in contact te komen met gelijkgezinden, maar om daar nu meteen je lief tussen te vinden is een andere zaak. Tientallen bloggers heb ik al ontmoet, puur vriendschappelijk, want is het niet fijn om zo mensen tegen te komen die je liggen en die bepaalde interesses delen, met wie je iets gemeen hebt? jaren geleden toen internet voor mij nog in zijn kinderschoenen stond, zat ik ook op datingsites. Ik heb het opgegeven, ik had geen zin meer in al dat gezever, het geforceerde gedoe en het plotse stilzwijgen als er ook maar en letter niet goed bevonden werd. Mijn laatste date was in 2006 en daar ben ik toen mee naar Costa Rica gereisd. Een fiasco werd het met haar, dat herinneren de meesten van jullie nog levendig. Mijn blogmeeting in Portugal was dan weer een succes, ondanks dat het een 'blind-blogmeeting was. Geef mij dus maar de 'vriendschap' die kan groeien uit de blogosfeer.

Om terug te komen op het krantenartikel. Gemiddeld 22 dates, 3 one-night-stands en 3 relaties. Ik maak even de som voor mij persoonlijk. 22 dates over de afgelopen tien jaar: minstens, ik ben de tel kwijt. Ik heb het over dates die dates waren, geen vriendschappelijke afspraakjes met mensen die ik van haar noch pluimen kende, tenzij van hun online leven. 3 one-night-stands: ik wil het zo niet noemen., verder geen commentaar, dit is niet aan mij besteed.
3 relaties: damn...mijn eerste wil ik vergeten, die tweede was wat raar en halfslachtig en telt niet mee...conclusie: ik moet rap nog one-night-stands hebben en nog rap twee relaties voor ik de ware tegen kom. Aangezien ik af en toe wel een beetje onduldig ben, can aynone help me to reach the obliged quota? :p

hmm, nee toch maar niet. Je soulmate vind je trouwens vooral via familie en vrienden, gaat een ander artikel van die gazet verder. Ewel merci ze. Van mijn vrienden en familie moet ik het net hebben. poeh! What are friends for anyway?

Kieskeurig ik? Mensen verwijten me dat, anderen zeggen dat ik veel te traag een move doe. Bespring haar toch! KLinkt het altijd. Maar ik kan toch moeilijk na de tweede date al weten of ik haar echt mag? Wie niet waagt niet wint zeggen ze me dan, de vrouwen met ervaring die me raad geven. Je kunt pas weten als iemand je ligt als je'r intiemer mee omgaat. Dat is waar. Zelf ben ik er van overtuigd dat ik gewoon de ware nog niet tegengekomen heb en dat dat ooi tzal komen, al duurt het wat bij sommigen. Liever dat dan verwisselen van lief gelijk van onderbroek.

Bon na de zon van deze ochtend en de regen met wat hagel vandaarnet, schijnt de zon nu weer. Misschien even luchten in 't stad.

Gisterenavond ben ik dan na veel vijven en zessen toch naar "el orfanato" gaan kijken, niet in Brussel zoals gepland, maar in Gent met enkele ouw egetrouwen op wie ik altijd kan rekenen.
Een echte beklemmende lovely horrorstory. Haar review is er al, de mijne komt weldra online op het project, het spookte daar een beetje opeens.

Actieve Euthanasie wegens passieve geheugen. Gegaan zoals hij in gedachten had, voor hij zou vergeten wat het leven was en dat de dood zou komen. Sterke beslissing. Euthanasie daar ben ik voor. Voor deze mevrouw kon het schandalig genoeg niet. Evenals van de palliatieve zorgverlening, waar ik onrechtstreeks bij betrokken ben. Schitterend werk doen die mensen. De hommage die premier Verhofstadt schreef ter ere van Hugo Claus, knap:

"Want hij is als een grote gloeiende ster van ons heen gegaan, precies op tijd, precies vooraleer hij tot een plomp zwart gat zou zijn ineengeklapt. Het ga je goed in de nieuwe wereld, "in de schoot van de lieve dood"

Het valt me steeds vaker op. Hoe meer nieuws ik hoor, hoe minder ik kijk of het geloof en hoe kritischer ik er tegenover sta. Een ergeren dat ik me doe aan de leugens of eenzijdige verslaggeving. Een gazet lees je en dan moet je nadenken over wat je leest en dat toetsen aan wat je denkt dat de werkelijkheid is. Moeilijk als het bijvoorbeeld gaat over interne zaken van een land dat je niet kent. Kosovo, Irak, PKK, Gaza, Abchazië, Olympische spelen en Tibet, Darfoer, Tjsaad,...
En overlaatst die paar toeristen die gegijzeld werden in Guatemala, in een streek die ik ook verkend heb, heel prachtige streek trouwens. Onze regering feliciteerde de Guatemalteekse regering voor het kordate optreden. Die gijzeling stelde niets voor. Wat met het belichten van de situatie van de gijzelnemers, die landloze boeren die trouwens geen geweld hebben gebruikt en gewoon een paar toeristen in een dorpje verwenden om aandacht te vragen voor hun zaak. Ze haalden de wereldpers tot in de uithoeken van de wereld, maar het lijkt erop dat de regering met de pluimen gaat lopen. Hopelijk doet die regering eindelijk iets aan de achtergestelde situatie van de indianen die een niet te versmaden totaal verpauperde bevolking uitmaken van Guatemala.
Waarom lig ik er eigenlijk wakker van. The world is a big black pit and filled with people who are filled with shit.

En dan de schandalige kritieken van Unizo en het bedrijfsleven op de staking van de Vlaamse ambtenaren.

Bon tijd voor iets leuks om het over te hebben. Een babyneushoorntje!

Ik heb leuke dingen in het verschiet en ik zal daar ten volle van genieten! Smakelijk! IK heb alvast noedels met italiaanse pastasaus en vere champignons en gemengd gehakt verorberd! Tijd voor mijn dagelijks stukje chocolade.

Daar gingen we dan, op weg naar Wemeldinge te Zuid-Beveland, een eiland van Zeeland, aan de Oosterschelde. Bepakt en bezakt, 4 personen en dito bagage met dito proviand in de opel corsa 1.4 diesel van kleine mukkie. Met de GPS in de hand, kwamen we door het ganse land.

Een vuurspuwende schoorsteen ergens in het havengebied tussen Zelzate en Terneuzen, de 6.6 km lange Westerscheldetunnel die ik al voor de tweede keer nam, het vlakke niemandsland vol lichtjes van de industrie en kronkelende nieuwe wegen op dijken en geen of amper straatverlichting.

De Oesterbaai verwelkomde ons met een nachtelijke stilte van jewelste.

Broer stond al aan de kookpot en de rest was al aan het aperitieven geslagen. Een heerlijke dampend potje spaghetti ging er vlot in. Na een vlotte kamerverdeling en relatief verkwikkende nachtrust ik sliep bij zus en haar lief in de kamer en bleek gesnurkt te hebben, terwijl ik een van hen constant had horen blazen en we de schuld op mekaar afschoven, dronken we gezellig koffie terwijl de de badkamerestafette zich voltrok.

Een heerlijk ontbijt met al sinds vrijdag ons "kamplied" als begeleiding (iedereen zat er mee in zijn kop en zong het te pas en te onpas luidop, de melodie terug inslikkend met het besef dat er weer iemand dat liedje zong, gekke danspasjes incluis), later sjeesden we over de dijken met uitzicht op de wateringen richting Veere aan het Veerse Meer, om er wat te kuieren na de 20 cent openbare toiletten te hebben uitgeprobeerd. Picknickend aan de haven voerden de enen de meeuwen terwijl de anderen er op los schoten met hun reflexcamera's. Hup de Oosterscheldestormkering op richting eiland Schouwen-Duiveland, naar de monumentenstad Ziekrikzee. Allemaal wel leuke stadjes met knusse gezellige kleine huisjes, maar veel meer dan van koffie met appelgebak voor 7, en een capuccino en een koffie zonder appeltaart genieten, deden we niet om dan weer lekker naar Yerseke te sjezen waar we gewoon een blik wierpen vanuit de auto naar de oesterputten om te gaan apertieven in ons villaatje. Het reserveren in "de oude sluis" ging iets minder vlot omdat ze voor 8 gasten wel moesten verbouwen, zo klonk het aan de telefoon, maar het enorm verfijnde drie-gangen menu was overheerlijk, ondanks het lange wachten tussen de verschillende plateaus. De met schelle stem kakkelende vrouw des huizes verwelkomde ons met een "amuuze" van paté met een sherrygelei, om wat later een voorgerechtje te brengen van huisgemarineerde verse zalm en een typisch scandinavische witte kruidensaus, om daarna drie stukjes gebraden vis te brengen van lotte, zalm en kabeljauw met warme groentjes en een stukje aardappelpuree en de frietjes apart om uiteindelijk te eindigen met een dessert van chocolademousse, een gebakje van het huis, een huisgemaakt bolletje ijscrème en gemarineerde ananas met slagroom. Overvol gepropt zakten we terug af naar ons huisje om na een stormachtige nacht waarin het raam begon te tikken en het lief van de zus die daar niet tegen kon blijkbaar een sok tussen het raam had gestoken om het getik te doen stoppen - waarvan ik niets had gemerkt wegens te diep geslapen - uitgebreid te brunchen met pannenkoeken, hopen fruit en yoghurt en boord en beleg. Wegens de regen speelden we dan maar jenga en ging de toren in mijn beurt tegen de grond.

Vlot raakten we in regen en wind via de liefkenshoektunnel, omdat de GPS ons via Antwerpen stuurde ipv Zelzate, terug in Kortrijk waar ik even uitblies in de zetel van de zus en keek naar Joske, het killerkonijn met één slap oor dat de vrijdagavond getracht had mijn duim van mijn hand te bijten, gelukkig zonder gevolgen dan een diepe snee.
Een groot uur later zaten in Bistro Bellino te genieten met het nieuwe lief van kleine mukkie van een pastaschotel voor 7. Als dat geen smakelijke afsluiter was van een schitterend weekendje uit!

Ik wist het dat ik deze ochtend mijn wekker beter had gelaten voor wat het onding was. Ondanks het feit dat ik nog redelijk op tijd een bus te pakken kreeg en op tijd in het station was bleek de trein van 8u11 afgeschaft en waagde ik het dan toch maar op die van 7u56 met vertraging te springen. Ik verdiepte me dorstig en uitgedroogd in mijn metrogazetje tot opeens de trein halt hield. Aangezien er ettelijke minuten later een trein in omgekeerde richting langszoefde, veronderstelde ik dat we enkel halt hielden om een kruisende trein voor te laten. Of twee. Tot de omroepster van dienst ons verzocht om hen te verontschuldigen voor het feit dat de hoogspanning was weggevallen. Nee maat! Wel heb je ooit? Na een tijdje smste ik dan maar naar feetje om te vragen op welke trein zij zat en of ze ook geblokkeerd stond. Dat was zo, al wist ze niet op welke trein mijn collegas zaten (die bleken verspreid over drie treinen te zitten). Chance, ik hing er dus niet alleen aan. Na ongelofelijk lange tijd trok de trein zich weer op gang om het definitief te begeven in Brussel-Zuid waar de hele massa overstapte op een andere trein die de stroom niet aankon, waardoor ik dan maar nog een andere trein nam en me rustig in eerste klasse zette voor de laatste minuten.
Na enkel verkwikkende kopjes koffie begon ik ijverig te werken want het is deze week verbazend druk. Vanavond wordt het weer vergaderen tot in de late uurtjes. Altijd ambiance dergelijke meetings vol spijs en drank en meningen. Ik zal eens zien wat ze er te eten serveren, want ik ontzie het me om weer naar de winkel te tsjokken, aan te schuiven aan de onbemande kassa's en mijn eigen potje te koken. Net zoals ik gisterenavond geen zin had om op mijn eentje thuis te zitten en ik opeens bedacht dat ik een filmpje wou gaan zien. Helaas niemand van de dames die ik optrommelde had tijd of was ook maar in de omwegen van Gent te bekennen. Ik genoot dan maar lekker gezellig op mijn ukkie van "no country for old men". Vandaar dat ik vandaag op het idee kwam om volegnde week donderdag in Brussel na de uren een filmavondje te organiseren met andere Brusselse pendelaars. We zouden "el orfanato" gaan bezien, voorafgegaan door het gewoonlijke thais-vietnamese budgetvriendelijke eten.

Het weer wordt beter, het moet beter worden. Dit weekend vertrek ik met het hele gezin en aanhangsels naar Zeeland. U ziet de foto's daarvan ongetwijfeld ter zijner tijd.

Het voordeel van u goed te voelen en eenzaam langs de nachtelijke straten te dolen dat je beseft dat je het goed hebt en niet meer uitkijkt om je doelen voor ogen te stellen. Niet probeert te achterhalen hoe je hetgeen je in feite wel mist, zou kunnen krijgen en toelaten in je leven. Hoe je je leven wat zinniger kunt maken dan louter leven en werken en slapen en eten en drinken en genieten. Of moeten we het echt in de kleinere dingen zoeken als simpele zielen. De sterren twinkelden tussen de wolken door. Dromen zullen er altijd zijn. daden om die dromen werkelijkheid te doen worden hopelijk ook. Ik heb tijd. Als sloeg ik soms in paniek omdat de tijd me leek in te halen. Soms gaat het te snel, andere zaken gaan te traag. Andere dingen zijn onberieeikbaar, sommige dingen wil ik niet eens. Moeilijk. vandaar maak ik me er misschien te gemakkelijk vanaf? santé!

Ondertussen verdrijf is de tijd, na facebook, linkedin, met twitter. Anybody out there? add me!

Na de nachtelijke onrust van donderdagavond zocht ik rustiger oorden op die vrijdagavond. Olla Vogala, de band rond violist Wouter Vandenabeele stelde in De Centrale zijn nieuwe cd "marcel" voor, met als zangeres Soetkin Baptist van Ishtar op vocalen. Dat het een uiterst entertainende folky avond was, weliswaar op keiharde tribunebanken in de turbinezaal, leest u hier op gentblogt.

De volgende dag was het helaas vroeg dag, maar niet voor minder pret. We zakten met een beperkte groep van het project af naar huize Gypsyeyes1979 waar zij ons hartelijk ontving met paprikasoep met ballekes en iedereen ons overstelpte met koffiekoeken, koffie, drank en lekkere slaatjes en taartjes. Zo vergaderen is het altijd dikke leute.
Nagenieten deed ik thuis in mijn luie zetel in het verre West-Vlaanderen, bij de mamie.

Liefde is: de berichtjes van mijn pa uit India vanop zijn blackberry aan mijn ma.

In het rottige weer van de zondag bestegen we de trappen naar de gezellige zolder bij een Brussels Leven om de maag alweer te vullen in De Voet van Keizer Karel. Lekker.

Vanochtend was het weer de traditionele vertraging, en door weer en wind repte ik me naar mijn maat tijdens mijn zuurverdiende middagpauze, na even een gele jap in haar felgroene jasje goeiemiddag gezegd te hebben, om de door hem aangeboden pepsi max te gaan opdrinken op 13 hoog met het hoofd in de regenwolken.

Deze avond zijn het alvast ballekes in tomatensaus met pattatjes en Heroes en Peking Express -de revolutieroute. Alle excuus is goed om toch even iets minder lang aan het pc-scherm gekluisterd te zitten. Ik denk aan niets voorlopig. Lekker lege gedachten. Geen zwartheid noch andere zaken die me uit mijn slaap houden. Die vroege mug heeft er al even vroeg moeten aan geloven ergens dit weekend.

Vinden jullie ook niet dat de chocoladeeieren bij de bakker zo ongelofelijk duur zijn hedentendage?

Ik zat mij rustig te vervelen achter mijne pc, toen ik plots mijn muziek niet meer hoorde omdat er vanop straat enorm wat lawaai kwam. Gejoel en trommels. IK stak mijn hoofd door mijn ruit en zag een ebnde donker geklede mannen door mijn straat marcheren. Zouden dat nu de anarchisten of de NSV'ers geweest zijn?
Blijkbaar de "anarchisten" aka relschoppers die zich hadden afgesplitst van de de reguliere vreedzame betoging en massaal werden opgepakt in de tijgerstraat bij de decascoop. Zo ook mijn onfortuinlijke buurman.
Ondertussen bleek het grootste lawaai van de avond nog te komen van die politiehelikopter boven mijn hoofd. Alsof dat nog niet genoeg was stookte deze oproerkraaier mij aan om met mijn camera riching de rellen te gaan om foto's te gaan trekken. Uiteindelijk deed ik dat nog ook omda tik geen zin had binen te zitten suffen en trok eerst richting Van Eyck omdat enkele vrienden van me daar woonden. Niet lang daarna trok een vrolijke joelende bende jongelingen van de ALS-beweging en de blokbusters door de straat. Even later begaf ik me in hun voetspoor naar de Zuid, waar het precies al afgelopen was en het maar een makke bedoenig was. Na wat kiekjes geschoten te hebben en niets fotogenieks, maar wel zelf geflitst te zijn, belde ik de oproerkraaier van dienst weer op die triomfantelijk wist te vertellen dat het spektakel aan het afgezette Sint-Pietersplein bezig was. Een grote tien minuten later kwam ik via de Kantienberg terplaatse aan het Kramersplein waar de politie een buffer aan het maken was. Opeens vloog het glas me om de oren en trok ik me terug tussen twee combi's. Er werd een waterkanon aangerukt en hopen overvalwagens die vakkundig de oproerkraaiers die ingesloten waren op het Sint-Pietersplein scheidden van de talloze nieuwsgierige studenten in de overpoort en kantienberg en een paar andere heethoofde aan de andere kant. Ik zat in het deel van de studenten die niets maar dan ook net zagen. Er was geen doorkomen meer aan. Ik trof er wel een bloggend buurmeisje aan. Vaag merkte ik dat het waterkanon even werd ingezet en toen trapte ik het maar af naar huis. Toch blij dat ik agenten in burger met matrak die een bloedende betoger nogal hardhandig in bedwang hielden heb gekiekt. U ziet mijn foto's op gentblogt.