Jeronimo's Cage of Thoughts

Vreemd is het dat er nog mensen leven die nog niet zijn ontdekt door de hedendaagse mens. In het helaas steeds kleiner wordende bedreigde Braziliaanse regenwoud hebben wetenschappers tijdens een onderzoeksvlucht een nieuwe indianenstam ontdekt. Schitterend vind ik dat. Ik hoop dat die mensen kunnen verder leven zoals ze willen en dat hun habitat beschermd wordt. Zou het opportuun zijn contact met hen proberen te maken en hen duidelijk maken dat er altijd hulp van 'buitenaf' ter beschikking staat of moeten we hen laten in hun primitieve leven dat ze gewoon zijn en hen niet confronteren met de 21ste eeuwse technieken en gezondheidsmiddelen en dergelijke. Frapant vind ik hun lichaamsschilderingen en het feit dat ze de "ijzeren vogel" beschieten met pijl en boog. Of zouden die indianen wel het bestaan weten van andere 'stammen met rare artefacten door hun jachtinstinct en verkenningstochten doorheen het woud? Zouden wij moderne mensen deel uitmaken van wilde verhalen rond het kampvuur verteld door odueren die zich ooit heel ver gewaagd hebben tot bij de beschaving?

En dan die Javaanse neushoorn. Nog zoiets wat me ontroerd.

Ondertussen blijkt mijn pc die volgens de pc-boer tot dan toe alles perfect deed wat m moest doen, toch opeens stilgevallen te zijn. Ze hebben uiteindelijk een nieuwe voeding gestoken. vanavond ga ik anar huis en breng ik alle andere zaken mee zodat ik hem thuis eens kan instaleren en uitproberen. Ik hoop echt dat ik nu van alle miserie zal verlost zijn.
Zaterdagavond speel ik immers weer mijn rol van concertfotograaf op een optreden van BBKey, de bigband van mijn pa in OC De Wervel: Fiesta Latina, hapjes, drank en muziek en dans.

Het is me ook eindelijk gelukt wat te ontspannen deze week. Woensdagavnod was het wel gezellig op den boot aan de cinema maar ik was doodmoe en groggy en mijn geest was niet tot rust kunnen komen. Gisteravond was er dan projectvergadering in het megagrote deels knap opgedane huis van Kerygma, waardoor ik geen zin meer had om te shoppen en te winkelen en te koken na het werk en mijn contactenlisjt afging op zoek naar iemand die frieten wilde gaan eten. Op de weg naar het station kwam ik dan mijn portugeesreisgenootje tegen en tegen dat we in de statie waren hadden we besloten om naar frituur Tenderly te gaan. Niet te beste frieten die ik al gegeten heb, verre van, maar redelijke porties en het smaakte. Vlug even naar huis. Telefoontjes doen en hup de auto in naar de Brugse Poort. De vergadering verliep redelijk vlot en toen wilden ze naar de finale van mijn restauarant kijken. Daarna trapten velen het af en ik ging wegens compleet groggy ook vertrekken maar besloot nog wat te bliiven plakken en langzaam kwam ik er door en was mijn geest vrijgemaakt zodat ik na die gezellige avond op het terras vrij fris en ontspannen ging gaan slapen. Hopelijk wordt dit weekend even ontspannend.

Ik ben online op de eigen pc, waarvan ze de voeding hebben vervangen. Hij werkt voorlopig hier thuis. Hopelijk volgende week in Gent ook.

Elk zinnen dach!

Jah, gulder kijkter waarschijnlijk een bikke van op da kikier zomaar kom binnenvallen, maar ik ben hier om te gastbloggen. Den Lord heeft momenteel niet veel te vertellen. En mocht 'm toch iets aan ulder wippend neuzeke willen hangen dan wisten jullie al zonder het te lezen dat het weer een zinloze woordenratelinge ging zijn van hier tot in 'tzevenste hellegat. Vol miserie, gezaag, geklaag en tandengeknars daar in zijn melancholische duisternis. De lord met zijn zwarte ziel schuif ik nu even opzij om hier zelf mijn zegje te komen doen.

Zwart, kijkt eens goed naar mij, wie is er hier lekker the Pure Blackness? Mijn eigenste fluffy zelve. Ben ik niet schattig? Eat that!
Heu, dat bedoel ik nu niet letterlijk. Bovendien, ik eet u eerst op.

Ik ga me d'r hier eens lekker gezellig bij leggen ze.
Vinden jullie me niet adorable? Dat ben ik hoor. Maar waar zijn mijn manieren.
Ik ben Joske. Da Josmans, Konijni, the were-rabbit, superjos, the killerrabbit, killerjos of hoe mijn baasjes mij ook noemen. Ik ben het huiskonijn van de zus van de lord en haar lief.
Vroeger zat ik binnen, maar ik viel altijd zijn blote tenen aan en toen ze de keuken afzetten met een plank, sprong ik er gewoon over. Nu zijn mijn baasjes verhuisd. Ik zit nu buiten. Ik heb een deel van hun terras voor mij. Ik sprong dus op de vensterbank van het livingraam om hen in de gaten te houden. Je weet nooit wat die twee uitspoken als ze denken dat niemand hen ziet. Vanop die vensterbank sprong ik op de vensterbank van het toiletraam nog een halve meter hoger.
Omdat ze niet graag hadden dat ik constant heen en weer spurtte op de vensterbank van het livingraam om bij hen te zijn, hebben ze mijn domein weer anders ingedeeld. Maar nu heb ik een stukje tuin dat ik afknaag.
De lord die denkt dat hij te pas en te onpas aan ongewenste intimiteiten mag doen. hij grijpt me altijd bij de kont en billen of krabt me achter mijn oren. En dat terwijl ik met iets bezig ben. Als straf heb en bij gebrek aan blote tenen om aan te vallen, beet ik dan maar zijn duim af. Zonder echt resultaat. De onverwachte aaikes blijven komen van boven het gaas. Ik ben nooit gerust.
Overlaatst ontsnapte ik door het gaas en huppelde lekker rond in de tuin. Het zwembadje liet ik voor wat het was, want er lag precies al een minder fortuinlijke zwemmer in te drijven. Ik ben mijn leven nog niet beu. Ik holde en huppelde blij in het rond en at ter loops lekkere plantjes op die ik vanuit mijn domein slechts kan bekijken en van watertanden. Toen ik even mijn gevoeg moest doen en dus langs het ontsnappingsgat terug in mijn domein sloop, werd dat gat opeens achter mijn gat gedicht. De gluiperds. Niets gunnen ze me. Maar ondertussen is mijn prisonbreak wel lekker vereeuwigd.

Breek uit jezelf! Zou ik zo zeggen. Spring en huppel in het rond en bijt van je af als mensen je dingen laten doen die je in feite niet wilt doen! Leve de vrije konijnengeesten!

En nu ga ik wat knagen.

Ik ben daarnet ruim een uur weggeweest om brood. Bij mijn vroegere bakker kocht ik twee zwarte woudbroodjes, voor in den diepvries. Er ligt hier nog een half brood te ontdooien op mijn terras, waar ik even op heb zitten zonnen en rusten na de lange rit van Leuven naar Gent tot de grijze wolken boven mij samen troepten en wat zure regendruppels deden pletsen op mijn zongedroogde stoere kiekenborst. Meteen maakte ik van de regen gebruik om, heu, te gaan wandelen.
Wat beweging kon ik immers gebruiken na de blogbarbecue in Leuven, een heel geslaagde blogmeet trouwens, waarvan de beeldekens getrokken door al dan niet redelijke amateurfotografen reeds gefacebooked en geflickerd zijn.

Een dikke pluim (in het gat van) de organisatie: Karel, Goya, Dries, Bruno en de een of andere Jap uiteraard!
Gastvrij als deze joviale Leuvense bloggers zijn, boden Yab en Dries me bovendien een superdeluxeslaapkamer aan om de nacht in door te brengen. Al kon de bewegwijzering naar "de moete" wel iets duidelijker. Gelukkig wist mijn online gps me de juiste weg te vertellen, in tegenstelling tot een plaatselijke tuinman, die leunend op mijn opgeopend venster en diep peinzend tot de conclusie kwam dat het hier toch niet te doen was, nee hier niet, maar misschien verderop. So far de logica van een Leuvense inboorling. En toen zag ik Daphne en de prachtige Valeas die me teken deed dat het het hoekje om was.

Verder was het leuk kikkertje en pedro "el lusitano" nog eens terug te zien, net zoals stijlvol in het wit geklede vuur en lime en kleintje en herman, maarten, de kerels van stew, dit keer zonder camera en een dansend leven en zovele anderen.

Wat ik heb geleerd.
- Als ik honger heb, moet het eten rap gereed zijn.
- life is a dance and then you chill, maar als je niet weet hoe te dansen, weet je niet hoe je door het leven kunt gaan. Deep! Diep! Zeer diep...
- chocomousse eten en de helft van de mand vol koekjes en dat na 4 keer BBQ gaan bijscheppen, lukt me zonder enig probleem.
- Er waren veel beauties en veel nerds, waar wie wie was, lieten we wijselijk in het midden.
- Waarom moeten flitsen altijd een bombardement aan bliksems veroorzaken?
Some people kunnen echt wel leuke portretjes maken van mooie mensen.
een grote groep kan voor gezellige relaxte onstpanning zorgen.
Sommigen zijn even jong als ze zich voordoen.

en hier een klein filmpke van op de blogmeet.

Gdb heeft me herkend in dit filmpje, verdikke toch! Maar via dat filmpje kwam ik terecht op dit prachtige kortfilmpje. Bijzonder pakkend. Misschien omdat het onderwerp nogal te maken heeft met mijn gemoedsgesteldheid de laatste week.Kansen, pakken, verliezen, kiezen,...

Al van 7uur slaat het geluid van drilboren me rond de oren. Toch ben ik wat langer blijven liggen, wegens de staking mocht ik immers een dagje thuiswerken. Gelukkig dat ik mijn laptop van het werk meehad, waar niet alleen al mijn documenten op staan, maar ook internetmogelijkheid, want mijn pc hier, die krijg ik niet meer opgestart. Al de derde dag op rij. Ik word er in feite ferm onnozel van verdomme.
Mijn webmail, lukt gelukkig wel, al moet ik om de vijf minuten herinloggen als ik er eens een tijde niet mee bezig ben.
De boren hielden een leuke middagpauze waardoor ik lekker in het zonnetje mijn lunch kon oppeuzelen in alle rust. Verder doet gmail raar. Mails bestemd voor nicelady, kwamen bij lady.nice terecht. Vrienden met gmail wisten me te zeggen dat hun toffe.vriend soms mails ontvangt voor toffevriend. En zo heb ik een totaal vreemde op date gevraagd en die is er niet op ingegaan. Ik kreeg een droog, je hebt de verkeerde vast, te horen. Al heb ik in het verleden door zo'n misverstanden ooit wel iemand leren kennen.

Daarnet smaakte mijn kiekenwokpanneke heel lekker, i've run out of ketchup.
Mijn spaghettifestijn was zaterdag een succes, en de nieuwe housewarming ook dus. Enkele leuke kadootjes rijker. Straks ga ik misschien een filmpje doen, bij gebrek aan beschikbare vrienden. Ik zit al de hele dag stil in huis, of op mijn terras, buiten dat stadswandelingetje gerekend, tijdens het welk opeens een zongebrilde babe vanuit een auto heftig naar me zwaaide toen ze me toegemoet reed en voorbij reed. Pas toen ze voorbij was herkende ik haar. Verzonken in gedachten door de straten dwalen. Heerlijk.

Mongol, wordt het filmpje straks denk ik in de studioskoop.

Ik vroeg aan Vleervlinder om eens te gastbloggen op mijn blog. Ik hou immers van haar creativiteit qua zelfportretten. Dat deze West-Vlaams geworden geïmmigreerde vlinder zo maf is als een vleermuis on speed is nu wel duidelijk. Voor mensen die niet weten wat een vleervlinder eigenlijk is: hier zie je haar ware gelaat!!! Fantastisch!

UIteraard gebasserd op mijn eigen concept.

Beware for the dark will bring you Vleeronimo!!!

Het gaat me niet af. Er is rook en brandlucht. Vooral gisterenavond in de wandelgangen. Nee, er was geen collega aan het overhitten. Toch niet in die zin dat naast kwalijke zweetgeurtjes ook verbrande rubbergeuren werden verpsreid. Het moest van buiten komen. Inderdaad. Aangekomen in Brussel-Noord wisten we het wel. Veel uitleg hoef ik niet meer te geven.
Gelukkig trof ik beteuterde Panda aan en samen deelden we de miserie al lachend en snikkend uit onmacht en frustratie.
Zo mistte ik het voorprogramma van Arsenal in de Handelsbeurs. Maar gelukkig deed Arsenal mij alle leed vergeten. Zelfs die zware regenbui toen ik met anderhalf uur vertraging in het station was aangekomen met kletterende donderslagen en ik mijn wijkagente opbelde om een afspaka te maken, en dat die mij onder mijn voeten gaf dat ze al verschillende keren aan mijn deur had gestaan. Op werkdagen en op moederdag. Achterlijk zijn ze wel die wijkagenten. Ik moet vrijdag terugbellen. Ik word nog verwacht mij aan te passen aan haar werkschema?

Na Arsenal, waarvan deze dame de review zal schrijven bij mijn niet zo heel goed gelukte foto's wegens slecht tegenlicht, kwam ik thuis en startte mijn pc weer niet op. Toen ik hem eindelijk aan de praat kreeg, had ik geen wireless internet. Bij ettelijek heropstarts ook niet dus deed ik enkele mijn foto's, zette ze op een stick en mailde ze naar het project via mijn werkpc deze morgen.

Ik twijfel. Niet alleen aan mezelf de laatste tijd, maar aan alles. Of ik afspraken zou maken. Gisteren zei ik dat ik naar Arsenal ging gaan, later weer niet, tenslotte vroeg ik dan op de valreep toch nog een fotopas aan. Vandaag moest ik tegen de middag bevestigen of ik naar en concert in de Vooruti zou gaan. Heb ik nog niet gedaan. Ik kan mijn zinnen er niet opzetten. Waarschijnlijk zal ik wel gaan luisteren. Ik weet met mezelf geen blijf.
Ik weet zelfs niet waar ik op reis zal gaan. Ik had een bestemmnig voor ogen, maar wegens het kleine aantal inschrijvingen, ben ik alvast op zoek naar een alternatief. Ik blijf denken en lezen en zoeken. Ach ja, een mens moet zijn tijd toch slijten niet? Where's the fun?

O ja, he project zoek uw smerig(st)e kotverhalen.

En nu ik een fotopas heb voor de vooruit, ga ik maar vertrekken naar Tutu Puoane Quartet. Jazz! Maar dat onweer hier verdikke!!!!!!

Ik type dit omdat ik na tien keer proberen pc aan te stkeen en nog meer keer heropstarten eindelijk weer wifi heb...man het sucks!!!

Vandaag doe ik het deels op een ander. Ik kon niet weerstaan aan de uitdaging van Elle en haar eerste en tot voor mij enige gastblogger. Vrouwen en mannen over daten. Ik ben zeker dat jullie er ook een hartig woordje over kunnen meespreken. Ik stel voor dat jullie dat dan ook doen? Hier en ginder, her en der.

Waar moet een mens anders doen dan eens wat gastblogggen terwijl hij in de lommer van de berken in de tuin heel den tijd op apegapen ligt te luieren met een fris drankje en de buik vol BBQ?

Want de afgelopen dagen waren er weer van vriendschapsbanden onderhouden. Hare hekserige hoogheid die al enkele Gentse afspraken had gemist, nodigde ons uit in haar cauldroneske stad vol zomerse gekheid en vooral met grote porties sla en gerookte vissoorten.

Zaterdagavondavond ben ik dan eindelijk , na twee jaar niet gekund te hebben, toch samen met bijna heel de gentblogt roadcrew en in het bijzonder met mijn buddie in de Minard geraakt voor de allerlaatste voorstelling van LOEBAS van Henk Rijckaert. Waarlijk, ik heb er van genoten. Ook van al het schoon volk in de Minard. Mijn collega Panda was er al voor de vijfde keer dacht ze en telkens opnieuw moest ze huilen bij het schitterende ontroerende liedje over de hond die dood moest. Na de show verlieten we de drukke stad algawu om gezellig op het schemerige terrasje van het Soul Food Café ene te drinken. Dat café blijft een goed bewaard geheim. Plaats zat.

De volgende dag kwam zij een< piepen met een heerlijke appelcake en was ook hij er weer bij met wie ik door de hete stad een wandelingetje maakte langs alles wat waard was te zien.

Vandaag ging ik dan flink tegen de grond. Op een helling uitbollen, onderwijl het bagagetasje van je pa rechttrekken, tegen zijn achterwiel rijden en dan het evenwicht verliezen, heeft als gevolg dat je je voeten niet snel genoeg uit je klikpedalen krijgt en baf tegen het asfalt plakt.

Ik word er toch wel dagelijks mee geconfronteerd. Het jeuk en het kriebelt. Het verleggen van je grenzen. Het ontdekken van nieuwe zaken. Die unieke ervaringen die je onderscheiden van de troep. Letterlijk. Het ontdekken van de wereld. Het je laten onderdompelen in andere culturen. De tientallen blogs van AFS-studenten of mensen die verslagen schrijven van hun wereldreizen, ik grasduin er af en toe maar al te graag door. En ben dan wel wat jaloers. Gisteren was er dan nog the beach op tv. Met Leonardo Di Caprio en Virginie Ledoyen. Deze laatste is trouwens 100% mijn type.

. NIet alleen speelden ze de beach, op een andere zender speelden ze voor de zoveelste keer die andere avonturiersmovie: los diarios del motocicleta". Het was een meoielijk keuze, maar aangezien ik deze laatste al gezien heb en op dvd heb, koos ik voor the beach.

Je wil altijd anders zijn dan anderen. Je bent toerist, maar wil geen toerist zijn. Je probeert je te onderscheiden door de minder platgetreden paden te bewandelen of te ontdekken. Je kijkt met minachting en afkeer neer op de troepen en hordes feestvierende hoteltoeristen en kijkt op maar de pure marginale hippies die je overal tegenkomt. Alsof die backpackers, zwervende globetrotters de “echten” zijn. Alsof zij echt weten wat het is om daar te leven en te wonen. Niets is minder waar.

Maar toch. Die drang is er. Anders te zijn dan anderen. Soms denk ik nog altijd dat ik er eens voor een langere periode moet op uit trekken. Of dat dan een verlossing zou bieden? Een antwoord op mijn vragen? Als je zelfs niet weet op welke vragen je eigenlijk een oplossing wilt vinden, wat kan je dan gaan vinden?

De ervaring. Het rondtrekken, het zalig nietsdoen het liederlijk landleven ver weg van de ratrace hier en de prestratiedrang. Vele van die zogezegde coole avonturiers zijn mislukkingen in de westerse maatschappij, verschoppelingen en zelfs ronduit leeglopers. Soulsearchers klinkt uiteraard stukken positiever en zelfs mystieker. Daar zijn ze cool, zijn ze iemand, zijn ze degene die weet wat het leven is.

Zo iemand wil ik niet zijn. Wel wil ik iemand zijn die weet wat het leven is en wat het te bieden heeft. Vandaar deels mijn drang om verre reizen te maken.Binnenkort vertrekken er weer en boel mensen die ik ken voor enkele maanden of zelfs een jaar naar verre oorden om er te gaan wonen en werken in een ontwikkelingsproject. Ook dat spreekt me enorm aan. Een lange periode in een niet-Westerse omgeving doorbrengen, lijkt me het van het.Maar alles wat ik hier opgebouwd heb, achterlaten? Al die investeringen?Dat zou me niet mogen tegenhouden. En al bij al ben ik ook al ferm tevreden dat ik af en toe op reis kan naar die verre landen.

Diep in mezelf zie ik me als een avonturier zoals Dicaprio in The Beach. Iedereen is bang van het onbekende, maar de drang om het te ontdekken en de kick als je iets ontdekt is magisch. Zelfs al sta je met honderden anderen te genieten van een wereldwonder. Iedereen is op zoek naar die unieke ervaring. Een geheim dat je liefst met zo weinig mogelijk mensen deelt. Hetgeen je onderscheidt van anderen.
Tijd om eens de catalogi te bekijken. Op mijn eentje durf ik het precies nog steeds niet goed aan.

Gelukkig heeft het leven hier ook uiteraard enorm veel te bieden. Mijn propvolel agenda maakt het me soms moeilijk te kiezen als ik duebl geboekt ben. Zoals dit weekend. Een van die leuke dingen zijn de vele blogmeets. Vrijdagavond is het in Aalst te doen bij Little Witch en ik heb me ook net ingeschreven voor het culinaire avontuur te Leuven op de blogmeet van Yab en de andere Leuvense bloggers.

Of ik niet met mijn velo reed vroeg de andere nonkel die van moetie pas s' avonds na het eten mocht komen. Nee, zei ik, nog de kans niet gehad, ik rij wel met de fiets naar het station.
Maar ook dat is vandaag niet het geval geweest. Ik wandelde te voet tot de bushalte halfweg het parcours. Mijn laptop van het werk vormde het excuus. Maar fietsen, dat moet ik toch wat meer beginnen doen. Met de drukke Gentse weekends in het verschiet, ziet het er wel niet naar uit dat ik in het Waalse scheldeland bij Kortrijk op mijn fiets ga zitten puffen en zweten.

DE zomer in het land zorgt ook voor de zomer in mijn ziel. Vandaar de oppervlakkige blogjes van de laatste tijd. U neemt het me niet kwalijk dat ik mijn muizenissen slechts deel met de weinigen die mijn diepe aandacht verdienen? Er troepen wel degelijk af en toe wat zwarte donderwolken samen die me het licht uit de ogen stelen en mijn ziel heel traag en zacht scheuren. Snijdend eerder als in een malse biefstuk. Ik blijf hopen. Ik denk constant aan verandering. Maar veel veranderen hoef ik niet. Nu het ene project gedaan is, op naar het andere. Doelen stellen.
Ik ben wie ik ben. Ze moeten maar met me leren leven. En ik met hen. Wachten. Handelen. Gewoon leven en genieten.
Straks gaik naar "the eye"...met gratis kaarten van de zusje gekregen. Met de dame die me trakteerde op de showcase van Arsenal in de AB. Nu is het mijn beurt om een wederdienst te doen. En soms denk ik, ik moet weer meer daten. Maar hoe? En het volgend moment staat in mijn agenda weer een afspraak met een vriend(in). Die nobele onbekende kom ik later wel eens tegen.