Jeronimo's Cage of Thoughts

Ik hos weer in het rond van her naar der en vooral bij vrienden. In leuke rabothuisjes met waterpijpen en rommel en poezen en stof en nog meer rommel om dan weer in profesionele context in statige antieken zalen te vergaderen waar de straatnaammensen van mijn stad ooit geschiedenis schreven. Iedere dag werd me lekkers geserveerd. Vegetarische spaghetti op maandag, lasagne met scampi thuis de volgende dag gekookt door zusje en haar vriendin voor mijn ouders en mij. Een troost voor de miserie met mijn fietsband.
De velomaker die met het probleem werd opgezadeld wist te verteleln dat mijn achterwiel gedeukt was en dat het niet aan de banden lag, dus ik heb nu een nieuwe achterwiel. Totale kost: drie buitenbanden en twee binnenbanden en twee lampjes op batterijen en een nieuw achterwiel.

Gisteren maakte ik dan gebruik van mijn als laadwagen omgebouwd pimpcar een verhuiswagen te maken om dezelfde vriendin die de maandag met mij aan de waterpijp lurkte van dienst te zijn met vriendschap, fysieke hulp en persoonlijke huisslavernij. Twee auto's volgeladen. Ik ben content van mijzelf als ik zie wat ik allemaal in mijn sportbolide heb gekregen. Uiteraard kreeg ik weeral lekker eten voor geschoteld aan de tafel van haar tijdelijke nieuwe stulpje. Vanavond en morgenavond kook ik dan weer eens zelf denk ik. De avonden vullen zich met fruitsap en levensbabbels in stoffige lekkerluie zetels met tabaksrook en uitzwermende gedachten.

Boven de Grijze Wolken, dat nieuwe cafeetje dat ik ontdket heb, daar wa sik gisterenavondavond weer te vinden, vanavond is er een verjaardagsdrink aan een grote tafel in een al even groot park in een groene vallei, en zaterdag is het op een dansweide te doen in het dan hopelijk weer veel te hete zonnetje. De zomer eindigt, maar we merken het niet. Enkel aan de drukte in de straten en het razend bloed in onze aderen. De plannende onrust, de herfst. Al durf ik mijn gemoed niet in de twilightzone done belanden. Ik geniet, ik pak het zoals het komt zonder na te denken, niet te veel te piekeren. Zo vergeet da t de stilstand tijdens mijn vooruitgang. Waarom niet zorgeloos genieten zonder dat er telkens evolutie of "werken aan" moet zijn. Doelstelling zijn gestled. De realisatie laat op zich wachten. Ik ben geen bouwer. Ik heb dorst. santé!

Ik dacht dus zondag even van sportieveling te doen, ik had zelfs mijn felle Ferrari-puma t-shirt aangedaan, gekocht in Sucre, Bolivia en waarvan ik trouwens nog steeds niet overtuigd ben dat hij echt namaak is, hoewel het kleur niet ferrari-rood is - the bell rings but i'm deaf. Zo trots was ik dat ik zo redelijk vlot mijn nieuwe buitenbanden er op had gelegd. Ik wou de route eens proberen van Gent naar Oudenaarde via de Schelde. Zo eerst via Ledeberg enzo en daar ging het mis ergens op de ringvaart toen ik het klaverblad Zwijnaarde moest kruisen. Ik zag de Schelde uit Merelbeke komen en richting Brugge gaan en een andere arm richting Oudenaarde, aldus de wegwijzers voor de binnenschippers, maar ik zat ergens aan een kant van een arm waar van ik begot niet wist hoe aan de juiste kant van het water aan de andere arm te geraken. Ondertussen had zich ook een ei op mijn achterwiel gevormd en wilde ik voorzichtig terug naar huis keren voordat die band ging springen. Ja ja hoor ik had het nog maar gezegd of de band liep vast in mijn vork wegens de binnenband de buitenband gewoon van de velg had geduwd...en even later spring ik een meter hoog omdat de binnenband ontplofte. Een paar honderd meter verder zat ik ergens aan het UZ maar na 20 minuten wachten op de lege bus die toekwam mocht mijn fiets niet mee. Via de De Pintelaan sleurde in mijn fiets dan maar richting ergens en ter hoogte van bakkerij aernaut stationeerde ik hem, nam de bus naar het station, nam de trein naar Dampoort, snelwandelde te voet naar huis, nam mijn auto, vond mijn fiets niet meer, vond hem dan een kruispunt verder waar ik hem had achtergelaten en laadde hem vrij vlot in mijn auto.

Deze avond probeerden ik en pa het opnieuw met een nieuwe buitenband (nieuwe buitenband nummer drie, nieuwe binnenband nummer 1), maar tijdens het pompen rolde de band al van de velg en natuurlijk kon de binnenband de druk ook niet meer aan en hup: boem!

Wat er geen BOEM zei deze namiddag was het gebouw van het Hoog Commissariaat voor de Vluchtelingen van de FOD Binnenlandse Zaken en de Dienst Vreemdelingenzaken. De een of andere misnoegde idioot had daar een bomalarm laten melden, waardoor die honderden, zo niet duizenden ambtenaren het gebouw dienden te verlaten en terwijl de politie een buffer aanlegde waarin ons gebouw wel degelijk viel. Maar of iemand ons kwam zeggen dat we ook weg moesten? Nee hoor, wij konden ontploffen.
Helaas deden wij dat niet. Onverstoorbaar deden wij ons werk.

Ook is mijn reisinfo met nog een saldo (fueltoeslag verdikke) toegekomen. We reizen zonder begeleider naar ginder en worden giner opgevangen door het lokale gidsenteam. 't zal wat geven. Ik kijker wel naar uit, nu nog zorgen voor wat warme kleding. Ik heb niet het voornemen om te bevriezen daar op eenzame hoogten.

Er zijn geen woorden voor, de eerste Belgische Gouden Medaille voor een vrouw in de atliek ooit! Slechts de tweede sinds 1964. Superlatieven schieten te kort en dat moet je niet als overdreven bestempelen. Wij Belgen mogen eens onze bescheidenheid laten varen. Hier is geschiedenis geschreven! Na de zilveren medailles van de 4*100m van de 4 Belgische "meisjes" -Kim Gevaert, dank u wel! - zijn de spelen gered. Ondanks de over de breedte genomen niet slechte prestaties van onze sporters, Sven Nijs op kop en enkele ruiters en zeilers denk ik, (vergeet die amateurvoetballerkes even, die er voor zorgden dat ons netwerk platlag en surfen op het werk onmogelijk was geworden) , is dit de bekroning. Tia Hellebaut! Belgium loves you!

Ik hoor nu net op het nieuws dat het Belgisch Olympisch Comité niet tevreden is over de prestaties van de Belgishe atleten. Wat wil je, het sportbeleid per gemeenschap? ijk naar USA, UK, Rusland en China, grote machten, grote landen met wijdverspreid talent in verschillende disciplines en wij moeten daar tegen op met die paar sporters geconcentreerd uit Vlaanderen en Wallonie? Sport in Belgie moet gefederaliseerd worden of op zijn mint over een internationale samenwerking geschieden. Ondanks de harde training van onze sporters, is dat blijkbaar niet goed genoeg om op te kunnen tegen structureel getrainde sporters uit die andere landen waar men blijkbaar een meerjarenplan opstelt. Maar goed, we feesten lekker verder. De zon schijnt en ik ga mijn nieuwe banden inrijden.

Jawel, gisteren twee nieuwe buitenbanden gekocht voor mijn fiets, de originele banden die er al ruim 15 jaar opliggen zijn helemaal verstorven. Het was een kwestie van tijd tot die het zouden begeven. Ik brak ook al een sleutel om de vastgeroeste vijzen los te krijgen, maar mits een hamer en een andere steviger sleutel lukte me dat toch. Mijn achterwiel kreeg ik er maar heel moeilijk weer in en dan zorgen dat hij nog recht loop ook. Niettemin de klus klaarde ik gisterenavond nog in 40 minuten, en dan nog eens ruim een kwartier om mijn potzwarte handen proper proberen te krijgen en dan enkele vruchteloze telefoontjes, kon ik dan toch lekker in het zuidpark genieten van Jazz in het Park. Daar kwam ik de Leica M6 tegen met zijn eigenaar en diens Polly.
Rond middernacht kreeg ik dan een sms van Panda die in het Gouden Hoofd zat op brugafstand van waar ik woon. Lekker gebabbeld en nu ben ik aan het geniten van een potje koffie, nog eens een bult in mijn achterwiel wegweken straks en dan gaan fietsen denk ik. Eens wat kaartjes bekijken van waar ik hier meteen de natuur ik kan rijden vanuit Gent. oh, nee, ik ga eerst om brood naar bakkerij Panda. Heel lekker brood.

Verward dolen flarden van wit en zwart en vooral grijs doorheen mijn cynische holle schedel kriskras tussen alle donderwolken door net zoals die nachtvlinder die ik met misse meppen uiteindelijk uit zijn lukraakvlucht sloeg. Pats pardoef wezen loos vloog hij tegen de muur en grond. Wit grijs gevlekt een oog donker in de leegte starend. Mijn ziel reflecterend als een dwaalllicht in de uitgedoofde galaxy. Langs de scherven van gebroken dromen wazarmee de lanen naar de onbereikbare regenbogen geplaveid zijn trap ik op mijn tenen wankelend, slaapdronken, weifelend over leven en dood.

Listen to the Angels sing
I can hear her crying
I can see her burning wing
in a burning church of shame
a bloody mary in flames
spoken infernal names

A new cold breeze in the air
Wish i could take you up there
where we would drown in the sun
but summertime is gone

Ik verlies mezefl in lyrics van anderen. Ik kocht net Amanethes van Tiamat. Een schitterende rockplaat. Heavier en darker than ever.

Ook de barbiemetal van Sirenia kan mijn zieltje bekoren met de bevallige poppy stem van Monika. Nine Destinies and a Downfall. Hoe toepasselijk.
Het was ook weer tijd voor mijn helden van weleer. "Live after death" van "the world slavery tour" van Iron Maiden. De cd-versie is de extended LP-versie die vrij zeldzaam was indertijd (jaren 1987): 14 tracks. Deze kon ik niet laten liggen nu de prijs een habbekrats geworden was. Great oldies.

Dit weekend ben ik lekker even in ascese geweest. honderden chirofoto's editeren. Slapen, luieren. Helpen thuis op het dak, auto wassen, boodschappen doen, amper online, even weg van alles. De festivals, ik kan me er niet meer warm voor maken, muzikale interesses verschillen teveel en dit keer had ik er geen zin in om er alleen op uit te trekken. Het deed deugd. Pukkelpop is ook weer voorbij en in de gazet las ik dat ze er aan modellenspotting deden. Androgne types: lang slank en geen heupen. Ahum de modewereld die zich verzet tegen anorexiapatiënten op de catwalk? My ass, die madam weerlegt dat eventjes met een mokerslag op een muis. Androgyne types in de mode. Missschien daar, maar in real life verkies ik nog steeds een vrouwlijke vrouw. Niet dat mijn voorkeur me al veel geholpen heeft, maar 't is 't principe dat telt zekers? lol

Sinds jaar en dag ben ik de chirofotograaf van dienst. Na twee kalendershoots was er de afgelopen dagen mijn tweede Bivakshoot. Dit keer een tweedaagse. Prachtig wat deze kinderen doen. Het meeste plezier had ik bij de allerkleinsten. Zo'n schatjes. De serie werd op de tweede dag afgesloten met de groesfoto's, per afdeling, en dan allemaal tesamen. Krijg die bende van ruim 150 dolenthousiaste kids maar eens in slagorde voor de foto. De obligate ezelsoren kon ik niet vermijden. "Waarom mag ik dat niet doen?" "Waarom mag ik geen gekke smoel trekken?"
Ik sliep in de hangar bij de kleinsten in de ruimte voor de leiding. Het verhaaltje voor het slapengaan ging niet door alvorens ik erbij was.

Eindelijk heb ik dan ook mijn portie frieten gekregen. Na dagen achtereen op restaurant te gaan, had ik eindelijk eens zin in vlaamse boerenkost. Hoed af voor de kookploeg die dagelijks bergen werk verzet. Ook het 24-urenspel was de max. "J-fotograaf" werd er in het donkere bos geroepn telkens de aspi's mij voortijdig hadden ontmaskerd. Na twee geslaagde missies en een allerlaatste mislukte missie ging ik dan toch maffen. De volgende dag moest ik alweer uit de veren om het wasritueel van de kleintjes te fotograferen. NOg genieten van een middagmaal en dan hup naar huis. Tijdens de terugrit zat ik per abuis in Frankrijk gelukkig vooraleer er péage te betalen was. En dit keer zonder boetes medunkt.

En dan opeens ontdek ik Ashbury Heights and then, I can't stop dancing anymore.

Begrijpe wie begrijpe kan: Zuid-Ossetië en Abchazië tegen Georgië. De enen scheiden zich af, de ander wil dat niet en valt hen binnen. Grote Broer van de ene komt kleine broer helpen en de ander trekt zich terug en wil een staakt het vuren maar de groe broer weet van geen ophouden. En zeggen dat ze in feite allemaal wel ergens verwant zijn met mekaar in dat etnisch kluwen. Grote lijnen leest u bij Michel. De conclusie is hetzelfde. Wat een middeleeuwse barbaarse methodes, ten koste van de gewone mensen. Stel je even voor dat wij West-Vlamingen bommen beginnen gooien op Gent, de stad innemen en dat de Antwerpenaren de Gentenaars komen helpen die zich onafhankelijk hadden verklaard en de West-Vlamingen etnisch wilden zuiveren en West-Vlaanderen invallen tot tegen de Ijzer. De Walen en Frankrijk maken dankbaar gebruik van het Antwerpse offensief fom Brussel in te nemen en een breed front te vormen via het westen Nederland versterkt zijn invloed in Antwerpen en Limburg. Duitsland rijft de Oost-kantons binnen en Luxenburg wil neutraal blijven en vangt de ontwortelde West-Vlamingen op.
Stop die onzin, stop die oorlog! Ik word er ziek van!

Wat me wel gelukkig maakt en wat me in feite uitermate boeit zijn de Olympische Spelen. Ik zie slechts fragmenten in het dagelijske nieuws maar miljaar wat een beelden af en toe!

En ondertussen gaat het leventje hier zijn gang, met zijn zwarte momenten en zijn minder zwarte momenten en vooral momenten vol uiterst agressieve muggen en slapeloosheid wegens te veel uitgaan. Ik klaag niet, ik moet alleen bepaalde dingen gezegd hebben. Ik voel me verder prima. De zomer mag zo nog lang duren. Maar dan liefst met de zon ipv van die grijze warmte die niet weet of ze nu koud moet worden. Warm en koud blazen doe ik misschien ook en die ander ook. Dat zorgt voor damp dat het zicht beperkt en troebel maakt. Onzekerheid. Twijfel. Naast het pad vinden we misschien houvast.

Mensen die 7 keer op mijn telefoon faxen zijn ongetwijfeld blonde snollen.
Sinds ik projectcoördinator ben, weet ik nog steeds niet of ik blij moet zijn of niet. Feit is dat het veel werk met zich mee zal bregen. zenuwslopend werk, mijn geduld zal ferm te lijden hebben net als mijn psyche. Genoeg afkicken is de boodschap. Vanavond ga ik alvast naar Antwerpen. Afscheid nemen van een Zweedse vriendin die naar de JOe IS en EI gaat studeren.
Morgen ga ik mss afspreken met mijn notaris die nog in congé is en die ik al weer een tijdje niet meer heb gezien. Sowieso is er altijd wel iets te doen in Gent.

Mijn reis is geboekt, maar ik moet nog een nieuwe bestelbon ontvangen. Mijn internetbanking is ook gelukt en nu beginnen andere banken hun rente te verhogen. KLoefkappers verdikke. Hoe je het ook draait of keert, de consument is altijd de dupe.
Maar de zon schijnt tussen de enorme regenbuien door en ik sta vol muggenbeten.

Zorgen maak ik me niet. Ik droom wat weg bij de volgende liedjes.

B>
Soundtrack for the Current Attack
- God Module - the ones we love
- Noisuf-X - hit me hard, deze song live gezien op amphi in de zaal vol EBM-chicks. quite interesting
- Theatre of Tragedy: machine: dat ik deze cd uit het oog verloor...
- Deine Lakaien - love me to the end

En we eindigen de Castlefest - 2008 serie met deze foto's.

Aangezien het zonnetje buiten schijnt, mag ik dus best de donderwolk uithangen. Naast het warhoofd dat ik al ben, slaag ik er toch redelijk in orde op zaken te stellen. Beetje chaotisch, maar andere dingen verlopen dan weer heel vlot. NOg andere dingen verlopen helemaal niet zoals ik het wenste of droomd een deze zaken maken dat ik uit mijn zomerdip klom en in een ander ravijn terecht kwam. Ach ja, eenzaam boksen we op tegen de kille gladde grauwe ontoegankelijke rotswanden die enkel onze aan scherven geslagen dromen weerkaatsen in holle echoes die door niemand worden opgevangen in de desolaatheid van de woestenij van de Verloren Hoop. Donderwolken brullen ons cynisch toe terwijl de bliksem ons hart electrocuteert. Hevig klapwiekend met gepluimde vleugels slagen we er niet in onszefl te overstijgen boven de duisternis van onze doffe brandende blik uit.
Het kan verkeren. Gedoemd tot sagen en legenden die niet worden opgevangen door de Fluisterwinden.
Ik heb dan maar weer eens mijn goed hart getoond en ik ga volgende week weer congé pakken om uit altruisme een fotoshoot te doen zoals verleden jaar van een hoop joelende kinderen op kamp. Dit keer met overnachting. Het zal wat geven.
Als ik het niet krijg, moet ik het pakken zekers?
Waar ik het overigens echt wel van op mijn heupen krijg, zijn jobstudentes. Zeker als ze aan de fijne vleeswaren staan. Sommigen staan daar terecht, gelet op hun fijne lieflijke structuur, helaas vergaat deze troef in het niets bij hun onkundigheid om schelletjes in de juiste dikte of eerder dunte te snijden. Je krijgt altijd plakken op je bord die soms wel ruim 3mm dik zijn in het begin en dan opeens ferm verdunnen tot een rafelende doorzichtige rand van amper 5cm terwijl een voleldige schel toch wel soms 15cm tot 20 cm lang is.
Of ja waarom niet, meteen een hele dikke schel van zeker 2.5mm doorsnee over de hele lengte.
Om van de trage jobstudentes aan de kassa nog maar te zwijgen.
Zouden we beter die studenten niet inschakelen voor wegenwerken en andere gemeenschapsinfrastructuur te onderhouden in de plaats en het snijden van schelletjes over te laten aan gediplomeerde keurslagers die met een ferme houw een perfecte steak kunnen snijden?

Genoeg hierover, er is veel te doen dit weekend en toch lijkt het er op dat er van evenveel niets in huis zal komen. choices.

En we gaan verder met enkele shots van castlefest 2008.

Wat ik aan het doen ben en waarom ik zo weinig schrijf?

Ewel, kijkt! Zie je dan niet waarmee ik allemaal bezig ben dan?
Ik tert van festival naar festival, van Tanzbrunnen in Keulen naar Keukenhof in Hillegom bij Lisse in Nederland.
Ondertussen staat mijn selectie van het fantastische gothicfestival Amphi fest online en kan ik nu mijn foto's van Castlefest 2008 online zetten, om van mijn gentse feesten nog maar te zwijgen. Maar daarvoor verwijs ik u graag door naar het project.
Bovendien zijn er ook buurtfeesten in mijn wijk. Veel last heb ik er gelukkig niet van. ik wil rust al ik thuis ben. Lekker genieten, in alle traquilliteit en sereniteit ontspannen met enkel mezelf en ik.
Mijn binnenhuisinrichtingscapaciteiten heb ik weer wat getraind en mijn bank leverde me een nieuwe bankkaart af met foto erop voor niets. De andere weet ik nog steeds niet waar ik die ben kwijt gespeeld. Ook mijn queeste van rond de wereld heeft vorm gekregen, alleen moet ik nog bevestiging krijgen van de boeking. Nog enkele lange weken geduld, maar geduld wordt altijd beloond. En verder trek ik op met vrienden, de zomer, het is lekker leutig ondanks de regen. Er samen op uit trekken, wat wil een mens nog meer? Music is my life!

Hier alvast een voorsmaakje van Castlefest. Meer volgt later op flickr! (klik de foto's)

Sometimes, somewhere, in summertime
I want to run
I want to hide
I want to tear down the walls
That hold me inside
I want to reach out
And touch the flame
where the streets have no name

Dein Licht verkümmert und verblasst
Die Nacht gibt dir den Rest
Denn du bist allein und
Hast die Glut schon fast gelöscht
Die noch tief in dir, tief in mir,
tief in jedem von uns letzten Sternen schlägt
Jeder ist allein
Muss seinen Weg allein gehen
Das ist so schon hart genug
Und erfordert ums zu überstehen
So viel Wärme, so viel Kraft
Die kein Mensch alleine hat
Lasst doch unser Licht vereinen,
lasst die Wärme, wieder spüren
Lasst uns doch zusammen scheinen,
lasst uns wieder glühen
Wir sind allein
Über Millionen Sterne
Wenn wir zusammen scheinen,
Können wir die Welt erhellen
Sind wir auch klein
Sieht man uns doch von ferne
Wenn wir zusammen scheinen
Durchs dunkle Tor der Welt