Jeronimo's Cage of Thoughts

Ik ben terug van een prachtige reis in een prachtig land met een prachtige bevolking en een prachtige cultuur. Nagenieten doe ik in mijn hoofd of ook daar niet want de zorgen van het Belgenlandje hebben me alweer in hun greep. Al zijn daar uiteraard ook al enkele leuke dingen bij. Nepal, een land waar je moet geweest zijn, waar verschillende bevolkingsgroepen ogenschijnlijk harmonieus met mekaar leven. Waar mooie mensen zo verscheiden zijn in mengeling van Indo-Europees en Mongoloïde rassen van 99,9% tot 0.01% het ene of het andere en alles daartussen. Waar ik werd verward met een Nepali. Waar afval in hopen langs de straat ligt en bij wijlen wordt verbrand, waar je longen geasfalteerd worden door deze rook en de uitlaatgassen van permanent toeterende bussen, vrachtwagens, enorm kleine Suzuki stadsautootjes en brommers en riksja's. Waar je als voetganger tussen al dat verkeer in de file staat en waar tientallen verkopers hun waar aan de man trachten te brengen. Waar duizenden trappen je bovenbenen doen verstijven maar je wel op ongeziene hoogten brengen met uitzicht op de majestueuze witte eeuwige sneeuwbergen. Waar elektriciteit bij tijden uitvalt en je in het donker naar de noodverlichting of je petzel moet zoeken om naar de wc te gaan en te zien dat je niet op de enorme spinnen trapt, waar bergwater en rivierwater je afwas en drinkwater worden. En waar ik misschien later wat meer over vertel.

Ondertussen heeft het Duitse danse macabre label na enkele tientallen mails door dat ze een cd van Das Ich waren vergeten op te sturen. Hij is onderweg en vrijdag worden mijn nieuwe meubels geleverd. Dat is het goeie nieuws Openstaande rekeningen en andere van jaren terug, komen opeens ook op me af. 't Is crisis voor veel mensen blijkbaar.

Hannelore Bedert, de schoonzus die stritk genomen geen schoonzus te noemen is, wordt blijkbaar grijsgedraaid de afgelopen weken. Mooi is dat en goed is die cd.

Ik kocht enkele cds van de Nepalese traditionele folkgroep Kutumba. Onze dragers zongen overigens constant Resam Firiri, een bekend volkslied, waarvan de melodie nog steeds door mijn hoofd speelt.

Als toemaatje een gsmfilmpje van het verkeer in Kathmandu.

U zult mij moeten missen. Niet dat sommigen onder jullie dat zullen doen. Anderen dan weer wel. Maar ik kom terug! Ik moet eerst even met mijn hoofd boven de grijze wolken vertoeven in de ijle etherische lucht zonder zuurstof en ijzige kou om mijn hersenen even te bevriezen van alle rare gedachten van de afgelopen maanden. Eens compleet eruit zijn. Zondag 5 oktober vlieg ik naar Frankfurt om daar enkele uurtjes later naar Abu Dhabi te vliegen en zo naar Kathmandu, waar we de vallei verkennen en vooral de tempels in de stad er in de nabije omgeving. Of ik de koningsteden ga zien weet ik niet. Aan het meer van Pokhara gaan we even relaxen om onze tocht naar Annapurna Base Camp op 4200m voor te bereiden. Na 12 dagen in de Himalaya getrokken te hebben gaan we nog even wat raften op de beste rivieren ter wereld, maar aan een beginnersniveau, ik denk dat dat allemaal relatief is en hoop op spanning zoals in Costa Rica.
Daarna is het tijd voor hopelijk wat tropische temperaturen in het Chitwan National Park. Ik zie al op tegen de muggen.En dan kom ik hier thuis aan. Vol verhalen hopelijk en compleet leeg en vol van nieuwe zaken.

Dringende berichten op gsm worden waarschijnlijk genegeerd: ik heb eens aan honderden euro gsmkosten gelegen in Havana weetjewel, never again. Alle emails zijn welkom. Antwoord niet gegarandeerd.

Tot dan!

ps: Om de zoveel dagen verschijnt een eerder op gentblogt gepubliceerd artikel van mij op mijn cultuurblog. Zo blijf ik wel een beetje bij jullie :-)