Jeronimo's Cage of Thoughts

Op het onverwacht deed ik nog eens van cultuur gisteren. Niets bijzonder ware het niet dat ik in het eigenste OC van mijn Heimat terecht gekomen gekomen was, wegens double booking van mijn zus. Gino Sancti, Frank Van Erum en Han Coucke, het cabaretierduo uit Gent toert sinds een tijdje rond met hun nieuwe show VIP.
Frank en Han zetten meteen al de toon door het publiek meteen bij de show te betrekken. We zitten in het leven van de kleine Frank aanwezig op een voetbalwedstrijd van zijn papa. Nu zit hij samen met zijn lotgenoot Han in een weeshuis met harde hand geregeerd door zuster Ria, een monsterlijk vet wezen als we hen mogen geloven. Deze gemeenschappelijke vijand kweekt een band. Een band en ideeën van samenzwering tussen de twee jongens die het doel in hun leven hebben uitgestippeld. VIP. Ijsberen, zalmen, diepvriezen en koelkasten passeren de revue.
Hilariteit en op de spits gedreven filosofische nonsense gaan hand in hand doorheen de hele show. En net als je denkt, het is nu wel even teveel, nemen ze gepast gas terug met intiemere momenten die weer aansluiten bij de rode draad van hun verhaal.
Het knappe is dat hoe goed de show ook van seconde tot seconde in mekaar zit, er plaats is voor spontaan geïmproviseerd van het moment. De vele glimlachjes naar mekaar en het publiek maakt deze show sympathiek en niet zo afgelekt als je soms op tv ziet gemonteerd. Deze mannen tonen eens te meer hun talent en zijn bovendien supersympathiek. Anderhalf uur kolder, serieux en entertainment, only for VIP's.

IK zit aan het einde van de wereld. Ik zat aan het einde van de wereld. Ik zat op de rand van de Dood. Beeld je In. Costa da Morte. The End. The Wind. The Sea. .The Ocean.
Ik ben vrij levendig. Zo zeiden ze. Over mij. If you want me. To say. To Hear. To Live. To be. One way or the other. with. You. Call. Me.
Levendig. dat ben ik. Ja. Vrij. Dat ben ik ook. Have you evah?. Vrij als een vogel. Ik kan alleen niet vliegen over de woeste baren. Springen zou een - accidents never happen- korte duikvlucht tot gevolg hebben. Vallen in slow motion. Zweven doe ik niet. Ik blijf aan de grond en kijk hoe het schuim op de rotsen te pletter slaat. Golven breekt. Bellen. Blaast. kreten slaakt. Huilend doet de wind in kliffen en kloven. Overwinnen doen de stemmen. Zegevierend drijven witte wolken heen door de grijze massa van de troebele horizon. Drijvend, roerloos? Het land binnen. Binnenland. Verwarmend. Hart.

Druppels. Spatten. Regenbogen. schatten. Minnaars. Dromen.

U ziet het ik heb het vandaag nogal voor Debbie Harry en ook wel een beetje voor de Muppets.

Na Porto was het tijd voor de lange rit richting pelgrimsoord Santiago de Compostela. Kikkertje's vriend had me Ponte de Lima aangeraden, een dorpje dat ik sowieso doorkruiste via de snelweg. Afrijden was de boodschap. Zeker gezien ik dringend een boodschap moest gaan doen en de regen toch maar uit de hemel plenste. In het ogenschijnlijk rustige verlaten slaperig dorpje bleek de enorme parking aan de rivier vol te staan, ondanks de verlaten straten stond er veel volk te wachten rond de kerk die afgeladen vol bleek te zitten. Op het marktplein troffen we zelfs de voorbereidselen aan van een heus folklore marktje in traditionele kledij. Ook de typische viswinkel met gezouten bacalhau moest ik fotograferen. Met een vintage-editing komt de foto meer tot zijn recht alsof uit den ouden tijd.

Verder is het morgen mijn eerste werkdag waar ik niet naar uitkijk en vandaag heb ik twee auto's gewassen en verder geluierd in de tuin toen het in de namiddag toch redelijk heet werd. Bovendien ontdekte ik een vogelnestje in den tuin met jongskes in. Hoe leuk.
Ook maakte mijn buurvrouw van 83 deze ochtend nadat ik de brievenbus had geleegd op het einde van ons gangpad van de tuin naar de voordeur een praatje met me. Of ik ne keer "afgekomen" was. Over haar leven en welzijn en het feit dat ze gelukkig nog samen waren ondanks de nakende operatie. Of hoe de rozenstaak bloeide die ze van mijn ma had gekregen. De rozenstaak was helemaal omhoog lang hun tuinhuis gegroeid en stond vol in bloei. Schitterend. en dan haar kleinzoon die bijna afstudeerd en zo goed presteert en een liefje heeft en dan en vroeg ze: en J'tje, idde hi nog hjin hoestink in een schoon vrouwtje?

Na vijf jaar zette ik dan eindelijk nog eens voet aan wal in Porto, de noordelijke havenstad van Portugal aan de Douro vooral bekend van de Port Wine die er niet gefabriceerd wordt, maar wel bewaard wordt in de "Caves", zoals die van Sandeman, waar alle toeristen gaan en ik dus niet of die van Croft en Ramos Pinto, die ik wel bezocht heb. Flaneren op de Ribeira, bootje varen en de bus pakken en vooral heel goed gelogeerd in het sympathieke hostelleke Grande Océano. Uiteraard moest ik de obligate foto maken bovenop de Ponte Dom Luís I, van Théophile Seyrig, de leerling van Eiffel, wiens oudere brug wat verderop in renovatie was. Zoek de verschillen met de 5 jaar oudere analoge foto in mijn eerdere post

Vandaaruit ging het naar Ponté de Lima als tussenstop in de stortregens richting Spanje, Galicia, Santiago de Compostela. Het begin van een rondrit doorheen het prachtige Oud-Celtische gebied en de rías: 1400 km in 5 dagen. Zoveel te zien, zoveel gezien en zoveel niet gezien. Choices. Tijd. U hoort er ongetwijfeld meer over later. Het is hier ook zomer in België eindelijk.Ik ga ervan genieten en nagenieten.

Ik vraag me af of het er nog steeds zo uitziet. dat komt seffens te weten.En na de nodige vaststellingen gedaan te hebben qua sfeer, culinaire en eventueel muzikale hoogstandjes gaat het noordwaarts, naar het Ierse Noorwegen van Spanje. Even nat als hier voor de moment. Maar dat kan ons niet deren.

Het aftellen is begonnen. Buen Viaje!

Soundtrack for the current attack- Cristina Branco - tive um coraçao perdi
- Mariza - Rosa Branca
- Ojos de Brujo - Todos Mortales
- Hevia - Tanzila
- Susana Seivane - live nuits celtiques
- Noa | Carlos Nuñez - A lavandeira da Noite
- Llan de Cubel - San Roque
- Eluveitie - Omnos (zit in mijn hoofd gelijk een oorworm.
- Cruachan - Bloody Sunday
- Waylander - Bru Na Boinne
- La Oreja de Van Gogh - Jueves
- Heroes del Silencio - entre dos tierras

Een mens moet al eens buiten de lijnen kleuren om er dan weer vollop gefocussed tegenaan te gaan. Hard drugs are bad, maar gaan we ven niet overdrijven?

Dat half uurtje langer fietsen, was net iets te veel van het goeie met als gevolg dat ik dus niet thuisgeraakte en dat op moederdag. Niettmein de Gouden River, the Golden River lag er schitterend rustiek bij met een boot vol feesten mensen hopen kwetterende eenden, zwanen en andere watervogels en talrijke prachtige reigers. Ik arriveerde via Komen en in onooglijk dorpje met een schitterende kerk, een overblijfsel van een abdij en enkele oude kanonnen uit de wereldoorlog op het pleintje voor de kerk. Warneton of Waasten, ooit een Romeinse nederzetting of althans heel oud. Na een douche, krachtvoer en een yoghurtje op naar de meme voor moederdag, en dan thuis alles klaarzetten voor de familie. De afhaalchinees viel helaas niet zo goed mee deze keer, maar de sfeer werd er niet minder om. I wanna go out. Spread my wings. Wandering the untrodden paths. A quest for the Holy Grail om het in de Da Vinci Code termen te houden lol.

The New wave of Folk Metal. Zo wordt Eluveitie gecommercialiseerd. Ik herinner me nog uit de jaren '90 folkmetalbands zoals Waylander, Cruachan, en dergelijke. En toen kwam de viking metal opzetten. En nu een nieuwe folkmetal wave. Eluveitie begint hoge toppen te scoren. Dat Nuclear Blast hen binnenhaalde wil al veel zeggen. Met "Evocation I - the arcane dominion" levert de band een eerste acoustische folkplaat af. Prachtige Gaelische teksten, Celtische instrumenten en melodieën geven het geheel een bijzonder aangenaam dansbaar sfeertje. Dit zonder de donkerheid de melancholie en het mysterie van eeuwenoude liederen te verliezen. De teksten zijn niet vertaald, en dat hoeft ook niet. Instrumentale nummers wisselen mekaar goed af met gezongen liedjes. De vocalen doen me bij momenten denken aan de nieuwe lais en zelfs Medeah van het Poolse Artrosis. Om de een of andere reden moet ik bij Omnos, een knaller van een song zelfs een beetje Eurosong denken, maar dan positief bedoeld in de zin van paneuropese sfeervolle muziek. De digipack komt met een extra dvd met een volwaarige liveshow op "summer breeze 2008", hierop vind ik hoogstwaarschijnlijk hun metalnummers met wervelende draailieren, trekzakken en ander snarengeweld.
Daar waar in het verleden Empyrium, Tenhi en Ulver zich in hun acoustisch werk tot poëtisch intimistische sfeervolle melancholische soundscapes beperkten die de stilte van verdronken zielsmeren en duistere wouden in het hoge noorden weergaven, weet Eluveitie hier nog steeds te rocken en ze hebben me te pakken.

Na de een of andere slag met een sloophamer eerder dit weekend, heb ik mezefl were t'ope geskart. Of toch enigzins een poging tot. Niet dat ik me verlies of wentel in zelfmedelijden, maar mijn melancholische bui doet me wel excellente pareltjes uit het verleden ontdekken. Waar ik youtube afschuim naar de prachtige doom van Paradise Lost ( een groep die ik 15 jaar terug niet moest hebben), Candlemass (nooit echt naar geluisterd) en My Dying Bride, heb ik mezelf ook nog wat getrakteerd met nieuwe aankopen. Het geld hoeft niet altijd aan fruitsap Ice-tea en andere spajes gaan of zoals gisteren met enkele maten naar de verse pasta Al Forna uit de Il Cortile in Gent. een Siciliaans restaurant waar ik meermaals per jaar placht te komen, omdat het er lekker is, vlotte bediening en iets originelers dan de belgische Itliaanse keuken. de anitpasti: bruchetta's en crosti waren wel wat duur 6 euro voor vier toastjes is niet goedkoop. De ovenpan vol verse pasta al dente met room panchetta en tomaat en kaas was gelukkig even heerlijk en veel meer zijn geld waard. Vandaar ging het nog naar het verwarmde teraas van de Hot Club de gand, waar concertprijzen werden gerekend voor een optreden dat nog niet was begonnen en toen naar de Onvrije Schipper, met altijd iets leuks achter den toog maar blijkbaar wel een vort sossenkot aan de posters van Freya op de deur te zien. Ach ja zo anti-rood zijn we nu ook weer niet als er niets moois achter den toog staat.

- Blind Guardian: a night at the opera. Release van 2002, de Duitse heren van de powermetal trappen op deze schijf weer ferm op het gaspedaal, waardoor de motor zoals steeds weer in licht overdrive gaat. Speedmetal mag snel zijn, maar de bombast en het razende geweld lijkt zichzelf soms wat voorbij te hollen, Hansi Kursch zijn vocalen daarentegen zijn net iets minder geforceerd en steken dan ook minder snel tegen. Met krachtige losgeslagen forsbollen balt Blind Guardian weer knappe stevige songs met nadrukkelijk vocale koren die het geheel een symfonisch tintje geven. Ook de riffs werken aanstekelijk en de middeleeuws aandoende intro's geven het geheel een afgewerkt en uitgewerkt tintje. Ik wou Blind Guardian ontdekken maar ik heb het toch meer voor dingen a la Rhapsody die iets evenwichtiger klinken.

Das Ich - Die Profeten (re-edit 2009, album 1991). rerelease van het debutalbum van Stefan Akkerman en Bruno Kramm die de Duitse Gothic en dark wave wereld op zijn kop zetten door trendkiller te spelen wat duistere obscure muziek betrof. Knappe dreigende songs, klinken ietwat gedateerd, maar blijven ferm overeind. Ik denk aan de openingssong "es ist ja Krieg", "kain und bel" "Gottes tod" en "Des satans neue KLeider". De jaren '90 waren immers ook mijn meest donkere jaren op muzikaal vlak.

- Megadeth - Rust in Peace (remixed an remasterd 2004) original album 1990. Megadeth, het fantastisch gitaarduo Dave mustaine (ooit verguisd bij het zielige Metallica) en Marty Friedman werden wereldberoemd met dit album "rust in peace". Da tis pas sinds enkel jaren fan ben van Megadeth doet niets af aan de verdienste, ik herinner me Hangar 18 nog levendig, wat een trendsetting heavymetal clip zeg. Dit album kan dus niet ontbreken in mijn collectie. schitterende riffs, melodiën en samenspel. Al mag Symphony of Destruction er ook wel zijn.

OP 7 juni ben ik van de partij als stemopnemer, dit keer ben ik gedegradeerd tot bijzitter. terwijl ik op mijn vorig domicilieadres nog voorzitter was. Ik wil eigenlijk wel eens in een stembureau zetelen ipv een stemopnemingsbureau, kan ik eens de buren leren kennen.
Via de standaard vulde ik 36 bijna tendentieuze vragen in.
Drie variabele thema's op het eind, maar de score bleef dezelfde.
Eens zien of dit resultaat wel degelijk overeenstemt met mijn politieke voorkeuren. Daar laat ik me niet over uit. Scores die eerder gelinkt zijn met deze of gene partij vind je mss in mindere mate terug bij ander eprtijen of strekkingen binnen een partij, die niet tot het hoofdprogramma behoren. Ik ben nooit een mainstreamer geweest, maar altijd met afwijkingen van het middenveld. De harde marge langs de middenlijn zeg maar.
Ik stem alvast voor een reële broodnodige Europese toekomst. Niet voor kleinburgerlijke lege praat van huis-en tuin-not in my backyard-idiotie.

Het was een weekendje aan de Oostkant van het Land dit weekend. Vrijdagnamiddag stond ik nog aan een gesloten poort van het huis van een vriendin die enkele minuten erna toe kwam. Samen ging het Leuvenwaarts alwader ik langs de straat de organisatoren van de blogmeet 2009 zag wandelen en gedag riep door het open venster. Zelf had ik enkele dagen daarvoor verstek gegeven wegens andere dingen te doen, zoals met oude en jonge vrienden gaan drinken, feesten eten en waterpijpen. Het eten in de Ribs in de Parijsstraat Leuven. Met 5 aan een tafeltje van 4 en de opmerking krijgen dat het pad tussen enkel tafeltjes vrij moest blijven. Een pad dat kunstmatig gemaakt is doordat de tweede rij tafel een grote groep is en dus enkele tafels aan een gezet werden. Een aperitief maison die niet te drinken was, 2,70 euro bij betalen voor je saus en ipv van de halve liter exquise saus te verwachten in een gouden kannetje slechts enkele soeplepels. Garnituur die niet vers was en een mixed brochette die wel goed gebakken was maar toch niet zo denderend smaakte. De scampi van mijn disgenoten leken wel heerlijk te zijn, gelukkig voor die prijs die net iets boven redelijk te doen gaat, is de kwaliteit eigenlijk iets te min. Maar niet getreurd een dessertje in De Werf op het hogeschoolplein: lekker fleurige bekertjes met frisdrank en heerlijke chocomousse of tiramisu. Het stemde me een stuk milder. IN de barcode waar de helft van de aanwezigen de helft van onze leeftijd waren, lurkten we aan een waterpijp met munt? Een stuk aangenamer van smaak dan die vieze mintsigaretten. En het lukte me boven wonder om enkele kringetjes te blazen met de rook.

De volgende ochtend ging het via allerlei al dan niet omwegen en binnenwegen richting het Land van Bobbejaan. De zon die ik des ochtends in de ogen had gekeken, was ondertussen geheel verpakt en verzopen in een frisse grijze sombere wolkenmassa. Bobbejaanland. Hoe komen we er bij. Het was al ruim 16 jaar geleden dat ik er nog geweest was. En de filmtitaan van Leuven heeft een wafelverslaving. En via die wafelverslaving had hij tickets verzameld: 1 betalende en goedkoper kaartje van een betalende tweede persoon gratis. We were the five of us. Dat betekende dat we niet ten volle van de promotie konden genieten aan gezien de vijfde van ons de volle pot zou betalen en de omslag een weerslag op onze bijdrage zou hebben. Maar dat was buiten de Hollanders gerekend. Onze gezellige noorderburen stonden en massa aan de kassa" hey paps cheb je dat chesjien, fijfenfijtich plus krijgt korting!" aan te schuiven al hun promotiebonnetjes trachten te combineren. I got a little girl for the price op 26 euro. De ouders van het kind betaalden me de helft 13 euro. Nog even tegen de wil vcan het kind in samen door de poort en de klas was geklaard.

Na het eten ging het er dus wat kalmer aan toe van mijn kant, terwijl anderen de bull ride probeerden (filmpje op facebook, friends only). Uiteraard konden de boomstammetjes binnen en buiten en andere roetsbanen zoals dreamcatcher niet ontbreken. Heel leuk was de "speedy bob" waarin je werd dooreengeschud en vooral "the bob express" waar we twee keer voor hetzelfde geld mochten zonder pauze, er stond immers niemand aan te schuiven. Ik dacht al, oei wat gaat ie nou snel naar de halte zeg als dat maar goed komt maar we suisden in volle vaart door de stop heen ;-) Ondertussen hadden we de gewoonte aangekweekt vanuit de verschillende zitjes naar me kaar pistool bewegingen te doen en "pjoew poepjoew poew!" te roepen. (We're definitely to old for that kind of shit)
"Zijn we hier niet te oud voor jongens"? Leve de doldwaasheid in het land van Bobbejaan. Stressfactoren genoeg in het dagelijkse leven van hard labeur, dus laat de ontspanning maar hoogtij vieren.

In de El rio (evenwel zonder de glijbaan in het filmpje helaas) mochten we bij sluitingstijd maar 1 ronde done, maar de tweede sessie boomstammetjes, daar kwam wel nog een bonusronde: ondertussen waren we ook al meester in het poseren voor de foto die werd getrokken aan een van de wild water slides.

Nog aan parkeermunt geraakt, die eruit zag als een collector's item en hup richting Veerle om iemand uit te laden omgeving Aarschot om mijn auto op te pikken en een maat in de laden, om dan in Kagevinne bij Diest effe de bazats in de B&B Filmtitaan af te zetten en dan te gaan eten in bistro De Modern. Lekker. Tegen 23u30 waren we dan denk ik in Zoutleeuw voor Zoutrock. Bloedheet, veel te luid, te druk en enkele oude rotten coverden er led zeppelin. Na een antwerpse glamelctronoiserock band met slechte muziek maar wel een goede lichtshow en een deus-attitude hielden we het ook daar voor bekeken en ging het terug richting Diest. In de auto hing er een zeer kwalijke geur. Ik dacht dat de g-kracht op mijn maat zijn darmstelsel had gewerkt maar vandaag las ik dat het een stankwalm van Chemie Tessenderlo moet geweest zijn, al lag dat er toch wel eventjes ver van uit de buurt.
Volgende keer misschien Walibi: dat schijnt nog heftiger te zijn qua attracties! EN nu mij opmaken voor de werkweek. Fully reloaded! Shoot! Pjoew poepjoew Poew!.