Jeronimo's Cage of Thoughts

En voor we er weer even tussenuit knijpen in deze aangename zwoele sferen, moet ik bekennen dat mijn eerste kennismaking met Couleur Café mijn aanvankelijke wrok omtrent hun accreditatiepolitiek toch wat kon milderen. Couleur Café is nu eenmaal een uiterst gezellig festival (het toepassen de meest idiote reden dat je geen foto's mag trekken buiten beschouwing gelaten) met voor elk wat wils vooral op culinair vlak. Parking vond ik aan een van onze gebouwen op een tien minuten wandelen van de ingang waar het druk aanschuiven vlot verliep. Mijn uitgeprint ticket werd probleemloos ingescand (twee reserves bleven in mijn broekzak) en ik liep het eerste half uur gewoo alle eetkraampjes te verkennen voor tegen dat ik honger had. De verschillende muziektenten en hoofdpodium staan zo opgesteld dat je eigenlijk tussen die duizenden mensen noit in een onwrikbare stroom terecht komt zoals op de Gentse Feesten wel het geval is. Leuk, warm weer maar doenbaar.
Een paar oude bekenden tegne het lijf gelopen, drie groepjes waar ik af en toe tussen wisselde qua gezelschap afhankelijk van hun muzieksmaak van het moment. Gezellig!
Ik heb uiteindelijk ook twee porties naar binnen gespeeld. Het vuurwerk gemist maar toch het optreden van de avond gezien: Oi Va Voi. OP cd nogal braafjes maar live enorm spetterend de schitterende wervelende dolenthousiaste en van ver gezien toch enorm sexy violiste Anna Phoebe, ook bekend van een instrumentaal gothic metal project. Knap knap vurig en vlammend.

Emir Kusturica vind ik dikke zeker, al die dronken balkanhoempapa vind ik niet echt je dat. Shameboy was dan weer een leuke dance-afsluiter van de avond en met de vlam in de pijp sjeesde ik achteraf huiswaarts.

Zomerfestivals ik heb verdikke ook al zin gekregen om nog eens naar Cactusfest te gaan binnen twee weken: u ook?

Soundtrack for the Summer Attack:
- Music to watch the girls go by van de gelijknamige Nescafé reclame
- Surfer girl
- Oh Happy Days.
- Summer night city.
- Soak up the sun
- Boys of Summer
- Summertime
- Refugee

Leuke restaurants waar ik de afgelopen dagen allemaal heb vertoeft:
- Gate to India (Gent)>: leuke kitscherige Indiër aan de oudburg: kruidig, lekker, goedkoop, allen hadden ze het gerecht van mijn gezellin licht pikant gemaakt in plaats van het mijne. maar we maalden er niet om.
- Marco Polo (Gent): nog steeds slow food, en dus traag, traag en nog eens traag, maar nog steeds binnen het echt redelijke. Net zoals de kwaliteit die bij dergelijke prijzen hoort. Verse pasta. De suggestie was echt een aanrader: papardelle met asperges en zalmfilet. Grote porties. Het was al ruim een jaar dat ik er nog geweest was. Het meeste indruk maakte nog die hartverwarmende glimlach van de uiterst sympathieke serveerster.
- Il Cortile (Gent): de siciliaanse klassieker, hebben hun kaart licht aangepast helaas, mag eens wat uitgebreider qua pasta's. Of een suggestie meer misschien. Blijft heerlijk.
- Aperto Chiuso (Gent): concurrent voor Il Cortile en marco Polo: verse pasta maar iets traditioneler Italiaans. Niettemin niet te vergelijken met de ordinaire Belgische Italianen die enkel vier kazen en vier seizoenen serveren. Kleinere maar toch voldoende porties dan bv Marco Polo, ook enkele euro goedkoper per gerecht. Was al jaren geleden dat ik er nog geweest was.
- Kalypta (Leuven): heerlijke wereldkeuken. Sfeervol gezellig, krappe tafeltjes, leuk interieur, niet te geitenwollensok, redelijke keuze aan diverse keukens.
- Bij Merel: om de zoveel tijd gezellige pizza-avondjes. Met een enorm toffe harige poes, waar ik helaas allergisch aan bleek te zijn: brandende ogen, snotterende neus. Niet gewonnen tijdens het spel "regenwormen". Maar dit weekend ben ik wel babysit op Billie de kat ;-)

't nieuw lief van zusje heeft in zijn prille jeugd, de snotter is er nog steeds nog maar 26, heel vele concerten gedaan en wil er nog meer doen nu hij wer zin heft gekregen. Zo wou hij naar Channel Zero. De voorverkoop startte voro de extra concerten donderdag 11 juni om 11u. Aangezien ik degene ben die constant een telefoon een een pc bij de hand heeft, werd me gevraagd kaarten te kopen. En als ik mee wou mocht ik ook mee. Een uitnodiging die ik absoluut niet wegwuifde. Channel Zero ken ik niet. In die tijd vond ik dat mietjes die niet wisten hoe ze metal moesten maken. Dat ze op Werchter stonden en marktrock vond ik tekenend van hoe de metalwereld er begon uit te zien. ondertussen zijn we bijna dubbel zo oud en iets wijzer en kijken we al niet meer op van de commerciële idotie van de underground. Channel Zero: nu jullie oud zijn, gaan jullie hopelijk stevig en volwassen klinken. Ik kijk er naar uit! Just gelijk Life of Agony nu ze 40 zijn opeens goed klinken, zoals ik in 2007 (time flies when you're old) jaar geleden op graspop heb kunnen vaststellen.
Zaterdag een dagje Couleur Café, een festival vol tofuvretende geitenwollensok blootsvoetse djembékloppers die hun accreditaties al van 9 mei hebben afgesloten. De suckers hebben geen gevoel voor flexibiliteit. What the hell is het probleem eigenlijk zeg. Het ergerlijke aan Belgische festival si dat camera's verboden zijn, dat is gelukkig in Duitsland op Amphifest anders. Waar zijn ze bang van? Iedereen verbiedt zonder te weten waarom ze geen fototoestellen toelaten. Aan de andere kant, eens een dat je zonder camera is ook wel ok zeker. Hoewel. Hoe moet ik dan op facebook tonen hoe leuk mijn leventje wel niet is (#ironie). Sommigen hangen er zich zelfs voor op precies. RIP MJ en Yasmine. Grote meneer die MJ, sterke danser. vernieuwende videoclips. een genie. dat 'm wacko was kon me niet schelen. de man wist ten minste hoe muziek maken. dat kan van aneren niet gezegd worden.

RIP Yasmine, tragisch

Dat de zomer eraan komt dat hebben we ondertussen allemaal door. Niet dat het broeierig heet is, daar moeten we precies zelf wel voor zorgen. Niet dat dat een probleem is tot nu toe. We zoeken de hitte op. Het broeierige van zuchtende zwetende hijgende extatische lijven, verwijde pupillen, strakke spieren, glimmend, blinkend, druppels in een nevel bij iedere ademstoot in het schemerlicht van het dansend schaduwspel. Tegen mekaar, op mekaar, naast mekaar, boven elkaar, onder elkaar, worstelen, verstrengeld. Snake-pit.
Ach wat kijk ik uit naar die festivals. Om ongewnest lichamelijk contact zoveel mogelijk te vermijden tracht ik dan ook zoveel mogelijk fotopassen in de wacht te slepen voor de frontstage. Met wisselend succes. Nu zaterdag is het Couleur Café. Daarna Amphi-festival. Daarna Night of the Proms, waar ik niet wil naar toe gaan , maar ik ga mee voor de gezelligheid. Net zoals ik morgen tickets moet bemachtigen om met het lief van kleien zusje eens op de hort te gaan. Alvast ga ik tijdens die paar dagen van de Gentse Feesten die ik kan meepikken met enkele gezellinnen naar de nieuwe show van De Nieuwe Snaar. Extreem dure kaarten vind ik. 24 euro en dat nog met iemand die -26-korting heeft. Fukkers.
Ik heb acuut slaap te kort en trek de laatste dagen duizenden foto's letterlijk. O ja vanavond moet ik ook weer iets gaan trekken. 't hopen dat het visueel een beetje een dankbaar onderwerp is. Op Kask, Movement "16 had ik daarover geen klagen.

Beelden zeggen soms meer dan woorden

Donderdagavond was ik te gast in de Eskimofabriek Gent. Ik dacht dat ik dat wist zijn. Maar blijkbaar vind ik in het het noorden van Gent mijn weg nog steeds niet zo goed. Ik belde dan maar een maat op die me via internet...de andere kant uit stuurde. In Dok-Noord belde ik hem terug en toen begeleidde hij me naar de juiste kant. En ja hoor, ik was snel ter plaatse. Veel volk. Mooi volk. Maar nog mooier waren de creaties van de studenten van het KASK. Movement #16, de modeshow van de 1ste, 2e en derde bachelor en de masters was eigenzinnig, kunstzinnig, abstract, mooi, elegant, prachtig, creatief,, met andere woorden echt de moeite waard. Helaas voor mij weet ik echt niet wat ik had die dag, want het was alsof ik nog noot een camera had vast gehad. Zo knoeien; Niettemin heb ik een redelijke selectie foto's overgehouden. Enkele schitterende beelden zijn helaas compleet mislukt. Ook verloor ik op de koop toe nog de flits die ik geleend had van mijn real-live gps. Vandaag kreeg ik gelukkig het bericht dat hij ongeschonden was teruggevonden. Deze voormiddag heb ik 'm afgehaald bij de man van het KASK thuis en meteen gaan afleveren op het werk van mijn maat. Never again.
Maar geniet u nu vooral mee van enkel sfeerbeelden voor ik de stad intrek om te gaan feesten.

Voor de gehele set (nog up te daten!) klik je hier. Binnenkort review op Gentblogt.

En na al dat feestgedruis toch even een avondje thuis. Ik zie sterren. Gelukkig niet zoveel als een marginale Kimberly uit Kortrijk. En sommigen vergeten de haag te snoeien als het lente is.

Zaterdag was het een rpachtig feest van een Leuvens bloggertje. Zondag proefden we van heerlijk eten in the Gate to India in de oudburg en genoten we na in het Soul Food café. Maandag trommelde ik op de nipper twee gezellinnen op voor "my summer of Love" een zomerfilm in de Vooruit en dinsdag werd ik opgebeamd om gezellig tussen de jeugd te genieten op een terrasje op het Sint-Pietersplein met Villa Volta en Lady Linn op de achtergrond. Morgen ga ik een modeshow fotograferen en zaterdag ziet u misschien iets van mij in de standaardmagazine. En zaterdag is het reunie met enkele Nepalese reisgenootjes en zondag ben ik gelegenheidsfotograaf om een belangrijk familie-evenement waarop ik zelf ook een rol te spelen heb. These are the odds. No time to waste!

Het was me weer het weekje. Wel een van amper 3 dagen werken. Maar toch heel vermoeiend. Om de een of andere reden is het niet altijd evident te beseffen dat een wekker die volhardend blijft tuuten echt wel wil zeggen dat het tijd is om op te staan. Niettemin, na het stemmen tellen was het overwinning vieren en een dagje bekomen en zaken regelen. Mijn auto kan er de komende 15.000 km ook weer tegen en verder lijkt het project op professioneel vlak dat al een tijdje aan moddert in de eindfase, toch eindelijk bijna helemaal afgerond. Wat moet een mens dan nog meer hebben dan met enkele maten een filmpke te gaan zien op een verloren vrijdag avond. Met het schitteren gemaakte stop-animation-3D "Coraline" van Henry Selick naar een verhaal van Neil Gaiman, wonnen wij ongetwijfeld die avond terug. Heerlijk entertainend sprookje. U leest mijn review hier en gaat zeker kijken.

Zaterdag, op die wondermooie zomerdag zonder te veel hitte en net genoeg zon om het aangenaam te maken sjeesde ik weer in mijn karreke met enkele passagiers richting Landen, om een "wij zijn 10 jaar samen en we willen dat vieren"-feest van de blonde charmante frontvrouw en dito man van Leven in Leuven en andere blogs. Dat het daar een gedeeltelijke blogmeeting was, hoeft niet te verwonderen. Altijd gezellig als je toch een hoop volk kent van al dan niet online-evenementen. Doet medenken dat ik eens de chocolaatjes moet proeven die we meekregen toen we als laatsten the party verlieten. Ondertussen valt de regen gestaag uit de hemel alsof het nooit anders heeft gedaan. België.

Ik had het nooit gedacht, maar Pepijntje, mijn neefje, jongens toch, ik ben er zot van. Wat een knoddie. Ondanks zijn 4 maanden is hij precies al bjizonder goed mee. Kijken, grijpen. Neuten als het hem niet aanstaat. Het leuek is hem filmen. Helaas is mijn gsm niet het meest geschikte medium daarvoor. Zus en schoonbroer hebben een handige sony handycam met HD-optie. Veel leukere filmpjes dus. Ik trek dus maar foto's. NIet alleen van Pepijntje, maar dus ook van zijn speeltjes die oma met veel liefde en plezier in de was liet draaien.

Man, I love that song...en in deze video is foto op 1:32 van mij.

In Santiago was het kermis. Loeiharde muziek, churros con chocolate en andere vettige stuff, veel tieners, lokale marginale Galiciërs, sfeerverlichting en apathische marktkramers...het contrast met de muziek en de sfeer kon niet groter zijn. Behalve dan met den dezen hier. Dit hondje lijkt me duizend keer enthousiaster dan de andere foorkramers. Maar toch heb ik niets gekocht.

In het reuzenrad maakten we wel een ritje. We bleven minuten lang aan de top hangen. De ijzige wind waaide dwars door onze kleren. Het Spaanse koppel naast ons in het hokje ging compleet uit de bol en ik trok wat fotootjes voor we aan een dole rondrit begonnen van enkele toertjes. Hoi hoi wat een lol.

Tijd om hier ook een kermis te maken. Let's party.

Iemand een visje. Het leuke aan reizen is off the beaten trakc, naar de gewone dingen te gaan zien. Markten bijvoorbeeld. Vooral wanneer die markten in decenniaoude gebouwen plaatsvinden, die we hier in België niet kennen. Heerlijke koopwaar, vlees, groenten en vis keurig in verschillende afdelingen gescheiden. Je kijkt je je ogen uit je schele kop.

Mijn ogen zijn nog steeds lichtschuw. De demonen werden des nachts op me los gelaten. Demon, duivels ontbinden. Losgeslagen. Onderdrukking. Via Brussel en een redelijk drukke dagtaak ging het richting Leuven alwader parking in de stad vinden geen sinecure is, als je er meer dan twee uur wilt geparkeerd staan. Gelukkig is er nog die strook, tolvrij, een heel eind aan de achterkant van het station. Wandelen is gezond. Whiskey proeven deed ik met nipjes. Bij het inhaleren van het aroma en het proeven van de gelaagde verschillende smaken bevestigden mijn eerdere vermoedens naar aanleiding van andere proefsessies dat er diep in mijn een echte deskundige proever van geestrijke dranken verscholen zit. Ik hield het bij een fanta verder. En mijn obligate portie Ice-Tea in de tapasbar in het begin van de naamsestraat waar de heerlijke hapjes misschien net iets overprijsd waren. Heerlijk voorgerechtje. Verder apritieven. Dromen doorslikken. Doorspoelen van verwensingen op de oude markt. Existentieel binnenmonds gevloek. Hemelstaren. Hemeltergend. Des duivels zijn de wolken die dreigende vormen aannemen. Kasseien klinken hol bij loze stappen richting nergens.
gezellig tafelen in de heerlijke wereldkeuken (fijn gekruid en lekker doorsmakend) van de Kalypta. Een dessert kon er niet mere in. Geldmuur bedelen. Fuiven. Drinken. dansen. kijken. Nummers, genummerd. Praatje slaan. Wind verkopen. winden laten. Kaartje geven. Pand verlaten. Nachtelijke ritten doorheen het slapend landschap van donkere steden en dorpjes. Opperste marginaliteit in Scherpenheuvel. Een lichtpunt of twee in Aarschot. Ik zag het licht. Die ochtend, de zonsopgang verblindend op mijn voorruit. De demonen zijn getemd.

Ik denk dat vier uurtjes liggen in een helverlichte kamer niet zo goed was voor mijn nachtrust de voormiddag.