Jeronimo's Cage of Thoughts

Soundtrack for the Current Attack
:- In Extremo - Raue Spree 2005: live cd van de Mein Rasend Herz Tour. Knappe liveregistratie, lekker vette productie. De dynamiek van defolkier oudere songs gaat wat verloren ten voordele van het rockgehalte van de hele plaat. Maar dat is het voordeel van een live-registratie. Eerst cd die ik van de heren heb. 6 euro in Music Mania Gent.

- The Gathering - Sleepy Buildings - a semi-acoustic evening. Anne Van Giersbergen haar stem betovert me gewoon. Nu ze haar eigen project heeft en The Gathering heeft gelaten voor wat het ooit was, is deze live-registratie in een leuk Nijmeegs theater een knap staaltje semi-acoustische rock waarin haar stem ten volle tot uiting komt. Knappe arrangementen van hun songs zonder het stevige gehalte ervan te verliezen.- Lunascape: innerside. Double-cd met veel tracks van de soundtrack van Flikken. Deze cd doet het nog kalmer aan dan de vorige, is nog braver van sfeer, maar bijzonder meeslepend in bepaalde mate, heeft wat pit verloren bij het eerste werk. Maar niettemin een leuke achtergrond voor de poppy liefhebbers van het kalmere hooverphonic (waar zangeres Kyoko Baertsoen haar eerste strepen verdiende trouwens) zou ik zo zeggen. Misschien moet ik er nog eens naar luisteren.

- Nightwish - dark passion play. met extra de instrumentale versie. anderhalf hjar geleden kocht in een illegale promovcersie in Bolivia, nu heb ik de officiële versie met Annette haar poppy stem. Nightwish rockt stevig door, maar soms lijkt de inspiratie wat op ten ksote van de sfeer van de vorige albums. Gelukkig is er Annette haar frêle poppy zang, die contrasteert met de rauwe gitaren. Het geheel is dan toch weer een leuke plaat geworden met enkele beklijvende songs.

Iron Maiden - live @ donington: the legendary live registration of 1992! Beetje verwant met de A real dead one & a real live one live-cd's, maar niettemin een echte kick ass. Eindelijk na 17 jaar gekocht aan minder dan 10 euro op play.com. Lekker rauwe mix en Bruce had ook een heerlijk stem indertijd.

Op een middag deze week met een humeur onder het vriespunt begaf ik me dan toch richting een lichtpuntje in deze mistroostige droefenis waarin we wroeten. Een lunch met mijn beste maat in de Quick. Hij had kortingsbonnen en dat was veel beter dan de bonnen van de Giant bar in het Centraal Station, die we enkele weken geleden hadden gekregen en waarvan ik had voorgesteld om ze zo vlug mogelijk te verzilveren. Om de zoveel tijd, ik denk dat ik aan een frequentie van 1 keer in de twee jaar zit, zonder de hamburgers in broeierige stints aan de andere kant van wereld gerekend, en iedere keer keer opnieuw weet ik weer waarom het zolang geleden was d tik nog van dat vreselijke fastfood at. Niettemin vol enthousiasme begon ik eraan. Aangezien ik toch wat vroeger op het uur van de afspraak as ging ik voor de tweede keer de avance shoe store binnen. Ik zag er leuke scapa's in mijn maat paste ze en kocht ze aan 70% van de oorspronkelijk prijs, een grote 1000 BEF korting dus. Cool, dat kon ik dus best vieren met een double bacon menu. De kassierster had eerst wat moeite met het in rekening brengen van mijn bestelling, daarna pletste mijn overvolle coca zero op de grond met spetters tot op mijn brilleglazen als gevolg. Ik vroeg een nieuw een kreeg die en gaf een servetje aan de modieuze moslima die mij geërgerd aankeek omdat de spetters ook tot op haar witte mouwen waren gespetterd. Uiteindelijk vervoegde ik het doldwaze gezelschap aan de veel te kleine tafel en na eindelijk gegeten te hebben kon ik alweer meer een beetje mens zijn.

Deze noen deden we de lunch opnieuw. Hij belde. Hij belde terug met de menu in zijn restaurant, maar dat stond ons niet aan. In zijn vorig gebouw zou hij me als bezoeker moeten aanmelden terwijl hij er zelf niet meer werkte dus zou hij ook zichzelf als een bezoeker van iemand die hij daar kende moeten aanmelden, buiten die persoon's medeweten, omdat we geen derden in ons gezelschap wilden. Uiteindelijk bood ik hem mijn restaurant aan, waar al iedere week een provinciale specialiteit op het menu staat omwille van de nakende Vlaamse Feestdag. Mechelse koekoek schafte de pot. Gewoon een kiekenfilet als je 't mij vraagt, maar het was niet slecht. Ook deze try-out die meestal niet zonder gevolgen blijft voor maag-en darmen leek ons niet te deren. Zelfs het aardbeiendessert was echt lekker.

Op culinair vlak heb ik dus absoluut niet te klagen. Lieke Brood is terug uit Berlijn en gisteren kon ik dan ook helpen met het snijden van 4 ajuinen en een enorme koolrabie ofzoiets dat samen met tonnen andere groenten in twee grote wokpannen werd gewokt. Ondertussen was de deeg voor de maiskoekjes ook klaar en werd er nog een sausje op basis van sambal oeloek geprepareerd door de overhitte gastvrouw. Heerlijk pikant. Heerlijke menu. Als afsluiter van de avond speelden we dan ook nog eens "Jungle Speed". Ik zat per abuis tussen haar 7-jarig dochtertje en het 9-jarig buurmeisje. Alle waarschuwingen ten spijt dat ik daar slecht zat, ging ik de confrontatie aan. miljaar wat zijn die petoeters snel! Ze droogden me schaamteloos af en telkens ik "fuck" of "shit" uitroep, wees ze me met grote ogen terecht: hé jij, geen vuile woorden gebruiken aan tafel hé". Ik besefte de eerste drie seconden niet wat ze zei. Dolle pret dat spel. Al hielden sommigen er gekneuse vingers en handen aan over.

Voor het eerst van ik ook naar een twitter-meeting geweest. Allemaal onbekend volk, except for Ntone en uiteidnleijk bleek de wereld toch maar klein. Voor herhaling vatbaar. Veel nieuwe followers op twitter en vanaovnd is het ook #jongtuig. Een bijeenkomst van jonge twintiers die iets met de nieuwe media te maken hebben ofzo. Maar ik heb een drink met Der Berliner Konnektion. Dat gaat voor.

De maatjes van de colruyt zijn niet slecht. En he eten dat ik al een paar dagen in de frigo bewaar heb ik maar meteen voor morgen klaargestoomd. Zaterdag is het cactus. Ik kijk er al naar uit. En zo blijven we bezig. Wie weet wat ik daar allemaal naar binnen speel.

Mijn interview met de nummer 1 van Uwged8 leest u hier. En hier een oud nummer met videoclip. Red boots. Not bad at all.

ONdertussen is het relaxing weekend voorbij en kunnen we weer gaan feesten gelijk de beesten. Ik ben nog steeds blij da tik niet op Werchter was, aan de andere kant denk ik dat ik er misschien wel fun zou kunnen beleven. Ik ga alvast naar cactus, waarvoro mijn fotopas werd geweigerd, wegens te veel aanvragen, maar niettemin ga ik genieten van de muziek die ik niet ken. Ben ik dan zo'n typische vakantieganger die de pret bederft voor de echte muziekliefhebber? Ne eik ben een muziekliefhebber die graag "out of the box" (de zwarte black box in mijn geval dan) denkt en graag nieuwe dingen leert kennen, al bestempel ik die als mainstream. Een goed live optreden is een goed live-optreden. Zeker nu de hedendaagse cd's veel te gepolijst en te braaf klikken. Ik krijg verdikke nog heimwee maar de primitive black metal waar primitieve productie de norm was.

Verder haat ik die losliggende tegels waar ik altijd placht op te terten zodanig dat het vieze stinkende vocht tot kniehoog op mijn bleke broek spat. En de solden zijn echt brolsolden. Pfft. Ik stel mijn aankopenog at uit of ik koop weer in de nieuwe collectie. Ik zie wel. Morgenmiddag lekker lunch met de beste maat. Altijd garantie voor een portie fun en raar kijkende voorbijgangers.

De afgelopen weken was het zomer, het zomert nog steeds. Verder is het nog steeds pikzwarte nacht in mijn zieltje, maar afgezien daarvan doe ik lustig mee met het genieten van de heerlijke zwoele tijden en festivals. In de vooruit kon je de afgelopen weken op zondag, maandag en soms dinsdag naar een zomerfilm kijken. Ik heb er toch drie kunnen meepikken. Het thema is dit jaar samen te vatten onder "growing pains" of de relatie tussen opgroeiende tieners.
De eerste film was "My Summer of Love" (Pawel Pawlikowski, 2004 – UK). Mona een jong tienermeisje leeft ergens in Yorkshire in een godverlaten dorpje waar er niets te beleven valt. Ze woont in bij haar broer, die net uit de gevangenis is waar hij god heeft gevonden en zich sindsdien in het dorp opwerpt als een prediker. Zelf toert Mona rond op haar motorloze bromfiets. Op een dag wordt ze gedumpt door haar lief, een overspelige man en ontmoet ze Tamsin, een rijkeluisdochter die net als zij een beetje getormenteerd en gebruikt door het leven lijkt te gaan. Algauw worden bij de meisjes onafscheidelijke vriendinnen die lief en leed delen. Maar dan komt de waarheid aan het licht.
De film schetst een troosteloos beeld zoals we gewoon zijn van de Engelse jeugd, uit pure verveling gaan ze relaties aan die weinig met liefde te maken hebben en klampen ze zich vast aan hetgeen hen toch enigszins een gevoel van geborgenheid of begrip bezorgt. Onthutsend is het wanneer de schijn doorprikt wordt en je toch op je eigen benen moet staan. Niet zo origineel, er wordt niet zoveel gesproken en de kijker moet zelf verder redeneren aan de hand van de scenes en beelden die fragmentarisch de relatie tussen Mona en Tamsin schetsen. De meisjes acteren heel naturel en Emily Blunt is een lust voor het oog.
Rating: 2.5/5

Persepolis was de tweede film die ik eergisteren zag. De bekende Iraanse animatiefilm van Vincent Paronnaud & Marjane Satrapi (2007 – Iran/Frankrijk) vertelt het verhaal van de kleine Marji in de woelige periode van de Iraanse revolutie. De betweterige nieuwsgierige Marji ontmoet via haar familie allerlei personages die telkens een rol in het toenmalige Iran vertolken. Revolutionairen, intellectuelen, fanatici, allemaal passeren ze de revue en de kijker beseft dat het voor de mensen toen niet makkelijk was en voor de Westerse wereld waarschijnlijk nog veel minder te begrijpen wat zich toen allemaal afspeelde. Een ding staat vast: ik ben tegen hoofddoeken. Hoe de Sjah werd afgezet en de gevolgen ervan op het dagelijkse leven worden handig en raak geschetst aan de hand van de belevenissen van Marji een haar gezin op school, thuis en in het buitenland. Marji's leven in Wenen breekt het tempo van de film wat en verlegt de focus van de situatie in Iran naar dat van een ontwortelde opgroeiende tiener zonder thuis, zonder houvast verloren in het "rijke westen". Zelf boeide het politieke aspect van Iran mij meer. Niettemin een knappe niet te moraliserende of te klagende film over de evolutie van Iran.
rating: 3/5)

Gisteren zag ik dan de knappe Argentijnse film XXY (Lucia Puenzo, 2007 – Argentinië/Spanje/Frankrijk), over Alex, een 15-jarige meisje met de kenmerken van een man, een hermafrodiet zoals dat noemt. Haar ouders schakelen de hulp in van een bekende chirurg die met zijn vrouw en zoon Alvaro bij de familie komt logeren. Alex weet geen raad met zich zelf, ze is een jonge puberende vrouw, maar soms voelt ze zich even zeer man, zeker wanneer ze Alvaro ontmoet. Het is een knappe schets van de identiteitscrisis van een tiener die zowel man als vrouw is, zich afzet tegen de wereld en toch op zoek is naar begrip, liefde en in de eerste plaats vooral zichzelf wil zijn en aanvaard worden zoals ze is. Inés Efrón speelt echt sterk en overtuigt enorm als de wilde wat getormenteerde Alex.
Rating: 3.5/5