Jeronimo's Cage of Thoughts

Je vindt mooie dingen op het web. Trieste dingen. Nieuws in prachtige beelden, hoe frappant ook. Zoals een fotoblogverslag van "the denver post" over Ian Fisher, van gewone jongen tot Amerikaans soldaat in Iraq.
Man bijt Hond goes tour of duty.

Andere fotostories vind je op "the big picture" van the Boston.com zoals over Mongolië. Meer op hun twitter.

The Black Cave en Berd vierden hun verjardg. Al 15 jaar is dit een van de weinigen die de kleine maar levendige gothicscene in Vlaanderen in ere houdt. Bernd vierde dit met een festival in Waregem expo. Geïnviteerden: groepen die hij persoonlijk graag hoort. Mij leek de affiche niet zo interessant, maar niettemin af en toe best e smaken optredens gezien. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Rosa Crux. Venijniger en explosiever dan in Keulen op het Amphifest. Het beste van de drie optredens die ik tot nu toe van deze Franse ritualistische melancholici heb gezien.

Daarna was het aan de beurt van de dark folkies van Sol Invictus. Veel hoger dan typische Engelse folk kwam het intimistische gezelschap echter niet. Een kleine schare fans vond dat helemaal niet erg. Zoveel te beter.

Madre del Vizio bracht voor het eerst wat rock in de zaal. Vooral de gitarist stal de show en sommige songs waren echt wel lekker leuk, maar de vocalen lieten wat te wensen over helaas.

Leather Strip daarentegen, kickte ass. Zo saai als hij was op Amphi afgelopen zomer, zo duister en agressief was hij in deze donkere zaal. Geef toe: een immens podium voor 1 man in klaarlichte dag is heel wat anders dan een expo in Waregem voor een beperkt publiek in schemerlicht en duidelijk zichtbaar projectiescherm. Knap cool optreden van de man.

En dan een optreden waar ik naar uitkeek. Het moet al twee jaar geleden zijn dat ik Corvus Corx nog eens live zag. Helaas doen ze al jaren hetzelfde zo bleek. Niettemin drinkliederen in een uitbundig folkfeestje vol trakzakken, blaasbalgen en andere gefluit onderstuend door hun nog steeds indrukwekkende percussiesectie. Veel kleurige mannen vol energie al dansen dover het podium. Ik moet toch eens zorgen da tik hun ietwat sfeervollere shows met strijkers en koor tez ien krijg. Dat moet pas vuur geven. Van dronkenmansliederen heeft men het na een kwartier al gezien. In ieder geval was het wel passend voor het verjaardagsfeestje.

Last but not least: Suicide Commando, naast Front 242 een van de meest legendarische en bekende bands in Europa. Zware industrial. Hleaas wou de tenchiek tot grote frustrtie van Johan niet meewerken, maar na wat gekwakkel en gesukkel konden ze dan toch doen waar ze voor gekomen waren: de boel in vuur en vlam zetten."Bind Torture Kill" "come on and hate me" "one nation under god"...krachtige videobeelden, krachtige stem, krachtig optreden. Ok, het was het wachten waard!

Maandag opende het academiejaar al officieel, afgelopen woensdag gaven de studenten er een ferme lap op om ook het feestjaar te openen met een knaller van een Student Kick-Off. Heel het Sint-Pietersplein was omgetoverd tot een feestplein met standjes allerhande en vooral drank en muziek.
2 Fabiola mocht al in de namiddag de stadsvesten doen daveren terwijl anderen de trappen van de boekentoren op snelden in een uitputtende kuitenbijtende race. De snelste tijden draaiden ron de één minuut en 15 seconden als ik me niet vergis. Hallucinant.
Hallucinant was ook de massa jonge mensen op het plein wanneer de nacht was gevallen en Discobar Galaxie de ambiance er pas echt inbracht. Of het kan ook aan de rijkelijk vloeiende drank gelegen hebben. A brand en Raymond van het Groenewoud hadden ook al op veel enthousiast gegil kunnen rekenen, maar de Leuvenaars van Discobar Galaxie wisten niet wat hen overkwam toen hier en daar een verstekeling op het podium opdook en de massa massaal reageerde op hun oproep hun verlichte gsmschermen de lucht in te steken.
Sommigen gingen wel compleet uit hun bol en mijn oordoppen bewezen toch wel hun nut weer.
De beats rolden uit de boxen, de studenten dansten wild en wij trachtten dit vast te leggen in bits en bites. Feest!

Enslaved, de pioneers van de Noorse viking black metal, daar had ik al jaren niet meer naar geluisterd. Ik weet zelfs niet meer hoe hun legendarische cultplaten klinken, waarmee ze hun onwrikbare reputatie vestigden en begin de jaren 90 de wereld veroverden. De laatste cd die ik in mijn bezit heb is "ELD" uit 1997. Ruim 13 jaar later heb ik hun nieuwste release "vertebrae" gekocht. Een groot verschil met de ultrasnelle hakkende rauwe compromisloze recht toe recht aan black metal van weleer. Hoewel Enslaved altijd al een eigen pad heeft bewandeld. Op Vertebrae staat sfeer voorop. Niet meer zo ijskoud en oorteisterend scherp, maar het klinkt bij momenten als ambient progrock. De opener "Clouds" klinkt a-typisch maar zet meteen de toon met een heerlijk instrumentaal stuk. Daarna gaan de heren er toch wat harder tegenaan en klinken de gitaren al wat agressiever. Dat Enslaved nog steeds tot de top behoort en muziek maakt die niet weggelegd is voor trendvreters en posers bewijst de laatste track "the watcher". Super gewoon.

Bethlehem de duitse zelfmoordkunst underground band met hun misantropische songs en dito muziek die varieert van menshatende afgrijselijk goed razende black metal tot ambient dance crooner classical jazz metal leven onopgemerkt verder maar ondanks hun dodelijke reputatie zijn ze mee met hun tijd en geven enkele "rare tracks" weg op hun site. De ene track is een typische Bethlehem song: koud, woest, misantropisch, pure metal. De ander eis een wondermooie cover van "My Way" van Frank Sinatra. Niet eens slecht gezonden! Jammer dat ik hun momenteel onvindbare cd's - tenzij je ene fortuin betaald - niet meer vind, ik had ze beter gekocht toen ze gereleased werend in het begin de de duistere jaen 90.

Een pc herinstalleren, ik laat het liever over aan anderen met kennis van zaken. Mensen die weten wat ze doen. Mijn pc werd gisteren door Specail K geherinstalleerd terwijl Manlome en ik keken naar Harry Potter and the Order of the Phoenix. Ik had dit weekend net de dvd die thuis op overschot was aan mijn tv'tje gekoppeld en nu was de uitgelezen moment gekomen om dat eens lekker uit te testen. Helaas had ik over het hoofd gezien dat er vooraf een pizaaavondje gehouden zou worden, waardoor mijn uitgehongerde gasten dus ietwat na etentijd arriveren, zoals afgesproken, terwijl ik net mijn buikje rond gegeten had. Geen nood. Mijn oven voorverwarmen en hup daar gingen de pizza's.
De herinstllatie verliep goed, uitgezonderd dat ik nog geen geluid heb. Welke geluidskaart ik heb en welke drivers ik er voor moet downloaden of installeren weet ik niet, daar wordt nog vollop aan gewerkt en dat komt ook nog wel in orde.
Morgen is het sportdag. De groene stadswandeling in het Brusselse. 4t is eens iets andes dan al die jaren in het Zoniënwoud rond te tsjolen.
Na het werk even binnengewipt in de Vietnamese ambassade om mijn visum aan te vragen. Over een week mag ik ze ophalen. Pfft. Al dat geloop. Gelukkig doet Cambodja minder moeilijk en heb ik een e-visum kunnen aanvragen via hun website. De volgende ochtend zat dat al in mijn mailbox. Leve de e-government van derde wereld landen.
Ook van mijn kookles ben ik heel tevreden. Er was veel over en ik heb mijn potjes dan ook goed gevuld en opgegeten de day after. heerlijk.

De nieuwe video van Rammstein "pussy" kreeg vandaag rond 20u een wereldwijde première op een pornosite. De reden: de beelden spreken voor zich.

Sinds ik play.com ontdekt heb, koop ik er regelmatig cd's aan lage prijzen, cd's die ik weiger te kopen aan de hedendaagse winkelprijzen. Hoe ze het doen, dat vraag ik me soms af. Zo kreeg ik enkele weken geleden deze The Birthday Massacre - Walking with Strangers (2007 Canada) in de bus uit New-Zealand. Volgens mij zijn de shippingcosts groter dan de prijs van de cd. Nu ja globalisering. iedereen wordt er beter van. Ook de klant. Enkel het wereld onder gaat de enorme CO2-uitstoot willens nillens. Nadat ik hen ooit live gezien heb in Vlissing op Terra Gotha ben ik echt fan geworden van Chibi, Rainbow en de rest. Knappe muziek. Live altijd spetterend grappig funny and cool en hilarisch goed. Wat energie.Na enkele luisterbeurten durf ik zeggen dat ik het grootste deel van de songs al kende van live te horen. Stuk voor stuk pareltjes en meezingers die in je oor blijven nazinderen. Ik word er zowaar vrolijk van. Dat mag wel eens in deze duistere tijden.

Gisteren ben ik dan nog even een blitz-kunstliefhebber gaan spelen met mijn gezellin van het moment. Nog een lekkere fruitmix in het Soul Food café en gezellig bijpraten. Wijzen op de enorme (maar dan echt enorme spin) die van ons wegliep over het tapijt, had ik beter niet gedaan, mijn gezellin zat ogenblikkelijk met de benen op haar stoel de kousen in de broek en te wriemelen.

Saai weekend voor het overige, of eerder eens zalig nietsdoen. Enjoy!

Maandag 6 september 2009 werd in de feesttent op het Ledebergplein de Miss Ledeberg verkiezingsshow gehouden. De 23-jarige blonde Vicky Vandriessche won diverse prijzen en ging ook met het kroontje aan de haal. Sarah Goossens en Chana Neve werden respectievelijk 1ste en 2e eredame. Ik was erbij en zag dat het goed was. Al zou ik de leeftijdsgrens misschien op 18 leggen want de minderjarigen waren qua uitdrukkingsvaardigheid en presence niet echt opgewassen tegen de oudere kandidates.

Ondertussen de eerste kookles voor beginners aan het KISP achter de rug en gemerkt dat onderwijs volgen mij niet ligt. na een half uur luisteren naar uitleg, begint mijn hoofd al te tollen. Ik ben gewend dat ik het voor het zeggen heb, maar gelukkig kon ik algauw overgaan naar de praktijk en heb samen met een lesgenoot een toast hawai gemaakt en een croque voor 13 personen. Mij volgepropt met dipsausgroenten en drie potjes fruitsla die het dessert vormden. Thuisgekomen werd nog wat wat nachtwerk met de foto's van de Miss Ledeberg verkiezing en dat terwijl het op het werk opeens ook heel hektisch wordt. Maar plezant. Juridische nonsens waar ik me in vast kan bijten. Ik hou ervan.

Het afgelopen weekend was weer een feestweekend, rushen van hot naar her zonder mij te haasten. Vrijdagavond, een heerlijke instuif (die niet al dusdanig was aangekondigd) bij mijn maat. Het "klein muziekske" ging eerst zijn notariskantoor inwijden, maar dan werden we meteen naar de duplex erboven uitgenodigd op zijn terras dat even groot is als de woonruimte van mijn appartementje om er te barbecueën, te drinken, te feesten en te genieten van een occasioneel muzikaal intermezzo van datzelfde "klein muziekske".
De volgende ochtend was het dan lekker ontwaken om de trien naar Brussel te nemen. Ik was een half uur later dan afgesproken op de afsrpaak omdat ik me vergist had van uur. Maar niettemin konden we wegens ons op voorhand bestelde tickets toch nog in het volzette museum van Magritte binnen. De moeite voor iedere liefhebber van geniale geesten.
Daarna ging het in een ush, evenwel na een relaxerend drankje op het Sint-Goriksplein, naar Gent, waar ik me tussen het drukke verkeer door naar de Ikea repte om er na omwegen eindelijk de ingang gevonden te hebben en aan de zelfscan een kadobon gevalideerd te hebben, om als kado te geven op de instuif waar ik over een half uur zijn moest. Eerst ten ouderlijke huize uiteraard de buik wat vullen , andere kleren aan doen, omdat dat moest van de mama en hup richting Aalbeke waar het lief van mijn zus liep te glunderen van trots over zijn nieuw huisje. Terecht.
De volgende zondagmiddag was ik zodanig verslaafd aan feesten da tik me maar naar het boombalfestival repte met mijn partner in crime, Thierry. U vind mijn fotoset hier.