Jeronimo's Cage of Thoughts

Zaterdag 10 oktober stond ik na amper voldoende koffie aan te schuiven om zaal 2 in de vernieuwde kinepolis Gent binnen te gaan voor de tweede focusfilmdag uit mijn carrière. Ik keek er wel naar uit moet ik zegen, maar het werd wat mijn bescheiden mening betreft geen onverdeeld succes.De eerste film was Fish Tank van Andrea Arnold. Een typisch drama vanuit de rand van de Engelse maatschappij. De hoofdrol gaat naar de 15-jarige Mia, die in een sociale woonblok huist met haar aan feestjes verslaafde ex-tienermoeder en haar kleien zusje. Mia is een eenzaat, koppig en verliest zichzelf enkel in het streetdance. Tot opeens haar moeder een knappe lover aan de haak rijgt waar Mia die het niet wil toegeven toch voor heeft. De onderhuidse spanning tussen hen bouwt zich langzaam op. Een al veel aangehaald thema van de sociale probleemwijken en de uitzichtloosheid van de inwoners van dergelijke wijken waar men als puntje bij paaltje komt toch enkel op zichzelf kan terugvallen. Niet zo opbeurende gedachte, niet origineel, maar best goed te pruimen.

De tweede film "the maid", is een Chileens klein drama over de situatie van de nannies in de latijns-amerikaanse samenleving. De huishoudsters zijn daar veel meer dan louter kuispersoneel. Ze voeden ook de kinderen op. We volgen Raquel, een veertigjarige "nana" die al ruim 20 jaar bij de familie woont en zich als deel van het gezin beschouwt. De vraag is of de familie daar ook zo over denkt. Raquel die wat problemen lijkt te hebben, wordt op bevel bijgestaan door nieuwe huismeisjes. Ze voelt zich enorm gepasseerd en doet er alles aan om het de nieuwelingen moeilijk te maken en haar positie te handhaven. Tot opeens Lucy opduikt.
Deze kleine film schetst op een knappe manier de werksituatie van Raquel, en haar door de jaren heen bekrompen zicht op de zaken. Langzaamaan ontwikkelt ze zich meer en neemt eindelijk tijd om ook eens aan zichzelf te denken. Leuk.

Na de koude visschotel met aangepaste wijnen was het tijd voor de meest slaapverwekkende film van de dag. "Eyes Wide Open". Ass wide open, zou homofoob zijn en dat ben ik niet. Niettemin met alle respect voor het thema en de situatie waarin onder andere homo's in het strikt joods-orthodoxe milieu moeten leven, of niet kunnen leven, heeft de film volgens mij enkel de grote prijs voor beste film gewonnen wegens het thema en omwille van het thema. De verfilming kon me niet bekoren, maar ik moet toegeven dat ik naar het einde toe, toch ook redelijk opgegaan was in het verhaal. De sobere aanpak en het onuitgesprokene heeft de jury waarschijnlijk overtuigd.

Daarna was het tijd voor de ontgoocheling van de dag. Een film over Hitchcock "Double Take". Ik geef toe ik begreep er niets van. Ik kon niet volgen. Deed niettemin moeite; Maar kreeg gewoon schele koppijn van de onzuivere beelden uit de jaren stillekes. Waarschijnlijk te hoog voor mij gegrepen. Ik zat echt te wachten achter een ferme actieprent, drama of epos of gewoon diep menselijke film.

De enige actie kwam van de kortfilm Logorama. leuk gevonden. Mooi gedaan. Veel meer kan ik er neit over zeggen anders is het de moeite niet dat je zelf nog naar die kortfilm gaat kijken.

Ten slotte sloot de keuze van Patrick Duynslaegher af met "Bright Star" een film voor de romantisch-melancholische zielen onder ons. Een film die mij op het lijf geschreven leek. Helaas was ik de heel dag al zo beu als koude pap en kon de tragiek van "Endymion" en de bijna platonische liefde tussen Keats en zijn vlam mij niet echt boeien. Ik heb niets aan te merken op de prachtige kostuums en decors die schitterende pasten bij de gehele sfeercreatie zonder de aandacht af te leiden van de langzaam aan afbrokkelden muren tussen de personages en waarbij emoties beetje bij beetje leiden naar ontreddering. The human Condition. My alltime fave desondanks.

Het was tijd dat ik weer eens uit mijn kot kwam en onder de mensen. De periode van jeronimo-is-weer-happy-met-de-wereld moest maar eens eindigen. Ik zag er eigenlijk een beetje tegen op. Met plezier en vol goesting ging ik wel tafelen met een resem Leuvense en West-Vlaamse bekenden die ik al weer te lang niet gezien had. Maar fuiven achteraf. Ik hou meestal altijd mijn been stokkestijf. 7 euro ingang in het musiccafé hield wel het jonge studentenvolkje buiten, alsook de leeftijdsgrens van 23. Goed gezien. Niet echt druk. Maar ik sloeg warempel aan het dansen. Swingen, huppelen, draaien en zwieren. Mijn pasta die ik maar half opgegeten had, lag gelukkig niet op mijn maag. Feesten gelijk de beesten. We sloten de boel daar. Ik ging wel maffen toen de rest nog effe ging doorzetten. Pijnlijk dat ik net sliep toen ze met veel kabaal op straat aan de deur belden. twee keer, want ik vond dat ze hun eigen sleutel maar moesten gebruiken voor ik ging open doen. Fifi09 op playstation was verslavend voor sommigen de day after. Ik heb nog nooit zoveel football gekeken. Tekken 5 daar was ik wel voor te vinden en quiz "buzz" met reactiesnelheden die je amper de tijd lieten om te lezen wat je moest doen, daar had ik ook niet van terug. Tijd om plannen te wijzigen en naar Gent te trekken. Helaas met een lange file op de Brusselse Ring. Maar spijt dat we naar het Bal van de Gevallen Engelen trokken in de kunsthal van de Sint-Pietersabdij in Gent hadden we niet. Slecht een moment toen we 17 euro moesten betalen als inkom. De man aan de kassa troostte ons met de mededeling dat het na 21u 20 euro was. Nu ja hup dan maar. Veel jurkjes, 40'ties stijl, hoge hakken, muiltjes, bloedrode lipstick, zwaar aangezette ogen, it's all about the game. Ik liet me gaan bij die Gevallen Engelen, dansen in de hel en zweven in de Hemel. Ik heb nog nooit zoveel bewogen op een heel weekend.The magic of the Moment. Can I hold it? Or will it fade into the darkness?