Jeronimo's Cage of Thoughts

Ik ben terug van weggeweest. ik zou meteen terug gaan naar Zuid-Oost Azië. Het weer hier is grijs, donker en koud en kil. Geen vreugde te beleven. Ginder trof me enkel slecht nieuws uit deze contreien. Gelukkig scheen de zon daar vollop zodat het licht en de warmte mij daar deden zweten en blozen en genieten van al dat moois.
Prachtige mensen, prachtige natuur, prachtige cultuur. Modern en druk Thailand vol met bijna kitscherige tempels als uit een sprookjeswereld. Hun geschiedenis is dan ook deels een sprookje, de koning van Siam (Anna and the King) kent iedereen. Laos, waar het levensritme zakt naar diep onder nul. Laat je meedrijven en de gezapige sfeer van zalig nietsdoen en genieten van het nu. Landelijk drijvend op de Mekong om dan weer in het gastvrije drukkere Vietnam een MSDOS Arcade-game te spelen: ontwijk de tientallen brommers als je de straat oversteekt, meteen leven 10. Waarna je weer op adem kunt komen in Cambodia. Diezelfde adem stookt bij de gruwel van het S21 kamp en the killing fields. Die adem stokt evenzeer bij het aanschouwen van de prachtige tempels van het Angkor Archeological Park. Mystical.

Verder ligt deze blog op een laag pitje. Twitter en facebook, met hun instant hier en nu microbloggedrag, hebben voorlopig gewonnen van het meer retrospectieve langdradige proza van een gewone blog. Jammer. Maar zo makkelijk, dat verdwijnen in het banale nu-moment. Dat de volgende seconde al weer verdwenen en vergeten is in de nietaflatende stroom van nonsense, man bijt hond en hond bijt man zijn no-issues. Voyeurisme, korte metten. Verslavend helaas. Al heb ik mijn sociale contacten liever langduriger, inniger, intiemer, persoonlijker en diepgaander. Tijd om weer eens uit te gaan.