Jeronimo's Cage of Thoughts

Iedereen een vrolijk kerstfeest gewenst! Ik hoop alvast dat het voor ieder van jullie toch een periode was van vergeving, bezinning en vrede op aard. En heel lekker en veel eten natuurlijk. Eten dat mag niet ontbreken. Naast de onvergetelijke pakjes natuurlijk. Foute Cadeaus? Who cares? 't is 't gebaar dt telt! Nu niet dat oma zichzelf al zag lopen in de flashy fleece soklaarsjes-pantoffel-achtige dingen die voor mijn zus bestemd war"en. Het was al verdacht dat ons moetie nog geen enkele grappige fout begaan was tijdens de pakjesronde. Zelf kreeg ik ferm goed keukengrief. De zwarte short trok ik meteen aan want Chef Jeronimo was dit keer baas in de keuken. De hele dag waren moetie en ik al in de weer geweest met het voorbereiden en bereiden van de verschillende hapjes die we planden te serveren aan onze sehrgeërte gasten. Glaasjes forelmousse, zalmmousse, scampi in kruidenbotersaus, lauw soepje, bordje van garnaaltjes op bedje van sla met bieslook zureroomsuasje,...

Het grote werk kwam eraan na de pakjes ronde. Varkenshaasje in spek: boter klaren, drie varkenshaasjes korsten, pan ontvetten, deglaceren met bouillon, room en notenkaas toevoegen en alles goed doorroeren en warm laten blijven, witloof stronkjes die we op voorhand geblancheerd hadden nog eens ferm aanbradne in de pan, stoven met water in die pan en dan weer nog wat laten braden en dan de dennenappeltje sin het frietvet, en de op voorhand in ajuin gestoofde worteltjes opwarmen en dan alles tegelijk serveren op een bord. Zweten zwoegen maar het werd gesmaakt!
Echt geslaagd menu met dank aan de kooklessen in het KISP Gent.

De volgende dag was het heel vroeg dag. Vertrekken naar Gent, opgepikt worden door mijn maten en samen naar Keulen rijden. Carpoolen. Lekker leuk in een bijna verlaten IBIS-hotel aan de Koeln Messe. Chinees eten aan den Dom en dan naar de Alter wartesaal voor het Christmas Ball met de enorm fotogeniek Frl. Plastique en Frl. Venus van Welle-Erdball, het Belgische Suicide Commando en de immer pathetische allesgevende kerel van Covenant. Jammer dat het geluid van Covenant barslecht was, de muziek rocks like hell.

De Standaard lanceert de categorie Portret. Met deze foto van mijn neefje en zijn papa doe ik mee. Als u dit portret mooi vindt, graag stemmen op de site van de standaard. Klik op de foto! bedankt

Please Vote for this picture, click on it and push "stemmen op deze foto" thanx!

Een mens vraagt zich af waarom hij zich nog zou uitsloven als externe factoren er hem altijd van weerhouden zijn objectieven te bereiken. Zo forceerde ik me deze morgen om van onder mijn lekker heerlijk warme donsdeken uit te kruipen en mij op tijd door de onopgeruimde sneeuw en andere viezigheid naar het station Gent-Dampoort te reppen om op tijd de trein te halen richting Brussel. Zoals altijd was de trein ferm te laat als ik op tijd ben en omgekeerd, en ja net Melle uit en wegens kapotte wissel ruim een uur stilgestaan in de sneeuwwitte velden. Een mens zou al geen pogingen meer ondernemen om fris en monter te gaan werken op een maandagochtend. Niet dat ik op maandagmorgens fris en monter ben in het geheel niet. Het is een schrale troost da tik hier nog drie dagen de puntjes op de i moet zetten. Wil zetten. Ik lef me wel uit, alleen is de wereld soms moeilijk te overtuigen van mijn eigen gelijk. Maar mijn wil is wet, daar kunnen ze helaas niets aan doen
vooral naar de feestdagen kijk ik uit. Dit weekend toch enkele zaken kunnen regelen en afronden en zelfs gewoon resultaten behaald. Ik was ook weer de eerste die zijn kadootje onder onze prachtig versierde kerstboom had gelegd. Dat was buiten de waard gerekend. Toen gingen slapen na de film "Ben X" beschuldigde mijn pa mijn ma er al van de kerstboom veel te veel water te hebben geven waardoor er een heuse plas ontstaan was rond de kerstboom en ja hoor heel mijn kadootje doorweekt. Het bleek niet aan ons arme matie te liggen, maar aan de lekkende chauffage! Een paar draaien met een sleutel en hup lek gedicht en de volgende dag mijn kadootje opnieuw verpakt...gelukkig zat het nog in stevig karton dat het meeste vocht had opgeslorpt.
Sneeuw is allemaal goed en wel, maar ik heb geen winterbanden onder mijn sportkar liggen waardoor ik omdat ik moest stoppen voor een tegenligger opeens vast zat in de sneeuw. Pogingen om achteruit te bollen en een aanloop te nemen strandden in nog meer opgehoopte sneeuw. De andere kant uit dan maar en via een omweg met voldoende snelheid een andere helling opgeraakt en aan 80km/u of trager op de E17 richting gent city gereden. Gelukkig op tijd daar beland, want mijn vooruit was al bijna ondoorzichtig geworden wegens al dagenlang bevroren sproeiers. Een mens zou beter binnen blijven.
Nu op kerstdag trekken we richting Keulen, het is tijd om ons weer eens ferm af te reageren. Het een of andere Christmas Ball en de dag erop Neuwerk-festival ofzo, met twee avonden lang je reinste onvervalste dark electro en EBM noise toestanden. Feel the Beats of the underground!

Altijd leuk om eens uit de bol te gaan wanneer je date afzegt wegens de falende NMBS als excuus. Gelukkig stonden die avond wel betrouwbare vrienden klaar om me op te vangen voor een pizza-avondje en een gezellige nadronk in de Rumpa Cabeza. Het is niet allemaal kommer en kwel in deze barre wintertijden.
Ondertussen kan ik me wat kalmeren met enkele cd's die ik ondertussen heb gekocht. Xandria, Katatonia en Faun.

sheraton Ho Chi Minh City, 24th floorDe jolige kerstperiode komt er weer aan en oudjaar ook. Al die lichtjes in den donkeren. Flikkerend vol hoop en fleurige warmte. Ik heb ze toch al redelijk goed kunne ontlopen. Kerstshoppen heb ik twee uur volgehouden en dan maar iets bedacht wat ik op een andere manier kon regelen. Zoals het voorbije decennium en zelfs al veel langer, kan ik wel overal ergens terecht. Er is altijd wel nog plaats voor een eenzame bij maten aan de tafel. Lol. Al jaren rij ik naar den anderen kant van het land en vier ik in Leuven. Ne keer bij de die en ne keer bij de die of bij de die. Om beurten en soms twee jaar op rij na mekaar. Door Valentijn is er een lichte versmelting van ontstaan tussen bepaalde Leuvense connecties. Zodat die een, waar het wegens omstandigheden verleden jaar niet bij kon doorgaan er nu toch weer mee gemoeid is tot ieders vreugde en jolijt. En ook om het aantal vrouwen in het gezelschap toch iets meer politiek verantwoord te houden. Wat ik op zich ook al toejuich. Hoewel de vrouwenbeweging, en ik steun hen daarin, de bereikte verhouding toch nog ferm beneden alle peil zou vinden. Maar het aantal singles zal dit keer toch de meerderheid vormen, onder de mannen dan. Dan moeten we ons ook minder inhouden qua flauwe humor en verfijne etiquette.
Het leven kan nogal bochten maken. Zeker als ik er mee gemoeid heb. The sixth sense. Verrassingen die om de hoek komen piepen. Gezelligheid troef.
Qua pakjesavond op kerstavond met de familie zit het ook wel snor. Al zijn bedenk ik opeens dat de respectievelijke wederhelften die ook al een decennium deel uit maken van het traditioneel bij ons thuis gevierde etentje nog steeds geen deel uitmaken van de namen in de al even oude bokaal die getrokken kunnen worden. Grappig in feite. Ik zal mezelf geen doelstellingen meer voor ogen houden om ook eens iemand mee te brengen voor de rondedans rond de kerstboom bij een vreugdevuur. Sommige tradities zijn er om in ere te houden, met andere breek ik eigenlijk liever ;-)
In elk geval deze anti-christmas clip komt pas op gang na 1 minuut ofzo maar vind ik best grappig, toch voor metal zijnde die zichzelf over the top relativeert. Muzikaal zit het behoorlijk snor moet ik toegeven. maar we gaan eruit met deze zoetgevooisde stem vannacht.

Afgelopen zaterdag stond ik dan gelukkig maar helaas door ongeluk toch voor het podium in OC De Wervel in Bellegem waar Mainstream Music Band onder muzikale leiding van Tom Vandersarren met "Streaming on" weer presence gaf voor zijn jaarlijks concert. De big band had ook nu weer enkele schitterende acts aan de haak geslagen. Zanger Tom Hillewaere en zangeres Griet Samain gingen in speels duet met mekaar en de swingende tonen van MMB. Geert PIctoel, bekend muzikant zette het overvolle ontmoetingscentrum op zijn kop. Prachtig entertainment. Prachtige show, prachtige lichtshow. Knap werk aan de mannen van de regie en the master of ceremony Bram Maes. Jaja 't was weer de moeite de papa en de zus op hun sax zien te blazen samen met de andere enthousiastelingen.

Verleden week zaterdag ging ik eens kijken naar eens van België's meest onderschatte electro-rockgroepjes Psy'Aviah. Ferme madam die frontvrouw. Jammer dat we daarvoor eerst enkele nietszeggende noisebandjes moesten aanhoren. Zijn we zo oud geworden om op het podium veertig-jarigen "asshole" en "loser" te horen schreeuwen? Maar goed, NTRSN, de band van een kennis van mijn maten bracht toch voor het eerst ambiance in de keet. Goeie opwarmer voor Psy'Aviah. Diot vin dik wel een heel leuk liedje, deel van Dexia-reclame.

Gisterenavond na het werk, na een lange werkweek vol hard labeur, eens lekker gezellig ontspant en een leuk avndje door gebracht met de vredes-eilanden-madam die binnenkort naar Zwart-west-Afrika vertrekt. Misschien moet ik inderdaad eens overwegen om daar naar toe te gaan om haar op te zoeken en rond te reizen.

Soms vraagt een mens zich af...de zin of de onzin van vreselijke tragedies waarvan je niet mag gedroomd hebben dat ze je overkomen. Of iemand anders overkomen. Van dicht of van ver. En dan aan de zijkant hoor je machteloos toe hoe je vriend vertelt over wat er aan het gebeuren is met zijn goeie vrienden. En dan denk je, als ons dat maar nooit overkomt. En dan hoe je dat ooit te boven komt. Verwarring, onmacht, woede, angst en vooral diep verdriet over hetgeen zo moeilijk te bevatten is.

Soundtrack of the Mourning Attack
- Dominion III - the angels' delusion
- Dargaard - in nomine aeternitatis
- Qntal - Von den Elben
- Avrigus - the final wish
- Die verbannten Kinder Evas - Come heavy sleep
- Ophelia's dream - all beauty is sad
- Autumn Tears - One tender kiss
- Die Verbannten Kinder Evas - Winter's night
- Faun - Egil saga
- Liv Kristine - in the heart of Juliet
- Sopor Aeternus and the Ensemble of Shadows - no-one is there

Gisteren organiseerde Echt-krant, dat gedrukt jongerengazetje waarvoor ik af en toe eens een fotokes en wat artikelkes lever in het immer drukke Geuzenhuis te Gent een filmavond in een zaaltje. "All the Invisible Children" (2005) is een compilatie van verschillende kortfilms geregisseerd door heel bekende en iets minder bekende regisseurs. Het centrale thema is de wereld van kinderen in niet-westerse landen die moeten zien te overleven in de omstandigheden waarvoor ze zelf niet gekozen hebben. Over het algemeen is dit een pakkend, prachtig stukje cinema dat niet zou misstaan op educatieve projecten voor jongeren. Ik herinner me nog "the mission" die we ooit in de turnzaal op school zagen en de film over "steve biko".
Een eerste kortfilm heet "Tanza" door Mehdi Charef. Een troep kindsoldaten moet een raid op de dorp plegen. Tanza moet een school opblazen en beseft dat hem een beter leven zou weggelegd had kunnen zijn.

Blue Gipsy door Emir Kusturica heeft een heel luchtige komische stijl zonder afbreuk te doen aan de schrijnende toestand van kinderen die gedwongen worden tot misdaad. De man luistert mijn inziens te veel naar Gogol Bordello en ook zijn eigen muziek is in het zelfde bedje ziek, maar goed, Balkan-hoempapa is hun cultuur en de zigeuners worden in beeld gebracht op een manier zoals het leven is. Blijkbaar is de structuur van een jeugdgevangenis soms de beste oplossing om aan de onbeschermde verraderlijke wereld buiten die muren te kunnen ontsnappen. Komisch, maar trieste onderlaag.

Mijn favoriet is "Jesus Children of America" door Spike Lee. We volgen Blanca, een jonge Amerikaanse zwarte tiener met helaas junkies als ouders. Blanca is af en toe wat zwak en moet daarom veel vitaminen pakken. Door een incident op school krijgt ze als donderslag bij heldere hemel de schokkende waarheid te horen. Spike Lee schetst op een natuurlijke menselijke manier de problematiek van kinderen met HIV. Een modern maar onbekend thema dat onderhuids in de maatschappij aanwezig is. Schokkend, ontroerend en bewustmakend zonder enige pretentie.

Iets luchtiger gaat het er weer aan toe in het verhaal van "Bilu and João" van Katia Lund. Bilu en João wonen in de Braziliaanse sloppen en doen aan afvalverzameling om te verkopen. Centraal staat de overlevingsstrategie van twee jonge kinderen die door de straten zwerven en de opportuniteiten zien om wat geld te verdienen. Dagelijkse realiteit voor veel bewoners in de sloppen. Luchtig, onderhoudend, maar niet minder realistisch.

"Jonathan" by Jordan en Ridley Scott is dan weer het meest surreële verhaal van een oorlogsjournalist die 'back home' niet kan loslaten wat hij meegemaakt heeft. Een vreemde trip maakt en ons meeleidt naar de wereld van kinderen in oorlogszones.

In "Ciro" van Stefano Veneruso volgen we een realiteit die dichter bij huis staat: gebroken gezinnen waarvan de kinderen dan maar niets beters te doen hebben om langs de straat te tsjolen en kruimeldiefstallen te plegen. De extreem-rechtse reacties die dergelijke kleine criminaliteit uitlokt doet erg aan de Europese context denken.

Een ander pareltje is "Songsong en Little Cat" van John Woo. Een eenzaam meisje in een rijke familie en een eenzaam meisje in de riolen van een grootstad dat door boeven wordt gedwongen met bloemen te leuren. Een beetje een sprookje met constante parallellen en tegengestelden tussen de levens van de twee meisjes. Eenvoudig ontroerend mooi.

photo: Laos children somewhere in a hilltribe village

u kunt nog steeds stemmen op de foto in de post hieronder.

Als u deze foto mooi vindt, dan mag u er op klikken en stemmen op de site van de standaard. Een kleine moeite die me veel plezier doet!
Bolivia, Salar de Uyuni, de onmetelijke zoutvlakte. Omringd door vulkanische bergen die zo dichtbij lijken maar toch honderden kilometers veraf. Onze chauffeurs lieten ons telkens het laatste stuk naar het "dorpje" in de beschutting van de vulkaan Tunupa wandelen. Afstand bedriegt. We deden er ruim 2 uur over ipv van het beloofde uurtje. Doorheen de bijtende wind. Maar aangekomen, stond een heerlijke dampende maaltijd al op ons te wachten.
Onze groep raakte verspreid door wind en zon, ik liep even voorop, keek achter mij, zag mijn maat geteisterd door de ijskoude wind met bijna aan de horizon de rest van de makkers en nam deze foto.

Het is me een 't wat. Verandering van spijs doet eten. Thinking out of the box. Niet makkelijk. Zeker niet als je opeens in termen van sectoren zit te denken waar je amper voeling mee hebt. Maar dan blijkt dat je kleine zusje die ondertussen al groot geworden is en je jongere broer, beiden massa's ervaring hebben in de moderne wereld, waar er een totaal andere dynamiek heerst. Zij wijzen je op je oudbollige achterhaalde en ondertussen stijve en ouderwetse aanpak. Ze leren je om opeens je ideeën fris en eenvoudig te verpakken in weinig woorden. Ze leren je gewoon dat je altijd gewoon moet doen en ja hup je gooit je project over een heel andere boeg, komt tot nieuwe inzichten en warempel je begint zelfs al anders te denken. Met aangename resultaten tot gevolg. Van vooruitgang gesproken. Van je familie moet je 't hebben!
En eten dat hebben we daarnet lekker gedaan te huize mama. In Gent was er vandaag tot niets te beleven op deze regendag. Gezelschap opzoeken was dan ook het beste wat ik kon doen en ondertussen blijkt dat mijn agenda al redelijk vol loopt met leuke afspraakjes. Van vooruitgang en frisse aanpak gesproken. Ik heb er zin in, dat dat is lang geleden.

photo: school in Laos, somewhere in the country side during my hilltribe trek from Luang Prabang.