Jeronimo's Cage of Thoughts

Ondanks dat ik niets gepland had, liep mijn weekend weer lekker vol. 's Avonds was het tijd om pizza in den hoven te steken bij de twee malle doggies en hun baasjes om daarna naar de Vooruit af te zakken voor een babbel in de gezellige drukte van mensen die naar de Burlesque finale gingen, iets wat me ook wel interesseert maar waar ik dus te laat aan gedacht had. NIettemin ik ggin eens vroeg slapen. Maar ik kon dan toch de verleiding aan mooi vrouwvolk inet weerstaan en keek nog naar de verrukkelijke Penelope Cruz i Volver. Een film die ik nog niet gezien had en die ik verrassend entertainend vond, voor een Almodovar, in de zin van minder tragiek dan bv La mala Educación of midner art poezië als Hable con Ella en minder intrige als in High Heels.
De volgende dag was kuisdag en boekenbeurs in de brabanthallen in Leuven dag, Op aanraden van mijn gezellen, Feetje en Reus, moest ik een restaurantje kiezen. De Werf was dicht, wegens schoolvakanties, Kalypta volzet net als Krua Thai en dan werd het maar een chinees niet betr en niet slechter als je van een doordeweekse chinees verwacht in de brusselstraat. Mooi op tijd waren we rond 21u in de Botanique, in de keldergewelven vond de zoveelste La Fantastique Night plaats. Deze Waalse concertorganisator is de enige die nog underground programmeert zoals pagan folk (Les Anthinoises), fantasy (Trolls et Légendes), medieval en electro a la Vive la Fête.
Ditmaal waren het Franse Posterboy Machine aan de beurt, leuke deuntjes en echt goed live gespeeld, dan was het de beurt aan de plastique electro van Risqué met übersexy danseresjes die een beetje een knullige show opvoerden maar sexy, was het wel. Noblesse Oblige startte heavy slow als in een roes van de een of andere dope maar donker kabbelden ze verder met enkele maffe uitschieters. De eerste keer dat ik zo'n Le Fantastique Night meemaak, maar ik zal er nog zijn!

Om de nieuwe film van James "Titanic" Cameron was heel veel te doen. De man heeft een indrukwekkend palmares, vooral dan wat betreft de hopen dollars die zijn films kosten en opbrengen. De overtreffende trap, zo werd Avatar aangekondigd. Mijn aanvankelijke interesse voor de film ebde weg naarmate ik meer hoorde over het succes in de zalen en het verhaaltje. Tot mijn ma tussen de soep en de patatten door liet vallen dat ze met enkele vriendinnen naar Avatar wou gaan zien. Ik zei, "maar moetie, dat is geen film voor u hoor". "Toettoet", zei ze vastberaden, "jawel, want X heeft 'm gezien en ze vond hem heel mooi, en Y van Z heeft 'm ook gezien en die vond 'm ook heel goed, ik ga dat ook goed vinden." Haar "naar welke zever kijk jij nu weer" - uitspraak wanneer ik naar dingen als Star Wars of X-men zat te kijken indachtig, zou ik het dan toch maar aan haar oordeel overlaten. Ik herinnerde me het bijna versleten filmticket in mijn portefeuille en voegde me bij het gezelschap. Aan de kassa van de Kinepolis Kortrijk moest ik het woord voeren. Vier tickets. Het ticket van mijn ma bleek ongeldig. Hoewel tot op deze dag geldig aldus het ticket zelf. Maar niet in het weekend. Een verloren ticket. Weer winst voor Kinepolis, want wat is dat nu om tickets uit te geven die niet in het weekend geldig zijn? Wat is dat nu om een ticket te weigeren dat al betaald geweest is? Maar goed, mijn ma betaalde de 17 euro opleg voor de 4 tickets, o ja, want zo'n 3D film kost een fortuin ondertussen. We begaven ons naar onze plaats, die helaas bezet was door enkele jongeren. Ik vroeg of zij een nummer hadden. "Ja", antwoordden ze, "maar die mensen daar zitten op onze plaats". "Maar jullie zitten op onze plaats, ge moet jullie plaats niet laten afpakken hé", zei ik iets luider dan nodig was, opdat de starende pater familias met zijn chipsvretende kroost zou horen dat hij zich daar midden in de rij op die jongeren hun plaats had gezet. Onbeschaamd bleef 'm kijken, terwijl ik verder ging en de tieners suggereerde om toch hun eigen plaats op te eisen. Wat ze niet durfden en terwijl ze zich beleefd excuseerden, verhuisden ze naar de rij erboven.Over naar de film, lees verder.

En achteraf merkte mijn gezelschap deskundig op dat de brillekes niet zo goed gereinigd waren als ze in het aankondigingsfilmpje hadden beweerd.

mijnen hof, 's ochtends getrokken toen er monsterfiles op de weg stonden. Wij kunnen nog wat leren van de Scandinaviërs. Gelukkig deed mijn onderbewust zijn mij beseffen dat ik beter thuiswerkte en dat ha dik de avond voordien nog aangevraagd gelukkig. Met een heerlijk dampende mok koffie stond ik door het raam naar mijn zonnige tuin te staren.

Beetje snipverkouden. Dat heb je als mensen die ziek zijn toch per se willen afkomen om sociaal te doen. Als ge ziek zijt blijfde thuis. niettemin via een collegareporter die in een winkel werkt bij de afdeling groeten en fruit waar ik soms ga als ik niet in de colruyt ga (ooit was het omgekeerd) heb ik mijn doses vitamine C enorm geupgraded. Dit omdat ik aanvankelijk een netje clementijnen wilde kopen en hij me erop was dat ik maar voor 2 euro meer 2 kg appelsiene, een ananas, een mango en een netje clementijnen kreeg. Ik kon dat amper dragen verdikke, laat staan fietsen in de bevroren wereld. Suggesties om de mango te bereiden kreeg ik al op twitter en facebook. Hij is nog niet rijp.

En sinds lang nog eens in de film geraakt. U leest de review later op gentblogt.

De meest inspirerende en grootste levende mens op aarde is vandaag 20 jaar vrijgelaten, na 27 jaar gevangenis. Onbevattelijk.

Gentblogt bestaat 5 jaar. Dat staat in de gazet. Een reden tot feest. Nu zaterdag 13 februari in "the white cat" in het patershol.
Kom gerust langs om ene te drinken.

Feest is ook de samenvatting van het afgelopen weekend.
En verder is het beetje dubbel. Zoals altijd. Twee kanten. Licht en donker en beide kanten af en toe evenveel belicht. Last en ontlasting. Enkele uitdagingen. De bal aan het rollen krijgen is de boodschap. Ik ga nog eens ferm duwen se.

Sons Uniques kent u ongetwijfeld, de hedendaagse Vlaamse kleifolkrockerpoppers uit Gent om het toch maar in een hokje te steken, hebben een nieuwe song online geplaatst. Radio op middengolf is een perfecte song om te cruisen langs de Vlaamse steenwegen vol putten en andere obstakels, de wind door je koude haren, denkend aan degene die je op de kille keien achterliet.
Laat je meevoeren op de aanstekelijke middengolvende tonen.
Deze song past perfect bij mijn gemoedstoestand zo op zondag- en andere avonden.

Mijn Aziatische dromen zijn er ngo steeds in de vorm van herinneringen dan vooral, maar dat weerhield me er niet van om met mijn gezellin van het moment eens van de Zebra waar ze toch enkele speciale bieren hadden die ferm in de smaak vielen naar Le Rêve d'Asie" te gaan, de thai-vietnamees om de hoek. dat was al een tijdje geleden en precies hebben ze een andere kok want de boeuf met groenten wat een stuk sappiger dan de vorige keer (of moet ik echt in een andere restaurant gezeten hebben). Het deed deugd na een saaie week vol avonden voor de pc door brengend met slechte tv zoals "de slimste mens" om toch maar wat afleiding te hebben. De trend werd de volgende avond voortgezet met als immer gezellige en goedlachs gezelschap Feetje, de AB huisfotografe voor dit jaar, die me meetroonde naar het toepasselijk genoemde café "le Corbeau", de raaf, of the raven zoals we dat in pagan folk middens kennen. Stoemp met worst is de specialiteit. Al had ik de indruk dat mijn bord opgewarmd was in de (microgolf)oven, het smaakte wel en ik maalde er niet om dat "vers" betekent dat je het niet achteraf in de microgolf opwarmt. Het slaatje met geitenkaas en warme spek van mijn disgenote zag er evenees overheerlijk uit. Een beetje later stonden we dan in den AB om Channel Zero anno 2010 eens aan het werk te zien. met wat geschuif en onderhandel raakte de huisfotografe dan toch binnen in haar eigen huis (die mannen van den AB zijn op dat vlak niet echt goed bezig als ik haar verhalen zo hoor) en ondertussen genoot ik maar op mijn eentje van het oerslechte voorprogramma. Hunter, raasde zonder indruk te maken over het podium. Metalcore is in belgië toch onbestaand, goeie groepen dan toch niet. Channel Zero is een uitschieter, ik heb hen pas dit jaar leren ontdekken omdat ik dat vroeger maar een flauw afkooksel van stubru-shit vond. Nu ze volwassen zijn, kliken ze ook volwassen. Stevig onvermoeid. Man wat een performance, muzikaal vind ik het nog steeds geen metal, maar de guestperformance van de tweede gitarist maakte me net als de rest van de zaal ferm enthousiast met zijn klassieke heavy metalaccenten gaf hij het gheele een melodischer en wervelender dynamiek. Vocaal doet Franky het denk ik nog beter dan vroeger. jaja puur genieten en schitterende sound!!! De kotsende idioot in de moshpit konden we ontwijken, de voeten van de crowdsurfers ook. Na afloop bleek de collega van mijn schoonborer er in geslaagd te zijn de enige locker uit te kiezen van heel den AB waar het nummertje niet op de sleutel stond. Hij kon zich ook maar vaag herinneren war ongeveer hij zijn gerief had gestoken dus zat er niets anders op om kastje per kastje af te gaan en de sleutel uit te proberen. Locker 377 was het. Damn! Nog een drinken en dan de auto halen in de parking aan de dansaertstraat waar er blijkbaar achtergelaten auto's worden gedumpt. Wie weet wat ligt er te rotten in de koffer ervan?
Next day, again party day. Een gouden koffie gedronken in Or Expresso bar in de walpoortstraat. Dan nog ene gedronken in het rookvrij geworden Vooruit en dan als de wervelwind richting Leuven om na een kebab te gaan vieren in de Villa Ernesto. gezellige boel, maar reggaeton steekt ongelofelijk tegen na een tijdje. Latino machismo in een besneeuwd Vlaanderen. Not my cup of tea. Dan toch maar beslist om de verre rit terug te maken in het holst van de nacht en ne keer goed geslapen ze.
Over eten gesproken: deze avond eerste kookles van seizoen 2.