Jeronimo's Cage of Thoughts

mijn review zoals verschenen op gentblogt.

Of de aangekondigde boycot van de cinemazalen al dan niet een goeie marketingzet is geweest, laat ik in het midden. Op een dinsdagavond waar studenten aan 5,50 euro plus 0,40 voor gelijk welke film en ieder ander bioscoopbezoeker aan 11 euro kan genieten van de full 3D-experience, zat ik toch in een redelijk gevulde zaal achterover gezakt te wachten op mijn trip door het een of andere ondergrondse fantasialand: Alice in Wonderland 2010 van Tim Burton. Want zeg nu zelf: de boeken spreken al decennia lang tot de verbeelding, sommigen herinneren zich nog de tekenfilms en anderen zien alles levendig in hun verbeelding voorbij flitsen. Dat eens beleven op een groot scherm zou toch mooi zijn!

Hoge namen scheppen hoge verwachtingen en warempel, Burton scoort! Niet alleen met zijn schepping van Wonderland, maar ook met de prachtige figuurtjes en de casting van de personages.

De plot is een stuk eenvoudiger, maar dat maakt er de ontspannende pret niet minder om. Alice wordt voortreffelijk gespeeld door de meisjesachtige charmante Mia Wasikowska. Deze jonge actrice heeft iets heeft van Gwyneth Paltrow. Nu ze 18 is en het slachtoffer dreigt te worden van een gearrangeerd huwelijk met een bekakte Lord, heeft Alice nog steeds dezelfde nachtmerrie als toen ze klein was. Tijdens een groots opgezet tuinfeest waar ze liever wegblijft dan aanwezig is, ziet ze een konijn met een vest. Ze loopt het beest uiteindelijk achterna, valt in een hol.

Na een duizelingwekkende val komt ze terecht in een een kamertje en slaagt er in een deur te openen naar een wonderlijk land met al even wonderlijke bewoners.
Ze ontmoet er de kleine koddige dikkerds Tweedledee en Tweedledum, de godfatherachtige übercoole pijprokende Blue Caterpillar Absolem, Steven Fry als de zwevende wollige blauwe kater Chessur, een hyperangsthaas, een driftmuis, en the Mad Hatter: Johnny Depp in een hem op het lijf geschreven slapstick-rol.

Er is veel veranderd in Wonderland sinds ze er de laatste keer was. De Rode "Off with their Heads" Koningin, een humeurig dikhoofd, regeert met terreur en ja, Alice moet die weten te verslaan thus foretold by the compendium om zo de Witte Koningin (een seutige Anne Hathaway, niet elke koningin moet volgens Burton een sprookjesachtige lieve charmante fee zijn), weer aan de macht te helpen. Iedereen leeft toe naar die Frabjous day. De Rode Koningin is naar mijn mening een van de beste figuurtjes, wat een fabelachtige prachtige vertolking van Helena Bonham Carter!

Burton schetst de scènes aan mekaar in verbluffende decors, die we sinds Lords of the Rings helaas enigzins als normaal beginnen te beschouwen. Dit gaat helaas ten koste van plot en verhaal. De 3D vind ik persoonlijk van hoge kwaliteit. Al vinden veel kennissen het van een misselijkmakende duizelingswekkende onscherpte. Ik had er in elk geval geen last van. Wat me wel opviel was dat de film met het brilletje op heel donker leek, terwijl het beeld zonder het brilletje toch duidelijk helderder was. Dat was me niet opgevallen in de vorige 3D-films. Of 3D binnenkort nog de meerprijs waard zal zijn, als het eerder een norm wordt, laat ik in het midden.

Terug naar de film. Het is en blijft een sprookje. Het mist duidelijk de onderlagen die Lewis Caroll in zijn boeken stak en veel diepgang in de karakters moet je ook niet verwachten, maar Burton maakte gewoon een entertainend verhaal, ten prooi aan het oppervlakkige van Disney?
Alice beseft dat ze de protagonist is van Wonderland, dat alle hoop op haar gericht is en raakt gaande weg meer en meer overtuigd van haar eigen kunnen. It's my dream! roept ze uit als ze het beu is dat iedereen maar zegt wat ze moet doen. Je ziet er in wat je er in wil zien. Ik zoek het alvast niet verder dan eens mijn hoofd leegmaken na een zenuwslopende werkdag en daar slaagt de film perfect in. De personages overtuigen, boeien, de verveling slaat op geen enkel moment toe. Het mocht mijns inziens wat meer duister en wat vinniger, maar het luchtige maakt het gewoon plezant. Ook de soundtrack draagt bij tot de fabelachtige sfeer.

Kinepolis, Ter PlatenRegisseur:Tim Burton; Acteurs: Johnny Depp, Mia Wasikowska, Anne Hathaway, Michael Sheen, Helena Bonham Carter, Alan Rickman, Christopher Lee, Stephen Fry

Een mens moet al eens andere luchten opsnuiven. Zich wagen aan het onbekende. Vooroordelen eens op zij zetten. Uitwijken naar andere oorden. En gisteren deed ik dat. Naar een stand-up comediant die ik niet hoog in het vaandel droeg aan kijken en dan nog in Leuven. Midden in de week. Niet dat ik me Als West-Vlaamse Gentenaar op exotische bodem voel in Leuven, verre van. De reputatie van Freddy De Vadder was hem al voorafgegaan. Nooit eerder had ik me de moeite getroost om die vadsigaard met zijn plat West-Vlaamse moppen te gaan bezien. Maar nu was de tijd rijp om zelf eens een oordeel te vellen.
Afgelopen donderdagavond stond het ex-lid van de chiro van Mjinde (Menen) op de planken van het verder fel verouderde en versleten depot in Leuven. Ruim 45 minuten na openen van de deuren introduceerde een schaduwspel met "spel" dan man van de avond. De Freddy! Yo! en de typische vettige lach er boven op.Vertrokken was hij, anekdotisch vertellend over niets en niemand en alles en iedereen. Over zijn shows, de beau monde waartoe hij nu placht te behoren als succesvol comedy-artiest en de rare hobbies met zeehondjes en walvissen, halfuitgeprocedeerde negerachtige kuisvrouwen en de stoeferij die daarmee gepaard gaan. Dubbele bodems, gelaagdheid? Een beetje wel. Grappig en treffend ook. Knal erop veelal en Boenk erover bij tijden. De beste momenten. Marginaal Danneels als zijn boezemvriend die toch anders babbelt in 't echt dan op tv en toch ook iets van porno kent vooral wat betreft de "arctic torpedo". Machtig hé vent!

Freddy zevert dik anderhalf uur door in drie delen. De epiloog is trouwens het meest geïmproviseerde en daar zat een compleet achterlijke idiote trut uit het publiek voor tussen, waarvoor dank. Eerst stak de dame in kwestie al van in het begin haar hand in de lucht als enige niet-West-Vlaamse die geen west-Vlaams verstond, later werd ze nogmaals aangesproken daarop en toen Freddy iemand zocht die geen oesters lust, stak ze enthousiast weer haar hand in de lucht. je voelde het al aankomen onder luid aanmoedigingsapplaus van het publiek moest de dame op het podium een oester eten met de Freddy. Na een tijdje stond ze op met jas en sacoche in de hand, liep naar het podium en terwijl iedereen verwachtte dat ze de bühne zou bestijgen, zei ze dat ze weg ging en ze wenkte kordaat haar verbouwereerde partner. Freddy stond erbij en keek er naar en speelde er geweldig op in door wat te schelden, treurig verbouwereerd doen en dan maar uit te leggen wat hij ging doen en wat we dus gemist hebben om te besluiten dat dat toch wel een mooie wending was, waarvoor hij de achterlijke seute dan toch bedankt!
Een moment waarop de mensen die ondertussen toch wat verveeld in hun stoel lagen te maffen weer flink rechtop zaten. Freddy evalueert ten slotte zijn eigen show en ook dit heeft iets meer weg van impro-theater dan van stand-up en het is die mix die het hem eigenlijk wel doet. Aanrader voor na een dolgedraaide werkdag!

Ja de freddy bezorgde me mijn broodnodige lachen die avond. Vooraf wa sik al een beetje bekoeld en hadden we iets kleins gegeten in de Notre dame op de grote markt om na de show nog een te drinken met een Portugees kikkertje in de Ron Black's.
En deze avond met hetzelfde gezelschap maar dan in uitgebreidere vorm weeral depot Leuven dit keer voor radio Modern. Nu nog denken waar we deze avond gaan eten.

Deze ochtend was ik al voor dag en dauw op deze aangename lenteochtend aan het sjezen doorheen de Brusselse straten, het voordeel van eens vanuit Leuven te vertekken ipv Gent, als een van de eersten op mijn bureau en ik ging dan maar naar beneden naar de restaurant hier op het gelijkvloers dat in feite het eerste verdiep is, waar het mens me zie dat er pas vanaf 8u verkocht werd op mijn vraag of er koffiekoeken te verkrijgen waren. Iets na acht en een bak koffie later stond ik dar alweer en vroeg ik of er koffiekoekn te krijgen waren aangezien ik enkel dings voor belegde broodjes zag liggen. Nu moet u weten dat bijna het voltallige personeel hier uit Aalst en omgeving komt en dus dat vreselijke irritante luidruchtige rabouwentaaltje spreekt.- ik: ije soms koffiekoek'n?
- zij: joa, joa, koffie?
- ik: njee, koffiekoeken!
- zij: koffiekoeken? nji, dad'emmen wij nie.
- ik: groink
- zij: daad'emmen wij noit nie gehad ze (op een hoogharitg meewarige toon alsof ik en fantast was die dacht dat de overheid haar personeel nog dik verwende)
- ik: groink, ik dacht nochtans dat dat voreger het geval was
- zij: (terwijl ondertussen alle wachten me stonden aan te staren of ik van pluto kwam): daddis al ieel lang geleje ze- ander mens: ja, daddis al ielle lang geleje ze (nog niet niet tweestemmig)- smurf aan de kassa: daddis al ielle lang gelje zulle, da zal al ieel lang geleje zijn ze
...ik ben ik toch nog zo oud niet :s

mijn review zoals verschenen op gentblogt.

Gisterenavond kreeg ik onverwacht een bericht van de hoofdredactrice van Theatermaggezien of ik geen zin had in La grande Bouffe. Meteen dacht ik aan die schandaalfilm uit 1973 van Marco Ferreri die indertijd ferm opschudding veroorzaakte. Ik heb de film niet gezien maar zelfs cinefiele vrienden die wat gore camp en zo gewend zijn, bestempelen de film als walgelijk en een beetje ziekelijk. Hoogst interessant dus. Onbevooroordeeld nam ik dan ook plaats op een van de eerste rijen van het goedgevulde NTGent, waar de aftrap voor een hele reeks voorstellingen werd gegeven.La Grande Bouffe is een coproductie van NTGent en Toneelgroep Amsterdam en tegelijk viert deze reeks het afscheid van Johan Simons, die volgend seizoen intendant wordt van de Münchner Kammerspiele in Duitsland. In het NTGent wordt hij als artistiek leider opgevolgd door Wim Opbrouck. Naast Wim Opbrouck staan in La Grande Bouffe Elsie de Brauw, Jacob Derwig, Aus Greidanus Jr, Chris Nietvelt, en Steven Van Watermeulen op de planken.

Het verhaal is vrij simpel. Vier succesvolle mannen, oude vrienden, komen samen om in een oud kasteel een groots banket te organiseren. Groots in de zin van grotesk. Overvloed aan overdaad. Ze willen zich namelijk doodeten. Tijdens de voorbereiding vinden ze dat er toch enkele vrouwen te gast zouden moeten zijn en krijgen het gezelschap van een hoer en een lerares, die er toevallig binnenwaait. Langzaam ontpopt de schranspartij zich tot een bacchanaal, een vreetfestijn waar de protagonisten zich te goed doen aan het het bereide vlees en de bereidwillige vleselijke geneugten.Hoe cynisch en rauw de film zou zijn, zo banaal en oppervlakkig leek de voorstelling van het NTGent. Zonder afbreuk te doen aan de toch wel verdienstelijke regie van Johan Simons die een, zoals dat heden ten dage gaat in het moderne toneel, wat geabstraheerde set creëert. Talloze projecties van treffende kunstwerken bepalen mee de scène en de acteurs versmelten af en toe met de wand. De verteller neemt afwisselend dialogen voor haar rekening en beschrijving van wat gebeurt wat niet uitgebeeld wordt.Het kan wel grappig zijn dat er om de zoveel tijd ferme ellenlange scheten worden gelaten of uit een overeten protagonist worden geperst en dat seksuele handelingen worden gesimuleerd, maar dat kan pas in een context waar het bijtend cynisme ervan afdruipt, zodat de toeschouwer even niet weet waar hij aan toe is, en waar hij kijken moet. De occasionele invraagstelling van de bedoeling van de feestvierders door het ietwat hysterisch weeklagende hoertje, weegt te licht en breekt in feite een beetje de voorstelling.Maar misschien was het de bedoeling niet om even ziek uit de hoek te komen als de film. Het shock-theater is inderdaad niet altijd even wenselijk. Misschien was de ondertoon van Simons interpretatie helemaal niet zo hard bedoeld als je zou verwachten en wou hij het toch iets luchtiger maken. Daarin is hij alvast geslaagd.De opbouw van de voorstelling is vlot, en de acteurs spelen hun rol voortreffelijk tot plezier van het publiek dat zich leek te amuseren. Maar de filosofische kant van het zich doodeten vond ik in tegenstelling tot de rest ietwat mager uitvallen.La grande Bouffe speelt nog tot 27 maart in Gent, en gaat op tournee in Vlaanderen en Nederland.Info en tickets: NTGent

Wouter Deprez heeft een tijdje geleden brieven geschreven aan zijn zoon. Toen hij nog geen zoon had. Ondertussen is zijn zoon 18 maanden naar eigen zeggen. Hij leest die brieven, die gebundeld zijn in het boekje met de titel "Waarom je moeder en ik bijna altijd een kamerjas dragen". En dat kom je naar gelang zijn verhaal vordert te weten.

De comedy ontgroeid, schetst Wouter een zelfrelativerend beeld van zich zelf als zelfingenomen kunstenaar en steekt daarbij de draak met zowel zijn publiek van vroeger als van nu. Lachen met de domme reacties van zijn fans. Hilarisch!
Net zo tijdens de vertelseltjes, tirades en frustraties die hij verbeeldt, verhaalt tussen de brieven aan zijn zoon door. Leuk, entertainend en vooral lekker grof bij momenten en beetje onzinnig onredelijk. Zo hebben we het graag.

Ook de interactie met het publiek vormt een dankbaar element om zich eens goed te laten gaan. En helaas dat is bij momenten misschien wel een beetje langdradig en vervelend. Een kritiek die hij naar eigen zeggen niet snapt en op hilarische wijze aanvecht.
Zijn zwaar doorbomen op hetzelfde thema is niet nodig en haalt het niveau zelfs een beetje onderuit. Concentreer je op al dan niet verzonnen feiten in het verleden maar, maak ze niet concreet door ze op een mens uit het publiek te projecteren en dat minutenlang. Gelukkig vermijdt Wouter echt genante situaties en plaatsvervangende schaamte is er op geen moment. Sterk toch.

Hoe grof en hard hij overkomt tijdens zijn tirades, hoe lief en teder en treffend mooi komt hij over in zijn brieven en het is die combinatie die de show net dat ietsje meer geeft. Die het interessant maakt. Schuddebuiken van het lachen heb ik niet gedaan. Geboeid zitten luisteren en kijken heb ik wel gedaan en dat, dat is wat een mens op een zondagavond het liefste heeft, niet?

Een van de weinige undergroundcafétjes is ook weer bijna van de Vlaamsche eerde verdwenen. Bar Mondial in hartje Antwerpen sluit de deuren. Gelukkig kon ik er eens bij zijn voor mijn eerste en misschien helaas laatste bezoek aan een klein concertcafé dat nog eens goeie muziek programmeert. Violist en hyper enthousiaste en dito sympathieke kerel Matt Howden, poeet en loopmachine-expert gaf een laaiende performance ten beste op het te kleine podium als Sieben. Optreden voor een man of 40. Dat zijn de beste optredens.
Daanra was het de beurt aan The Breath of Life, de meest bekende Belgische Gothrockes met een sound a la Sisers maar toch eigenzinnig en vooral goeie melodieuze vocalen met Kate Bush invloeden en zangtechniek die me ook doet denken aan het Poolse Artrosis. Ze speelden al hun "hits" en dat wel gedurende een anderhalf uur. De sound was schitterend en stukken beter dan wat ik twee jaar geleden op Les Anthinoises had moeten aanhoren. nonde.

Eh bon: sfeerbeeldjes.

Sommige zaken overkomen je beter niet en als ze je overkomen dan heb je liever dat dat redelijk onmerkbaar voor je omgeving gebeurt. Zo moest ik om porfessionele redenen in Leuven zijn vrijdag. Ik dacht ik vertrek rustig om 10u40 om tegen 12u op de plaats van afspraak te zijn. dat was buiten enkele idioten op de weg gerekend die er voor zorgden dat het aanschuiven was vanaf Aalst. Omdat de afslag in Groot-Bijgaarden propvol en stil stond besloot ik dan maar door Brussel te rijden ondertussen was het al bijna 12u en ik dacht misschien is het de vrijdagmiddag niet zo druk. Druk was er wel al in enorme mate op mijn blaas. Niettemin ondanks alle lichten en files kwam ik dan eindelijk in de Beliardstraat waar de laatste tunnel opeens ook volzat zonder beweging. Dit wegens wegenwerken. Daarna loste de file zich in een mum van tijd op en langs de eerste pechstrook parkeerde ik mijn bolide , kroop in kostuum over de vangrail in het modderige gras en deed wat ik moest doen om aan de roep der natuur te beantwoorden. Met een geruster hart en blaas ging het dan verder richting Leuven.

Aangezien ik altijd the best of both worlds placht te combineren had ik na de meeting afgesproken met een paar inboorlingen. Het werd ene pizza in la parma in de Tienssestraat en letterlijke buikpijnen van het lachen en andere gevolgen en een proefssessie ergens in een café. Rond middernacht sjeesde ik naar huis om de volgende ochtend paraat te staan in regen en wind op het Sint-Pietersplein in Gent voro de start van de tweede Omloop het Nieuwsblad. Wegnes te slecht weer, dat dan bleek opgeklaard te zijn, beslisten we dan toch niet langs het parcours te gaan staan, aldus ging ik West-waarts richting thuis en sprong na het avondeten nog eens binnen bij mijn maat en zijn pagadders tot ik telefoon kreeg dat er nog een kaart over was voor de een of andere voorstelling van die avond

Op het onverwacht hadden mijn zus en haar gezelschap nog een kaart van het cultuurabonnement van Kortrijk op overschot. Met veel goesting vergezelde ik hen naar het OC van Aalbeke voor de voorstelling van een komisch trio "Intgeniep". Hun voorprogramma Kurt en Andy probeerden een kwartiertje de flauwe plezante uit te hangen met de typpische opdeling luidruchtige nitwit en stille underdog. Hoewel ik de avond ervoor mij nog bijna letterlijk de darmen uit mijn lijf gelachen had met kak-en pishumor, sloegen hun dwaze schetenmoppen niet aan. Gelukkig kwam er dan algauw entertainment met een glimlach van de mannen van Intgeniep die typische cabaret brachten zoals de leerschool de standaard heeft gezet. Zang met gitaar die altijd en overal wel een beetje hetzelfde klinkt met spitsvondige teksten die ook allemaal hetzelfde klinken, konden ze mijn aandacht wel vasthouden.
Mijn gezelschap verweet hen niettemin een te groot afkooksel te zijn van Kommil Foo, zelfs naar manier van zingen en praten. Zelf vond ik dat zo erg niet omdat je in dit soort zaken altijd automatisch vergelijkt met de standaard (en Kommil Foo heb ik nog maar een keer decennia terug aan het werk gezien). We waren het er wel over eens dat de mannen van intgeniep wel leuk entertainment brachten en dat je voor kerels van hun leeftijd nog niet veel meer mag verwachten.Ze brachten een show met leuke spitsvondigheden, maar veelal zat de pointe niet goed of ging dat eigenlijk de mist in door de lichtman die niet meewerkte of omdat er gewoon nog erg veel werk was aan het beëindigen van een sketsch. zo bleef je ondanks het meeslepende van sommige lange verhalen toch geboeid wachten maar dan viel het kapmes opeens neer op de foute moment.
Over demanier van praten en acteren geen slecht woord: ik verstond praktisch elk woord, de dialogen zaten goed in mekaar, het samenspel kwam echt spontaan en niet geforceerd over. Podiumpresence hebben ze zeker ook. Ik hoop hen eens met een afgewerkte show te zien.