Jeronimo's Cage of Thoughts

Soms vergeet ik dat deze blog een public space is. En publieke ruimten bezetten, doe ik af en toe. De laatste tijd heb ik blijkbaar heel weinig te vertellen. Meer dan de dingen waar ik als redacteur over schrijf, deel ik niet met jullie. Zo kennen jullie mijn mening over Alice in Wonderland, en de rockgroepen die ik de laatste tijd live aan het werk gezien heb. But there's more than meets the eye. En misschien willen jullie wel hoeren wat er allemaal te doen is, te doen geweest en dergelijke. Ziet twitter en facebook gij allen.
Je weet hoe het met me gaat omdat je het samen met mij beleeft. Je leeft samen met mij of je trekt samen met mij op. Indien niet, dan heb je pech of misschien zelfs een slechterof beter leven.

Toc moet het me bij momenten toch even van het hart. Soms weegt het zwaar. Zwaarmoedigheid zijn jullie van me gewoon, toch op deze blog. HIer kan ik even ventileren. Die Weltschmerz und die Sehnsucht.

Denken, piekeren, twijfelen, mijmeren, dagdromen. Wensen, verlangen, verleden heden en wat nooit is geweest. wat komen zal?
Frivool licht zwevend, dan weer duister mistig en verward. Het leven met al zijn ups en downs. Nog erger de de klimmekes in de koerse. Mijn botten en hersenen kletteren harden dan kaders op de kasseien.
Dit weekend een vuurwerk in mijn klein hartje. Een lichte ontploffing die nog steeds nazindert. Iets wat me oprecht blij maakte. Evenveel dingen maken me echter beetje radeloos en verloren, ik wil naar het land van je dromen. Neem me bij je hand en laat me niet alleen. Wie kent die woorden niet? Wolkenloze dromen. 't zijn eerder typhonen van zwarte wervelende donkere alles verzwelgende kolken. Ach ja. De tijd vliegt. het leven raast voorbij. Per uur, per dag per week per maand per jaar; Teveel liefde, vreugde , lief en leed. Teveel controle, te weinig loslaten en omgekeerd. Teveel plannen en te weinig impulsief? te vasthoudend en te weinig flexibel? Of omgekeerd. Altijd maar rechtdoor of af en toe eens een afslag nemen, rond een punt blijven draaien om dan weer even op de stappen terug te keren?

Al mag ik niet alles over dezelfde kam scheren; ik heb veel beleefd. teveel te doen en te veel verveling. Maar toch soms lijken alleen die paar kleine dingen op te vallen. Kleine dingen des levens die een mens gelukkig maken en de kleine dingen des levens waarvan de mens de natuurlijke neiging heeft die ietwat te dramatiseren.
Ik leg dan maar eens een vette stomende schijf op en we kunnen weer weer tegen. Huilen naar de volle maan. Vloeken tegen de sterren op en dan met vernieuwde kracht vooruit. En dan ja valt die boete in de bus wegens te hard op het gaspedaal getrapt. 't is altijd wat als je je eens laat gaan:-)

Vandaag ontdekte ik Emilie Simon met enkele wondermooie deuntjes. Lichte frivole electronica met een donker kantje en daarnaast fijngevoelige melodietjes en dito liedjes. Tot ze stomme covers begint te zingen in het Engels, maar goed sommige daarvan zijn best aanhoorbaar, zoals deze van Nirvana.