Jeronimo's Cage of Thoughts

Donderdagochtend sjeesde ik 's ochtends in de vroegte doorheen de schilderachtige goudbelichte nevelsluiers die kronkelend op de velden te ruste lagen over het grijze ronkende asfalt richting Brussel die helaas , o wee mijn kommer en kwel, haar reputatie als de file-stad van Europa alle eer aandeed. Want jawel, ter hoogte van de stinkende ajuinstad stond het verkeer stille op den E40. Zoals e ster van Bethlehem helaas een zwarte ster die verkondigde dat het tot Brussel aan een tempo van een snelwandelaar zou gaan. Also verdubbelde mijn reistijd. Na ruim anderhalf uur stond ik dan toch geparkeerd in onze garage en wou ik een emmer bemachtigen om mijn voorruit even te reinigen. Dat is helaas onmogelijk aldus de kuisvrouw. Ik vulde mijn vuilbak dan maar met water, merkte dat die niet zo geheel waterdicht was en daalde enkele verdiepingen al druppelend af met enige papieren vodden uit de handdroogkast van de wc's.
Die avond na een vergadering met een vrouw met doorkijkbloes, waarbij het focussen op het juiste paar ogen mij redelijk lukte, gaf ik een lift aan een A'pense collega die me wegwijs wees langs den A12 richting Vlaamse Kaai alwader ik mijn bolide stationeerde en te voet met plan in de hand op zoek ging naar de residentie van de gastvrijeMiss Dee en haren Rudi. Na het nuttigen van ene slechten maaltijd bij enen afhaalchinees en wat gepalaver over ende weer, trokken we naar de Arenbergschouwburg niet zo ver daar vandaan.

Sammy Deburggraeve, de man die ik al enkele keren terloops ontmoette in Gent en omstreken trad er op in de kleine zaal voor toch wat publiek met zijn nieuwe show. Een liefdesshow zoals zijn vriendin hem had opgedragen, werd het niet helemaal. Citerend uit zijn vlezige dichtbundel schoot Sammy met verve uit de startblokken om aan een zelfverzekerd mooi tempo de show te stelen met verhalen over de Groenen en hun consuminderen en Thaise vriendinnen. Zijn scherpe liedjes met spitsvondige teksten, ontroerend, veelal grof en soms gewoon grappig. Het is een vreemde maar geslaagde combinatie. Sammy op zijn keyboard, zingend begeleid met simpele kermisdeuntjes en schlagermuziek. Het verzacht de soms bijtende teksten. Hoe hard hij ook van leer trekt tegen immigranten, pedofielen en homofielen, hoe hij zijn moeder bezingt en de ode brengt aan Freya Vandenbossche. Hij blijkt alles te belichten vanuit verschillende standpunten in zijn liedjes, al trekken zijn piaondeuntjes allemaal opeen. Sammy is een verteller/zanger die met scherpe humor en vrij grofgebekt zijn mening uit de doeken doet. Hij ontlokt meermaals een glimlach, vaak een schaterlach en is een geboren entertainer. Ik kon het best wel smaken. aanrader!

Vanavond kunt u hem nog zien!