Jeronimo's Cage of Thoughts

Zomer. Ik heb zoals iemand me dat aanraadde naar Frank geluisterd en het er van gepakt vandaag. Mijn, bolide is ook netjes door de keuring geraakt en mijn frigo zit weer vol zaken die ik in feite niet nodig had, maar toch allemaal zal opeten. De Colruyt in Ledeberg heeft een verse beenhouwerij in tegenstelling tot die in Sint-Amandsberg.
Het is zomer. Dit weekend kregen we al een voorproefje. Zaterdag een meerdere doldwaze ritten op de attracties van Walibi met hoevegazon in Tessenderlo war de eetmaniak onder on sde duimen moest leggen tot zijn eigen grote teleurstelling tegen een outsider di ede grote portie "steppegras" opgekregen had in het "Wit Hoeveke", een brasserie die misshcien net iets te prijzig is voor de kwalitiet die ze daar serveren, maar ik kon absoluut niet klagen over mijn menu van 30 euro: garnaalkroketten met garnituur, gebakken tongrolletjes in kreeftensausje met warme groentjes en chocolademousse. De tongrolletjes waren wat ferm uitgedroogd vond ik. Te lang in een te heten oven? Of is dat een speciale bereidingswijze? Nu ja eten deed ik toch met smaak.
Tegen 23u45 en enkele omwegen lager stonden we een plaatselijk festivalleke te steunen uit uit opgedrongen sympathie. Zoutrock in Zoutleeuw, met een slechte beatboxer en één goeie met en rare rockgrope die mss wel nog meeviel en een AC/DC cover band die bestond uit oude zakken, alvast hadden ze dat gemeen met de echte AC/DC. Duidleijk mannen die niets van hardrock kennen want ze speelden met te zacht afgestemde gitaren alsof ze rLeonard Vohen wilden spelen. Ook hun arrangementen mwaren amper hard rock of metal te noemen en overstegen het niveau van een oude kermisrockband niet. Om van de afwezige solo's maar te zwijgen van degen in bermuda en klak: mocht 'm niet op een podium gestaan hebben, ik had 'm laten interneren. Who's daddy is that??

Verder werd het een race richting hometown op een onooglijk vroeg uur met de eerste BBQ van het jaar. heerlijk zomertje. En de stralende lach van Pepijntje, die wel wat ziekjes was, maakte het weekend goed.

Straks ga ik naar drongen voor om voorbereidingen te treffen voor mijn eerste expo dit weekend. Allen welkom.

Als ik al eens in de capitool te vinden was, is het de afgelopen jaren altijd al geweest om lekker te genieten van een flinke portie stand-up comedy of cabaret.
Ook deze woensdagavond zat de capitool afgeladen vol voor Cabaret Night. Veel bekende mensen uit het wereldje, ik zat er zelfs tussen gepropt.
De avond werd bijeen gepraat door het duo van Zonde van de Zendtijd Bert en Henk, dat op een gespeeld klunzige manier de show probeerde te presenteren.Na deze opwarmer beet Ter bescherming van de Jeugd de spits af. Deze mannen kwamen ondertussen al voor de derde keer hun kunnen aan mij bewijzen. En waarlijk. Eindelijk nieuw materiaal! En wat voor materiaal! Voortbouwend op wat ik al van hen gezien had, is het veel belovend. Duidelijk in vorm die mannen. Ooit was dat anders. Blijkbaar heeft de podiumervaring en het toeren met dezelfde show zijn vruchten afgeworpen. Een synergetisch duo dat de knappe en grappige scenes aaneenrijgt met zelfrelativerende humor. Het werkt nog steeds, doen alsof ze uit een scene vallen en waarbij de ene de andere de schuld geeft van het mislukken.Knap gevonden was ook de scene met twee mensen uit het publiek. Ook hun liedjes zitten goed ineen met spitsvondige eenvoudige teksten en leuke pointes.

Na deze knappe opener, kwamen Bert en Henk het publiek nogmaals warm maken voor de peetvader, de grootvader en godfather van de comedy: Gaston Bergmans. De sympathiek ogende opa telt al vele jaren, maar zijn podiumpresence zit hem in zijn bloed. Hij komt op en begint te vertellen zoals hij nooit anders heeft gedaan. Meteen herinnerde hij het publiek aan zijn zielsverwant Leo. Hoe ze samen op de bühne stonden links of rechts van hem. Gaston vertelde gewoon wat akkefietjes, over zijn dokter en hoe die hem wat sport aanraadde, een wat vreemd verlopen vakantie.
De stijl van Gaston is volks, naturel en eenvoudig. Dat is wat hem zo populair maakte in Vlaanderen. Cabaret voor het gewone volk, voor iedereen toegankelijk. En zoals hij afsloot: de grens tussen humor en ontroering is flinterdun en als grootmeester wist hij die grens te bewandelen als geen ander.
De staande ovatie was niet zo zeer te danken aan zijn prestatie van amper een dik kwartier, maar als eerbetuiging aan zijn hele carrière. Hoed af en diep respect!

Na een pauze was het de beurt aan de enige vrouw van de avond: Brigitte Kaandorp. Hollands bovendien. Maar een vrouw met ballen aan haar lijf. Ik moest even wennen aan haar enorm drukke razende en hakkelende stijl van praten, maar ze stal de show al snel met een act opgebouwd rond hoe je een comedyshow in feite in mekaar steekt. Ook hier was er weer een geslaagde interactie met het publiek en ze houdt zich ook niet in om zogezegde trukken van de foor wat uit te buiten. Het werkt. Het publiek at uit haar hand. Knap hoe ze van de hak op de tak springt zonder de balans uit het oog te verliezen. Haar tussendoortjes bevielen de zaal vlot en verveelden niet. Zeer aangename kennismaking was dit voor mij met het Nederlandse cabaret.InfoDe komende weken in de Capitole elke avond cabaret, met oa. Wim Helsen, Gunter Lamoot, Javier Guzman, Alex Agnew,...Volledig programma op de website

Donderdagochtend sjeesde ik 's ochtends in de vroegte doorheen de schilderachtige goudbelichte nevelsluiers die kronkelend op de velden te ruste lagen over het grijze ronkende asfalt richting Brussel die helaas , o wee mijn kommer en kwel, haar reputatie als de file-stad van Europa alle eer aandeed. Want jawel, ter hoogte van de stinkende ajuinstad stond het verkeer stille op den E40. Zoals e ster van Bethlehem helaas een zwarte ster die verkondigde dat het tot Brussel aan een tempo van een snelwandelaar zou gaan. Also verdubbelde mijn reistijd. Na ruim anderhalf uur stond ik dan toch geparkeerd in onze garage en wou ik een emmer bemachtigen om mijn voorruit even te reinigen. Dat is helaas onmogelijk aldus de kuisvrouw. Ik vulde mijn vuilbak dan maar met water, merkte dat die niet zo geheel waterdicht was en daalde enkele verdiepingen al druppelend af met enige papieren vodden uit de handdroogkast van de wc's.
Die avond na een vergadering met een vrouw met doorkijkbloes, waarbij het focussen op het juiste paar ogen mij redelijk lukte, gaf ik een lift aan een A'pense collega die me wegwijs wees langs den A12 richting Vlaamse Kaai alwader ik mijn bolide stationeerde en te voet met plan in de hand op zoek ging naar de residentie van de gastvrijeMiss Dee en haren Rudi. Na het nuttigen van ene slechten maaltijd bij enen afhaalchinees en wat gepalaver over ende weer, trokken we naar de Arenbergschouwburg niet zo ver daar vandaan.

Sammy Deburggraeve, de man die ik al enkele keren terloops ontmoette in Gent en omstreken trad er op in de kleine zaal voor toch wat publiek met zijn nieuwe show. Een liefdesshow zoals zijn vriendin hem had opgedragen, werd het niet helemaal. Citerend uit zijn vlezige dichtbundel schoot Sammy met verve uit de startblokken om aan een zelfverzekerd mooi tempo de show te stelen met verhalen over de Groenen en hun consuminderen en Thaise vriendinnen. Zijn scherpe liedjes met spitsvondige teksten, ontroerend, veelal grof en soms gewoon grappig. Het is een vreemde maar geslaagde combinatie. Sammy op zijn keyboard, zingend begeleid met simpele kermisdeuntjes en schlagermuziek. Het verzacht de soms bijtende teksten. Hoe hard hij ook van leer trekt tegen immigranten, pedofielen en homofielen, hoe hij zijn moeder bezingt en de ode brengt aan Freya Vandenbossche. Hij blijkt alles te belichten vanuit verschillende standpunten in zijn liedjes, al trekken zijn piaondeuntjes allemaal opeen. Sammy is een verteller/zanger die met scherpe humor en vrij grofgebekt zijn mening uit de doeken doet. Hij ontlokt meermaals een glimlach, vaak een schaterlach en is een geboren entertainer. Ik kon het best wel smaken. aanrader!

Vanavond kunt u hem nog zien!

Het was al een tijdje geleden dat ik nog eens in de balzaal van de Vooruit stond. Ook dit keer vatte ik met plezier post op de eerste rij. Het Noorse Shining, niet te verwarren met de al even eclectische blackmetalband uit Zweden, kwam zijn nieuwe cd voorstellen, Blackjazz. Zoals de titel het zegt, de heren uit het hoge noorden spelen black metal met heel wat fusion, jazz en free style-invloeden. Kortom progressieve metal.
Vooraleer het feest kon losbarsten, mocht het Gentse Drums are for Parades de zaal wat opwarmen.
Met vettige riffs en heavy rock zetten ze een beetje de toon. Not really my cup of tea.

Na een halfuurtje wachten kwam Shining on stage. Geen corpse paint noch andere blackmetalattributen. Maar dat gaf niet. Meteen staken ze van wal met een oerluide rechttoe, rechtaan vlammende set. Shining maakte meteen duidelijk dat ze metal waren. Hypersnelle riffs, enorm overdonderende drums en daarboven vette screams vol afwisseling, tempowisselingen en lekker freestylen.

Meteen was ik verkocht. Er zijn namelijk maar een paar Noorse blackmetalbands die vernieuwend uit de hoek komen en dat zijn dezelfden die in het begin van de duistere jaren negentig de zwarte moordende chaos overleefden, ik denk aan Emperor, Ulver en Enslaved. Bands die hun hand er niet voor omdraaien om muzikaal totaal andere dingen te proberen. Tot mijn aangename verrassing merk ik dat Grutle Kjellson van Enslaved trouwens enkele vocalen op Blackjazz voor zijn rekening neemt.

Na deze stormachtige start nam Jorgen zijn tenorsax ter hand, een selmer, meende ik te herkennen, om wat subtonen te blazen en meteen een langgerekte blackjazz te spelen. Onafgebroken de ene song na de andere. Energiek, onstuitbaar en vooral indrukwekkend.
Krachtige knappe show!

Een cultuurabonnement. Ik heb dat niet. Dat vergt planning. Ik ben niet zo aan planning. Al moet ik toegeven dat sinds enkel maanden mijn agenda heel erg volgeboekt raakt tot aan het groot verlof voorlopig. Ik hou dus wel van een gevulde planning. En ook van cultuur. Gelukkig zijn er anderen zoals mijn zus en haar levensgezel die zich ieder jaar wel een reeks voorstellingen kopen. Met als nadeel dat ze af en toe eens een kaart over hebben of zelf niet kunnen gaan. Zoals dit weekend. Ik nam de twee kaarten over maar ondanks mijn twitter/facebookgewijs verzoek voor gezelschap, mocht ik er weer alleen naartoe. Geen cultuurminnende mensen blijkbaar daar. Of allen andere dingen te doen. Niettemin net voor de show ging beginnen stekten twee van hun fervente vrienden toe die de zeteltjes naast mij hadden, net zoals de vorige keren da tik een kaart van het gezelschap had overgenomen. Zij wisten me te vertellen dat ook zij kaarten overhadden en die hadden kunne inwisselen voor een waardebon. Ik dus ook nog eens rap naar de kassa waar de madam van dienst tegen haar zin en tergend traag een bon uitschreef.

Even later stond Philippe De Maertelaere op het podium voor de ruim 550ste voorstelling van de langstlopende on-man-show in Vlaanderen: CAVEMAN.
Hij startte een beetje sukkelig en droog en ik vond zijn presence wel echt oudbollig en saai, maar hij kwam al redelijk snel op gang en zijn manier van doen begon ons meer en meer te bevallen.
Er zijn al ontelbare boeken geschreven over de verschillend tussen mannen en vrouwen. Meestal door ultrafeministische mannenhaatsters uit Holland die vinden dat vrouwen gewoon beter zijn. De iets frivolere aanpak las je in "mannen komen van mars, vrouwen van venus". En je kunt waarschijnlijk nog tientallen andere boeken in die zin opnoemen. Om van de Flair en co nog maar te zwijgen. De clichés over de mannen stapelen zich op net als die van de vrouwen. Wat 'Caveman' doet, is niet meer dan het verzamelen van alles wat je wel eens gehoord hebt tot een mooi aaneengeschakeld verhaal. Luchtig, uitvergroot, clichématig, herkenbaar en heel grappig.
De relaties tussen man en vrouw, de verschillende benaderingen, denkwijze, handelingen uit faits-divers uit de huiskamer gegrepen. Philippe vertelt het entertainend, niet driftig en opgejaagd zoals sommige van die opgefokte stand-ups doen, maar rustig, aan een onderhoudend tempo. En dat net gepast gedurende een uurtje half.
Het minpunt vond ik dat de heel show ten voordele verliep van de vzw tegen zinloos geweld, waarvan ik het punt nog steeds niet snap en echt niet weet hoe concreet die gasten wel allemaal dingen doen. Maar goed, de show van Caveman stond hier centraal en lachen deden we.

Eindelijk ben ik nog eens op het BIFFF in Tour & Taxis geraakt en dan nog wel voor een Zuid-Koreaanse film. Bij de Zuid-Koreanen moet je zijn voor geniale keiharde actiethrillers, wraakzuchtige zich traagvoortslepende door merg en ziel snijdende horror of poëtische melodrama's die zich als aaneengeweven stillevens in je hart nestelen. Dit keer had "Thirst" Chang-Wook Park onze voorkeur. Een priester die vampier wordt dat zou nogal wat geven, dachten we.

De sfeer op het BIFFF zat er al goed in. Om de beste plaatsen te veroveren sprongen we op de zetels en plaatsen ons neder naast de mensen die tussen de rijen aan het spurten waren om ons voor te zijn. De presentator kondigde in drie talen de een of andere bekende screamqueen (Dee Wallace) aan uit Kansas die al de eerste amusante vrolijke noten zette van de avond. Het gejoel bleef de hele film duren.Wij saaie Vlamingen moeten misschien ook meer lawaai maken tijdens de film. Nu op zo'n festival als BIFFF werkt het niet altijd storend en draagt het eerder bij tot de sfeer.

plot. Sang Hyeon is een priester die iets wil bijdragen tot de mensheid in plaats van zijn contemplatieve leven dat enkel uit bidden bestaat bij ziekenbedden. Hij besluit naar een duister laboratorium te trekken waar ze op mensen experimenteren om het vreselijk kwaadaardige Emmanuel-virus onder controle te krijgen. Sang Hyeon sterft uiteindelijk aan de gevolgen van de ziekte, maar dat bleek blijkbaar maar een schijndood. Hij geneest op wonderbaarlijke wijze en wordt als een heilige aanbeden door de bevolking. Hij laat het kloosterleven achter zich en ontmoet een bont allegaartje dat samenhokt als bij toeval als hij weer moet gaan bidden bij een zieke. De zieke is een kinderlijke onvolwassen loser die bij zijn autoritaire moeder woont die haar schoondochter licht tiranniseert. Sang Hyeon voelt zich onmiddellijk aangetrokken tot Tae-Ju, maar dat is niet het enige wat in hem verandert. Hij wordt een vampier.

Het beheersen van zijn begeerte en het onderdrukken van zijn opkomende bloeddorst zijn schitterend verfilmd. Even komisch als tragisch weet Chang-Wook Park de sfeer te scheppen. De aantrekking tussen Tae-Ju en Sang Hyeon, de erotische spanning, het zich uiteindelijk overgeven aan mekaar leidt tot een duistere beslissing met kwalijke gevolgen.

de film bouwt zich zoals iedere Aziatische film in dat genre traag op maar je wordt beetje bij beetje meegesleurd in de leefwereld van deze vampier die worstelt met zijn menselijke gedaante en zijn principes als diepgelovig priester. De femme fatale van dienst leidt uiteraard tot de ondergang van de trotse fiere man. Het is in de geschiedenis nooit anders geweest.
De liters bloed vloeien rijkelijk maar niet op een verschrikkelijke manier. Het is komisch, grappig, entertainend.
Ik vind deze film niet meteen geniaal en niet meteen de beste in het genre. Het is een originele invalshoek en de telkens veranderende relatie met Tae-Ju vormt een knap element in deze dramatische love-story.

Zondagavond was het verzamelen geblazen in het Jeugdontmoetingscentrum Minus One in de Opgeëistenlaan. Dit nieuwe JOC ligt vlakbij het nieuwe gerechtsgebouw en is geheel in de stijl ervan in de omgeving geïncorporeerd en letterlijk ondergronds gebouwd. Aanvankelijk was ik dan ook even te ver gereden, maar enkele inboorlingen wezen me in redelijk Vlaams de juiste weg.
Er was veel volk. Dat verwonderde me niet. Eyehategod stond hier over een klein uurtje op het podium. De legendarische masters of sludge! Het moet al van rond 1994 geleden zijn dat ik ooit eens ettelijke minuten van Eyehategod beluisterde op het een of ander cassetje. Wie kent hun cd uit 1993, Take as Needed for Pain, niet? In die tijd moest ik helaas enkel van death metal en black Metal weten ondanks verwoede pogingen van mijn maat en klasgenoten die Todayistheday en Cop shoot Cop en Biohazard-toestanden aanbeden, om ook eens Neurosis, Grief en ja Eyehategod eens te proberen. Die 16-jarigenmentaliteit is een beetje van me afgevallen ondertussen en met ouder worden kan ik een ferm breed spectrum aan metal en aanverwante genres aanhoren.
Eyehategod wou ik dan ook onvoorwaardelijk vanaf de eerste rij live door mijn botten voelen malen.

Na wat gewring stond ik algauw op de gewenste plaats om de laatste songs van Blind to Faith te zien. Deze hardcoreband met leden die hun sporen verdienden bij Amen Ra, Rise and Fall en anderen, schreeuwde de zaal ondersteboven met aanstekelijke energieke agressieve metal. Eh bon, ik voelde me waarlijk nog eens 16 als toen ik pioneers Integrity, Congress en Liar eens aan het werk zag. Toen was er nog sprake van een scene, die zich enkel en alleen in Kortrijk situeerde: goodlife recordings anyone?

Totimoshi stond ettelijke minuten later op de planken voor een half leeg gelopen zaal. Beetje jammer want de Amerikanen met Latino invloed speelden een krachtige rockabilly aandoende set, hombre!.
Het was niettemin wachten op de moddergoden uit de onderwereld. De Minus One zat ondertussen propvol en onder luid gejoel kwam Mike van Eyehategod het podium op. Apestoned en met een gelukzalige glimlach op zijn gezicht bazelde hij enkele dingen over hoe fucking great Belgium ook niet was en dat ze de zaal eens op hun kop gingen zetten.

Het feest in de hel barstte los. Loodzware oerlogge beukende gitaren met dreunende rollende drums bliezen de zaal uiteen in een grote moshpit met wild gestagedive. Onstuitbaar schreeuwde Mike de doldraaiende langzaam voortmalende bulldozer de massa in.
Wow. Een woord: magisch en dikke fjieste!

meer info op facebook. Yes my very first expo. Ik doe mee met een kleine selectie uit mijn reisfotografie.

Soms vergeet ik dat deze blog een public space is. En publieke ruimten bezetten, doe ik af en toe. De laatste tijd heb ik blijkbaar heel weinig te vertellen. Meer dan de dingen waar ik als redacteur over schrijf, deel ik niet met jullie. Zo kennen jullie mijn mening over Alice in Wonderland, en de rockgroepen die ik de laatste tijd live aan het werk gezien heb. But there's more than meets the eye. En misschien willen jullie wel hoeren wat er allemaal te doen is, te doen geweest en dergelijke. Ziet twitter en facebook gij allen.
Je weet hoe het met me gaat omdat je het samen met mij beleeft. Je leeft samen met mij of je trekt samen met mij op. Indien niet, dan heb je pech of misschien zelfs een slechterof beter leven.

Toc moet het me bij momenten toch even van het hart. Soms weegt het zwaar. Zwaarmoedigheid zijn jullie van me gewoon, toch op deze blog. HIer kan ik even ventileren. Die Weltschmerz und die Sehnsucht.

Denken, piekeren, twijfelen, mijmeren, dagdromen. Wensen, verlangen, verleden heden en wat nooit is geweest. wat komen zal?
Frivool licht zwevend, dan weer duister mistig en verward. Het leven met al zijn ups en downs. Nog erger de de klimmekes in de koerse. Mijn botten en hersenen kletteren harden dan kaders op de kasseien.
Dit weekend een vuurwerk in mijn klein hartje. Een lichte ontploffing die nog steeds nazindert. Iets wat me oprecht blij maakte. Evenveel dingen maken me echter beetje radeloos en verloren, ik wil naar het land van je dromen. Neem me bij je hand en laat me niet alleen. Wie kent die woorden niet? Wolkenloze dromen. 't zijn eerder typhonen van zwarte wervelende donkere alles verzwelgende kolken. Ach ja. De tijd vliegt. het leven raast voorbij. Per uur, per dag per week per maand per jaar; Teveel liefde, vreugde , lief en leed. Teveel controle, te weinig loslaten en omgekeerd. Teveel plannen en te weinig impulsief? te vasthoudend en te weinig flexibel? Of omgekeerd. Altijd maar rechtdoor of af en toe eens een afslag nemen, rond een punt blijven draaien om dan weer even op de stappen terug te keren?

Al mag ik niet alles over dezelfde kam scheren; ik heb veel beleefd. teveel te doen en te veel verveling. Maar toch soms lijken alleen die paar kleine dingen op te vallen. Kleine dingen des levens die een mens gelukkig maken en de kleine dingen des levens waarvan de mens de natuurlijke neiging heeft die ietwat te dramatiseren.
Ik leg dan maar eens een vette stomende schijf op en we kunnen weer weer tegen. Huilen naar de volle maan. Vloeken tegen de sterren op en dan met vernieuwde kracht vooruit. En dan ja valt die boete in de bus wegens te hard op het gaspedaal getrapt. 't is altijd wat als je je eens laat gaan:-)

Vandaag ontdekte ik Emilie Simon met enkele wondermooie deuntjes. Lichte frivole electronica met een donker kantje en daarnaast fijngevoelige melodietjes en dito liedjes. Tot ze stomme covers begint te zingen in het Engels, maar goed sommige daarvan zijn best aanhoorbaar, zoals deze van Nirvana.

Wat Electrified en "hacking public space" inhouden hebben we vorige week al uitvoerig belicht. Ook de Amerikaanse urban photographer Ed Templeton werd als smaakmaker voor het paasweekend aangekondigd.
Afgelopen vrijdag was het dan zover: de officiële start in het S.M.A.K. van beide happenings. Om 19 u. was het verzamelen in de bib van het S.M.A.K. voor allerlei opgetrommelde bloggers die een korte maar krachtige uiteenzetting kregen door Eva De xGroote over Electrified en de hacking public space - artiesten die her en der de komende dagen en weken het Gentse straatbeeld zullen inpalmen.

Hacking Public Space komt mijns inziens meer to zijn recht in het echte werk, waar kunstenaars participeren in het openbaar leven en het hacken. Net zoals the human browser van Christophe Bruno waarbij hij willekeurige googlezoekresultaten laat declameren door een meisje met hoofdtelefoon dat tussen het publiek loopt.

Ik zou zeggen: hit the road and look for some hacked public space.