Jeronimo's Cage of Thoughts

Binnenkort in de stadsschouwburg van Antwerpen. Roman Polanski's cultmusical in Vlaamse versie: De Dans der Vampieren. Vergeet een beetje Eclipse en Twilight.
Zou ik gaan kijken in september?

en hier Polanski zelf over de musical:

Ik ben net terug van een groot weekje genieten en relaxen in Corsica. Een prachtig eiland? Perfect bereikbaar met de wagen als je een ferry neemt. met wat geluk loodsen de ferry-bedienden u vlotjes in rijen van auto's naast mekaar zodat je je deur en koffer nog open krijgt. In het slechtste geval kan je niet meer uit je auto of sta je geparkeerd lak langs een ingang naar het dek en de woonruimte van de boot zodat iedereen met pak en zak tegen je auto schuurt met alle krassen van dien. Jammer voor de eigenaar van de spiksplinternieuwe BMW. Als je een kajuit hebt geboekt kun je na een nacht van 1100 km rijden nog wat pitten. Anders lig je maar in de gang op vlei je je neer in de overbevolkte en overvloedig aanwezige stoelen van restaurants en bars of ligstoelen op het dek buiten.

Als je geen rallypiloot bent kun je niet eens de toegelaten snelheid halen. Als je rustig rijdt worden je passagiers iets minder wagenziek. Zonder passagiers kun je je al eens laten gaan maar niet zonder risico. Toch blijft de toegelaten snelheid veelal ambitieus en onredelijk.

Als je er echt tegenaan wilt, dan wandel je gewoon een van de vele routes omhoog. De een al steiler dan de ander. Vooral de GR20 nord. Dat deed ik de laatste dag. Amaai mijn benen en mijnen asem. miljaarde.

Lekker eten viel goed mee: pizza au feu daar, zijn de frietkoten van hier. BBQ was op zilverpapier wegens een ultrasmerige rooster. Traag maar gestaag lukte dat de eerste dag. Daarna was het wachten tot de laatste dagen wegens de overvloedige en uiterst zeldzame regen. En ook die wind. Mistral of wat was het. Nog nooit zo'n harde wind meegemaakt. Maar de uitzichten op de toppen van de bergen of de vele oude Genuese wachttorens langs de kust zijn onbetaalbaar. Snorkelen heb ik niet gedaan maar wel mijn kop met duikbril onderwater gestoken om zo te zien welke visjes daar niet allemaal rondzwemmen in de middellandse zee.

Three Kingdoms: Resurrection of the Dragon (2008) is het sluitstuk van de trilogie die de woelige periode beschrijft, voorafgaand aan de Jin-Dynastie van het Chinese Rijk. Na The Warlords (2008) en Red Cliff (2008) verhaalt dit epos een van de laatste grootste machtstrijden rond 228 na Christus. The Warlords heb ik niet gezien, maar Red Cliff van John Woo zag ik ooit in de cinema. Eerder dan spectaculaire veldslagen en gevechten, schept Daniel Lee vooral een historisch tijdperk tot leven. Het verhaal van enkele pionnen in de overweldigende decors van de Chinese steppes. Three Kingdoms is niet meteen een heldhaftige actiefilm, maar een mooie kroniek.

Korte inhoud: China, het jaar 218. Zhao (Andy Lau) brengt gehoor aan de oproep tot vervulling van zijn plicht als soldaat in een land dat uiteen is gevallen in de drie koninkrijken Wu, Shu en Wei. Al snel stijgt zijn rang als soldaat door zijn moedige optreden. Niet lang daarna wordt hij officier, bevelen uitdelend aan een enorm leger dat het land moet bevrijden van de beruchte krijgsheren. Zhao's heldhaftige optreden dat tot doel heeft de natie te herenigen wordt legendarisch. Wanneer een pas gekroonde koning tot het besluit komt dat de vrede alleen bereikt kan worden door alle krijgsheren voor altijd te verslaan, maakt de inmiddels op leeftijd gekomen Zhao zich op voor een laatste grote campagne. Een campagne die hem onder meer brengt tegenover de strijdlustige kleindochter Cao Ying (Maggie Q) van de militaire strateeg en politicus Cao Cao, die hij ooit al eens eerder in een slag heeft verslagen. Gebaseerd op de novel "Romance of the Three Kingdoms", een 600 jaar oud boek van de schrijver Luo Guangzhong.

Daniel Lee, voor mij onbekend, belicht het hele gebeuren vanuit de persoonlijke geschiedenis van een krijger: Zhao Zilong (Andy Lau). Als jonge soldaat wordt Zilong onder de hoede genomen van de ervaren soldaat Luo Ping-An (Sammo Hung Kam-Bo). Zij maken deel uit het het keizerlijk leger van Liu, dat op de hielen wordt gezeten door de immense troepenmacht van aartsrivaal Cao.Zilong maakt furore in het leger nadat hij de zoon van Liu redt en de keizer van Cao van het verslaan van Zilong een persoonlijke zaak maakt.Ping-An, zijn broeder, slaat de glorierijke opgang van zijn strijdmakker met lede ogen gade en speelt daarnaast ook de rol van verteller.

Erg persoonlijk is de film niet. Geen deftige karakterstudie, geen persoonlijke intriges of verhalen. Het blijft een afstandelijk weergeven van een tijdperk met enkel hoofdrolspelers. Dit is toch een beetje een minpunt van de film. De kijker wordt niet echt betrokken bij de personages, die slechts pionnen zijn in het grotere geheel. Gelukkig is de sfeerschepping en het verfilmen magistraal zoals we gewend zijn van de Chinese regisseurs van de dag van vandaag. Wie niet onder de indruk is van de duizenden strategisch opgestelde soldaten, heeft de verkeerde dvd uitgekozen om te bekijken.

Na jaren van strijd blikken de door het lot terug samengebrachte broeders Zilong en Ping-An terug op hun leven. Ondanks alle heldendaden, overwinningen en dergelijke, is er altijd het Noodlot. En het noodlot dat slaat genadeloos toe. De andere hoofdrol is weggelegd voor de adembenemende Maggie Q, die de rol van de kleindochter van de keizer van Cao speelt en uiteindelijk de jacht op Zilong in zijn naam verder zet. Jammer dat Daniel Lee ergens toch niet meer persoonlijke verhalen aan zijn film toevoegde. Niettemin, deze film is een mooi epos met prachtige muziek die toch nog enige tijd blijft nazinderen. Ik blijf een fan van dergelijke cinema.

Dutch FilmWorks brengt Three Kingdoms uit op een 2-disc special edition DVD met daarop o.a. interviews met de cast en The Making Of. Uiteraard ook een aanrader op Blu-ray. Spijtig genoeg geen audio-commentaar op de gehele film.De extras hebben wel een totale duurtijd van 153 minuten, wat op zich niet slechts is. De film is in het Chinees gesproken en Nederlands ondertiteld.

*** Three Kingdoms trailer ***

***Related Post***
12/01/2010: Red Cliff filmbespreking

Een van mijn oude studiegenoten treedt weldra in het huwelijksbootje zoals ze dat zeggen. Alle hens aan dek dus en met een bescheiden aantal mannen trokken we richting Roeselare, waar de gelukkig aldus zijn woonplaats koos. De organiserende maat van dienst had het goed geregeld. Eerst lekker tafelen in de Suurplas. Een deftig restaurantje op het Polenplein. Onze gereserveerde tafel stond al gedekt en de eigenares vroeg of ze al mocht beginnen met opdienen. Wij hadden de tapaschotel besteld: 27 euro per persoon zonder dranken. Deze menu is pas verkrijgbaar vanaf twee personen, per tafel en per reservatie. Wat je daarvoor krijgt is Belgische tapas, geen Spaanse of Baskische of andere mediterrane hapjes, maar kleine gerechtjes, verfijnd bereid en vrij lekker. Ik verwacht voor die prijs echt niet minder. Als appetizer werd een schotel met voor elk een ciabatta met tapade tricolore voorgeschoteld. In twee happen was dat binnen gespeeld en smaakte naar meer. Als voorgerechtje kregen we nog ee koud hapje, zijnde slaatje met gerookte eendeborstsnipper, gevolg door carpaccio van tonijn met parmesaanse vlokken. De drie flinterdunne tonijnschelletjes wogen amper tien gram tesamen en vond ik wel wat weinig. Hel lekkere frisse bereiding daar niet van. Het eerste warme hapje was een bisque met scampi spies: een slok of twee soep met een scampi op een spies.
Daarna volgde een tiptop gebakken sint-jacobsvrucht met een mousseline met prei. Aan mousseline ben ik niet zo, zeker niet als ze te boterig smaakt (lol, het is een boetersaus) en dan kregen we een a point gebakken kalfstournedosmet graanmosterd en knolselder. Ook dat vond ik vrij lekker. Het dessert bestond uit een heerlijk taartje fondant-ganache met een kloef slagroom.
Inclusief wijnen klokte de rekening voor 7 personen af op een ruime 260 euro wat eigenlijk wel mee viel, maar niet goedkoop te noemen is.De service is vlot, de wachttijden zijn niet lang en de vriendelijke bediening en ruim interieur maken het wel een plaats om terug te komen.

Daarna trokekn we richting de snooker-poolbar The Bull Pool café, waar we in en knus achterkamertje een enorm veelzijdige entertainende, whiskeydegustatie kregen van de eigenaar. Iedere degustatie pakt hij anders aan en hij laat de proever zelf oordelen over smaken , terwijl hij met plezier toelichting geeft bij het distillatieproces en andere.

Al uw feestjes, vernissages, recepties en dergelijke meer, kunt u wat meer swing en schwung geven door het event van de dag te laten opluisteren door het jazzy combo Let's Jazz. Booking tegen zeer redelijke prijs.
Hieronder enkele fot's van de promoshoot die ik deed. Locatie: Casier, schroothandel Deerlijk.

Zoals verschenen op de Ultieme Filmblog.

De Tweede Wereldoorlog heeft talloze cineasten onuitputtelijke inspiratie bezorgd. Van epische heldenfilms tot klein menselijke drama's in die grote verschrikking. Leningrad (2009) van Aleksandr Buravsky met oa. Gabriel Byrne, hoort in dit tweede rijtje thuis. Leningrad is een van de vele bekende verschrikkingen aan het Duits-Russische front.

De stad werd 882 dagen lang belegerd door de Duitse troepen, die dachten dat ze de stad met een omsingeling al snel onder de voet zouden kunnen lopen. Dat was buiten de taaie bolsjewieken gerekend. De stad hield stand en werd in 1944 bevrijd door het Rode Leger. Anderhalf miljoen inwoners kwamen om door ontbering, honger en het geweld.

Korte inhoud: Wie een dolle heldhaftige actieprent verwacht is hier aan het verkeerde adres. Alexander Buravsky kiest niet voor de weergave van de strijd. het is geen Stalingrad (1993), die het relaas vertelt van een compagnie Duitse soldaten die de barre winter in Stalingrad trachten te overleven nadat de Russen hen gedecimeerd hebben, noch een Enemy At The Gates (2001), met scherpschietende helden aan weerskanten. Leningrad vertelt het verhaal van de Engelse correspondente Kate Davis (Mira Sorvino) die samen met de internationale pers veilig in Moskou geniet van het jetsetleven en die als ingewijd journalist het front in Leningrad wil bekijken. Het loopt verkeerd af. Kate wordt vermist en ten dode opgeschreven wanneer ze na een bombardement niet teruggevonden wordt. Haar man, eveneens journalist, vertrekt terug naar London, maar geeft de hoop niet op Kate ooit levend terug te zien. Ondertussen wordt Kate opgevangen door de idealistische politieagente Nina. Nina brengt Kate onder bij de plaatselijke operette-ster, waar haar moeder dienstmeid is. Samen met Sonja en haar twee kinderen Sima en Joera probeert Kate te overleven in de dagdagelijkse realiteit van een stad die de levende hel is geworden, terwijl de geheime Russische dienst ook jacht op haar maakt.

Het verhaal vervalt wat mij betreft vlug in een film geschikt voor Vijf TV of zaterdagavond op één. De film legt iets te nadrukkelijk klemtoon op de ijskoude winter, zodat je zelf al begint te bibberen bij de gedachte aan sneeuw alleen al. Kate's karakter of drijfveer wordt niet echt uitgewerkt, maar gaandeweg merken we dat ze samen met Nina en kinderen één missie heeft: overleven en uit Leningrad weggeraken. Op die manier wordt het een familiefilm rond een sterkte vrouw. Het einde is dan wel niet heel erg verrassend maar blijft wel mooi in de sfeer van de film. Het is eens een andere invalshoek en zal dus vooral door een niet typisch publiek kunnen worden gesmaakt.

Ik kreeg de special edition met een extra dvd met een making of, "interviews met de crew and cast" en een exclusieve documentaire. Altijd mooi meegenomen dergelijke extra's.

Donderdagavond werden we hartelijk verwelkomd bij een van de grootste werkgevers van Gent: Volvo Cars Ghent. Op dit speciale event stelde Volvo Cars hun nieuwste paradepaardje dat in Belgische productie is gegaan, voor: de nieuwe Volvo S60, pardon the naughty S60.
Deze S60 wil zich namelijk als uiterst dynamisch, veilig, ecologisch en sportief profileren en ik vermoed competitie voeren met de gekende Duitse sportieve modellen. Dit niet alleen door een uiterst dynamische stijl, maar ook door middel van accessoires, design, spitstechnologie en motorisatie.

Onze appetijt werd langzaamaan gestild door de smaakmakende inleiding van de Volvo-medewerkers en dito broodjes, waarna we een korte presentatie kregen over de technologische vernieuwing op vlak van veiligheid van de S60. Kenmerkend zijn de infraroodcamera's die constant de omgeving van de S60 scannen. In het filmpje hieronder zie je bijvoorbeeld hoe de voetgangersherkenning werkt.[youtube I4EY9_mOvO8]Volvo is mensenwerk, de slogan "the power of We" legt de klemtoon op het teamwerk van hun medewerkers. Dat deze kijk op de menselijke relaties centraal staat, uit zich dan ook in de veiligheidstechnologie van de nieuwste sedan. De technologie is bedoeld als bijstand van de bestuurder, maar kan de bestuurder uiteraard niet vervangen.[youtube KAHcgWN37u4]Na de uitleg over het productieproces, de opbouw van de fabriek met maar liefst ruim 15km lopende band, werden we rondgeleid tussen de verschillende productie-eenheden om te zien hoe zo'n auto nu in mekaar wordt gezet. Indrukwekkend. Niet alleen robots doen volautomatisch precieze montages, ook de mensen aan de band letten op ieder detail.

Achteraan is er voldoende plaats, maar ik ben dan ook eerder klein van gestalte. Dit alles smaakt naar een uitgebreidere test.
Over prijzen en dergelijke kregen we geen info, maar ik vermoed dat wanneer je een stijlvol interieur kiest en hier en daar wat sportieve elementen aanbrengt, je toch ferm wat kapitaal kwijt bent. De S60 zal dan ook hoofdzakelijk een directiewagen worden, denk ik.