Jeronimo's Cage of Thoughts

Sunrise over machu Picchu.
Wel de moeite. We bekeken het ook eens van de andere kant, namelijk vanop de top van de berg die je altijd op die klassieke foto's ziet. Er zijn maar 400 tickets om de Huayna Picchu te beklimmen langs de steile trapjes, voor geoefende wandelaars durut de tocht 45 minuten. de trage mensen doen er rap het dubbele over. Ik deed er samen met Koen 20 minuten over, Koen 23 tot het eerste level, de top lag nog een 7-tal minuten hoger maar er was teveel volk.
Het was de inspanning meer dan waard.

Gisteren trouwens nog lekker gaan eten in de sleepstraat met de Brussels connections. We hebben zo enkele keren per jaar een meeting in Gent, meestal op 15 november. Wegnes wij dan als enige een vrije dag hebben. Maar ik ben die periode de laatste jaren altijd op reis. Nu niet. Culinaire vrwennerij, daar zor gik altijd voor. Het is niet altid makkelijk altijd originele leuke restaurantjes uit te kiezen of gewoon te vinden. Na het vegetarische avontuur in de Kommkommertijd en een onvoldane maat, besloten we dat niet meer te doen. Vlees dus. Pasta, kon ook maar ik wist niets origineels zijn dat open was. Er reden verdikke geen trams meer richting station dus zijn we van korenmarkt tot het station gewandeld, mits tussen stop in Brasserie Midi wegens vermoedelijke tram te pakken aan oud justitiepaleis, quod non, miljaarde. Een noodzakelijke tussenstop in een van de niet gesloten dixies langs de talrijke wegenwerken in de Kortrijksepoortstraat en dan nog een stop in "the Rambler" wegens nu wel wat te vroeg in de statie, konden we de nacht in.
Ik heb niets te vertellen eigenlijk, maar ja ne mens moet hier af en toe eens iets posten.
Al wat leeft en beleefd wordt is eigenlijk persoonlijk de laatste dagen, maar je weet me te vinden als je 't moet weten.
Of er van deel wilt uitmaken. :-)

my review as published on gentblogt.be

Er heerste een aangename gezelligheid op het langzaam vol lopende Sint-Pietersplein vrijdagavond. De avondzon scheen ontspannen met haar warme gloed op de Sint-Pieterskerk. Terwijl ze langzaam achter de gevels verdween en plaats maakte voor de ster van de avond, Leonard Cohen, stond ik paraat op de eerste rij om mijn 5 minuten fototoestemming ten volle te benutten.

Reizen is wachten, op de bus in de woestijn of in de luchthaven...

Ondertussen is het wachten in het leven hier ook al goed bezig. Godot bestaat niet. We trekken er zelf maar op uit dan. Geen boombalfestival dus voor mij omdat ik naar de D'ardennen ga met mijn festivalgenoten die ik enkel maar schijn te zien op reis in plaats van op festivals het jaar des heren 2010. Niettemin beleefde ik gisteren het concert van het jaar. Leonard Cohen. Mijn review volgt op gentblogt.
Vanavond Lierke plezierke bij de een of anderen die momenteel kreupel is, veel stappen zetten gaan we ook niet doen denk ik.
Is het zomer of is het herfst? Er zijn alvast enorm veel spinnen en uiterst agressieve muggen. We genieten.

Christopher Nolan kennen we van de intelligente batmanfilm The Dark Knight (2008). Leonardo Dicaprio liet Martin Scorsese even voor wat hij is en ging met Nolan in zee voor Inception (2010). Een waarschijnlijk knappe combinatie die waarschijnlijk een even knappe film moest afleveren dacht ik en ik liet me dus overhalen door mijn kompanen om naar de studioskoop te trekken. Zaal 1 van de studioskoop lijkt ferm vernieuwd, een mooi nieuw plat strak scherm en ik vermoed ook nieuwe zetels of aankleding. Ik nestelde me vol verwachting in de zetel.

Wooops. Wat is me dat allemaal. Even de ogen wrijven. We worden wakker in een andere setting, knipper met de ogen. Weer een andere setting, nee het is de vorige. Ok, de aandacht even vasthouden. De film springt van de hak op de tak maar algauw heb je door dat DiCaprio en zijn kompanen rare dingen uitvoeren met de mensen hun dromen, of liever in de mensen hun dromen. Ze stelen daar ideeën. Maar sommigen hebben hun onderbewustzijn getraind en bewapend. En dat zorgt natuurlijk voor narigheden. Vooral als ook herinneringen van de personages roet in het eten komen strooien. Wakker worden is dan de boodschap. Genoeg elementen dus om het de kijker niet makkelijk te maken en om de film ook wat meer diepgang te geven en een deftig verhaal uit te werken. Al bij al is het vrij makkelijk te volgen. Voor deze film moet je je even laten gaan. Niet te diep nadenken en gewoon genieten. Want om in een droom een personage te doen dromen om dan in die droom ook nog eens kattenkwaad uit te halen, daar sta je beter niet bij stil.

Maar laat ik het eerst een beetje hebben over het verhaal. Cobb (Leonardo DiCaprio) is een expert in het extraheren van gedachten uit het onderbewustzijn van mensen. Dit is het best te doen als die mens in kwestie slaapt. Ook de tijd in een droom vliegt vooruit, waardoor ze in 5 minuten in de werkelijkheid, al snel enkele uren hebben in de droom om hun opdracht te vervullen. Maar dan wordt Cobb gevraagd om in plaats van een idee te stelen, een idee te planten. Inception. Hij moet dat idee in de erfgenaam van een energiemagnaat planten. Cobb twijfelt, maar omdat de opdrachtgever hem zijn leven bij zijn kinderen kan teruggeven, waardoor hij niet langer onder moet duiken, stemt hij in. Hij verzamelt een knap team van experts rond hem, waarvan de leuke verschijning van Ellen Page als Ariadne een mooie afwisseling brengt in dit verhaal van actie en snelheid. Het is niet alleen moeilijk voor de kijker om droom en werkelijkheid uit mekaar te houden. Blijkbaar worstelt ook Cobb daar mee en draagt hij een geheim met zich mee dat de hele opdracht kan hypothekeren. Gelukkig houdt Ariadne haar jonge frisse hoofdje koel.

Nolan weet de spanning wel op te bouwen. Toch mis ik iets in de film. Diepgang, of gewoon iets dat me overtuigt. We leren Cobb zijn geheim langzaam maar zeker kennen. Ook naarmate ze steeds dieper in de dromen verzeild geraken en het steeds moeilijker wordt te ontsnappen. Maar Inception is en blijft een kat-en muisspel tegen de tijd. Allemaal leuk en spannend en vooral ontspannend.

Ik liep niet wild van de film. Hersenloos zaterdagavondvertier, zonder popcorn weliswaar, maar niettemin leuk. Vooral de cast is een pluspunt want met onbekende acteurs zou dit toch niet hetzelfde zijn geweest.

***Related Posts***



30/07/10: Dave's Inception review


10/06/10: Hallucinerende Inception banners



22/09/09: Christopher Nolan maakt hedendaagse SF-actie thriller

Na een ruime week terug in Belgenland te zijn en kennis te hebben gemaakt met wat het dagelijkse leven hier aan ongemakken met zich meebrengt zoals daar zijn het oude vertrouwde dat meteen na enkele seconden al weer went zodat je reis al meteen tot de herinnering verdrongen wordt, het zwarte gat dat je tracht te negeren , maar op de een of andere manier denk je toch dat je je in feite aan het vervelen bent, de regeringsvorming die me hoe langer hoe meer tegen steekt, de regen die welkom is, maar ook eigenlijk niet, de vrienden die je eigenlijk meer mist dan je beseft, het ontbreken aan uitdaging waar je dan maar iets op tracht te vinden. Het zwarte gat opvullen moet nog komen. Ik kan me niet echt warm maken voor de weinige festivals die er nog zijn. Ook al omdat er weer niemand gaat die ik ken, of die hebben zich toch nog niet meteen kenbaar gemaakt. Zo zijn er Deerlijcke Folk, dit weekend, naar Leonard Cohen in Gent ga ik als fotograaf, de accreditatie werd door sony music goedgekeurd, maar ik moet iets ondertekenen en mag de foto's amper gebruiken en slechts tijdens het eerste nummer van 5 minuten mag er getrokken worden. I can live with that. Gentblogt, de beste stadsblog van Vlaanderen, waar ik vooralsnog steeds redacteur van ben, maar een beetje op mijn honger zit qua schrijfmateriaal en dergelijke, is verhuisd naar snellere servers en betere service: openminds. Test u hetzelf ook?

The picture above features "the astronaut"... a design figure drawn in the ground on the hillside in de Nasca-desert (Pampa de San José) by the pre-inca culture of Nasca. Nobody knows the mystery of these lines... How did they drawn them...what technique and why? Maria Reiche, a German who escaped Nazi-Germany spent her whole life (1946 - 1998) discovering them and unveiling parts of their mystery. Were the lines an astronomical calender? Was it designed to help organize planting and harvesting? Do the lines connect sacred places , are they pathways leading to sacred places, the sources of underground water in the desert? Do they predict the coming of rains?
Well, i think the astronaut is a really strange one...he's not like the other lines, if you look at the spider, kolibri, brid...the astronaut is WAVING. Towards the heavens. So, my theory: he's welcoming the Aliens that landed there some centuries ago...

The same enigma is the figure above. This "tree" is a huge design on a hillside somewhere on an island just outside the Paracas Bay, you encounter it on your way to the national wildlife reserve of Paracas: the Ballestas Island where you can have a real life national geographic experience, some say: the Aliens made it, others claim it's a navigation tool for Pirates that came along the shore these early wild days. Whatever it is...it's fascinating...

En toen waren we terug thuis. Het is vreemd hoe snel dat in feite went. Altijd een blij weerzien met de familie, het uitdelen van de kadootjes. Bijna meteen bekeken we de foto's op de nieuwe blu-rayspeler van mijn pa waar je rechtstreeks een fotokaart of usb-stick kon inpluggen. De foto's op de breedbeeldflatscreen waren uitstekend. Blijkbaar past de tv automatisch kleuren en contrast aan tot een prachtig beeld. Op mijn pc bleek dat ik alle foto's toch beter nog eens door lightroom joeg, wat me op een avond in enkele uren lukte.
Herinneringen aan een zopas gemaakte reis leken opeens in feite al voltooid verleden tijd. Soms zelfs wat meewoed bij het zien van bepaalde beelden. Soms zit het me ook niet echt mee. Ziek zijn op de totaal verkeerde moment blijkbaar; Zo kun je het eigenlijk amper verzinnen. Maar goed, het was fun. Weer een stuk van de wereld gezien. Het kriebelt alweer om er opnieuw van door te gaan. En daar zit het me wel mee. Ik was al vol jaloezie aan het browsen in de tientallen foto's van mijn vrienden en contacten op flickr die naar de verschillende Nederlandse en Duitse Gothicfestivals waren geweest. Mijn Corsica-en festivalgenoten nodigden me met de weerlicht uit om eind augustus in een chalet in Dardennen op everzwijnen te jagen. In elk geval zal de jacht op everzwijnen waarschijnlijk beter meevallen dan de jacht op vrouwen die steeds vruchteloos blijkt te zijn. Bovendien kwam daar opeens het werk weer bovenop. Ze hebben de gewoonte om heel mijn buro vol te stapelen. Willen ze een statement maken?
Ik smeet alles op de grond, trieerde den brol van den dringende brol van de interessante zaken om op te volgen en begon er aan. Een ontplofte mailbox die uiteindelijk wel nog meeviel. Dit keer werd er toch eens iets opgelost tijdens mijn afwezigheid zonder dat ze mij daar effectief voor nodig hadden. Leuk!
En ja hoor binnen de kortste keren was ik weer mee in den draai. Hoe snel dat allemaal ook gaat en ik dacht terug aan de huilende wind die in mijn gezicht sneed tijdens d tocht naar de Ballestas Islands. Ik dacht terug aan haar frisse adem die in mijn longen blies. De zoete smaak van de zeelucht die langs mijn lippen likte.
En toen vloekte ik weer op de koffie. Zo slap rioolwater. Al was ik slechter gewend daar in Peru.
Ik kon de uitnodiging niet afslaan om eens naar 't zeetje te gaan vrijdagavond. Paulusfeesten in de marginaalste stad van Vlaanderen. oostende aan zee. Wederom leek het plannetje niet echt te kloppen of ik reed weer mis waardoor ik bestemmelinge moest opbellen om me online te gidsen vanwaar ze dacht dat ik zat naar waar ik zijn moest. Dat lukte wonderwel. The outskirts van Oostende zitten dan wel niet zo logisch in mekaar, "langs het water rijden", met wat gezond verstand en deskundige leiding kom je er wel.

We genoten van het lange wachten op os eten in 't Zeezotje, een aanrader, heerlijke tomaatgarnaal. Alhoewel het enige heerlijke er aan is da the vers is. wat kun je er anders aan verknoeien. Het smaakte. Het was gezellig.
Op naar het volkse plein waar DJ Philippe Geubels en de Foute Ronnies hun opwachting maakten met alle foute hits uit de jaren 90. Ambiance. Zeker toen een dansende non volop meedeed op het podium met "ik wil je" van de Kreuners. Rond 1u vond ik het voldoende. De rit naar Gent verliep in het donker. de gas opendraaien. Remmen omdat de voorligger opeens door een mistbank reed. Optrekken. De amper zichtbare witte lijnen van de wegmarkering schoten langs mijn bolide voorbij als flitsende herinneringflarden aan vage tijden die misschien nooit waren geweest, enkel in mijn gedachten of dromen. Wie zal het zeggen.
Mister sandman entered the room...

Vanuit Cusco vertrokken we 's ochtends met onze privébus richting de luchthaven. Volgens Patti onze gids, hadden we enorm geluk. Er was weeral een strike tegen de gaspolitiek van de regering en heel Cusoc zou platliggen. De staking zou sterker en harder worden dan tevoren. De mensen probeerden de luchthaven over te nemen, vandaar de aanwezigheid van leger en politie. In de luchthaven troffen we ook andere groepen van GAP adventures aan, die we al constant hadden tegengekomen. Ons vliegtuig deed er ruim 45 minuten over om van de gate naar de startplaats te gaan om dan naar de gate terug te keren wegens onverwachte weersomstandigheden. Teveel wind. Nog een 20-tal minuten later vertrokken we dan toch om uiteindelijk na een half uur vliegen aan te komen in Puerto Maldonado. De snelst groeiende stad ooit in de Amazone. Alles schiet er uit de grond en hier hebben ze meer voeling met Brazilië en Bolivia dan met de centrale regering.
Slash and Burn is hier de methode om snel landbouwgrond in handen te krijgen. De gronden van de Selva, het oerwoud zijn immers heel vruchtbaar, maar raken meteen 3 jaar na roofbouw uitgeput zodat boeren constant niezuwe akkers aanleggen door het woud plat te branden. Verder wordt er vanuit Brazilië een snelweg aangelegd doorheen heel Peru en dus ook die brug door het Amazonewoud. Een ramp voor het ecosysteem aldus de gids die we de komende dagen zullen hebben als deskundige leider. In een plaatselijke bar drink ik nog een Cocoña, een plaatselijke frisdrank van oerwoudvrucht, die goedkoper is dan water! en we spriongen alweer verder de bus in richting de boot. Samen met de andere GAP-group gaan we een motorboot in op de Rio Tambopata. 2 uur varen richting Cayman Lodge Amazone, afgelegen in het woud. Onderweg komen we wegens de koudegofl amper wildlife tegen. een eenzame zonnende witte kaaiman en een maffe capibara. Checkpoint voor het natuurreservaat, waar we na registratie een stempel krijgen met een poema (hoi hoi hoi!) en dan nog 25 minuten richting de lodge, opengehouden door een Franse dame op leeftijd die hier net als zovele Europeanen een tweede leven is begonnen. We hebben allemaal een slaapplaats in een grote lodge afgeschermd emt muskietennetten. ook het hoofdgebouw is helemaal open en de muren bestaan uit muskietennetten en het dak uit geweven bananenbladeren. Dat dak moet om de 7-8 jaar vernieuwd worden.
Kaarsen als verlichting, geen elektriciteit, wel douche (koud) en lavabo. Ik zal wel goed slapen, tussen de paalhuisjes door lopen enkel capabara-achtige knaagdieren die eten als eekhoorn maar eruit zien als oversizede cavia's op grote poten.
Er vliegen tientallen rare vogels rond. die rare klokgeluiden maken. oordoppen tegen de vreemde geluiden van de jungle zijn hier welkom.
The jungle is hier is koud. Niet natuurlijk. Global Warming
De dieren houden zich schuil, tijdens de nachtwandeling zien we dan ook enkel insecten en speelt de gids dan toch amar een spel met ons door iedereen in het donker tachter te laten en de eerst achtergelatenen moet dan op de tast op zoek naar de de ander achtergelaten en zo op zoek naar de andere tot de groep weer voltallig is. Spannend. want eens de zaklampen uit is het echt stikdonker en komen allerlei geluiden op je af. Leuk!
"Hou de toeristen bezig tot het eten klaar is" -game lukt wonderwel.
Het eten is delicieus!! heerlijk!!! Ik vraag zefls nog een tweede portie. Iedereen gaat echter wel heel vroeg slapen er is niets anders te doen.
Na een weeral heerlijk ontbijt en een frisse ochtend leidt de gids ons rond op het terrein en doet ons de geheimen uiteen van het sap van verschillende bomen. een sneetje in de schors en de boom begint een soort hoestsiroopachtige substantie te lossen die heel bitter smaakt maar inderdaad naar medicijn smaakt. Bijzonder goed voor keelproblemen en andere kwalen. net als de boom die wit sap spuit dat het geen naam heeft. Ook de verschillende toepassingen van Yuca leren we kennen.
Na deze botanische uitleg trekken we het woud in, waar we niet veel meer zien dan vlinders en insecten. de wandeling duurt 2u30 tot we aan het meer komen vol piranha's. Ik geloof het niet, maar op zijn suggestie om het aan den lijve te ondervinden, ga ik dan toch maar niet in. Het krioelt inderdaad van de rare visjes. Piranhas zijn imemrs ongevaarlijk zoalng er andere vis is, het zijn alles eters, als er niets anders meer is, eten ze alles, ook mekaar dus dan val je best niet in het water.
We rooien gezapig. Het is heet op het water. we zien nog enkele rare vogels zoals de tijgerreiger, Tiger Heron, en warempel een kaaiman die me de stuipen op het lijf jaagt als hij op een meter van de boot opduikt. Hij is even nieuwsgierig naar ons als wij naar hem en we fotograferen hem uitgebreid. Als hij te dicht nadert, duwt de gids hem weg met de peddel.
We roeien terug, douchen wachten, en gaan in het donker op kaaimanjacht. We spotten een nest langs de river. De gidsen vragen of niemand een bezwaar heeft dat ze een jong vangen om te tonen.
We eten onze lunch, jagen achter die machtige grote blauwe vlinders (mariposas azules).
's avonds is het eten iets minder en de volgende ochtend is het echt koud. Blij dat ik gedouched heb na de wandeling. De winderige tocht op de boot is echt koud voor velen.
Als we denken net op tijd in de luchthaven te zijn is er vertraging. patti houdt ons op de hoogte, we eten de zoveelste slechte hamburger. We moeten nieuwe boardingpasses hebben. Patti regelt alles kordaat, we hebben zelfs voorrang op de anderen. Uiteindelijk gaan we mee met de groep van Mark en zij komt achter met een andere vlucht. Wij stoppen in Cusco en landen dan in Lima, Patti vliegt rechtstreks op Lima zodat we daar amper een kwartier op haar meoten wachten. Iets langer durut het voor we op de bus zitten terug naar ons hotel.
We gaan samen voor het laatst eten, maar in een heel slecht restaurant. Damn!!! Met de Belgen gaan we wel nog ferme pisco drinkein in café Jaya, naast en 5-sterrenrestaurant. Wat een leuke afsluiter van de reis. Om 24u slapen. Om 7u ontbijt. Samen met Alyna delen Koen Merel en ik een txi voor 30 sol. We nemen afscheid, shoppen in de luchthaven en vliegen huiswaarts.
Eeerste ergernis bij thuiskomst is de trein van Zaventem naar Gent. Damn...
Maar wat een heerlijke reis!