09/29/2010

Tupperware rules the World

las ballestas islands


Ondertussen heb ik mijn Albelli fotoboek netjes ontvangen per post. Twee dagen nadat ze een mail stuurden dat mijn fotoboek was verzonden. Vriendelijke jongens die van Albelli. De eerste keer dat ik via Albelli foto's bestelde en de eerste keer dat ik een fotoboek maakte. Meestal gebruik ik foto.com of extrafilm. Maar via een vriendin een promocode gekregen en dat eens uitgetest. D software geïnstalleerd die vrij gebruiksvriendelijk was. Al was ik denk ik niet iets te lui om bepaalde opties uit te pluizen. Foto's die je als achtergrond kiest worden heel vaag weergegeven. Misschien kon ik via de optie transparantie een duidelijker foto gebruiken om andere foto's op te plakken. Niettemin originele prijs voor ongeveer 72 bladzijden hoogglans: 63 euro postkosten inbegrepen met gewone blauwe linnen kaft 21*28cm.
Voor die prijs is de afdrukkwaliteit meer dan behoorlijk. Qua kleuren heb ik geen opmerkingen, ik weet wel niet of ze ze afgemaakt hebben zoals ik ze heb bewerkt/ontwikkeld dan wel of hun computer de foto's zelf aanpast. Qua afdruk zelf heb ik op de paginagrote foto's amper "pixel"vorming. Op de kleinere afdrukken valt de pixelvorming meer op. Maar voor zover ik me herinner van vroeger dat had je ook bij analoge afdrukken. Ik heb dus geen klachten.

Waar ik wel klachten over heb is over de vorte Gentse fietsenmakers. Geen van de fietsenmakers wou mijn fiets herstellen, de een omdat hij geen tijd had "Biker" op de Steendam (Lees dat werk kostte hem te veel tijd en in die tijd kon hij van andere fietsen banden en lampjes vervangen tegen een veel groter rendement en omzet dan enkele tandwielen te moeten vervangen) een andere zei dat hij an zijn baas geen zo'n oude fietsen meer mocht binnen nemen en verwees me door naar Max Mobiel. het zou bij hen ook teveel kosten: Joma Sport aan Sint-Pieterstation, waar ik eerder ooit wel tevreden van was: een lichtje steken en wat dingen oliën is natuurlijk heel snel verdiend. Maxmobiel zei me tegen de 70-80 euro. Daarvoor had ik geen nieuwe velo. Maandagavond belde ik terug en mocht ik erom, een nieuwe ketting en een nieuwe pion en een nieuwe kabel naar de versnellingen: 37 euro. Een een gratis zadelhoesje er boven op. Eat that commerciële fietsenmakers van Gent.

Verder ben ik overeten. Een brainstorm afdelingsdag in Gent over het toekomstig beleid en dergelijke in het Ghent-River Hotel, waar we al enkele jaren eerder ook al een sgoed waren ontvangen. Dit keer weer een lekkere eenvoudige lunch van Gentse waterzooi, rundsgebraad met worteltjes, witloof en kroketjes en vanille-ijs als dessert. daarna een sneukeltocht met de gids van Vizit. Behoort tot hun "yummie walks" in diverse steden te doen. Met moeite kon ik proeven van de heerlijke hapjes die we kregen samen met wat leuke akkefietjes over de stad Gent.
En toen nog eens een viergangenmenu in de kookles aan het KISP. Ik heb enkel het voorgerecht (spiesje van scampi) en den dessert die ik zelf maakte (chocomousse en pudding met banaan en sinaasappelsap) opgegeten en de rest vakkundig in tupperwarepotjes gestoken. Bon en nu verteren.

09:00 Posted by Jeronimo in event, Vrije tijd | Permalink | Comments (3) | Tags: maxmobiel, gent, vizit, sneukeltocht, ghent-river hotel | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

09/28/2010

Qntal & Al Andaluz Project - Dark Night of the Soul

Het festival van Vlaanderen zorgt voor aangename verrassingen deze editie. Zaterdagavond nodigden ze een van mijn favoriete "Gothic" bands uit om de handelsbeurs om te toveren tot een donker sfeervol spektakel: Qntal. Meteen werd het genre opengetrokken en was het leuk heel wat andere mensen te zien dan de zwarthemden in het publiek. Boven bleken die mensen het concert ook nog eens ferm gesmaakt te hebben.

Al Andaluz ProjectAl Andaluz ProjectAl Andaluz Project


Syrah en Michael presenteerden eerst hun relatief nieuwe Al Andaluz Project. Als je 't mij vraagt nog een nevenproject van hun middeleeuws klassiek Estampie. Maar Al Andaluz Project is veel meer dan de


Met mediterrane muzikanten en zangeressen horen we een typische orientaals wereldmuziekgeluid. De Saudade van het bloedhete Andalousië door Mara Aranda vermengd met traditioneel Marokkaanse melodieën van Iman AL Kandoussi op al even tradiotionele volksinstrumenten. Warm, melancholisch en meeslepend.

Ze hadden er duidelijk zin in, want Michael Popp was voor zijn doen uiterst spraakzaam en grappig. Zo was hun Marokkaanse instrumentalist zeer verbaasd meer Marokkanen te zien in Brussel dan thuis.

Al Andaluz ProjectAl Andaluz Project


Na een leuke warme set kondigde Syrah een pauze aan waarin ze zouden te trachten te veranderen van mood en ze raadden ons dat ook aan.

Geen probleem, bij de eerste tonen in de verduisterde zaal brak het feest los. Syrah sopraanstem ondersteund door een stevige drums en folky etherische elektronica. Meer moest de Handelsbeurs niet hebben om meteen in de sfeer te komen. Dood en liefde, geliefde thema's. Meegevoerd op de opzwepende tonen voelden we het tot in het diepst van onze donkere ziel.
Zo mag festival van Vlaanderen nog meer "subcultuur" naar boven brengen.

QntalQntalQntal
QntalQntal

09:00 Posted by Jeronimo in Muziek | Permalink | Comments (0) | Tags: qntal, al andaluz project, festival van vlaanderen, handelsbeurs, gothic, estampie, gent | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

09/23/2010

The Bunny of the Moon

the bunny of the moon


Ik had er nog nooit van gehoord. Tot in Peru in de Amazone sommigen wezen naar de volle maan, nadat ik voor de eerste keer in mijn leven het Zuiderkruis, the Southern Cross, had gezien, mij aangewezen door dezelfde persoon uit het zuidelijk halfrond. De vlekken van de maan, vormen een konijn. Oortjes, kop, lijfje en poten. IN België zie je het op zijn kop dus minder evident om te herkennen. En ik die altijd had gedacht dat er Janneke Maan op de maan te zien was.

14:20 Posted by Jeronimo in foto | Permalink | Comments (1) | Tags: maan, moon, bunny of the moon, konijn | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

09/21/2010

Pepijntje eet

Een van mijn meest favoriete modellen is toch mijn neefje. Ondertussen is het baasje al ruim 19 maanden, spreekt hij al woorden met enkele lettergrepen die redelijk verstaanbaar zijn en ontpopt hij zich zoals iedere klein ukkiepukkietje tot een onweerstaanbaar monsterlijk egoïstje.
Een hele reeks staat op private albums. Sommige foto's zijn publiek.

Pepijntje droomt

Een van mijn favoriete shots.

10:31 Posted by Jeronimo in foto | Permalink | Comments (1) | Tags: foto, portret | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

09/20/2010

Komeneten

Ik dacht, ik bak nog eens een taart, aangezien mijn ma het recept niet meer kon terug vinden van het heerlijke ding dat ik al eerder had gemaakt in "ons kookboek", besloot ik dan maar een recept van het internet te plukken, ik vond regelmatig hetzelfde recept terug, maar dit recept had net dat ietsje meer wegens de karamel. Appelcake met speculoos en karamel.
Ik heb wat gefreestyled met de hoeveelheid ingrediënten omdat ik een beetje teveel van eht ene erbij had gedaan en dat dus compenseerde door de rest ook wat te vermeerderen op gevoel.

20100918_etenklein (1 of 3).jpg


Daarna vlog het mengsel in mijn pyrexpot en in de oven.

20100918_etenklein (2 of 3).jpg



en na een 40-tal minuten kon het afkoelen en werd het de volgende dag geserveerd aan de familie.

Komeneten

09:02 Posted by Jeronimo in Vrije tijd | Permalink | Comments (0) | Tags: appelcake speculoos, karamel, koken, komeneten | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

09/17/2010

Bao Ninh - The Sorrow of War

Hanoi


Ik lees niet meer. Ik las niet meer. Toch niet voor mijn plezier of als vrije tijd. Ik kwam enkel toe aan nonsense blogs en social media updates op diverse zeverdingen om te tijd te verdrijven, uit puur voyeurisme of uit onverschillige verveling. Online gazetten dat ging nog. Maar soms ben ik echt wel een goeie ziel en laat ik me afzetten door volhardende straatverkoper sin exotische landen, die mij uiteindelijk kunnen overhalen om aan een veel te dikke prijs een veel te armzalig souvernier te kopen. Zo ook in hartje Hanoi, ergens in een café langs de straat, niet meer dan een kraampje met plastiekstoeltjes aangepast aan de gestalte van een kleuter. Tientallen boekenverkopers leuren er met op wc-papier gecopieerde exemplaren van talrijke bekende en minder bekende novels, romans of reisboeken.
Ik liet me overhalen om "the sorrow of war" van Bao Ninh te kopen. 5 dollar. Een enorme winst van de opeens echt gelukzalige breed glimlachende Vietnamees "thank you sir, thank you, yes please sir". Tot voor enkele maanden lag het gedurende een jaar nog in de plastiek. Sinds deze vakantie, toen we geen dagelijkse metrogazet meer kregen om de een of andere domme reden, dacht ik dat ik in plaats van mijn nachtrust hopeloos te verlengen op de irritant tergend traag rijdende trein van Dampoort naar Brussel beter eens dat boekje kon lezen. En warempel. Ik las het in enkele weken uit. Als je bedenkt dat ik over "het spook van toetegaai" van Herman Brusselmans, twee jaar heb gedaan, is dat een record.
"The Sorrow of war" vertelt het verhaal van Kien, een Noordvietnamese scholier die terugblikt op zijn leven na de great Indochina wars. 11 jaar vocht hij als scout in het reguliere Noord-Vietnamese leger. Honderden kameraden zag hij sterven. Hij overleefde als enige. Als je weet dat ruim 3 miljoen Vietnamezen het leven lieten in deze onmenselijke oorlog tegen de Amerikanen, werd het tijd dat ook de Noord-Vietnamezen eens een stem kregen. Dit boek werd een instant bestseller.
Het zijn fragmentarische flashback van een getraumatiseerde geest. Het is tevens een ongelofelijk tragisch liefdesverhaal. De horror, de stinkende bloedhete jungle, de hevige gevechten, de korte maar krachtige scenes herleven niet alleen in de herinnering van de schrijver, maar worden ook even levendig als destructief op het netvlies van de lezer gebrand. Zijn kameraden leer je fragmentarische kennen, de ene keer als dode, de andere keer anekdotisch levend. Hun eesten laten de schrijver alvast niet los.
The Sorrow of War is een aanrader en totaal anders dan de westerse oorlogsromans.
Vietnam is bovendien een land dat je moet ontdekken.

Women's MuseumWomen's Museum


11:09 Posted by Jeronimo in cultuur, Vrije tijd | Permalink | Comments (0) | Tags: vietnam, boek, the sorrow of war, bao ninh | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

09/15/2010

Das Ich - live pictures (vooruit 10-09-2010)

Das IchDas IchDas Ich
Das IchDas Ich
Das IchDas IchDas Ich
Das IchDas Ich

09:08 Posted by Jeronimo in Muziek | Permalink | Comments (0) | Tags: das ich, live, stefan ackermann, bruno kramm | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

09/13/2010

Das Ich - the Klinik - Crash Course in Science

Vrijdagavond zakte ik vol verwachting af naar de balzaal van de vooruit. Op de valreep had ik nog een kaart gereserveerd voor het Rewind-minifest, georganiseerd door New Wave Classix, met op de affiche het Amerikaanse Crash Course In Science dat blijkbaar al van in 1979 meegaat, het Belgische, al bijna even oude en zelden live te ziene The Klinik en last but not least mijn all time favorites in dit genre: Das Ich.

Crash Course in ScienceCrash Course in Science
Crash Course in ScienceCrash Course in Science


Dat ik de enige was met een wit -t-shirt in de zaal, daar kijk ik niet meer van op. Maar goed, Crash Course in Science begon aan hun set vol minimal dark electrobodybeats. De dame in het gezelschap kleurde de duisternis wat op met haar lichtgevende sieraden en gedans. Niet echt mijn ding, het klonk mij iets te ingetogen en te "minimal", maar als opwarmer kon het wel tellen.

Omdat Das Ich door verkeersproblemen nog niet was gearriveerd begon The Klinik in hun plaats. Meteen rolden de dreunende loodzware beats doorheen je vege lijf. De twee kerels met ingepakt hoofd gaven een uur lang van jetje met de ene EBM-tune na de andere. Heavy!

The KliniKThe KliniK

The KliniKThe KliniK


En dan was eindelijk het moment gekomen waarop ik wachtte. Das Ich. Het übersympathieke olijke duo Stefan Ackermann en Bruno Kramm heb ik pas echt leren kennen in 2008 op het Amphi-fest in Keulen en sindsdien ben ik onvoorwaardelijk fan. Niettemin zijn deze gasten de pioneers in de Duitse donker elektronische muziek en zijn ze heel geliefd omwille van hun uitstekende performances on stage.

Stefan was weer in vorm en heeft zich weer een andere look aangemeten. Gollem meets The Retun of the Living Dead, en het meeste had hij nog weg van een droevige clown met Weltschmerz. Positief bedoeld allemaal. Ruim een uur deden ze de balzaal van de Vooruit op en neer dansen. Sterk punt, live worden ze nu ook ondersteund door een drummer, wat de kracht van de muziek in de verf zet. Heerlijk!

(foto's das ich)

11:21 Posted by Jeronimo in Muziek | Permalink | Comments (1) | Tags: new wave classix, rewind minnifest, das ich, the klinik, crash course in science | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

1 2 Next