Jeronimo's Cage of Thoughts : Archieven

« 2010-08 | Homepage | 2010-10 »

29-09-10

Tupperware rules the World

Ondertussen heb ik mijn Albelli fotoboek netjes ontvangen per post. Twee dagen nadat ze een mail stuurden dat mijn fotoboek was verzonden. Vriendelijke jongens die van Albelli. De eerste keer dat ik via Albelli foto's bestelde en de eerste keer dat ik een fotoboek maakte. Meestal gebruik ik foto.com of extrafilm. Maar via een vriendin een promocode gekregen en dat eens uitgetest. D software geïnstalleerd die vrij gebruiksvriendelijk was. Al was ik denk ik niet iets te lui om bepaalde opties uit te pluizen. Foto's die je als achtergrond kiest worden heel vaag weergegeven. Misschien kon ik via de optie transparantie een duidelijker foto gebruiken om andere foto's op te plakken. Niettemin originele prijs voor ongeveer 72 bladzijden hoogglans: 63 euro postkosten inbegrepen met gewone blauwe linnen kaft 21*28cm.
Voor die prijs is de afdrukkwaliteit meer dan behoorlijk. Qua kleuren heb ik geen opmerkingen, ik weet wel niet of ze ze afgemaakt hebben zoals ik ze heb bewerkt/ontwikkeld dan wel of hun computer de foto's zelf aanpast. Qua afdruk zelf heb ik op de paginagrote foto's amper "pixel"vorming. Op de kleinere afdrukken valt de pixelvorming meer op. Maar voor zover ik me herinner van vroeger dat had je ook bij analoge afdrukken. Ik heb dus geen klachten.

Waar ik wel klachten over heb is over de vorte Gentse fietsenmakers. Geen van de fietsenmakers wou mijn fiets herstellen, de een omdat hij geen tijd had "Biker" op de Steendam (Lees dat werk kostte hem te veel tijd en in die tijd kon hij van andere fietsen banden en lampjes vervangen tegen een veel groter rendement en omzet dan enkele tandwielen te moeten vervangen) een andere zei dat hij an zijn baas geen zo'n oude fietsen meer mocht binnen nemen en verwees me door naar Max Mobiel. het zou bij hen ook teveel kosten: Joma Sport aan Sint-Pieterstation, waar ik eerder ooit wel tevreden van was: een lichtje steken en wat dingen oliën is natuurlijk heel snel verdiend. Maxmobiel zei me tegen de 70-80 euro. Daarvoor had ik geen nieuwe velo. Maandagavond belde ik terug en mocht ik erom, een nieuwe ketting en een nieuwe pion en een nieuwe kabel naar de versnellingen: 37 euro. Een een gratis zadelhoesje er boven op. Eat that commerciële fietsenmakers van Gent.

Verder ben ik overeten. Een brainstorm afdelingsdag in Gent over het toekomstig beleid en dergelijke in het Ghent-River Hotel, waar we al enkele jaren eerder ook al een sgoed waren ontvangen. Dit keer weer een lekkere eenvoudige lunch van Gentse waterzooi, rundsgebraad met worteltjes, witloof en kroketjes en vanille-ijs als dessert. daarna een sneukeltocht met de gids van Vizit. Behoort tot hun "yummie walks" in diverse steden te doen. Met moeite kon ik proeven van de heerlijke hapjes die we kregen samen met wat leuke akkefietjes over de stad Gent.
En toen nog eens een viergangenmenu in de kookles aan het KISP. Ik heb enkel het voorgerecht (spiesje van scampi) en den dessert die ik zelf maakte (chocomousse en pudding met banaan en sinaasappelsap) opgegeten en de rest vakkundig in tupperwarepotjes gestoken. Bon en nu verteren.

28-09-10

Qntal & Al Andaluz Project - Dark Night of the Soul

Het festival van Vlaanderen zorgt voor aangename verrassingen deze editie. Zaterdagavond nodigden ze een van mijn favoriete "Gothic" bands uit om de handelsbeurs om te toveren tot een donker sfeervol spektakel: Qntal. Meteen werd het genre opengetrokken en was het leuk heel wat andere mensen te zien dan de zwarthemden in het publiek. Boven bleken die mensen het concert ook nog eens ferm gesmaakt te hebben.

Syrah en Michael presenteerden eerst hun relatief nieuwe Al Andaluz Project. Als je 't mij vraagt nog een nevenproject van hun middeleeuws klassiek Estampie. Maar Al Andaluz Project is veel meer dan de

Met mediterrane muzikanten en zangeressen horen we een typische orientaals wereldmuziekgeluid. De Saudade van het bloedhete Andalousië door Mara Aranda vermengd met traditioneel Marokkaanse melodieën van Iman AL Kandoussi op al even tradiotionele volksinstrumenten. Warm, melancholisch en meeslepend.

Ze hadden er duidelijk zin in, want Michael Popp was voor zijn doen uiterst spraakzaam en grappig. Zo was hun Marokkaanse instrumentalist zeer verbaasd meer Marokkanen te zien in Brussel dan thuis.

Na een leuke warme set kondigde Syrah een pauze aan waarin ze zouden te trachten te veranderen van mood en ze raadden ons dat ook aan.

Geen probleem, bij de eerste tonen in de verduisterde zaal brak het feest los. Syrah sopraanstem ondersteund door een stevige drums en folky etherische elektronica. Meer moest de Handelsbeurs niet hebben om meteen in de sfeer te komen. Dood en liefde, geliefde thema's. Meegevoerd op de opzwepende tonen voelden we het tot in het diepst van onze donkere ziel.
Zo mag festival van Vlaanderen nog meer "subcultuur" naar boven brengen.

23-09-10

The Bunny of the Moon

Ik had er nog nooit van gehoord. Tot in Peru in de Amazone sommigen wezen naar de volle maan, nadat ik voor de eerste keer in mijn leven het Zuiderkruis, the Southern Cross, had gezien, mij aangewezen door dezelfde persoon uit het zuidelijk halfrond. De vlekken van de maan, vormen een konijn. Oortjes, kop, lijfje en poten. IN België zie je het op zijn kop dus minder evident om te herkennen. En ik die altijd had gedacht dat er Janneke Maan op de maan te zien was.

21-09-10

Pepijntje eet

Een van mijn meest favoriete modellen is toch mijn neefje. Ondertussen is het baasje al ruim 19 maanden, spreekt hij al woorden met enkele lettergrepen die redelijk verstaanbaar zijn en ontpopt hij zich zoals iedere klein ukkiepukkietje tot een onweerstaanbaar monsterlijk egoïstje.
Een hele reeks staat op private albums. Sommige foto's zijn publiek.

Een van mijn favoriete shots.

20-09-10

Komeneten

Ik dacht, ik bak nog eens een taart, aangezien mijn ma het recept niet meer kon terug vinden van het heerlijke ding dat ik al eerder had gemaakt in "ons kookboek", besloot ik dan maar een recept van het internet te plukken, ik vond regelmatig hetzelfde recept terug, maar dit recept had net dat ietsje meer wegens de karamel. Appelcake met speculoos en karamel.
Ik heb wat gefreestyled met de hoeveelheid ingrediënten omdat ik een beetje teveel van eht ene erbij had gedaan en dat dus compenseerde door de rest ook wat te vermeerderen op gevoel.

20100918_etenklein (1 of 3).jpg

Daarna vlog het mengsel in mijn pyrexpot en in de oven.

20100918_etenklein (2 of 3).jpg

en na een 40-tal minuten kon het afkoelen en werd het de volgende dag geserveerd aan de familie.

17-09-10

Bao Ninh - The Sorrow of War

Ik lees niet meer. Ik las niet meer. Toch niet voor mijn plezier of als vrije tijd. Ik kwam enkel toe aan nonsense blogs en social media updates op diverse zeverdingen om te tijd te verdrijven, uit puur voyeurisme of uit onverschillige verveling. Online gazetten dat ging nog. Maar soms ben ik echt wel een goeie ziel en laat ik me afzetten door volhardende straatverkoper sin exotische landen, die mij uiteindelijk kunnen overhalen om aan een veel te dikke prijs een veel te armzalig souvernier te kopen. Zo ook in hartje Hanoi, ergens in een café langs de straat, niet meer dan een kraampje met plastiekstoeltjes aangepast aan de gestalte van een kleuter. Tientallen boekenverkopers leuren er met op wc-papier gecopieerde exemplaren van talrijke bekende en minder bekende novels, romans of reisboeken.
Ik liet me overhalen om "the sorrow of war" van Bao Ninh te kopen. 5 dollar. Een enorme winst van de opeens echt gelukzalige breed glimlachende Vietnamees "thank you sir, thank you, yes please sir". Tot voor enkele maanden lag het gedurende een jaar nog in de plastiek. Sinds deze vakantie, toen we geen dagelijkse metrogazet meer kregen om de een of andere domme reden, dacht ik dat ik in plaats van mijn nachtrust hopeloos te verlengen op de irritant tergend traag rijdende trein van Dampoort naar Brussel beter eens dat boekje kon lezen. En warempel. Ik las het in enkele weken uit. Als je bedenkt dat ik over "het spook van toetegaai" van Herman Brusselmans, twee jaar heb gedaan, is dat een record.
"The Sorrow of war" vertelt het verhaal van Kien, een Noordvietnamese scholier die terugblikt op zijn leven na de great Indochina wars. 11 jaar vocht hij als scout in het reguliere Noord-Vietnamese leger. Honderden kameraden zag hij sterven. Hij overleefde als enige. Als je weet dat ruim 3 miljoen Vietnamezen het leven lieten in deze onmenselijke oorlog tegen de Amerikanen, werd het tijd dat ook de Noord-Vietnamezen eens een stem kregen. Dit boek werd een instant bestseller.
Het zijn fragmentarische flashback van een getraumatiseerde geest. Het is tevens een ongelofelijk tragisch liefdesverhaal. De horror, de stinkende bloedhete jungle, de hevige gevechten, de korte maar krachtige scenes herleven niet alleen in de herinnering van de schrijver, maar worden ook even levendig als destructief op het netvlies van de lezer gebrand. Zijn kameraden leer je fragmentarische kennen, de ene keer als dode, de andere keer anekdotisch levend. Hun eesten laten de schrijver alvast niet los.
The Sorrow of War is een aanrader en totaal anders dan de westerse oorlogsromans.
Vietnam is bovendien een land dat je moet ontdekken.

15-09-10

Das Ich - live pictures (vooruit 10-09-2010)

13-09-10

Das Ich - the Klinik - Crash Course in Science

Vrijdagavond zakte ik vol verwachting af naar de balzaal van de vooruit. Op de valreep had ik nog een kaart gereserveerd voor het Rewind-minifest, georganiseerd door New Wave Classix, met op de affiche het Amerikaanse Crash Course In Science dat blijkbaar al van in 1979 meegaat, het Belgische, al bijna even oude en zelden live te ziene The Klinik en last but not least mijn all time favorites in dit genre: Das Ich.

Dat ik de enige was met een wit -t-shirt in de zaal, daar kijk ik niet meer van op. Maar goed, Crash Course in Science begon aan hun set vol minimal dark electrobodybeats. De dame in het gezelschap kleurde de duisternis wat op met haar lichtgevende sieraden en gedans. Niet echt mijn ding, het klonk mij iets te ingetogen en te "minimal", maar als opwarmer kon het wel tellen.

Omdat Das Ich door verkeersproblemen nog niet was gearriveerd begon The Klinik in hun plaats. Meteen rolden de dreunende loodzware beats doorheen je vege lijf. De twee kerels met ingepakt hoofd gaven een uur lang van jetje met de ene EBM-tune na de andere. Heavy!

En dan was eindelijk het moment gekomen waarop ik wachtte. Das Ich. Het übersympathieke olijke duo Stefan Ackermann en Bruno Kramm heb ik pas echt leren kennen in 2008 op het Amphi-fest in Keulen en sindsdien ben ik onvoorwaardelijk fan. Niettemin zijn deze gasten de pioneers in de Duitse donker elektronische muziek en zijn ze heel geliefd omwille van hun uitstekende performances on stage.

Stefan was weer in vorm en heeft zich weer een andere look aangemeten. Gollem meets The Retun of the Living Dead, en het meeste had hij nog weg van een droevige clown met Weltschmerz. Positief bedoeld allemaal. Ruim een uur deden ze de balzaal van de Vooruit op en neer dansen. Sterk punt, live worden ze nu ook ondersteund door een drummer, wat de kracht van de muziek in de verf zet. Heerlijk!

(foto's das ich)

11-09-10

The Killer Inside Me (***)

The Killer Inside Me (2010) is een verfilming van een van de bekendste boeken van Jim Thompson, de schrijver, niet de even beruchte CIA-agent van de nog steeds wereldberoemde zijde uit het vroegere Indochina. De trailer van The Killer Inside Me had ik gezien toen ik naar het abominabele Inception (2010) ging kijken.

Regisseur Michael Winterbottom is ook niet de eerste de beste en verhaaltjes over een moordenaar, verteld vanuit het perspectief van die moordenaar, spreken me altijd aan. Ik was dan ook eens benieuwd of het werkelijk zo lekker sadistisch zou zijn als ik had gelezen in een artikel over een van de festivals waar hij werd vertoond. Toen liep blijkbaar een aantal gedegouteerde journalisten walgend de zaal uit. Dan bedenk ik, mij even in de plaats van de moordenaar plaatsend, tjah, what's the buzz.

Korte inhoud. We zitten ergens in de fifties in een godvergeten stoffig stadje, gedomineerd door de een of andere betonboer en waar de orde gehandhaafd wordt door een op zijn laatste benen lopende sheriff met zijn jonge assistent Lou Fox. Lou Fox (een kille afstandelijke Cassey Affleck), lijkt een minzame wat in zichzelf gekeerde rustige jongeman met weinig ambities. Die ambities lijken gewoon het leven te pakken zoals het komt en zorgen dat je uit de problemen blijft. Meer moet je niet doen in zo'n slapend stadje als waar hij gedoemd is zijn hele leven te blijven. Niettemin al snel merkt Lou dat 'm nogal eens de neiging moet onderdrukken om geen geweld te plegen. En dit zonder de minste aanleiding of diepere liggende reden.
Aanvankelijk ziet er het er nogal goed uit. Lou beleeft tegen alle verwachtingen in en ondanks zijn vriendin (Kate Hudson) een zwoele romance met Joyce (Jessica Alba). Samen smeden ze een complot tegen de zoon van de betonboer.

Maar dan vallen er doden. Het zijn die scènes die zogezegd niet voor gevoelige kijkers zijn.
De dader lijkt nogal snel duidelijk maar zijn collega Howard stelt al gauw enkele vervelende vragen en Lou vervalt steeds sneller in zijn plots opduikende moordlust.

Michael Winterbottom kennen we vooral van zij originele invalshoeken. Hier is dat niet minder. Het hoofdpersonage vertelt vanuit het ik-perspectief. Het is een koelbloedige killer, wiens persoonlijkheid je niet leert kennen. Je weet niet wat hem drijft of waarom hij het doet. Hij lijkt gewoon de nood te hebben om af en toe eens lekker door te slaan. OP die manier blijf je wat op je honger zitten. Je vereenzelvigd je niet met de killer. En dat probleem heb ik ook met de andere personages. De cast lijkt nochtans heel aantrekkelijk, maar het zijn vooralsnog redelijk tweederangsauteurs uit blockbusters. Jessica Alba heeft nog nooit een intelligente rol gespeeld, maar hier is ze wel bijzonder sexy. Kate Hudson, ziet er verrukkelijk uit in haar fifties look, maar kan me niet overtuigen en doet echt te veel denken aan het soort feel-good romantische komedies waar ze zich duidelijk veel meer thuis voelt.

Simon Baker, die zijn carrière startte in Home and Away en ondertussen veel te zien is in series op tv (The Mentalist) waar ik niet naar kijk, lijkt wel aan een steile opmars bezig. In zijn kleine rol overtuigt hij wel, maar het script laat hem te weinig aan bod komen vind ik. De ontknoping is dan ook eerder ontgoochelend.

De film doet je niettemin denken en zindert een beetje na, want ja, wat moet je nu hier van denken Michael Winterbottom? Als afstandelijk coole film vanuit het ik-perspectief van een moordenaar is dit bijzonder origineel maar of de oefening helemaal geslaagd is, dat durf ik niet beweren. En ik heb al gruwelijker scènes gezien zoals in Casino (1995) of zelfs het sprookje El Labyrinto del Fausto (2006), dus daarvoor moet je ook niet gaan. Maar het geweld is niet gratuit, zeker niet. Alleen een normaal mens zoekt altijd naar een reden, maar in de geest van een psychopaat is die er niet altijd. Soms doodt je gewoon, omdat je daar nu opeens zin hebt of omdat het moet.

***Related Post***

12/11/2009: The Killer Inside Me met Jessica Alba

10-09-10

Mister Gent 2010 - Bart Hesters

as published on gentblogt.

Maandagavond trok ik weer naar de sfeertent op het Ledebergplein. Ditmaal voor de finale van de Mister Gent 2010 verkiezing. Tien sterke kandidaten dongen naar de titel en probeerden het dolenthousiaste en talrijk opgekomen publiek te imponeren met allerlei acrobatieën op de fiets of met ballen, muziek en heel veel indrukwekkend gedans.

Het showgehalte lag iets hoger dan bij de dames zondag, maar dat kan aan al die mannelijke spierkracht liggen.
Tussen de bedrijven door praatten Geert Vanhassel (presentator RingTV en Vitaya) en Katleen Evenepoel (Miss Ledeberg 2008 en Aardbeienprinses 2010) de show alweer deskundig aan mekaar.

Na een intermezzo van Yves Segers, u weet wel, de frontman van Toast die nu schlagers van het ergste soort in feesttenten komt zingen en een enorm spetterend optreden van Gene en Gina van X-session, was de spanning weer te snijden.

De allereerste Mister Gent werd Bart Hesters (24, Lochristi). Tom Claessens (29, Wilrijk) en Ruben Herrebaut (19, Lochristi) werden respectievelijk 1ste en 2de Ereheer.

Net zoals de dames werden de heren onder een massa prijzen bedolven. Ruben werd ook winnaar van de Missitems poll en krijgt een exclusieve verwendag en fotoshoot in Gent. De persjury stemde voor Bart, die via een uitgebreid interview in de spotlight geplaatst zal worden op Missitems.be. De finalisten verkozen onderling Tom Claessens als Mister Sympathie. De supportersprijs, die bepaald werd aan de hand van een voting tijdens de finale, werd overhandigd aan Ruben Herrebaut.

Pieter Cortebeeck (23, Leuven) en Desmond Ofei (23, Gent) kregen van Karin Nuyts beiden een wildcard voor Mister Universe Model Belgium.

Het komende jaar zult u nog veel horen van de Miss en Mister Gent.