10/30/2010

Afval en Dorre Bladeren - Gabriel Garcia Marquez

Darkwoods mysticism

Afval en Dorre Bladeren. Je zou het niet meteen doorhebben maar het is herfst en de staten liggen vol afval en dorre bladeren. De zon glinstert cynisch in de koude plassen op het grijze vuile asfalt. Een rilling gaat door je heen als de koude wind je ijzig snijdt. Gelukkig is mijn verwarming ondertussen hersteld. Heel tevreden ben ik van de service. Via internet was het eigenlijk onmogelijk om een AEG Home Comfort installateur te vinden. Een mailtje en ene telefoontje naar AEG Home Comfort zelf loste al mijn problemen op. Ik kreeg adressen van installateurs in het Gentse en ik belde Gobeyn Electro uit Oostakker. Een paar dagen later belde de kerel mij uit mijn bed, maar na een kwartiertje prutsen aan de bedrading had hij het euvel verholpen. Voorlopig lijkt alles te werken.
Afval en Dorre Bladeren. Gabriel Garcia Marquez, de nobelprijswinnaar van wie ik nooit eerder een boek las, beschrijft in dit vreemde verhaal hoe een vreemdeling zich jaren lang ophoudt in het gezin van een kolonel zijn dochter en haar zoon en ook hun huishoudster als hij ergens in het begin van de 20ste eeuw onaangekondigd neerstrijkt het het dorpje Macondo. Ik weet niet waar het verhaal naartoe gaat. De ene keer zie je het verhaal vanuit de ogen van de kolonel, de andere keren vanuit de ogen van de dochter en dan weer vanuit de zoon. Niet dat een van hen weet wie de man in fiete is en wat hij kwam doen. Wel leren we deels het verhaal reconstrueren aan de hand van hun herinneringen. Het verhalat als een kroniek, maar dan in het kort. Het is niet saai en ook niet boeiend. De nederlandse vertaling van mijn verse is wat oudbollig, maar ergens heeft het toch iets en nee waarschijnlijk lag ik weer half te slapen op de trein terwijl ik aan het lezen was of omgekeerd, maar op het eind van het boek weet ik nog steeds niet wie wat of hoe.


Ik heb me ook nog eens verwend op muzikaal vlak. Zes, ja zes cd's kocht ik in deze tijden van downloaden en itunes en andere internetmuziek.
Het was een trip down de memorylane en deels van gemiste kansen, want enkele cd's heb ik decennia geleden links laten liggen wegens niet mijn smaak. Hoe hokjesdenken je deed als tiener besef je pas een stuk later.

- Iron Maiden - the final frontier (2010): hun nieuwste cd in de tin-can verpakking. Ik kon die niet laten liggen. Ik akn geen Iron Maiden cd laten liggen en ik legde hem zelfs meteen op op het werk. Sing along! Scream for me! Lekkere schijf zoals altijd van deze heren.

- Arkona - Ot Serdca Nebu (2008): deze Russissche folkmetalsensatie heef took mijn hart veroverd, al denk ik dat deze cd niet hun beste is, maar goed het was de enige die ze hadden dus kocht ik hem. De zangeres brult, schreeuwt en zingt lekker. En de folky tunes zijn absoluut niet te dansbaar, de songs houden een heerlijk stevig metalgehalte.

- Shining - III Angst, Självdestruktivitetens Emissarie. Ee cultalbum uit 2002. Mayhem meets Burzum. Ongelofelijk depressief en donnker. Heu ja wat de teksten betreft toch, verder vind ik deze redelijk progressief klinkende black metal nogal zwakjes overkomen, de cd wordt opgebouwd rond een traag tempo met gelukkig redelijk miserabele vocalen wat de snedigheid toch een beetje ten goede komt. Ik moet het waarschijnlijk een kans geven, voorlopig vind ik bv Taake en Enbslaved toch inspirerende klinken.

- Candlemass - nighfall. Deze cultcd uit 1987!!!! man Messiah heeft een van de mooiste en beste metalstemmen. Deze doom beukt er op los, heerlijke teksten, knallende riffs. Mooi! Deze re-issue komt et enkele demoversies en wat commentaar.

- Candlemass - Chapter VI: hun cd uit 1992 met weer een hoop extra's. Dit album was er beter niet gekomen aldus de toegevoegde notes wegens grote problemen voor Candlemass in die tijd en Messiah die de band verlaten had. Maar wat een prachitge stem zingt hier op? Tomas Vikström, de man die ik pas in 2007 leerde kennen als een van de live-vocalisten tijdens de Therion 20 years-tour. Wat een keelgat zeg. Ook de muziek klinkt een stuk meer metal en een moderner productie geluid dan in 1987. Deze cd is absoluut niet slecht.

- My Dying Bride: the angel and the dark river. Schitterend album uit 1995 die de nieuwe koers van My Dying Bride inluidde: geen grunts meer (die zijn gelukkig wel weer terug hedentendagen) maar droefgeestige loodzware gitaren op de klaaglijke melodieuze poëtische zang. deze cd is een res-issue met een live-dvd en nog wat bonussen. Moest ik gewoon hebben.

15:14 Posted by Jeronimo in Muziek, Vrije tijd | Permalink | Comments (0) | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

The comments are closed.