10/30/2010

Afval en Dorre Bladeren - Gabriel Garcia Marquez

Darkwoods mysticism

Afval en Dorre Bladeren. Je zou het niet meteen doorhebben maar het is herfst en de staten liggen vol afval en dorre bladeren. De zon glinstert cynisch in de koude plassen op het grijze vuile asfalt. Een rilling gaat door je heen als de koude wind je ijzig snijdt. Gelukkig is mijn verwarming ondertussen hersteld. Heel tevreden ben ik van de service. Via internet was het eigenlijk onmogelijk om een AEG Home Comfort installateur te vinden. Een mailtje en ene telefoontje naar AEG Home Comfort zelf loste al mijn problemen op. Ik kreeg adressen van installateurs in het Gentse en ik belde Gobeyn Electro uit Oostakker. Een paar dagen later belde de kerel mij uit mijn bed, maar na een kwartiertje prutsen aan de bedrading had hij het euvel verholpen. Voorlopig lijkt alles te werken.
Afval en Dorre Bladeren. Gabriel Garcia Marquez, de nobelprijswinnaar van wie ik nooit eerder een boek las, beschrijft in dit vreemde verhaal hoe een vreemdeling zich jaren lang ophoudt in het gezin van een kolonel zijn dochter en haar zoon en ook hun huishoudster als hij ergens in het begin van de 20ste eeuw onaangekondigd neerstrijkt het het dorpje Macondo. Ik weet niet waar het verhaal naartoe gaat. De ene keer zie je het verhaal vanuit de ogen van de kolonel, de andere keren vanuit de ogen van de dochter en dan weer vanuit de zoon. Niet dat een van hen weet wie de man in fiete is en wat hij kwam doen. Wel leren we deels het verhaal reconstrueren aan de hand van hun herinneringen. Het verhalat als een kroniek, maar dan in het kort. Het is niet saai en ook niet boeiend. De nederlandse vertaling van mijn verse is wat oudbollig, maar ergens heeft het toch iets en nee waarschijnlijk lag ik weer half te slapen op de trein terwijl ik aan het lezen was of omgekeerd, maar op het eind van het boek weet ik nog steeds niet wie wat of hoe.


Ik heb me ook nog eens verwend op muzikaal vlak. Zes, ja zes cd's kocht ik in deze tijden van downloaden en itunes en andere internetmuziek.
Het was een trip down de memorylane en deels van gemiste kansen, want enkele cd's heb ik decennia geleden links laten liggen wegens niet mijn smaak. Hoe hokjesdenken je deed als tiener besef je pas een stuk later.

- Iron Maiden - the final frontier (2010): hun nieuwste cd in de tin-can verpakking. Ik kon die niet laten liggen. Ik akn geen Iron Maiden cd laten liggen en ik legde hem zelfs meteen op op het werk. Sing along! Scream for me! Lekkere schijf zoals altijd van deze heren.

- Arkona - Ot Serdca Nebu (2008): deze Russissche folkmetalsensatie heef took mijn hart veroverd, al denk ik dat deze cd niet hun beste is, maar goed het was de enige die ze hadden dus kocht ik hem. De zangeres brult, schreeuwt en zingt lekker. En de folky tunes zijn absoluut niet te dansbaar, de songs houden een heerlijk stevig metalgehalte.

- Shining - III Angst, Självdestruktivitetens Emissarie. Ee cultalbum uit 2002. Mayhem meets Burzum. Ongelofelijk depressief en donnker. Heu ja wat de teksten betreft toch, verder vind ik deze redelijk progressief klinkende black metal nogal zwakjes overkomen, de cd wordt opgebouwd rond een traag tempo met gelukkig redelijk miserabele vocalen wat de snedigheid toch een beetje ten goede komt. Ik moet het waarschijnlijk een kans geven, voorlopig vind ik bv Taake en Enbslaved toch inspirerende klinken.

- Candlemass - nighfall. Deze cultcd uit 1987!!!! man Messiah heeft een van de mooiste en beste metalstemmen. Deze doom beukt er op los, heerlijke teksten, knallende riffs. Mooi! Deze re-issue komt et enkele demoversies en wat commentaar.

- Candlemass - Chapter VI: hun cd uit 1992 met weer een hoop extra's. Dit album was er beter niet gekomen aldus de toegevoegde notes wegens grote problemen voor Candlemass in die tijd en Messiah die de band verlaten had. Maar wat een prachitge stem zingt hier op? Tomas Vikström, de man die ik pas in 2007 leerde kennen als een van de live-vocalisten tijdens de Therion 20 years-tour. Wat een keelgat zeg. Ook de muziek klinkt een stuk meer metal en een moderner productie geluid dan in 1987. Deze cd is absoluut niet slecht.

- My Dying Bride: the angel and the dark river. Schitterend album uit 1995 die de nieuwe koers van My Dying Bride inluidde: geen grunts meer (die zijn gelukkig wel weer terug hedentendagen) maar droefgeestige loodzware gitaren op de klaaglijke melodieuze poëtische zang. deze cd is een res-issue met een live-dvd en nog wat bonussen. Moest ik gewoon hebben.

15:14 Posted by Jeronimo in Muziek, Vrije tijd | Permalink | Comments (0) | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

10/28/2010

Va Fan Fahre - Al Wa' Debt (2010)

Daithi RuaVia Zephyrus records kreeg ik de nieuwe en derde cd in de bus van het Belgische Va Fan Fahre.
Ik had er nog niet van gehoord en verwachte weer zo'n doordeweekse over-the-top Balkan hoempapaband die luid en snel spelen verwart met virtuoziteit en muzikaliteit. Aangenaam was de verrassing iets totaal anders te horen. Va Fan Fahre speelt alles behalve kermismuziek. De band combineert op uiterst geslaagde wijze de typische balkanfolkelementen met Arabisch-Afrikaanse invloeden. Nergens overdrijving, nergens overdrive, wel heel beheerste, gecontroleerde en uitgebalanceerde nummers.

Geen accordeon maar orgeltjes en analoge synths, lekker Arabische percussie en dito zang van de Brusselse Aicha Haskal die het met haar warme stemgeluid tegelijk een vertrouwd jazzy sound geeft als een onbekend exotisch tintje.

Allemaal factoren die de muziek van Va Fan Fahre ver boven de middelmaat uitbrengen en waarlijk fijn in het gehoor liggen, met een speciale vermelding voor het zingende geluid van trompettist Bart Maris.

Zoals de meeste composities op deze cd is het titelnummer van de hand van bandleider Michael De Schryver. Daarnaast staat er werk op van Dieter Bossu en Bertel Schollaert. Verder vinden we ook nog een cover van het zwoele Ya Habibi Taala (Mon amour vient) van de Egyptische zangeres Asmahan.

Ik ben een van die personen die blijft volharden bij het kopen van cd's en een leuk artwork is dan ook altijd mooi meegenomen. Deze digipack komt met een uiterst sfeervolle fotografie die me doet denken aan typische reisfotografie, licht ondergesatureerde stillevens van een roadtrip, als verbeelding van de songs die op de plaat te horen zijn. Blijkt dat deze foto's het werk zijn van reisfotograaf Wim Pi en uit de fotoreportages 'Nergens heen' (Vers nulle part) en 'Anna and my passport' (Anna et mon passeport ) komen die hij maakte in het Middellandse Zeegebied en Klein-Azië.

Op donderdag 11 november 2010 komen ze "Al wa' debt" voorstellen in De Centrale te Gent.

Va Fan Fahre
Aïsha Haskal: Zang
Bart Maris: Trompet
Heikki Verdure: Trompet
Adriaan Verwée: Klarinet
Lieven Roman: Alt & Tenor Sax
Bertel Schollaert: Bariton Sax
Dieter Bossu: Helicon
Berlinde Deman: Bastuba
Eduardo Vega: Gitaar
Michael De Schryver: Orgel/Accordeon
Fred Kramer: Darbouka & Riqq
Dimitri Simoen: Tapan

11:01 Posted by Jeronimo in Muziek | Permalink | Comments (0) | Tags: va fan fahre, al wa' debt, folk, jazz, wereldmuziek, cd, review | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

10/25/2010

You Will Meet a Tall Dark Stranger

You Will Meet a Tall Dark StrangerHet is altijd hetzelfde met vouchers. Je koopt of krijgt ze en je denkt dat je ze in de tijd dat ze geldig zijn wel zult kunnen verzilveren. Dat is meestal buiten de erbarmelijke programmatie tijdens de zomermaanden gerekend.
Met de vervaldatum in zicht was ik dan ook af en toe eens aan het piepen of er nu echt niets leuks speelde dat mijn zinnen zou kunnen verzetten, buiten het filmfestivalgedoe. Ja hoor, gisteren ging in de kleinste zaal van de Kinepolis Gent You will Meet a Tall Dark Stranger van Woody Allen in première. Na mijn hele telefoonboek afgesms't te hebben, kreeg ik dan toch een positieve respons en hup daar zaten we dan, vol verwachting uit te kijken naar wat Woody ons nu ging voorschotelen.

Woody Allen is op zijn retour, Woody Allen weet niet meer hoe films te maken, dat komt mij af en toe ter ore. Hoewel ik me niet kan herinneren wanneer ik nog eens een van zijn meest recente werken heb gezien, ik ben en blijf een fan. Ook na het zien van You Will Meet a Tall Dark Stranger.
Het leven zoals het is, van gewone mensen in de straat, elk met zijn problemen, abberaties of vertekende wereldbeelden, samen en in confrontatie met elkaar en hun omgeving. Het zijn nooit echt happy mensen die Woody Allen ten tonele voert. De uitstekende cast levert daarbij goed werk, zelfs al overtuigt het al bij al in sommige scenes niet helemaal.

You Will Meet a Dark Tall Stranger

We maken kennis met Helena (Gemma Jones), een oudere ietwat neurotische vrouw die net is verlaten door haar man Alfie en te pas en te onpas binnenvalt bij haar dochter Sally (Naomi Watts). Sally is een kunsthistorica die droomt van een eigen galerij maar haar leven en liefde gevonden heeft in een sober leven met Roy (Josh Brolin), een schrijver van één succesvolle roman die hopeloos op zoek is naar een tweede succes.
Helena zoekt troost in de voorspellingen van een waarzegster en dat frustreert haar omgeving bij tijden nogal.

Woody vertelt. Hij geeft ons een scherpe blik op de leefwereld van mensen in hun doodgewone alledaagse bestaan met alle alledaagse problemen die er komen bij kijken. Ontdaan van alle franjes vertelt hij hoe elk personage beseft dat hun leven eigenlijk maar voortkabbelt of door omstandigheden op een zijspoor is geraakt.
De hunkering naar iets nieuws, iets anders, het over een andere boeg te gooien. Iedereen wil die grote donkere vreemdeling ontmoeten. Of het nu in de gedaante van een persoon of een opportuniteit is.

You Will Meet a Dark Tall Stranger

Op bijzonder onderhoudende luchtige manier aanschouwen we het speeltoneel. Grappig, interessant, maar ook niet meer. Verwacht dit keer geen diepgaande psychologische analyses en dialogen. Woody Allen heeft trouwens ook zijn vinnigheid achterwege gelaten. Naomi Watts schittert als huisvrouw. Anthony Hopkins als Alfie, de zestiger die wat verloren loopt als een onzekere tiener in zijn tweede leven, maakt een onhandige indruk maar dat is ook zijn rol. Josh Brolin speelt echt wel de sukkel van het moment als mislukte schrijver met een idioot poedelkapsel. Maar de pluimen gaan toch naar Gemma Jones als Helena.

Jammer dat er geen mysterieuze femme fatale als Scarlett Johansson meedoet, maar de verrukkelijke verschijning van Freida Pinto maakt dat deels goed.

Woody Allen kan het nog steeds en toont dat het niet altijd echt diepgaand en echt psycho-analytisch moet zijn om te boeien.

10/23/2010

De Waarheid in het Ochtendlicht

Crossing borders

Ernest Hemingway. Ik ken 'm amper tenzij van vage reputatie. Moet een groots man geweest zijn? Een avonturier. Zo een mens zoals ik het zou willen zijn. Overal komen overal leven tussen en te midden de vreemde culturen die je vrienden worden voor de tijd die je met hen deelt en herinneringen worden wanneer andere oorden en tijden plaatsmaken voor weer andere verledens. De schrijver, in wiens Bogeda Del Medio ik in Havana Vieja ben geweest. Die zich tegoed doet aan de zwoele stemmen en tongen die dorstig aan zijn lippen hingen.
Dat de man in Afrika, Kenia heeft vertoefd wist ik dan weer niet. Al jaren staat het boek, nummer 1 in de reeks van De Morgen, die vorte sossengazet, die indertijd af en toe eens ecclectische literatuur van dito grootheden aan de volksmens trachtte te brengen door goedkope en daardoor dito vertalingen bij de krant te voegen tegen betaling van een kleine meerprijs. Al jaren las ik niet meer en het kopen van boeken heeft me nooit van gedachten doen veranderen. Tot voor kort. Tot verleden jaar. Tien ik na twee jaar stilte eindelijk dat boek van Brusselmans beëindigde. Ik ben iemand die niet zit te wachten om dan uiteindelijk het slot van een boek te weten. Zeker niet van verhalen die stoppen waar ze nog eindeloos kunnen doorgaan. Het leven zoals het is. Even boeiend als interessant als saai en groener dan dat van jezelf.
Ernest Hemingway vertelt over zijn dagelijkse beslommeringen in Kenia als papa van de lokale zwarten die koloniale bedienden. Net geen slaven meer maar echt evenwaardig vinden ze zichzelf niet tov de blanke heersers. De tijdsgeest van toen is nog niet veranderd bij u, alleen is het politiek incorrect geworden dit luidop te zeggen, tenzij ze het zelf zeggen.
Koloniale safari. De waarheid van het leven. Het ochtendlicht dat straalt en belicht wat de nacht verborg en een nieuw licht werpt op steeds oude dingen.
Mister Hemingway, je doet me nostalgisch dromen.

17:51 Posted by Jeronimo in cultuur | Permalink | Comments (0) | Tags: de waarheid in het ochtendlicht, ernest hemingway, boek | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

10/22/2010

30 Days of Night: Dark days (*)


Onlangs kreeg ik de dvd van 30 Days of Night: Dark Days (2010) in de bus. Vampieren zijn in. Deze film is een vervolg op 30 Days of Night (2007), maar het eerste deel heb ik niet gezien.


30_days_of_night_dark_days.jpg


Ben Ketai heeft zich een beetje in het genre gespecialiseerd, maar verder van B-movies raakt hij niet. Ook hier niet. Ik heb de indruk dat het slappe verhaaltje met veel knipogen naar de good old days van de jaren 80 niet veel meer mensen zal bereiken dan jongeren die eens lekker naar een filmpje willen kijken aka "the return of the living dead" en consoorten.


Korte inhoud: Stella (Kiele Sanchez) heeft "barrow" overleefd en probeert nu getraumatiseerd en vol woede het echte verhaal wereldkundig te maken. Ze stuit natuurlijk op veel ongeloof. Tot ze een trio ontmoet dat blijkbaar veel meer weet dan zij zelf en dat haar kan overtuigen om de leidster van de vampieren uit te schakelen. Ze wagen zich in het hol van de leeuw en gaan de confrontatie aan met de vuile vampieren.


Het grootste probleem dat ik met deze film heb is dat de vampieren als slappelingen worden voorgesteld ondanks het feit dat ze in tegenstelling tot zombies blijkbaar kunnen praten en denken. Ze laten zich volgens mij te makkelijk afslachten. Ook de effecten komen ondanks de goede bedoelingen niet over.


Als je deze film vergelijkt met inhoudelijke niemendalletjes als Resident Evil (2002), The Evil Dead (1981) en andere braindead films van weleer is het bijzonder mager. maar ik ben waarschijnlijk gewoon 20 jaar te oud voor dergelijke films.
In de hedendaagse tijden van "True Blood", Twilight (2008) en degelijke is het misschien beter je vampier een iets menselijker gedaante te geven en ze tot echte geslepen misdadigers om te vormen. Of gewoon het onderhoudende en soms boeiende spektakel van Resident Evil te bieden als je dan toch een "schiet zoveel mogelijk vampieren dood" film wil maken.



In de film vinden we ook nog Mia Kirshner terug, alsook de nobele onbekenden Diora Baird en Rhys Coire. De film werd uitgegeven door Sony Pictures Home Entertainment op dvd en blu-ray.



*** 30 Days of Night: Dark Days trailer ***






***Related Posts***


25/06/2008: 30 Days of Night review


19/04/2008: Top 10 Beste filmposters


23/09/2007: 30 Days of Night trailer


19/06/2006: 30 Days of Night comic adaptatie


10:14 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (0) | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

10/19/2010

Thai Cuisine - Rolling like a thunderbolt

Royal Palace

Net terug van de kookles aan het KISP: dit keer thailand. De hoofdschotel was voor ons. Heel lekker maar zo weinig werk. Leek wel een beginnerscursus. Niettemin plezant en vroeg gedaan. Heb wel ruim een half uur met brandende lippen gezeten en dit bijna letterlijk. Het deed nogal zeer. Chilipepers. Gekuist, de pitjes eruit en dan je mond afvegen met je vingers vol chili: je weet meteen wat voor fout je begaan hebt.
In feite was het een vrij goeie dag tot ik dat nieuws per email ontving, bende f*kkers verdikke.
Ik had het ergens voelen aankomen, maar het kwam toch harder aan dan verwacht. Ergens vallen mijn nabije toekomstplannen compleet in het water.
De gedachte dat alles bij het oude blijft, is schrikwekkend. Het feit dat ik weer afgewezen ben misschien nog meer.
Boosheid en ontgoocheling en misschien en hopelijk nog meer verbeten om verder te doen.
Hoeveel energie kan een mens hebben?

"Proeven van de wereld", bij gebrek aan reizen in het verschiet, doe ik dit op culinair vlak. Bijzonder tevreden ben ik.
Verder zit ik vol kwetsuren van de training. Ik ga er al wat tegenaan, maar de blaar op mijn enkel van de wrijving van mijn nieuwe rolschaatsen die gaat constant open en begint te bloeden is is een minuscuul gaatje in mijn enkel geworden. Ondertussen beetje ontstoken denk en heel pijnlijk. Met micropor, isobetadine en steriele doekjes kom ik hopelijk al ver. en mijn nieuwe nutcase helm viel al meteen op straat waardoor 'm ook al wat beschadigd is verdikke. Lullig.

Vrijdag is er trouwens Derbilicous 3 in de Sioux te Gent, inkom amper 5 euro kom eens kennismaken met de Gent Gogorollergirls. Dit wordt mijn eerste fuif sinds ruim een jaar heb ik zo de indruk. Het machtige trouwfeest van zusje niet meegerekend.

22:36 Posted by Jeronimo in Vrije tijd | Permalink | Comments (1) | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

10/14/2010

Korneel

Pepijntje wordt grote broer


ja, den deze daar is grote broer, hoe klein en koddig hij ook nog is en gefrustreerd om dat iets niet gaat, maar den deze hier is net peter geworden, iets wat mij enorm blij maakt en mijn hart met vreugde vult.
Dit klein Korneeltje zal hopelijk in een warm nest opgroeien tot een zeflbewuste intelligente jongeman die hopelijk een mooie weg doorheen het leven uitstippelt. Hopelijk even avontuurlijk is al zijn peter en even mooi en slim natuurlijk.

Korneeltje

09:00 Posted by Jeronimo in foto | Permalink | Comments (3) | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

10/13/2010

The wedding day

family arrival


Klein zusje wordt groot. Groot feest. Genieten.

10:39 Posted by Jeronimo in foto, Vrije tijd | Permalink | Comments (2) | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

1 2 Next