12/31/2010

The Christmas Ball 2010 Köln

Na het schitterende concert zakten we na een tussenstop in de plaatselijke Mcdonalds terug af naar ons hotel voor een nachtje zweten in de bloedhete vloerverwarmde kamer. De volgende ochtend aan het ontbijt troffen we onze vrienden al aan, die zich al klaarmaakten om richting België terug te te keren. Aan een tafdeltje acher ons zat een rare mens...een Brit zo te zien in een broek vol vetvlekken, ontkleurde delen van de viezigheid , gescheurd en al zodat bij momenten zijn gat bloot zat en hij stonk verschrikkelijk. Mijn maat zei dat 'm al naar boven was geweest om een andere t-shirt aan te trekken omdat hij dacht dat zijn t-shirt stonk. Boven gekomen bleek hij het niet meer te ruiken dus hield hij de t-shirt aan en kwam tot de conclusie dat het die vorte clochard was, waarmee ook de Irakese gastheer van het hotel blijkbaar enorm mee verveeld zat. Wat doe je daaraan als hoteluitbater, de politie bellen om de solvabiliteit van een mogelijke freerider te testen? Man om de 5 minuten stond die klootzak op om iets van het buffet te pakken. Na het ontbijt heb ik grondig mijn handen gewassen. Ik zweer dat zijn viezigheid ook aan ons plakte.
Daarna ging het door de sneeuw richting Keulen. Met een enorme opstopping en amper tijd voor fileflirten. Ruim 3 uur gereden op 200km. Een van mijn metgezellen had een kamer gereserveerd in een van onze traditionele ibishotels, dit keer deze aan de Kölner Messe, op loopafstand van Tanzbrunnen, waar The Christmas Ball 2010 doorging. Een bezoek aan de drukke stad en de dure mediamarkt later, schoven we aan in het pizza-pasta-restaurant Vapiona, waar we correct, vriendelijk besteld werden. Knap systeem. Je krijgt een kaart en daarop wordt alles wat je bestelt aan een van de togen geregistreerd en bij het buiten gaan scant de kassierster je kaart en betaal je. Als het toestel dat je meekrijgt zoemt is je eten klaar en mag je het gaan afhalen.
Ook dit keer mocht ik met mijn camera binnen en reserveerde meteen een plaatsje op de eerste rij. Faderhead goot vodka in het publiek en in mijn oog. Branden dat dat doet zeg! Agonoize sneed zichzelf de pols en keel over waardoor het bloed met liters over mij gulpte. Frambozensap aldus het meisje naast mij. Mijn gloednieuwe nikon D7000 bleef gespaard. Toen Agonoize bovendien met even gretige stoten klaar kwam op het podium wist ik toch de jizzload te ontwijken. Vanillesaus aldus wederom mijn buurvrouw die kwaad was omdat ze alweer een volle lading te slikken had gekregen. Laibach vond ik vrij interessant klinken en ook tijdens Project Pitchfork stond ik nog steeds vrij rustig in de eerste gelederen te genieten. Tot het tijd was voor Fields of the Nephilim. De idiote 40-jarige fans die eens van hun vrouw losgelaten werden, waren gewoon weg uitzinnig. Ferm blijven steken in de jaren 80 die huisvaders die hun zinnen verloren. Blote basten, bierbuiken en gewoon weg geschifte Duitse wijven die zich krauwend en gillend en vechtend een weg naar de eerste rij baanden. Twee jonge meisjes werden gewoon weggeslagen door die bitch en een andere werd een oorring uitgetrokken. Ik hield het een half uur uit, ondertussen was ik geplet en toen die ene met bloem begon te smijten en dat ook op mijn camera terecht kwam, gaf ik het op en trachtte naar achteren te gaan. dat was zonder die moshende bende blote bierbuiken gerekend die als betonnen palen bleven staan op hun plaats. Je kent dat eenmaal je ergens staat, geef je die plaats nooit meer af ten koste wat kost (zo kreeg een maat van me een vuistslag in zijn gezicht). Ik kon me er toch door wringen niet zonder moeite en zonder vrees). Bende arrogante klootzakken. Rond 3u zaten we in de auto richting Gent en rond 6uur knapte ik nog een uiltje tot de middag. Al bij al een ferm stevig rockend weekend!

FaderheadFaderhead
FaderheadAgonoizeLaibach
AgonoizeAgonoize
LaibachLaibach
Project PitchforkProject Pitchfork
Project PitchforkFields of the Nephilim
Project PitchforkFields of the NephilimFields of the Nephilim



12/30/2010

Nightmare after Christmas (X-club, Herford, 26-12-2010)

Zoveel sneeuw had ik nog nooit van mijn leven gezien. Vanaf we de Nederlandse grens overgingen, viel het winterse sneeuwlandschap niet meer te overzien. Het was ook mistig. Gelukkig lagen de wegen er vrij berijdbaar bij. Het minderde toen we onze pittoreske bestemming bereikten op een boogscheut van Hannover. De sneeuw lag er een halve meter hoog en vele auto's stonden al dagen ingesneeuwd geblokkeerd. Niettemin na een parkeerplaats te hebben uitgegraven met behulp van een schop van een jongetje dat passeerde en ik teveel warmgelopen winterbandengeur had ingeademd, konden we inchecken in het hotel uitgebaat door Irakezen in Bad Salzuflen. Een schilderachtig dorp als uit Charles Dicken's Christmas carol. Met heuse kerstmarkt die volledig ondergesneeuwd was. Een meer betoverend spektakel en sfeer kon je nergens anders zien. Terwijl we ons te goed deden aan een mix grill schotel in een plaatselijke Turkse bar arriveerden onze vrienden van het noorden van Duitsland van hun weekendje romantisch doen. En hup daar konden we afzakken naar X-club te Herford voor "Nightmare after Christmas" een heus gothic-avondje vol muziek van Slave Republic, In Strict Confidence, Diary of Dreams en Welle:Erdball.

Slave RepublicSlave RepublicIn Strict Confidence
In Strict ConfidenceIn Strict ConfidenceIn Strict Confidence
In Strict ConfidenceDiary of DreamsWelle:Erdball
Diary of DreamsDiary of Dreams
Welle:ErdballWelle:ErdballWelle:Erdball
Welle:ErdballWelle:ErdballWelle:Erdball

12/29/2010

En waar de Sterre bleef stille staan (2010)

U heeft ongetwijfeld al gehoord van de jonge cineast Gust Van Den Berghe en zijn majestueuze kunstfilm En waar de sterre bleef stille staan (2010) (Little Baby Jesus of Flandr). Een uit de hand gelopen afstudeerproject. Filmfestival Gent, Filmfestival Cannes, de Best Director Award op het filmfestival van Athene, dat zijn toch opmerkelijke successen voor een film die slechts van een studentje afkomstig is.

en_waar_de_sterre_bleef_stille_staan.jpg

Waarom al die fuzz? Omwille van het bijzonder bevreemdende, omwille van het bijzonder magistrale, omwille van de bijzonder cinematografische aparte wereld die Gust ons voorschotelt? De film is even geniaal als saai en langdradig traag, even arty als farty, spielerei op de rand van het verdraagbare maar met bij momenten echt geniale shots.
Korte inhoud: En waar de sterre bleef stille staan vertelt een kerstverhaal van de Lierse schrijver Felix Timmermans. De drie armoezaaiers Suskewiet (Jelle Palmaerts), Pitje Vogel (Paul Mertens) en Schrobberbeeck (Peter Janssens) zijn echte parvenues. Ze hebben genoeg van hun armoede en honger en besluiten deze Kerstmis ‘Driekoningen’ te gaan zingen. En met succes want ze zingen zich rijk. Wanneer ze echter op de terugweg naar het café in het bos verdwalen, zijn ze onverwacht als echte Drie Koningen getuige van de geboorte van een klein kindeke Jezus. Ondersteboven van deze wonderlijke gebeurtenis schenken ze al hun zuurverdiende giften weg. 's Ochtends twijfelen ze echter aan hun gevoel van vervulling. En wanneer ze de volgende Kerst besluiten opnieuw te zingen er ontstaat ruzie over hun intenties. De wegen van het drietal scheiden.

Gust slaagt erin een bevreemdende sfeer te creëren. Dit doet hij met minutenlange shots, door het werken met acteurs die het syndroom van Down hebben en acteerervaring hebben in Theater STAP en waardoor hij bijgevolg moest filmen op hun tempo. De wereld van deze acteurs is namelijk een stuk trager dan die van ons, je merkt het in de regie en ook het tempo van de film. De korrelige laag contrast zwart-wit-film maakt dat de sfeer even antiek lijkt als de tijdloze verleden of heden waarin de film zich lijkt af te spelen. Er wordt amper in gesproken, maar hoe de acteurs hun rol vertolken met mimiek, gebaren en intonatie is knap en overtuigend en vooral authentiek.

Het verhaal kabbelt heel traag voort, er is amper een muziekscore. Je wordt als kijker binnen getrokken in een vreemde wereld van een bijna "stomme film" met dat verschil dat de stomme films nogal in derde versnelling leken te gaan en hier drie keer zo traag dan normaal. Je moet wat geduld hebben en je moet er voor open staan. Dit staaltje cinematografie bevat enkele shots die ronduit geniaal zijn, ik denk aan de fanfare.
De boodschap die Felix Timmermans ons geeft moet iedereen maar zelf uitmaken. Het is en blijft een kerstverhaal en de verbeelding ervan door Gust houdt de kern meer dan in ere.

Aangezien de film ontsproten is aan het brein van een student en met bijzondere weinig middelen tot stand is gekomen, moet je toch je hoedje afzetten voor Gust. Hij kreeg daarbij ook de dankbare steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds, Theater Stap, Erasmus Hogeschool Rits en de gemeente Kasterlee. De film werd daarnaast geproduceerd door Tomas Leyers voor productiehuis Minds Meet, gekend van o.a. Lost Persons Area van Caroline Strubbe en de korte film Kaïn van Kristof Hoornaert.

Toch heb ik een dubbel gevoel bij dit eigenzinnige werk. Deze film raad ik aan aan mensen die echt een cinematografisch experiment kunnen smaken. Te zien in waar ge maar kunt


*** En waar de sterre bleef stille staan trailer ***



van den berghe

11:55 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (2) | Tags: en waar de sterre bleef stille staan, gust van den berghe | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

12/23/2010

Kerstwens- happy 2011

Merry christmas


Bij deze, geniet ervan en maak er gezellige dagen van. Op naar het nieuwe jaar. Een balans van 2010 vind ik niet de moeite waard. Alles kan beer zonder dat ik ontevreden terugblik. Keuzes gemaakt, paden ingeslagen, horizonten verkend. Meer van dat.

De photo is getrokken op het hoogtepunt van onze reis door Peru afgelopen zomer, ergens op ruim 4900m hoogte op weg van Arequipa naar Puno, waar ik een "boi" kocht en last had van hoogteziekte. Deze foto kon ik nog redelijk recht trekken blijkbaar.
En u wat wenst uw hartje voor 2011?

11:27 Posted by Jeronimo in Algemeen | Permalink | Comments (0) | Tags: kerst, 2011, wish, peru | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

12/18/2010

Nikon D7000 - indoor test

Korneeltje geeuwt

Terwijl ik aan het denken ben wat ik nog eens zou kunne nbloggen, schiet me te binnen dat ik nog niet geblogd heb over mijn nieuwste aanwinst. U moet namelijk weten dat mijn draaiknop met 'P' 'S' 'A' en andere functiemogelijkheden op mijn nikon D70 niet meer zo goed functioneert. Alsof er lijm inzit. In plaats van te klikken, draait hij slechts moeizaam, hij lijkt vast te zitten. Ik was al een heel tijd aan het denken aan een nieuwe camera. Omdat ik altijd in lowlight fotografeer: schemerlicht binnenshuis dan wel concerten, hecht ik belang aan goeie iso-prestaties. De D700 is een fullframe: heel duur en ik heb nieuwe lenzen nodig dan. Kostplaatje: al snel 5000 euro. Mijn reisbudget zou er zo aangaan. De D300S: beste op de markt qua semi-professioneel toestel. Tot ik las over de nieuwe D7000. Het zie me niet veel. De instapmodellen als D3000 en D5000 zijn brol. Tot ik las dat de D7000 als opvolger van de D90 geldt en nieuwere technologie heeft als deal enkele jaren op de markt zijnde D300s. Ik las enkele reviews. Zag ook dat de movie-mode stukken geoptimaliseerd was, dat er meer pixels zijn (maar ik hecht echt geen belang aan aantal: momenteel heb ik er 6 miljoen op mijn D70 en die presteert nog steeds uitstekend, zelfs op grote vergrotingen), en een nieuwe sensor die die nieuwe technieken combineert zodat de noise echt wel onderdrukt blijft. Tot 3200 is de schaduwnoise zelfs minimaal en valt de korrel vrij goed mee. Op 6400 zou je niet moeten fotograferen, maar zelfs dit laat de D7000 toe zonder al te veel kwaliteitsverlies. Al zie je hier wel meer korrel optreden. Aangezien de D7000 qua prijs echt eerder aansluit van de D90 dan bij de D300s (al zijn ze momenteel ongeveer gelijk van prijs) koos ik dan ook meteen voor de D7000, twee nieuwe batterijen EN-EL15 en een nieuwe fastlader en helaas kan ik mijn compactflash geheugenkaarten ook niet meer gebruiken. SCHD is het geworden 16 gig. 2 sleuven heb ik. Momenteel nog geen raw want mijn software kan die D7000 nog niet aan. Maar ook op JPG bereik ik mooi resultaat.
Circus Pepino


Ik moet ook iets doen aan mijn sociaal leven. Behalve mijn hobbies kom ik gelijk niet veel meer buiten. Chance dat ik toen ik mijn D7000 ging halen (op en naar van Gent naar Turnhout en van Turnhout naar Kortrijk) nog opgebeld werd door mijn maten, die ik al een tijdje niet meer had gezien met de mededeling dat ze in Antwerpen het mooie weer aan het maken waren. Bin twee seconden getwijfeld en na het eten nog van Kortrijk terug naar Antwerpen gesjeesd waar het best wel gezellig was in café pallieter en daarna elders en nog eens elders.
Lekker ontbijten in een ontbijthuisje: spek met eieren en brood en hup terug naar Kortrijk.
Dat allemaal omdat wegens de sneeuw in Duitsland, onze deelname aan de rollerderby championships in Berlijn niet meer doorging. Het plotse gat heb ik mooi weten in te vullen.
Dit weekend wordt rustiger. Films, films en nog eens films begeleid door de nodige sneukelpartijen dat spreekt.
Stad Gent ligt vol sneeuw. Ik ben een groot uur gaan wandelen. Mocht ik bij mijn ouders geweest zijn, ik was in de velden gaan wandelen in dat prachtige sneeuwoverdekte landschap. Hoh en nog steeds ben ik op zoek naar geschikte reisjes.
Finisterra

21:28 Posted by Jeronimo in foto | Permalink | Comments (2) | Tags: nikon, d7000 | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

12/13/2010

Kaboom (Greg Araki 2010)

Gregg Araki is voor velen geen onbekende. Voor mij was hij dit wel tot deze geflipte sexy horrorkomedie mij aangenaam verraste op het filmfestival van Gent en mij uit mijn middagdip rukte. Sex, drugs, rock 'n' roll en wat geflipte paranoia. Dit zijn de elementen die Araki doorheen zijn flitsende komedie Kaboom (2010) mixet.

kaboom_poster.jpg

Korte inhoud: Ergens aan een campus vult Smith (Thomas Dekker) zijn dagen met leeghoofdig rondhangen met zijn vriendin Stella. Een paar vreemde personages kruisen zijn pad. Zijn kamergenoot lijkt
een typische surfboy te zijn die zijn pik achterna loopt. Stella's vriendin krijgt opeens obsessieve trekjes, een andere maat van hen loopt constant high rond en wanneer Smith denkt getuige te zijn van
een moord beginnen de vreemde voorvallen zich op te stapelen en samen met Stella tracht hij het raadsel op te lossen. Hoe dieper hij graaft in het verleden van het vermoorde meisje, hoe vreemder de
gebeurtenissen. Wat is droom en wat is werkelijkheid? Begint hij te flippen of is hij tegen wil en dank getuigen van een duister complot? Ook de kijker kan het onderscheid niet altijd maken maar dit draagt
bij tot de lekkere paranoia sfeer die Greg creëert.

Gregg Araki weet ons te boeien met deze tienersoap die bol staat van de knappe energieke scènes. Veel seks jawel maar het blijft plezant, grappig en uitermate sexy zonder in platvloerse goedkoop te vervallen. De kolder krijgt zijn plaatsje en afgewisseld met de horror-elementen zorgt dit voor een heerlijke brok energie, de ene keer ijzig spannend, de andere keer gewoon lekker opwindend.

Ook de cast is bijzonder goed gekozen vind ik. href="http://www.imdb.com/name/nm0215281/" target="_blank">Thomas Dekker als Smith is wat je noemt een androgyne persoon. Even vrouwelijk als mannelijk en de homoseksuele scenes zijn absoluut niet taboedoorbrekend. Juno Temple, ook wel bekend van rolletjes Mr. Nobody (2009), The other Boleyn Girl (2008) en Atonement (2007), steelt hier de show en als je wilt weten waarom: she's the hottest girl on earth.

Wat soort film Araki wilde maken weet ik niet, hij heeft zich duidelijk geamuseerd en dat doet de kijker ook. Al bij al moet je niets serieus nemen tenzij je vriendin, als ik hem goed begrijp, en als je je laat meevoeren door zijn staaltje dolgedraaide vrolijke cinema is dit echt wel een verademing tussen al
die cineasten die zich net iets ter serieus nemen.

Te zien in studioskoop. De film duurt 86 min en in de film zien we ook nog de Road House en Cocktail blondine Kelly Lynch opduiken, naast Nicole LaLiberte, Haley Bennett, Roxane Mesquida, Andy Ficher-Price, Brandy Futch en James Duval.


*** Kaboom trailer ***


09:06 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (0) | Tags: greg araki, kaboom, thomas dekker, juno temple, haley bennet | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

12/12/2010

Municipal Waste (live 10-12-2010 Minus One Gent)

Burning LoveBurning Love

Soms heb je een avond geen plannen of maak je er geen wegens de te drukke navolgende planning. Een kleine verandering zorgt soms voor een grote verschuiving. Een aardverschuiving. Ik liet een bekend duo singer-songwriters in de Vooruit voor wat ze waren en trok nog eens ondergronds. Letterlijk ondergronds in de Minus One, voor een portie underground speed metal drunks.

Heartbreak Tunes had het Amerikaanse hardcore punk speed metal gezelschap van Municipal Waste met Jupiler naar Gent gelokt en terwijl ik reikhalzend uitkeek naar hun performance effenden Burning Love, Ramming Speed en Saviours het pad voor hen.

Burning LoveRamming SpeedRamming Speed


Burning Love knalde een ultrasnelle korte set door onze trommelvliezen nog voor ik goed en wel besefte dat het optreden begonnen was. Energieke punk metalcore waarop ik ooit nog als zestienjarige een hele jeugdbeweging zal rondspringen. Energie, geschreeuw, snijdende gitaren, hakkende drums in een dolgedraaide tekeer gaande mix gemengd. Heerlijk om je af te reageren.

Ramming SpeedRamming Speed


Ik kon de heren enorm appreciëren moet ik zeggen. De zanger was ook meer tussen het publiek te vinden dan op het podium. Alleen jammer dat de toeschouwers niet meer deden dan er staan kijken. Burning Love mocht van mij gerust nog wat langer doorgaan.

Ramming Speed deed ook zijn naam alle eer aan. Hun bebaarde frontman sprong in short heen en weer en de speed trash werkte vrij aanstekelijk. Grindcore invloeden, beer, punk en vette metal. Perfecte combinatie om de eerste moshers in the pit te krijgen.

SavioursMunicipal WasteMunicipal Waste


Saviours bracht een heel stuk minder fun metal en neigde naar de oeroude eighties trash. Een beetje wennen aan deze lichte stijlbreuk maar al bij al vond ik het redelijk te pruimen. De mannen brachten een wervelende show met hier en daar riffs die toch af en toe indruk maakten.

Municipal WasteMunicipal Waste


Municipal Waste, een naam die furore maakt de laatste tijd. Deze kerels brengen razend snelle punky speed metal doorspekt met humor, plezier en bier. Bekijk enkele van hun video's en je weet meteen wat ik bedoel. Live zijn de heren je reinste zootje ongeregeld en de ultrakrachtige korte songs rammelen je hele schedel aan diggelen.

Munipal Waste Munipal Waste Munipal Waste

Tot groot jolijt van het publiek dat wild begon te stagediven en de moshen. Uit zelfbehoud en om de bierdouches te vermijden bleef ik dan maar even op een veilige afstand. Moshen: ik waande me weer even in de eighties.

Great gig!

16:02 Posted by Jeronimo | Permalink | Comments (0) | Tags: minus one, municipal waste, burning love, saviours, ramming speed, heartbreak tunes | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

12/08/2010

NSFW

2011 Accident-Prone Calendar: MISS JUNE


Het voordeel aan sociale netwerken hoef ik niet verder toe te lichten. Op facebook zever ik er op los ondanks de disclaimer wordt dat door teveel mensen te serieus genomen. Zijn sociale netwerksites er ook niet om eens stoom af te blazen? Verder kan het heel nuttig zijn om leuke contacten op een triviale manier te onderhouden, al wordt daar soms net iets teveel betekenis aan gehecht. Verder praktische afspraken, op de hoogte blijven van dingen , een soort agenda van je sociaal leven. Als ik flickr als voorbeeld neem, vind ik dat een van de beste zaken. Ik leer veel en ontdek telkens opnieuw interessante fotografen. Ik heb een boel favoriete fotografen wiens foto's ik dagelijks bekijk. Een van de markantste portretfotografen is Mark Velasquez. De manier waarop hij zijn stuk voor stuk intrigerende modellen in beeld brengt, shockt velen net zozeer als ze bewondering opwekken.
Ik bestelde dan ook meteen zijn 2011- Accident-prone calender en de eerste editie van mijn NSFW magazine waarin hij met een indrukwekkende sexy fotoreeks terugblikt op de voorbije zomer. Nogal prijzig om te laten overvliegen uit de states, maar toch de moeite.

Persoonlijk vind ik dergelijke fotografie stukken sexier, en aantrekkelijker dan de fake glamoureuze poser-fotografie van bladen als Ché en toestanden. De gelaagdheid van Mark Velasquez is lekker sarcastisch, lekker ondeugend, vrijpostig, ironisch en gewoon life as it is.
NSFW  Magazine is HERE!!!



10:45 Posted by Jeronimo in foto | Permalink | Comments (1) | Tags: flickr, mark velasquez | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

1 2 Next