01/29/2011

Breaking Bad (topserie op DVD)

Toen ik het eerste seizoen van "Breaking Bad" (2008) in de bus kreeg, vond ik de cover van de DVD-serie nogal vreemd en interessant tegelijk. Ik kende de serie niet. Als slagzin stond er dat deze serie bovendien de Emmy Award 2010 had gewonnen. Veelbelovend dus.

Breaking Bad,tv-serie,Anna Gun,,Aaron Paul,Bryan Cranston,The Assassination of Richard Nixon,before the devil knows youre dead

De eerste scène is meteen al een schot in de roos. In een bloedhete woestijn raast een dolgedraaide camper over de stoffige wegen met aan het stuur een man met een gasmasker die compleet over zijn toeren lijkt en drie bewusteloze andere personen. De camper crasht en de chauffeur stapt uit. Hij draag enkel een hemd en staat verder in zijn slip met gasmasker op. In de verte loeien sirenes. De man haalt diep adem en richt zijn pistool op de horizon in de richting van de sirenes. Zeg nu zelf. Dit deze absurde scene smaakt naar meer. Wie wat hoe waarom?

Korte Inhoud: Walt (een uitstekend acterende Bryan Cranston) is een doodsaaie chemie-professor met een gehandicapte zoon en een typische all-american woman aan zijn zij. Zijn rustig saai routineus leventje neemt een drastische wending wanneer hij verneemt dat hij in een vergevorderd stadium van longkanker zit. Wanneer hij met zijn schoonbroer, die bij de drugspolitie werkt, eens mee op toer gaat, krijgt hij opeens een lumineus idee om de toekomst van zijn gezin veilig te stellen na zijn dood. Hij zoekt Jesse Pinkman (Aaron Paul) op, die bekend staat als plaatselijke loser en "cook" van crystal meth. Jesse blijkt een ex-leerling van Walt te zijn die duidelijk niets van zijn leven heeft gebakken. Samen beginnen ze drugs te koken en proberen een handel op te zetten.

Zoals je kunt verwachten is het niet evident voor een brave burger om opeens de criminele weg in te slaan. Algauw komen de twee partners in de meest hachelijke situaties terecht waaruit ze zich moeten trachten te redden. De naïeve impulsiviteit van Jesse die denkt dat hij de man is, botst constant met het beredeneerde gezond verstand van Walt. Heel grappig is dat Walt op extreme situaties reageert op een manier zoals iedere normale burger zou reageren. Met de kennis die hij heeft uit het normale leven. Kennis die zorgt dat er nogal absurd aandoende dingen gebeuren, maar die vanuit zijn gedachtegang doodnormaal zijn.
De dramatische van de serie wordt met dergelijke hilarische scènes en luchtige dialogen en situaties mooi gecompenseerd.

Breaking Bad,tv-serie,Anna Gun,Aaron Paul,Bryan CranstonBreaking Bad,tv-serie,Anna Gun,Aaron Paul,Bryan Cranston

Al neemt de serie ferm af in tempo na de eerste drie afleveringen. We krijgen dan een focus op hoe het gezin van Walt met zijn kanker omgaat en hoe zijn bemoeizieke irritante all-american housewife Skyler (Anna Gun) de familiale waarden hoog tracht te houden. Vijf-tv komt hier iets te nadrukkelijk loeren.
Maar Walt ontwikkelt zich van zielige underdog tot iemand die eindelijk eens zelf wil beslissen en die evolutie is duidelijk merkbaar en goed uitgewerkt.


Breaking Bad doet me een beetje denken aan die films waarin de loser van dienst het zichzelf allemaal aandoet, bv Before the Devil Knows you're Dead (2007) of The Assassination of Richard Nixon (2004), met dit verschil dat de toon hier duidelijk minder pessimistisch en zwaarmoedig is. Breaking Bad is een vrij onderhoudende komische dramaserie.

***Related Post***

09/02/2006: Top 25 Beste TV-series

19:37 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (1) | Tags: breaking bad, seizoen 1, season 1, dvd, series, serie, emmy award, 2010, review | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

01/28/2011

Soundtrack for the Darkly Attack

Ondertussen koop ik volop nieuwe cd's.

Leaether Strip

- Leaether Strip: Aengelmaker. Limited 3 cd's box. Deze kerel maakt uitstekende muziek. Deze limited box, bevat een dubbelcd, een limited edition cd met remixes van tracks door andere industrial bands en een compilatiecd, een posterke, twee veren (rood en zwart). Moeite werd niet gespaard. Muzikaal is deze Leaether Strip best te pruimen. Al mochten er toch wat meer extremere songs tussen zitten. Hij houdt het bij momenten nogal fragiel en melig en ook vocaal had ik hier en daar wat extremere screams verwacht. Niettemin deze cd ligt goed in het gehoor.

- Pain: Cynic Paradise. Peter Tagtren de bekende procuder en muzikant bij tal van beroemde deathmetalbands slaat met zijn indsutrial electro project Pain de bal niet mis. Catchy melodieën, vette beats, lekker dansbare sounds en af en toe gastvocalen zoals van Anette Olzon van Nightwish. meezingers ten top.

- Eluveitie: Everything remains as it never was. Na hun fantastische acoustische folkplaat gaat het Zwitserse Eluveitie weer de elektrische toer op met deze loeiharde cd vol folky tunes. De nadruk ligt duidelijk meer op de metal en de opzwepende melodieën laten je niet onbewogen. Wederom een knap aanstekelijk werk van deze mannen.

- Zita Swoon: big blueville. Stef Kamile Carlens doet het weer. Folky acoustische bluesy singer-songwriting van de bovenste plank. Chansonrock.
I feel alive in the city. Je suis quand même content.
Stef Kamil Carlens


- Oi Va Voi: laughter through tears. KT Tunstall on vocals, meer hoef ik niet te vertellen. Prachtige folky songs, knappe arrangementen en orchestratie. Pure poëzie bij momenten.

- Star One: victims of the modern age. Arjen Lucassen de veelzijdige instrumentalist haalt zijn metalproject weer boven. Al bij al klinkt dit allemaal net zoals al zijn andere projecten vind ik zeker omdat hij vooral een beroep doet op de zelfde vocalisten zoals de schitterende Floor Janssen, Russell Allen (Symphony X), Damian Wilson (Headspace and Threshold), Dan Swanö (Nightingale and Second Sky). Prachtige symfonische metal.

- Hocico: crónicos letales III. De Mexicanen die ik enkele maanden geleden live in Antwerpen aan het werk zag brengen oud werk regelmatig opnieuw uit. deze dubbelaar bevat schitterende tracks van "Signos De Aberración"., ep's en singles. Dit is echt vuurwerk. Dansbaar, meeschreeuwers van de bovenste plank.
Hocico

10:58 Posted by Jeronimo in Muziek | Permalink | Comments (0) | Tags: hocico, star one, eluveitie, pain, zita swoon, oi va voi, leaether strip | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

01/26/2011

Gent Go-Go Roller Girls - video

Er dook nog een video op van onze eerste intraleague bout van zaterdag 15 januari 2011, gemonteerd door een cameraman-sympathisant. Schitterend!

.
Ondertussen hebben we onze bestelling van Sincityskates ut de USA ook toegekrege met een rekening van 21% BTW + kosten van onze vrienden van de douane. NIettemin mijn roulementen Bones Red heb ik in mijn heartless wheels (4 stalkers en 4 breakers) gestoken en op mijn schaatsen gevezen. I'm gonna rokkaroll!

10:58 Posted by Jeronimo | Permalink | Comments (1) | Tags: gggrg, gent go-go roller girls, ertvelde, hoge wal, video | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

01/20/2011

Silent Souls (Ovsyanki 2010)

Silent Souls (2010) (Ovsyanki of Le Dernier Voyage de Tanya) is één van die bevreemdende films van het afgelopen filmfestival te Gent. Een Russische film bovendien, die zich grotendeels in stilte afspeelt in een winterse mistroostige sfeer vol nostalgie.
ovsyanki.jpg
Het moet er weer om doen dat ik weer niet goed weet wat te denken van deze film van Aleksei Fedorchenko die omschreven wordt als een ode aan de liefde. Het is ook een ode aan de liefde. Maar veel meer. Het is een film over liefde, leven, verlies en afscheid nemen.
De ondraaglijke lichtheid van het bestaan. Een film die ik kan aanraden aan fans van trage melancholische bijna statische cinema ontdaan van alle franjes. De naakte mens zoals hij is.
Korte Inhoud: Aist is een fabrieksarbeider die opeens naar het bureau van zijn baas Miron wordt geroepen. Miron's jongere vrouw Tanja blijkt gestorven te zijn en hij wil haar smokkelen naar zijn geboortestreek, waar het volk van de Merja leeft en waar hij zijn geliefde een traditionele begrafenis wil geven. Hij kan dit niet alleen en vraagt Aist om hem te vergezellen met het lijk van zijn vrouw richting niemandsland.
De roadtrip mondt uit in gesprekken over de liefde en de dood en vooral de monologen van Miron die het afscheid van zijn vrouw probeert te verwerken door de herinnering aan haar liefde levendig te houden. Onverbloemd praten en drinken de mannen over liefde en intimiteit.

We zien veel flashbacks over het leven van Miron en zijn vrouw, scenes die niets verhullen, vaak seksueel getint zijn, maar oh zo somber en rauw en gevoelloos lijken, dat je je afvraagt om de liefde hier wel mee te maken heeft. Die beelden vind ik persoonlijk in contrast staan met de liefdevolle gedachte die er mee gepaard gaat.
Misschien ben ik alleen met die gedachte. Misschien vertolken de beelden niettemin de fascinatie van Miron voor zijn vrouw, zijn toewijding en eeuwige liefde. Een man zonder liefde, heeft geen leven, lijkt Miron wel te willen zeggen.

De camera staat drukt je met je neus op de feiten. Je bent in de kamer waar ze het lijk wassen. Je bent in de auto waarin de mannen reizen en je bent in de flashbacks aanwezig. Het geeft een voyeuristisch gevoel. Het leven zoals het is van Miron en Tanja. De somberheid, de stilte, de voor zich sprekende beelden, creëren een bijzondere sfeer en maken deze kleine film het ontdekken waard. De film is te zien in de kleine zalen: Cartoon's, Arenberg, Vendôme, Sphinx of Cinema Lumière.


*** Silent Souls trailer ***







20:01 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (1) | Tags: silent souls, ovsyanki, film, review, filmfestival gent | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

01/16/2011

The Gent Go-Go Roller Girls are the real deal

Gisteren was het de grote dag waar we de afgelopen dagen onze slaap voor lieten en vochten tegen allerlei vriussen, ongemakken en blessureleed om toch maar paraat te staan, full metal jacket op onze eerste intraleague bout (wedstrijd) tussen onze twee eigen teams "Bells of Mayhem" (verwijzing naar de klokken van Gent) en de "Mad Megs" (verwijzing naar de Dulle Griet).
Training, training en nog eens training, het organiseren van catering, sponsoring, medics, NSO's (non skating offcials) bracht het aantal vrijwillige leden van de staff op een kleine 50. De Paris Roller Girls leverden ons op de nipper twee noodzakelijke referees. Zonder hen zou het nooit gelukt zijn!.
Thoerie is één ding, oefenen op training is een tweede ding, maar het echte werk is the real stuff!
Meteen besef je dat je minder bent dan je dacht, je ziet fouten, je begaat fouten, je roept, je vergeet te roepen, je staat op de verkeerde plaats, je vergeet met het pack mee te schaatsen, allemaal troubles van een outside pack ref. Gelukkig is er onze koelbloedige headref die zijn troepen handig in het gareel houdt met een kalm die onze "effe uit het loodgeslagenheid"- meteen kanaliseert en ons weer op goede weg zet. Focus.
Ook de beide teams waren aan mekaar gewaagd met schitterende jams en blocks. De dames gaven het beste van zichzelf. Ook de NSO's kweten zich degelijk van hun job want in alle verwarring die kan ontstaan zou je soms niet meer weten waar je hoofd staat.
Talloze pers was aanwezig om die eerste bout te verslaan. Hier zie je alvast het artikel in het nieuwsblad met bijhorend filmpje. De afterparty was ook vree wijs gelijk ze zeggen. Leuk om iedereen te zien genieten. We zijn een echte league, een hecht team, we are the real deal!


artikel: klik

12:28 Posted by Jeronimo in event | Permalink | Comments (1) | Tags: gggrg, gent go-go roller girls, ertvelde, mad megs, bells of mayhem | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

01/15/2011

TRON:LEGACY - Belgian release


Ik denk dat er nog maar weinig zoveel reclame gemaakt geweest is voor een film als voor TRON: Legacy (2010) van Joseph Kosinski.
De buzz dateert al van vorig jaar en toen De FilmBlog dan de kans kreeg een VIP-première mee te maken van de release in de Belgische zalen, sloegen wij die uitnodiging niet af. Behalve Ozark Henry, die er in 't echt smaller uitziet dan op den breedbeeld-tv, heb ik niet echt bekende koppen gezien, wel mensen die zich zo gedroegen.


Maar goed de film. TRON: Legacy is 3D. TRON: Legacy is spectakel. TRON: Legacy is puur computeranimatie. TRON: Legacy is een van de duurste producties. Maar wat TRON: Legacy niet is, is een goeie film.


tron_legacy_poster_picture_01.jpgtron_legacy_poster_picture_02.jpgtron_legacy_poster_picture_03.jpgtron_legacy_poster_picture_04.jpgtron_legacy_poster_picture_05.jpg


Korte inhoud: Sam FLynn (Garrett Hedlund) is na de verdwijning van zijn vader Kevin(Jeff Bridges), meerderheids-aandeelhouder van ENCOM een bedrijf dat zich specialiseert in digitale toepassingen en games. Kevin Flynn was 25 jaar geleden bezig met het ontdekken van de digitale wereld en verdween plots in mysterieuze omstandigheden. Wanneer Sam jaren later een vreemde oproep krijgt uit het oude bureau van mijn vader, gaat hij op ontdekkingstocht en wordt per toeval in die digitale wereld getrokken: "The Grid".


Meteen krijgt hij het aan de stok met CLU, de heerser van The Grid die een heel imperium heeft opgebouwd en de in de digitale wereld vertoevende programma's entertaint met gladiatoren-gevechten. Sam ontsnapt met de hulp van een deus ex machina in de vorm van de bevallige Quorra (Olivia Wilde), naar wiens snoetje het altijd fijn kijken is, zeker als ze zich in een strak pakje heeft gewurmd. Meteen heb ik het al over de acteerprestaties gehad ook. Wanneer Sam ontdekt dat CLU ontspoord is en duistere plannen heeft, begint het verhaal pas echt goed met de klassieke strijd van goed tegen kwaad.


tron_legacy_poster_picture_001.jpgtron_legacy_poster_picture_002.jpg


TRON: Legacy heeft niets origineels en dat hoeft ook niet, maar het gebrek aan originaliteit wordt niet gecompenseerd door vindingrijkheid, knappe dialogen of een goed uitgewerkt verhaal. De film blijft wat mij betreft teveel aan de oppervlakte drijven, alle knappe animatie ten spijt. Het is allemaal al eens voor gedaan en stukken beter. De Matrix ging ook al over de digitale wereld. Star wars deed lichtsabel-gevechten al voor net als flitsende gevechten in de starjets, die hier vervangen worden door "disk-wars" en "lightjets", het zoemende geluid, de uniformen en de Darth Vader-achtige poses incluis.


Daarnaast tref ik een hoog Lord of the Rings gehalte aan met een "one DISK to rule them all" discours. In dergelijke actiefilms zit meestal redelijk wat humor, maar TRON: Legacy blijft verbazend droog, oppervlakkig en zelfs saai qua one-liners en dialogen. Met uitzondering van de batman-persiflage door een "the Joker"-achtige figuur die zomaar eventjes een Humphrey Bogart-quote op het in slaap gevallen publiek loslaat.


TRON: Legacy mengt verder alle elementen die nodig zijn in deze routineuze afhandeling van het script: de kwade heerser, het verzet, het verraad, de deus ex machina, de bekering en de vader-zoon, pupil-mentor-relatie.


Ik hoef hier niet verder over uit te wijden. Iets leuks is ook wel dat de tegenstand altijd in gruzelementen uit mekaar spat, iets wat de gamers wel zal aanspreken. Het enige echt goeie aan de film is de muziek van Daft Punk die ik anders amper kan aanhoren, maar hier schreven ze een werkelijk indrukwekkende filmscore met gevoel voor drama, vette beats en flitsende actie. Kortom: voor de fans van het genre.


*** Tron Legacy trailer ***



***Related Posts***

12/12/2010: Movie for Life pakt uit met TRON: Legacy


13/12/2010: TRON: Legacy London Première – Live Streaming


26/07/2010: Nieuwe TRON: Legacy trailer


26/10/2010: Daft Punk goes TRON: Legacy met "Derezzed" videoclip


12/12/2009: TRON: Legacy met Jeff Bridges


13/01/2005: TRON krijgt waarschijnlijk een sequel

09:36 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (0) | Tags: tron:legacy, daft punk, olivia wilde, jeff bridges, garrett hedlund, clu | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

01/12/2011

The Kids are All right (2010)


Ik had al wat over horen waaien in de pers over The Kids are All Right (2010) van Lisa Chodolenko. Deze film werd ook lovend onthaald op verschillende filmfestivals verleden jaar maar eerlijk gezegd, het verhaal stond me niet zo aan. Geef toe een film over een lesbisch koppel en hun kinderen die op zoek gaan naar hun biologische vader. Hoe origineel kun je zijn. Een typische vijftv-film die men wou promoten. Ook de cast kon me niet echt warm maken om te gaan kijken. Toch zijn Annette Bening, Julianne Moore, Mark Ruffalo en Mia Wasikowska heel bekende namen en niet de minste acteurs.
the_kids_are_all_right_poster.jpg

Tot vrienden van me zeiden dat zij wel wilden gaan kijken en al tickets hadden voor de voorstelling van een groot uur later. Omdat ik eerder al gelezen had dat het een "fantastische comedy" was en omdat ik na een zware werkweek wel eens wilde lachen, kocht ik dan ook maar een ticket aan 9 euro?! en ja ik ben eigenlijk ook wel altijd al fan geweest van redhead Julianne Moore. Mia Wasikowska vond ik eveneens al een redelijk aangename verschijning in "Alice in Wonderland".


Een billenkletser was the kids are al right niet. Een vijftv-film dan weer wel, hoewel je als kijker echt betrokken raakte in dit kleine verhaal van gewone mensen ondanks al hun bijzonderheden, hun goeie en hun slechte kanten. Ik snapte wel ergens het succes op de filmfestivals.


Korte inhoud: Laser en Joni (Mia Wasikowska) zijn de tienerkinderen van twee bijzondere ouders Nic (Annette Bening) en Jules (Julianne Moore). Een lesbisch ouderpaar dat beroep deed op een donor. Op aandringen van haar broer neemt Joni inhet geheim contact op met haar donor Paul (Mark Ruffalo). Een vrijgezel die op los leeft, geen boodschap heeft aan het zich settelen en het gezinsleven. Dat verandert wanneer hij zijn "kinderen" ontmoet. Paul's verschijning gooit niet alleen zijn eigen leven overhoop maar ook dat van het hechte gezin.



Tot zover de vijftv-film-elementen die het eerste half uur van de film ook nogal clichématig worden bevestigd. Het lag er bijna tenenkrullend op, maar gelukkig weten steracteurs Annette Bening en Julianne Moore dit op een spontane natuurlijke manier te vertolken. Van Lisa Cholodenko, de regisseuse had ik nog nooit gehoord. Ik weet niet of de vrouwelijke benadering van dit onderwerp een voordeel had, maar de emoties van de karakters zijn menselijk, natuurlijk en overtuigend. Geen dramatische hollywood-emoties. Nee, je ziet mensen van vlees en bloed met al hun verwachtingen, beeldvorming en botsingen daarmee in de realiteit. Verwacht ook geen harde emoties. Het blijft allemaal luchtig en het is en blijft een "comedy".


Paul is letterlijk een indringer. De kinderen hebben een geromantiseerd beeld van hun donor dat niet klopt met de werkelijkheid en de mama's vinden hem een dikke loser. Hoe zou je zelf zijn, je verwacht toch ergens dat je pa een coole kerel is, een held naar wie je kan opkijken en je probeert dan ook dat beeld vast te houden. Nic en Jules moeten aanvankelijk niet weten van de rare flierefluiter die met de aandacht van hun kinderen gaat lopen. Naarmate iedereen Paul beter leert kennen worden beide beelden van hem bijgesteld met de nodige confrontaties en wisselende gevoelens. Maar een Amerikaanse film zou een Amerikaanse film niet zijn als er ondanks het drama-element ergens toch een feel-goodvibe in zit. Waardoor je toch weer het wijftv-gevoel krijgt.


In feite was dit een perfecte film om een date mee naartoe te nemen. Het stoeltje naast mij was nog leeg en mijn vrienden zaten op een andere rij. De film is al vanaf 5 januari te zien in onze zalen.



*** The Kids are All Right trailer ***