02/06/2011

Gunter Lamoot's Rauwe Kloten

zoals verschenen op gentblogt.be

Rauwe KlotenGunter Lamoot, de oerplezante ongecompliceerde West-Vlaming. Even grappig op het podium als op de beeldbuis. Gunter is één van de weinige komieken die bij mij veel krediet hebben en waarmee ik telkens kan lachen.
Ik hou van zijn stijl, zijn soms minutenlang geïmproviseer, hier en daar een ferm grove kwinkslag met een zo danige over the top twist dat hij er fantastisch mee weg komt, alle Hemmerechtsen ten spijt.
Ik aarzelde dan ook niet om zijn speelkalender te doorbladeren en zelfs naar godvergeten Sleidinge te rijden om zijn nieuwste show "Rauwe Kloten" aan den lijve te ervaren. Na het geweldig amusante en onderhoudende autobiografische "Softie" had ik wel weer zin in de grofzoutzuurgebekte Lamoot.

De zaal zat maar halfvol, maar ik heb altijd meer gehouden van kleine zaaltjes dan overvolle megatoestanden. Het begon alvast goed. Een hoogst irritant repetitief saxdeuntje van twee seconden terwijl het volk zat te wachten. En dan een leger spots die onze ogen verblindden en dan the man him self. Gunter kwam relaxed op het podium gewandeld ogenschijnlijk nonchalant vertellend over van alles en nog wat.

Ja, hij had wel wat te vertellen. Over de boekskes en wie daar in staat, zoals een Koen Wauters en Koen Crucke. Anekdotes over de showbizzwereld waar wij arm Vlaanderen met onze lelijke wijven nooit van zullen proeven. Maar niettemin, we slikten het. De toon was gezet.
Gunter begon vrij gemoedelijk om steeds meer op te bouwen en steeds meer de absurdistische situatiehumor uit te buiten in een lang gerekt maar knap geconstrueerd verhaal.
Hoe vuilgebekter en hoe meer hij begon te roepen hoe dubbelgeplooider ik op mijn stoel zat. Pis-en kak-humor mag dan wel goedkoop zijn, het werkt nog steeds, en zeker bij Lamoot.

Na een korte pauze knoopte Gunter deel twee vlotjes aan deel één met makkelijke maar lekker onverwacht plezante gimmicks. Het ene maffe niets terzake doend vertelselke wisselde het andere af. Gunter kan het soms rekken, en ferm doorbomen over een en het zelfde maar hij komt er altijd mee weg. Het is zijn handelsmerk. En toen kwam de kers op de taart. Je voelt dat er iets zit aan te komen en toch verrast hij telkens met zijn vindingrijke compleet waanzinnige pointes.

Ergernis, geen moment, gebrul, bij momenten, geamuseerd, quasi constant.

Rauwe Kloten van Gunter Lamoot: binnenkort in Gentcity itself.


16:02 Posted by Jeronimo in cultuur | Permalink | Comments (0) | Tags: gunter lamoot, rauwe kloten, gentblogt | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

The comments are closed.