02/24/2011

True Grit (***.5)


Mijn tickets voor de avant-première van True Grit (2010) in Antwerpen op Valentijn heb ik noodgedwongen aan een romantisch koppeltje weggeven, maar deze week kwam het er dan toch van om deze remake van een goeie ouwe Western te gaan bekijken. Met Big Lebowski ofte Mister Tron Jeff bridges in een schitterende hoofdrol en al even schitterende sidekicks Hailee Steinfeld en Matt Damon.
true grit,jeff bridges,matt damon,hailee steinfeld,josh brolin,ethan coen,joel coen,3 10 to yuma,The Three Burials of Melquiades Estrada,Barry Pepper,tron legacy

Ik was al heel onder de indruk van wat the Coen brothers deden in No Country for Old Men (2007), dus de verwachtingen lagen hoog.

Korte Inhoud: Het verhaal vertrekt van een heel eenvoudig uitgangspunt. Mattie Ross (Hailee Steinfeld) is een veertienjarige cowgirl wiens vader door een laaghartige schurk werd vermoord en is vastberaden de dader op te sporen en op te hangen. Ze kan het niet alleen en zoekt daarom de hulp in van een marshall. Haar keuze valt op de karikaturale figuur van Rooster Cogburn (Jeff Bridges), een whiskeyverslaafde eenogige schietgrage vetzak op retour. En daarmee heb je de plot.

Deze western in klassieke filmstijl, vertelt het verhaal van de tocht van een ouwe man en het pientere jonge meisje met veel haar op haar tanden en hun avonturen doorheen het Wilde westen. De bijna obligate postkoetsoverval zit er niet in, nee en ook de heldhaftige shootouts en saloons komen niet in het verhaal voor. Niet getreurd, de kogels vliegen je wel degelijk om de oren. Maar al bij al is dit een licht episch verhaal en dito roadtrip. Jeff Bridges geeft op een geweldige manier gestalte aan Cogburn, die veel meer gelijkenissen vertoont met de outlaws die hij neerschiet dan met de dienaars van de wet zoals Texas ranger LaBoeuf (Matt Damon), die hun pad willens nillens meermaals kruist.

Jeff heeft de neiging het verhaal naar zich toe te trekken en van de film een soort monoloog te maken. The Coen brothers hebben er wonderwel voor gezorgd dat zowel Matt Damon in een voor hem vrij aparte rol van licht stuntelige maar bekwame marshall, als Hailee zodanig acteren dat ze uit de schaduw treden van de zelfingenomen Cogburn. Het doet trouwens deugd Matt Damon eens in een ander rol te zien na al zijn stoere vertolkingen van Bourne. Een dikke pluim verdient ook Hailee die overtuigend jeugdig overkomt, leuk en fijn weerwerk biedt aan alle personages die haar onderschatten en zich nog ferm uit de slag trekt ook. In de film treffen we ook nog Josh Brolin en Barry Pepper aan.


true grit,jeff bridges,matt damon,hailee steinfeld,josh brolin,ethan coen,joel coen,3 10 to yuma,The Three Burials of Melquiades Estrada,Barry Pepper,tron legacytrue grit,jeff bridges,matt damon,hailee steinfeld,josh brolin,ethan coen,joel coen,3 10 to yuma,The Three Burials of Melquiades Estrada,Barry Pepper,tron legacy








Op die manier wordt het verhaal vrij evenwichtig verteld en ontstaan een leuk spanningsveld en wisselwerking tussen de drie protagonisten maar niettemin mis ik de typische onderlaag en de andere dingen die de Coen Brothers in hun films steken. Al bij al is True Grit vrij oppervlakkig en ouderwets. Niet dat het deert. De formule van de western is weer compleet in, het begon al goed met The Three Burials of Melquiades Estrada (2005) en 3:10 to Yuma (2007) en ook True Grit is van een hoog entertainingsgehalte en het kijken meer dan waard.





Op het einde denk je wel wat dat er komt bij doen, maar misschien is dat dan wel weer die typische sneer van de Coen brothers naar andere films.


***Related Post***


11/10/10: True Grit trailer

09:35 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (0) | Tags: jeff bridges, hailee steinfeld, matt doman, josh brolin, coen, brothers, film, true grit | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

02/18/2011

Wereldkampioenschap Regeringsvorming

Je hebt het ongetwijfeld al in de gazetten gelezen. in plaats van onze geachte leden van de federale regering op hun knieën te dwingen, lachen wij er een beetje mee en maken we een volksfeest van het wereldrecordhouderschap regeringsvorming. Meer concreet vind ik dat we hun lonen zouden moeten beperken tot 1/4 van wat ze nu hebben tot er een regering is, gemakzucht lijdt tot onproductiviteit. maar goed, het volksfeest dan, georganiseerd door dezelfde rare kwiet die Gent Onafhankelijk verklaarde en West-Vlaamse kolonisatoren van dat onderontwikkeld provinciestadje, zoals ik weg wilden. Het was dom, dwaas maar oerplezant en spontaan. Niets geforceerd en drukker dan tijdens de Gentse Feesten.
Ik stond frontstage en side-stage. waar een Hollandse journaliste net begon contact te maken, toen mijn collega Panda me smste dat ze aan de piscines stond. Ik heb toch altijd pech. Ik moest de praatgrage Hollandse helaas achter laten om in de drukte op zoek te gaan naar mijn collega die haar eigen jupiler stond leeg te slokken met een mint-sigaret. Zo van achter de piscines zagen we niets, maar roken we dus te meer waarna we ons toch in de massa wrongen om door te stoten naar waar de Propere Fanfare onhoorbare muziek stond te maken. Koen Crucke kreeg van de eerste seconde heel Sint-Jacobs en zelfs de Vlasmarkt aan het dansen. Onwaarschijnlijk.
Veel gebier en geleuter en jezus deed er een schepje bovenop maar aan Gili kon niemand tippen.
De beker uitwisseling door twee zogenaamde Irakezen die verdacht veel Tunesisch en beatbox spraken, was de kers op de taart waar mijn verkleumde vingers op wachtten.
Enkele sfeerbeelden.
Vanavond is het trouwens feest in de Sioux, some hot Gent Go-Go Girls gaan daar effe booty shaken. Be there. i will.

Wereldkampioenschap RegeringsvormingWereldkampioenschap RegeringsvormingWereldkampioenschap Regeringsvorming
Wereldkampioenschap RegeringsvormingWereldkampioenschap Regeringsvorming
Wereldkampioenschap RegeringsvormingWereldkampioenschap Regeringsvorming
Wereldkampioenschap RegeringsvormingWereldkampioenschap RegeringsvormingWereldkampioenschap Regeringsvorming
Wereldkampioenschap Regeringsvorming

02/15/2011

The Dark Side

Meeuw

Soms kan de wereld mij gestolen worden. Dan vloek ik binnensmonds op de vertraagde trein op mensen die mijn ruimte innemen, die te luid praten of gewoon weg niet fris rieken, te traag wandelen, mijn weg versperren. Of debiele kleurloze nobodies die met open mond zitten te sjieken en denken dat ze zich daardoor een stoer imago aanmeten. U wilt niet weten welke gore-gedachten ik dan krijg, waar de "SAW"-regisseurs al kotsend van zouden flauw vallen. Klaar ik op bij een onverwacht vriendelijk woord of blik van een persoon in een winkel of die per abuis tegen mij loopt.
Soms kan de hele wereld naar de verdoemenis. Soms ook niet.
Soms denk ik teveel, soms denk ik niets. Soms voelt de wereld hard, maar ik ben harder. Koud en kil. Warm en laaiend heet tegelijk. Passie. Razernij.
Al bij al wordt verwarring en ontsporing weer in goede banen geleid. On track!
Soms wil ik heel ver weg. Al weken dweil ik alle reissites af. In feite was ik al bijna weg. Maar enkele engagementen in eigen land houden me voorlopig hier. Weg zijn om weg te willen zijn zonder te weten of je echt wil weg zijn, is ook niet goed.

En soms merk je weer dat het leven heel simpel in mekaar zit en dat de kleine dingen het meest de moeite zijn. Koopwoede die je botviert, hopen nieuwe kleren en hopen cd's. Restaurantbezoekjes a volonté. Tearoom 't Pleintje in Westende is bovendien uitermate aan te raden. Een Saab 95 2.3 van ettelijke jaren oud echter niet. En ben je weer in de stad waar je studeerde, dat was echter de week voor het zeetje. Je vrienden. Zot doen. Uit-Leven. Uit-eten. Swingend op de tonen van ouderwetse radio. Knappe blondines in hete fifties look. Femme fatales. Pure Film Noir. Lethal. Hoewel some people can act really en de nacht kijkt altijd om de hoek met rare wendingen. Je hobbies. Je passie. Je verloren hart.

Dan opeens verschijnt er weer een brede glimlach en ontsnapt een welgemeende lach aan je lippen bij de gedachte aan wat je het dierbaarst is. De twee kleine rakkers, nog onschuldig in het leven staand. Onweerstaanbaar schattig. Om op et eten. Een mens voelt de vreugde door zijn lichaam stromen.

De tijden vergaan. De klok tikt verder. Er gebeurde de afgelopen zoveel en zo weinig. Sommige dingen nemen mijn leven over. Het is het enige wat telt. En als je dan denkt dat je iets nieuws gevonden hebt, besef je dat je daarnaast niets meer hebt. Zo is het altijd wat. Prioriteiten. De rechte lijn lijkt voor anderen krom en schots en scheef.
Niets aan de hand, des mensens.
Het is mijn leven aan het beheersen en aan het overnemen, maar ik hou er van. Het laat me niet meer los het heeft me te pakken.
Ondanks mijn verwoede pogingen de planning van de week op mijn wensen af te stemmen staken derden daar een stokje voor. Maar die ene avond zat ik bijgevolg niet met een dame opgescheept met met en handvol superladies. Mijn lichaam draagt er nog de sporen van.
Al dat gedoe met madammen. De rikketik draait af en toe wat tilt.

Anderen maak ik dan weer gelukkig met een paar avant-première filmtickets. Maar als de planning en de derden meewerken zal ik die ook binnenkort zien. Volgende week ergens. Als een of andere dienst uit winterregime is en als iemand eens beslist. Ik wacht geduldig tot de sociale dienst mijn tickets opgestuurd heeft. Bende leeglopers. Net als Rundskop. Ook daarvoor lukt het gelijk niet gezelschap te vinden.

Over eten gesproken. Mijn koppel reisgenoten van Peru, heb ik deze avond een lekkere eenvoudige schotel voorgeschoteld. Mi op de wijze van de mandarijn. Recept voor zes personen. Opgepeuzeld met smaak door ons drie. Lekker gezellig. Cosy.
Meer moet dat niet zijn om een werkdag van je af te schudden.
eten, mi op de wijze van de mandarijn

En ondertussen heb ik dit op onze frigo geplakt. Iemand een idee wat je kan doen tegen bruine strepen-trekkers op de bovenkant van de bril van de wc?
life

23:50 Posted by Jeronimo in Algemeen | Permalink | Comments (2) | Tags: life | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

02/10/2011

Shahada (2010, ***)

Een van de opvallende deelnemers van de competitie op het filmfestival van Berlijn was Shahada (2010) van de Afghaans-Duitse regisseur Burhan Qurbani. In deze film die de verschillende levens van enkele jonge moslims in Berlijn bijeenbrengt, schetst hij hoe elk van hen worstelt met hun overtuiging en gevoelens tegen de achtergrond van hun cultuur van wat hoort en wat niet hoort.
shahada,burhan qurbani,review,alejandro gonzalez inarritu,Amores Perros,babel,crash

Shahada richt zich dan ook eerder tot een jeugdig publiek want alles wat verteld wordt heb ik al stukken beter gezien in de grote voorbeelden van Alejandro Iñaritu en consoorten. Ik denk bijvoorbeeld aan Babel, Amores Perros en Crash. Maar ondanks het makkelijke en oppervlakkige verhaal, gaat het over authentieke gevoelens van mensen in de straat, zoals u en ik. Dat de regisseur kiest voor moslims is bijna irrelevant. Het verhaal neemt je in elke geval mee en de regisseur slaagt er toch in een redelijk menselijk beeld te schetsen van een realiteit zonder te al te veel te dramatiseren.

Korte inhoud: De levens van de protagonisten komen te samen in de moskee in Berlijn, waar de vader van Maryam imam is en zich openbaart als een vrij progressief diplomatisch man. Niettemin neemt hij er zoals iedere vader van een tienerdochter geen vrede mee dat Maryam zich te buiten gaat aan een losbandig leven. Perfect geïllustreerd door de schitterende song "Ich muss gar nix". Wanneer al dat gefuif Maryam zuur opbreekt, begint het tij te keren. Ze zondert zich af. Vervalt in een soort diepe boetedoening en haar vader dreigt nu opnieuw zijn greep op haar te verliezen.

Samir, een jonge Nigerees woont met zijn moeder in een klein flatje en werkt als arbeider in een fabriek. Hij heeft daar een goeie vriendschap opgebouwd en begint opeens te beseffen dat zin gevoelens verder gaan dan enkel vriendschap. Dit staat haaks op zijn geloof en Samir raakt steeds meer gefrustreerd en reageert zich af op zijn vriend. Uiteindelijk gaat hij de rade bij de imam van de moskee.

In diezelfde fabriek valt de vreemdelingenpolitie binnen. Agent Ismail ziet zich er geconfronteerd met de vrouw waarmee hij ooit betrokken raakte in een vreselijk incident. Hij raakt ondersteboven van de ontmoeting en de gedachte aan de vrouw laat hem niet meer los. Het trauma weegt te zwaar en langzaamaan zoekt hij naar een manier om de confrontatie aan te gaan.


shahada,burhan qurbani,review,alejandro gonzalez inarritu,Amores Perros,babel,crashshahada,burhan qurbani,review,alejandro gonzalez inarritu,Amores Perros,babel,crash

Op die manier worden alle verhalen aan mekaar geweven. Toch staat elk verhaal op zich. Het ene verhaal is al overtuigender dan het andere verteld, maar de regisseur vertelt niets nieuws en brengt niets origineels. Het lijkt alsof hij gewoon eens iets wou brengen wat de grote regisseurs eerder al beter hebben gedaan. Toch kan ik deze kleine film aanraden. Dergelijke verhalen spreken de mensen altijd wel aan. Onder andere te zien in studioskoop Gent.
De trailer is een grote spoiler.


*** Shashada trailer ***



10:41 Posted by Jeronimo | Permalink | Comments (0) | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

02/06/2011

Gunter Lamoot's Rauwe Kloten

zoals verschenen op gentblogt.be

Rauwe KlotenGunter Lamoot, de oerplezante ongecompliceerde West-Vlaming. Even grappig op het podium als op de beeldbuis. Gunter is één van de weinige komieken die bij mij veel krediet hebben en waarmee ik telkens kan lachen.
Ik hou van zijn stijl, zijn soms minutenlang geïmproviseer, hier en daar een ferm grove kwinkslag met een zo danige over the top twist dat hij er fantastisch mee weg komt, alle Hemmerechtsen ten spijt.
Ik aarzelde dan ook niet om zijn speelkalender te doorbladeren en zelfs naar godvergeten Sleidinge te rijden om zijn nieuwste show "Rauwe Kloten" aan den lijve te ervaren. Na het geweldig amusante en onderhoudende autobiografische "Softie" had ik wel weer zin in de grofzoutzuurgebekte Lamoot.

De zaal zat maar halfvol, maar ik heb altijd meer gehouden van kleine zaaltjes dan overvolle megatoestanden. Het begon alvast goed. Een hoogst irritant repetitief saxdeuntje van twee seconden terwijl het volk zat te wachten. En dan een leger spots die onze ogen verblindden en dan the man him self. Gunter kwam relaxed op het podium gewandeld ogenschijnlijk nonchalant vertellend over van alles en nog wat.

Ja, hij had wel wat te vertellen. Over de boekskes en wie daar in staat, zoals een Koen Wauters en Koen Crucke. Anekdotes over de showbizzwereld waar wij arm Vlaanderen met onze lelijke wijven nooit van zullen proeven. Maar niettemin, we slikten het. De toon was gezet.
Gunter begon vrij gemoedelijk om steeds meer op te bouwen en steeds meer de absurdistische situatiehumor uit te buiten in een lang gerekt maar knap geconstrueerd verhaal.
Hoe vuilgebekter en hoe meer hij begon te roepen hoe dubbelgeplooider ik op mijn stoel zat. Pis-en kak-humor mag dan wel goedkoop zijn, het werkt nog steeds, en zeker bij Lamoot.

Na een korte pauze knoopte Gunter deel twee vlotjes aan deel één met makkelijke maar lekker onverwacht plezante gimmicks. Het ene maffe niets terzake doend vertelselke wisselde het andere af. Gunter kan het soms rekken, en ferm doorbomen over een en het zelfde maar hij komt er altijd mee weg. Het is zijn handelsmerk. En toen kwam de kers op de taart. Je voelt dat er iets zit aan te komen en toch verrast hij telkens met zijn vindingrijke compleet waanzinnige pointes.

Ergernis, geen moment, gebrul, bij momenten, geamuseerd, quasi constant.

Rauwe Kloten van Gunter Lamoot: binnenkort in Gentcity itself.


16:02 Posted by Jeronimo in cultuur | Permalink | Comments (0) | Tags: gunter lamoot, rauwe kloten, gentblogt | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg