08/22/2011

Ardennen

Amblèvechampignons
Payis des dobes Démonszwam

Dit keer was het niet veel bijzonders inzake wildlife dat we tegen ons langzaamaan natgeregend vege lijf liepen. Edoch de wonderen der natuur openbare zich soms in de kleinste der dieren.
Allerlei vreemde vogels vlogen verschrikt op toen wij , nog vreemdere vogels naderden. Onze ornitoloog somde ze op. Vinken, mussen, waterspreeuwen met hun holen in de oever van de rivier, winterkoningen en toen spotte ik een ijsvogel die rstig op een tak in de regen boven het water naar ons zat te koekeloeren. Toen ik mijn be-en verwondering luidkeels uitschreeuwde vloog hij er in een blinkende koningsblauwe metaalschicht vandoor. Prachtig beest.
Des avonds na het heerlijke dinner een zelfgemaakte spaghetti door onze kok bereid keken we Control met de muziek van Joy Division, volledig in de sfeer van de dark wave en electro die al de hele dag door onze luidsprekers schalde. The gathering of lost souls...
De vallende sterren zagen we helaas niet meer maar de roep van de uilen in de nacht klonk bijzonder sprookejsachtig in de oren. De keiharde tromroffels van de oneindige regenbui des nachts iets minder.
fonds de quarreuxfonds de quarreux
duck talesflying V
hagedisAmblève

12:59 Posted by Jeronimo in travel | Permalink | Comments (0) | Tags: durbuy, ardennen, hotton, barvaux, fonds de quarreux, amblève | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

08/12/2011

Brussel mijn stad

Brussel

Jeff Wall heeft een tentoonstelling in de Bozar. Het enige leuke eraan is de enorme afmetingen van op het eerste zicht beelden die iedereen kan trekken. Niettemin de tijd van de dia's ligt ver achter ons en zorgt voor een nostalgisch sfeertje, zeker als je weet dat veel van zijn nietszeggende foto's in de jaren 80 zijn getrokken waardoor ook dat wer voor een extra dimensie zorgt. Is hij een echt goeie fotograaf? De grens tussen slechte nietszeggende beelden zoals die foto die lijkt getrokken te zijn door je mama zonder enige oog voor compositie en dergelijke meer, en dergelijke beelden met een geënsceneerde scene erin en net die sprekende details, ja blijkbaar is dat geniaal. Als je vindt dat details spreken of dat het net die dingen zijn die moeten spreken.
Kijkt u vooral naar de iconen die Jeff Wall geïnspireerd hebben.

En verder mijn pa heeft gezegd dat hij zijn duizenden dia's zal triëren en hoopt op een 10% 'te houden' uit te komen. Zoals met mijn 600 muziektapes die ik naar het containerpark heb gebracht. En mijn ma die doos #1 bewaarde om toch een beetje herinnering te hebben. Niet da tin doos is de meest exclusieve demo's en beste cd's uit de metalwereld zaten. Bummer.
Mijn twee dozen dia's (jawel van die speciale dozen dia's) staan in mijn 'broodkast' zoals dat heet, in de living, linksonder naast mijn australische cowboyhoed.
Ik ben echt best trots op mijn dia's die ik trok op 12-jarige leeftijd.
Ik denk da thet tijd word om zoals in de ouden tijd van mijn jeugd nog eens het grote witte scherm uit te halen en naar dia's van vroeger kijken. We plachtten dat te doen telkens er een nieuw lief in de familie werd geïntroduceerd. Facebook en de dito slechte foto's die daarop verschijnen hebben dat ook deels vernietigd. de man van mijn zus heeft dat inwijdingsritueel nog niet ondergaan, misschien moet ik mijn andere schoonbroers daarop attent maken. Of willen zij die marteling niet nog eens ondergaan?
Ik zal maar advocaat van de duivel spelen. Met dit prachtige zomerweer is het uitgelezen dia-weer, als je het mij vraagt.
Wie trekt er hier nog dia's? Of is dat al een meervoud, gelijk scampi's?

Brussel
BrusselBrussel


10:42 Posted by Jeronimo in foto, Vrije tijd | Permalink | Comments (3) | Tags: jeff wall, dia, bozar, brussel, brussels | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

08/02/2011

Midnight in Paris (****)


Geen overtreffende trap is goot genoeg om de magie van Parijs door de eeuwen heen te beschrijven. Hoe clichématig het ook klinkt, Parijs is de stad van liefde dromen en de stad waar melancholische romantici zich wentelen in een lang vergeten verleden.

woody allen,owen wilson,michael sheen,marion cotillard,midnight in paris,rachel mcadams,carla bruni

"Nostalgie is de ontkenning van een pijnlijk heden" zegt Paul tegen Gil. Meteen is de toon gezet tijdens de steken over en weer tussen deze twee personages in een van de meest charmante, meest luchtige en intelligente komedies van mastermind Woody Allen (pic), genaamd Midnight in Paris (2011).


Waar You Will Meet a Tall Dark Stranger (2010), even luchtig als oppervlakkig was, slaagt Woody Allen er in om ondanks de voor zijn doen ongewone wendingen alle toeschouwers in te pakken in dit fantastische verhaal. En dit ondanks of dankzij Owen Wilson, wiens bekende domme smoelwerk mij soms een beetje, misschien onterecht, doet vrezen.


Korte inhoud: Gil (Owen Wilson) en zijn verloofde Inez (Rachel McAdams) zijn met haar ouders in Parijs. Gil is een schrijver die al eeuwen werkt aan zijn uiteindelijk meesterwerk maar in de ogen van zijn toekomstige schoonouders is hij gewoon een leegloper en nietsnut die hun dochter niet waard is. Bovendien negeert Gil volgens zijn omgeving het heden door zijn gedweep de gouden jaren van de jaren twintig. Inez trekt echter altijd loyaal partij voor hem. In Parijs ontmoeten ze tegen de zin van Gil op de koop toe nog Paul (Michael Sheen) en zijn vrouw Carol. Hoogst tijd voor Gil om zoveel mogelijk trachten te ontsnappen.


Woody Allen begint met een simpel uitgangspunt, wereldbeelden die botsen die hij scherp, intelligent en onomwonden grappig uitbeeldt in de dialogen tussen de personages. Uitspraken die zelfs ik er niet meteen zou uitflappen in een discussie als ik iemand op zijn plaats wil zetten met een fikse 'counter'. De betweterigheid van Paul, wordt Gil al snel teveel en wanneer hij door Inez voor de zoveelste keer dreigt meegesleurd te worden naar een m'as-tu-vu-snob-event, muist hij er vanonder.


Wanneer hij verdwaalt, stopt plots een oldtimer met vreemde mensen die hem meenemen naar een van de meest bizarre plaatsen van Parijs. Algauw heeft Gil door dat hij niet aan het dromen is en dat hij echt Scott en Zelda Fitzgerald, Cole Porter, Ernest Hemingway, Pablo Picasso en Dalí ontmoette en dat hij in de tijd van zijn dromen "de golden twenties" is terecht gekomen. Met zijn ongelofelijk verhaal scheert hij geen hoge toppen bij Inez, maar Gil laat het niet aan zijn hart komen en telkens staat hij paraat om klokslag middernacht om zich te laten meeslepen naar het verleden. Wanneer hij Adriana (de ongelofelijk charmante en aantrekkelijk femme fatale Marion Cotillard) ontmoet, verheft Woody Allen het verhaal naar een hogere versnelling en niveau.

woody allen,owen wilson,michael sheen,marion cotillard,midnight in paris,rachel mcadams,carla bruniwoody allen,owen wilson,michael sheen,marion cotillard,midnight in paris,rachel mcadams,carla bruniwoody allen,owen wilson,michael sheen,marion cotillard,midnight in paris,rachel mcadams,carla bruni


Veel meer moet ik niet verklappen, maar de rode draad van de film, het snakken naar een mooier verleden, het verlangen, plotse en onverwachte ontmoetingen, het dromen en het besef van het heden zijn thema's die mooi verhaald worden. De uiterst komische scenes met to- the-point-quotes zijn schitterend. De meester is er in geslaagd om ons in amper een anderhalf uur te entertainen met een intelligent sprookjesachtig verhaal rond zijn geliefde thema: mensen met hun dromen en verlangens in de pijnlijke realiteit. Bovendien is de enscenering van het Parijs uit den ouden tijd magisch-realistisch en kunnen we zoals altijd genieten van wat lekker ouderwetse dixieland en jazz.


In de film is tevens ook nog een kleine rol weggelegd voor de first lady van Frankrijk, Carla Bruni, die gezien haar recente zwangerschap niet aanwezig kon zijn op de première in Cannes. Haast u in ieder geval naar de studioscoop waar deze film al aan zijn zevende week toe is.


*** Midnight in Paris trailer ***



11:43 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (1) | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg