10/25/2011

Marokko - Rabat

RabatRabat

Ge weet het of het weet het niet, maar begin oktober zette ik mijn eerste voeten op het Afrikaanse continent ooit. Evenwel voorzichtige stappen en ik verkende dus vooral in groep samen met een reisgenote het prachtige Noord-Afrikaanse Marokko, dat sinds hun nieuwe koning sinds een decennium ofzo een echte bloei kent op alle vlak, en dat konden onze plaatselijke gidsen blijkbaar niet genoeg benadrukken, hoe multicultureel en hoe vooruitstrevend ze wel waren (bv vrouwenquota in het parlement). Het moet gezegd, de steden zijn heel proper en mooi en de wegeninfrastructuur is er gelijk in andere recent ontwikkelde landen zoals Portugal en Spanje, met andere woorden het kleinste weggetje ligt er in een tien keer betere staat bij dan de weggezakte onberijdbare wegen buiten mijn dorp.
RabatHassan Mosque

Van Casablanca zagen we niets behalve de luchthaven en heel opdringende jongeren die geld eisten zonder iets te doen bij onze bagage. Als we al hoopten om onze vooroordelen weg te werken, was dit geen goed begin. Maar de vooroordelen verdwenen wel. Ondanks de hardnekkigheid van de verkopers op de meeste markten, vond ik hen niet vervelender en eigenlijk zelfs aangenamer dan in alle andere continenten waar ik al geweest ben, en geef toe, onze marktkramers kennen ook wat van arrogantie niet?
Mohammed V MausoleumRabatRabat

We kwamen in een groot hotel in Rabat toe na een lange tocht doorheen het pikdonkere landschap met een tussenstop om avond te eten. Dat was een echte ervaring. De rundskarkassen hingen buiten aan de hak en er stond een ferm rokende barbecue , daar kregen we onze eerste maaltijd, ogenschijnlijk langs de straat ergens in nowhere. Maar het was een van de beste maaltijden van de reis zou blijken. Heerlijk slaatje en mijn vers geperst fruitsap was geen halve appelsien zoals hier, maar een ware halve liter!!!!! Ik vroeg ook frietjes ook dat was een vrij royale portie.
Kasbah de OudaïasRabat - riversideview

Ik had een kamer met twee dubbele bedden voor mij alleen ter beschikking, het voordeel om als enige single man mee te zijn. De volgende dag aan het ontbijt viel het ontbijt wat tegen, enkel brood boter en confituur. Soit, allemaal weer ons busje in een tour door rabat per bus.
Sinds kort is het koninklijk paleis benaderbaar tot op enkele meters, in een enclave waar mensen niet alleen werken maar ook wonen. Bloedheet en niet teveel andere toeristen die in mijn beeld komen lopen. Zo moet het. Hier konden we nog veel foto's trekken van de wachters. Verder zijn de Marokkanen ook kinderen absoluut niet happig om gefotografeerd te worden. Dat heeft me niet gehinderd om toch overzichtsfoto's te nemen van de couleur local.
Rabat - KasbahMeknes - ruins of royal palace

Een van de Mooiste moskeeën en grootste sinds de geschiedenis van de islam staat daar bij het mausoleum van Hassan de zoveelste, het kan evengoed de eerste zijn.
Daarna ging het richting de Kasbah, een lemen versterking met wat dolen in de kleurrijke straatjes en thee met zicht op de rivrier en de monding van de zee.

16:26 Posted by Jeronimo in travel | Permalink | Comments (0) | Tags: marokko, rabat, travel, reis, trip | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

10/24/2011

Filmfestival Gent - We need to talk about Kevin (***)

De afsluiter van de focus festivaldag, op het Filmfestival van Gent was een ferme brok. Geen tijd dus voor iets meer luchtig. Ondanks de titel van de film: We Need to Talk about Kevin (2011) is dit een vrij zwaar psychologisch drama van de relatief onbekende Lynne Ramsay en met de topactrice die haar tweede carrière beleeft Tilda Swinton. Lynne Ramsay verfilmde de roman van de Amerikaanse schrijfster Lionel Shriver op uitstekende intrigerende wijze.

We Need to Talk about Kevin,tilda swinton,Lynne Ramsay,Lionel Shriver,Ezra Miller,The Omen,john c reilly,the dictator,roman polanski,Sacha Baron Cohen

Korte inhoud: Net voor zijn zestiende verjaardag veroorzaakt Kevin (Ezra Miller) een drama op school. Voor zijn moeder Eva (Tilda Swinton) is dat de ultieme nachtmerrie. Of is het een bloederig orgelpunt van iets dat al van jongs af aan bij Kevin ingebakken zat? Eva breekt zich het hoofd over wat er verkeerd liep. Had ze de voortekenen, met onder meer Kevin’s obsessies, niet beter moeten onderkennen en opvangen? En vooral: hoe moet het nu verder als moeder van een zoon die door de maatschappij als een monster wordt beschouwd?

De achtergrond van de film is een vreselijke misdaad die Kevin, de zoon van Eva heeft begaan.
De feiten zijn al een tijdje geleden gebeurd, maar Eva moet nog dagelijks met de gevolgen leven en wordt constant geconfronteerd met het feit dat zij de moeder is van een misdadiger. Vreselijk actueel. De film oordeelt noch veroordeelt, en ook de kijkers krijgen daar de kans niet toe. We volgen het leven van Eva die zich voorttrekt en bezint over haar rol als moeder.

Aan de hand van flashbacks wordt haar leven met Kevin gereconstrueerd en krijgen we te zien hoe Kevin was als kind. Ligt daar de oorzaak? Waar ging het fout? Daar geeft We Need to Talk about Kevin geen antwoorden op. Eva als moeder en haar gevoelens staan centraal. Ze is moeder. Van een zoon. Van een monster. Als moeder heeft ze haar zoon lief. Of niet? Als moeder haat ze de misdadiger, maar toch is het haar zoon.

Deze dubieuze gevoelens en gedachten worden op voortreffelijke wijze in de verf gezet. Met soms vrij verzadigde kleuren, scherpe beelden, knap in mekaar gestoken scènes die het psychologisch gehalte versterken.
Het gaat niet zover dat we verzeild geraken in The Omen-achtige toestanden, in tegendeel. Maar toch voel je hoe Kevin in feite als van jongs af aan geen normaal functionerend kind was en de onderhuidse spanning wordt in bepaalde scènes knap weergegeven.

Een grote pluim voor Tilda Swinton alweer, die op onbegrip van haar omgeving stuit, niet in het minst van haar man die nooit thuis is en later niet van de mensen die haar beschouwen alsof ze de moeder van de duivel zelf is. Ze laat zich niettemin niet doen en zet een krachtig sterk, op zichzelf aangewezen, menselijk personage weer.


We Need to Talk about Kevin,tilda swinton,Lynne Ramsay,Lionel Shriver,Ezra Miller,The Omen,john c reilly,the dictator,roman polanski,Sacha Baron CohenWe Need to Talk about Kevin,tilda swinton,Lynne Ramsay,Lionel Shriver,Ezra Miller,The Omen,john c reilly,the dictator,roman polanski,Sacha Baron CohenWe Need to Talk about Kevin,tilda swinton,Lynne Ramsay,Lionel Shriver,Ezra Miller,The Omen,john c reilly,the dictator,roman polanski,Sacha Baron Cohen


We Need to Talk about Kevin,tilda swinton,Lynne Ramsay,Lionel Shriver,Ezra Miller,The Omen,john c reilly,the dictator,roman polanski,Sacha Baron CohenWe Need to Talk about Kevin,tilda swinton,Lynne Ramsay,Lionel Shriver,Ezra Miller,The Omen,john c reilly,the dictator,roman polanski,Sacha Baron CohenWe Need to Talk about Kevin,tilda swinton,Lynne Ramsay,Lionel Shriver,Ezra Miller,The Omen,john c reilly,the dictator,roman polanski,Sacha Baron Cohen

In de film is ook nog een rol weggelegd voor John C. Reilly, die binnenkort zal opduiken in de nieuwe Sacha Baron Cohen film The Dictator (2012), alsook in de nieuwe Roman Polanski prent Carnage (2011), om maar te zeggen dat de acteur zijn filmprojecten weet te kiezen. We Need to Talk about Kevin kan je momenteel gaan zien in de Vendôme en l’Aventure in Brussel.


*** We Need to Talk about Keviny trailer ***






Filmfestival Gent - Meek's Cut off (**)

De tweede film van de focus festivaldag, op het Filmfestival van Gent schiep toch wat verwachtingen. Het was namelijk de eerste western van de bekende indie-cineaste Kelly Reichardt (Old Joy, Wendy and Lucy). Haar films zijn minimalistisch en poëtische sfeerscheppingen, had ik vernomen, waarin de natuur een centrale rol speelt. Ik heb helaas nog nooit iets van haar gezien.

meeks cut off,kelly reichardt,michelle williams,Will Patton,Zoe Kazan,Paul Dano,Shirley Henderson,Jonathan Raymond,Old Joy,Wendy and Lucy,Chris Blauvelt

Meek's Cutoff (2010) is heel minimalistisch portret. Niet alleen qua stillevens, lange weidse shots en de uitermate beperkte dialogen, het geheel schept een neerslachtige noodlottige sfeer. Je waant je deels in een natuurdocumentaire en deels in een apocalyptisch straatje zonder eind. Letterlijk! We zien enkele gammele huifkarren voortgetrokken door Ossen door de droge winderige woeste prairie tsjokken met al even lusteloze personages. Het zijn enkele gezinnen die blijkbaar op weg zijn.

Korte inhoud: In het jaar 1845, in de eerste dagen van de Oregon Trail (3400 km lange route die begin 19e eeuw gebruikt werd door de Amerikaanse pioniers), neemt een groep van drie families de bergbewoner Stephen Meek (Bruce Greenwood) in de arm om hen over de Cascade Mountains te gidsen. Meek beweert een binnenweg te kennen en leidt de groep langs een onbekende weg over de woestijnachtige hoogvlakte om uiteindelijk te verdwalen in de droge rotsachtige woestenij. De komende dagen zullen de emigranten geplaagd worden door honger, dorst en hun gebrek aan vertrouwen in elkaars overlevingsinstinct. Wanneer ze een indiaan tegenkomen moet de groep kiezen tussen een onbetrouwbare gids en een man die altijd al hun natuurlijke vijand is geweest.

Langzaamaan wordt duidelijk dat hun gids, de cowboy Meek, hen langs een route heeft geleid waar iedereen het noorden kwijt is. De hoofdzorg van de groep is water vinden en vruchtbaar land en dat zorgt voor de meeste angsten en discussies; Hoe lang gaan ze nog door, eindeloos het huifkarren voorttrekken, hout sprokkelen, spaarzaam zijn met al hun voorraden, ongelukken met hun materiaal en het voor zich houden van hun meest persoonlijke gevoelens. Wanneer opeens uit het niets een Indiaan opduikt, krijgen hun angsten een concrete vorm.

In die zin is deze film heel symbolisch voor het hedendaagse westen dat arrogant denkt de wijsheid in pacht te hebben en geconfronteerd met het onbekende, de abstracte vijand of tegenstander die opeens concreet wordt, een dubieuze houding aanneemt. De groep ervaart dezelfde tweestrijd. Moeten ze het lot in de handen leggen van de indiaan, de verpersoonlijking van al het kwaad dat hen in het grote onbekende bedreigt? Zal hij hen de dieperik inleiden of leidt hij hen naar hun bestemming?

Hoewel er dus echt niets, maar dan echt wel niets in deze film gebeurt, is de sfeerschepping erg geslaagd en ik denk dat deze film mits enig doorzettingsvermogen toch menig kijker zou kunnen overtuigen. Ook wel omdat een van de acteurs toch wel erg overtuigend een minimalistisch personage uitbeeldt. De bevallige Michelle Williams hoeft duidelijk niet veel tekst te hebben om toch een personage neer te zetten dat meteen opvalt en overtuigt. Ja, ik heb haar leren kennen in Dawson’s Creek- durf ik dit toegeven? - maar ze is de serie duidelijk ontgroeid. Ik ben alvast benieuwd naar Kelly Reichardt's ouder werk.


meeks cut off,kelly reichardt,michelle williams,Will Patton,Zoe Kazan,Paul Dano,Shirley Henderson,Jonathan Raymond,Old Joy,Wendy and Lucy,Chris Blauveltmeeks cut off,kelly reichardt,michelle williams,Will Patton,Zoe Kazan,Paul Dano,Shirley Henderson,Jonathan Raymond,Old Joy,Wendy and Lucy,Chris Blauvelt height="149px" width="205px" />meeks cut off,kelly reichardt,michelle williams,Will Patton,Zoe Kazan,Paul Dano,Shirley Henderson,Jonathan Raymond,Old Joy,Wendy and Lucy,Chris Blauvelt

In de film zien we ook nog een rol voor Will Patton (Remember the Titans), Zoe Kazan (Revolutionary Road), Paul Dano (There Will Be Blood) en Shirley Henderson (Frozen). Het script is van de hand van Jonathan Raymond (Old Joy, Wendy and Lucy) en dit is de eerste langspeelfilm als Director of Photography van Chris Blauvelt. Het is op dit ogenblik nog niet bekend wanneer de film bij ons zal draaien, maar hopelijk ergens eind dit jaar.


*** Meeks Cutoff trailer ***





10/21/2011

Filmfestival Gent - Skoonheid (*)

Maar op het Filmfestival van Gent is niet alles van hoog niveau. Dave Mestdach koos als derde film op de ‘Focus Festivaldag’, net na de lunch, voor de Zuid-Afrikaanse prent Skoonheid (2011) van Oliver Hermanus.

skoonheid,Oliver Hermanus,Charlie Keegan,Deon Lotz,zuid-afrika

Korte inhoud: Francois van Heerden (Deon Lotz) is in de veertig. Hij is een blanke Afrikaans-sprekende familieman met twee dochters, woonachtig in Bloemfontein. Wanneer hij de 23-jarige jongen Christian (Charlie Keegan), de zoon van een vriend, ontmoet raakt Francois geobsedeerd door de jongen.

Wij grapten dat er toch altijd een homofilm moet inzitten en tegelijk herinnerden we ons aan het risico dat ‘de film na de lunch’ de uitgelezen kans is om een dutje te doen. Ik heb gelukkig na enkele minuten mijn ogen weer open gedaan omdat ik toch de film wou zien. Je ziet niet alle dagen een Zuid-Afrikaanse film.

Deze Skoonheid is er wel één om ver weg te steken, helaas. Maar deze prent was blijkbaar één van de toppers van Cannes en won er zelfs de Queer Palm 2011. Regisseur Oliver Hermanus zet niettemin een confronterend en schokerend portret neer van een blanke Zuid-Afrikaanse houthandelaar Francois Van Heerden die in de stoere conservatieve mannenwereld zijn homoseksualiteit moet verbergen voor vrienden en familie.
Wanneer zijn dochter haar vriend Christian meebrengt, ontwikkelt hij een perverse obsessie voor de jongeman.

Ook hier krijgen we een vrij traag opgebouwde film te zien, met constante focus op het hoofdpersonage wiens smoelwerk net iets teveel in beeld komt. Je kan zijn diepgewortelde gevoelens, frustratie, wanhoop of gewoon obsessie zo wel trachten over te brengen, maar het werkt bij mij niet echt. Ook al omdat de film qua verhaal niets voorstelt. Christian, het voorwerp van de obsessie, gaat naar het strand, Francois is er ook, Francois gaat naar de ouders van Christian in de hoop hem daar aan te treffen. Uit andere scènes bestaat de film niet.


skoonheid,Oliver Hermanus,Charlie Keegan,Deon Lotz,zuid-afrikaskoonheid,Oliver Hermanus,Charlie Keegan,Deon Lotz,zuid-afrika

In welke zin deze film dan ook baanbrekend zou zijn voor de homogemeenschap weet ik dan ook niet goed.
Misschien omdat homoseksualiteit in Zuid-Afrika helaas nog een taboe is. In ieder geval, laat me weten er of onder jullie homoseksuele vrienden mensen zitten die dit wel een aangrijpend, sterk, confronterend verhaal vonden. Op 22 februari 2012 kunnen jullie zelf een oordeel vellen, maar u weze bij deze gewaarschuwd.



*** Skoonheid trailer ***







09:46 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (0) | Tags: skoonheid, beauty, zuid-afrika, oliver hermanus, charlie keegan, deon lotz | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

10/20/2011

Filmfestival Gent - Elena (*)

Ik stond ongeduldig te wachten op mijn maten die een beetje later dan verwacht op het Filmfestival van Gent toekwamen, dankzij het Vlaamse openbaar vervoer. Er stond al een drukke massa mensen aan te schuiven in volle verwachting voor de focus filmfestivaldag. Patrick Duynslaegher geeft de fakkel dit jaar doorgegeven aan Dave Mestdach van Focus Knack. Waar ik de vorige edities eigenlijk slechts matig tevreden was, was ik deze editie nog meer ontgoocheld.

elena,dave mestdagh,andrei zvyagintse,Philip Glass,Mikhail Krichman,Nadezhda Markina,Andrey Smirnov,Aleksey Rozin,Yelena Lyadova,The Invader,Jessica Woodworth

Kort gezegd zou ik kunnen stellen dat we over het algemeen de films voorgeschoteld kregen die niets voorstellen, maar toch een publiek moeten krijgen volgens de Knack-redactie. Jammer, want deze films zijn hopelijk niet representatief voor wat het filmfestival van Gent dit jaar te beiden heeft. En dat is heel wat. Ik vond dat er wat meer originele films aan bod mocht komen die effectief een meerwaarde aan de kijker bieden. Het hoeft zeker geen best off te zijn, maar een origineler en iets flitsender bij momenten mocht toch. Zo waren Kaboom (2010) van Greg Araki en Potiche van François Ozon de goeie films van verleden jaar.

De eerste film die we voorgeschoteld kregen was het Russische familiaal drama Elena (2011) van de cineast Andrei Zvyagintsev, met muziek van Philip Glass en award-winnende fotografie van Mikhail Krichman. De Russische cinema levert af en toe kleine films af, die je na het bekijken toch overtuigen van hun kwaliteiten. Vorig jaar bleek Silent Souls (2010) vrij origineel.

Korte inhoud: Een bejaarde vrouw Elena (Nadezhda Markina) woont samen met haar rijke man Vladimir (Andrey Smirnov) in een ruime villa. Alles is echter geen rozengeur en maneschijn. Elena heeft immers maar één zorg: haar alcoholistische zoon Sergey (Aleksey Rozin) en diens gezin te redden van de nakende armoede. De dochter van Vladimir, Katerina (Yelena Lyadova), is dan weer een zorgeloze jonge vrouw die een afstandelijke relatie heeft met haar vader.

Elena is opgebouwd uit dezelfde uitermate trage simplistische beelden. Ontdaan van alle franjes beschrijft de regisseur het leven van de oudere Elena en haar man in een ongezellige design loft. Elena's zoon is een werkloze nietsnut die in een klein sociaal appartement leeft met zijn vrouw, een al even luie tienerzoon en een kersverse baby.

Elena schuift met de regelmaat van de klok een deel van haar pensioen door naar haar zoon, zeer tegen de wil van haar man. Maar haar man heeft evenzeer een dochter Katerina, die hij amper ziet. Wanneer Elena's man begint na te denken over zijn nalatenschap, beseft Elena dat zij er zeker zal moeten voor zorgen dat de toekomst van haar zoon en zijn gezin financieel veilig wordt gesteld.

Dat de film omschreven wordt als een thriller is verkeerd. Spannend is hij al evenmin. Soms denk ik dat bepaalde cineasten denken dat ze origineel zijn en trendy als ze minutenlang nietszeggende beelden of scènes op de kijker af sturen. Het leven zoals het is, iedereen moet opstaan, rekt zich nog wat uit in zijn bed, kamt zijn haren, zet koffie en gaat naar zijn of haar werk. Gelukkig krijgen we na een groot half uur toch wat van de plot door en heeft de film onze aandacht vast.


elena,dave mestdagh,andrei zvyagintse,Philip Glass,Mikhail Krichman,Nadezhda Markina,Andrey Smirnov,Aleksey Rozin,Yelena Lyadova,The Invader,Jessica Woodworthelena,dave mestdagh,andrei zvyagintse,Philip Glass,Mikhail Krichman,Nadezhda Markina,Andrey Smirnov,Aleksey Rozin,Yelena Lyadova,The Invader,Jessica Woodworthelena,dave mestdagh,andrei zvyagintse,Philip Glass,Mikhail Krichman,Nadezhda Markina,Andrey Smirnov,Aleksey Rozin,Yelena Lyadova,The Invader,Jessica Woodworth

Elena schetst ook amper de karakters. De beelden en scènes spreken voor zich. Ook door de camerastandpunten tracht de regisseur de kijker te midden van de personages te plaatsen. Hoe dan ook, erg betrokken bij Elena voel je je nooit. Je ziet wel haar tweestrijd en wanhoop, maar echt sympathie kweek je er niet voor. Deze film zal denk ik enkel aanslaan bij liefhebbers van minimalistische cinema.

Ondertussen heeft Elena, desondanks de enorme teleurstelling, gisteren de Grote Prijs voor Beste Film gewonnen op het Filmfestival van Gent. Dat heeft de internationale festivaljury onder leiding van Jessica Woodworth gisteren bekend gemaakt op het Gentse stadhuis. Andere films die in de prijzen vielen zijn The Invader (2011) van Nicolas Provost (Beste Muziek en sound design) en de kortfilm Demain, Ce Sera Bien van Pauline Gay. De prijs voor Elena werd in ontvangst genomen door M. Alexandre Petrachkov (de Russische Consul – Generaal), Alexandre Stebakov (Consul van de Russische Ambassade) en Alexey Grigoriev (Eerste Secretaris, Culturele Attache van de Russische Ambassade).



*** trailer ***





10/19/2011

Filmfestival Gent - The Invader (***)

Het was een aangename verrassing op het Filmfestival van Gent dat er weer enkele Belgische films op het menu stonden. De Belgische en dan vooral de Vlaamse film doet het erg goed de laatste tijd. Mijn kompanen wezen me erop dat The Invader (2011) (L'Envahisseur) de film was met het naakte topmodel Hannelore Knuts. Niet dat ik dat op zich een reden vond om deze film te willen zien, maar na het zien van de openingsscene van beeldend kunstenaars en regisseur Nicolas Provost, was ik wel overtuigd.
the invader,nicolas provost,hannelore knuts,Isaka Sawadogo,Stefania Rocca,Frank van den Eeden,nico leunen,swooni
Achteraf werden we trouwens verrast op een verschijning van Nicolas Provost en Hannelore Knuts, die beiden duidelijk nog last hadden van jetlag. Ze had het niet zozeer over een 'acteerprestatie' maar over een samenwerking en 'performance'. Een die er zeker mag zijn. Het is een knaller van een openingsscène. Het is een trip, een droomsequentie en lichtjes onheilspellend ook. Knap. En dan trekt Nicolas ons terug in de realiteit. We bevinden ons op een werf in Brussel. Duidelijk met illegale werknemers die 's avonds na de dagtaak weggevoerd worden naar een bouwvallig pand in Brussel en samen moeten hokken in mensonterende omstandigheden. Zo ook Amadou een Afrikaan die aanspoelde op een strand en nu door deze mensensmokkelaars moet werken voor zijn papieren.
Korte inhoud: Amadou (Isaka Sawadogo), een sterke en charismatische Afrikaanse man, spoelt aan op een strand in Zuid-Europa. Het lot brengt hem naar Brussel, waar hij verstrikt raakt in de netten van mensenhandelaars die hem alle hoop ontnemen. Op een dag ontmoet hij echter Agnès (Stefania Rocca), een ravissante en briljante zakenvrouw die zich aangetrokken voelt tot de charmante Amadou. Amadou beschouwt haar als zijn reddende engel en hij droomt meteen van een prachtige zorgeloze toekomst met haar. Helaas: de illusie wordt algauw doorprikt. Agnès verbreekt elk contact met Amadou, die gefrustreerd in een draaikolk van destructief geweld belandt.

Amadou wil aan zijn toekomst werken, hij wil het hier maken en werkt dus voor twee. Zijn vriend is namelijk doodziek. Bij een plotse controle op de werf moet Amadou de benen nemen en doolt hij de hele dag lang door Brussel. Wanneer hij terug bij de mensenhandelaars aankomt, merkt hij dat zijn vriend verdwenen is. De criminelen maken hem wijs dat zijn vriend zelf de benen heeft genomen, maar Amadou trapt er niet in en besluit van nu af aan op eigen benen te staan en zijn vriend te wreken.

Tijdens een van zijn dooltochten door de troosteloze straten leert hij de zakenvrouw Agnes kennen, met wie hij een korte vurige affaire beleeft. Als ook Agnes hem afwijst en hem ten allen prijze wil vermijden, heeft Amadou het heel moeilijk om haar afwijzing te accepteren. Bovendien krijgt Amadou opeens de kans om de mensensmokkelaars de rekening te presenteren en ontaardt de situatie.

Het sterke aan de hele film is dat de sympathieke Amadou gedurende de film en door de loop van de gebeurtenissen een totaal andere persoon wordt. Van iemand met een droom die het wil maken, wordt hij opeens een wreker en daarnaast nog een obsessieve stalker.

the invader,nicolas provost,hannelore knuts,Isaka Sawadogo,Stefania Rocca,Frank van den Eeden,nico leunen,swooni,François Pirot,Giordano Gederlinithe invader,nicolas provost,hannelore knuts,Isaka Sawadogo,Stefania Rocca,Frank van den Eeden,nico leunen,swooni,François Pirot,Giordano Gederlinithe invader,nicolas provost,hannelore knuts,Isaka Sawadogo,Stefania Rocca,Frank van den Eeden,nico leunen,swooni,François Pirot,Giordano Gederlini

Je weet dus met je aanvankelijke sympathie voor Amadou opeens niet echt blijf meer. De man wordt monster, het sociaal drama wordt een thriller. De transformatie wordt subtiel verteld, de grootstad Brussel als ontredderde wildernis wordt op prachtige manier in beeld gebracht, in schril contrast met de intieme scènes tussen de personages die bijna altijd face-to-face scenes zijn. Provost heeft veel geleerd van die andere bekende regisseurs die dergelijke sociale drama's op ons netvlies wisten te branden, maar dat doet zeker geen afbreuk aan zijn verdienstelijke Franstalige debuutfilm.

De fotografie van de film werd verzorgd door Frank van den Eeden, die hetzelfde jaar ook de beeldvoering van Swooni (2011) op zich heeft genomen. De montage gebeurde door Nico Leunen, die ondertussen ook al een mooie CV kan voorleggen. Het scenario van de film kwam onder meer van Giordano Gederlini and François Pirot. The Invader komt op 23 november 2011 bij ons in de zalen en kreeg ook de Jo Rupke prijs. Verleden jaar viel die eer te beurt aan Gust Van den Berghe zijn "En waar de sterre bleef stille staan".




*** The Invader teaser ***





20:50 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (3) | Tags: hannelore knuts, nicolas provost, the invader, filmfestival gent, review | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg