Jeronimo's Cage of Thoughts

Na ons prachtig verblijf in Fez, een van mijn favoriete steden trokken we verder landinwaarts langs prachtige dorpjes (waar we helaas geen halt hielden) richting Midden-Atlas. We stopten even in Ifrane, het Zwitserland van Marokko waar de stedenbouwkundige voorschriften eisen dat er in Europese stijl gebouwd wordt, waar het nationaal sportcentrum zich bevindt dat al vele atleten heeft voortgebracht en waar we enkele backpackers met een ezel ontmoetten. Er staat ook een standbeeld van en Leeuw, waarvoor we poseerden voor een groepsfoto.
Vanaf Zaouiat, starten we dan ook onze eerste wandeling doorheen de bergen. Het begint al goed met een stevige klim langs een steile rotswand waar van de rand enkeel subliemne betoverende watervallen naar beneden spatten te midden van de groen feëerieke begroeiing. Eenmaal boven belandden we op de altiplano's graasweiden met herders en desolate bergwoestijnen. Prachtig landschap. waar we startten in de bloedhete zon ontstond er al gauw een microklimaat en wolken met zelfs een heel korte regenbui. Nomadenkinderen die daar wonen in armzalige omstandigheden bekeken ons vanop veilige afstand.

na enkele uren wandelen viel de nacht en met onze zaklampen legden we de laatste loodjes af richtign een guesthouse, waar ons wee een tadzjine werd voorgeschoteld die ons de keel al uitkwam. Niettemin een hongerige mens eet. Slapen deden we verdeeld in slaapzalen en ik had de volledige eetzaal er mijner beschikking.
's ochtends voreeg was er gelukkig een goed ontbijt en in de frisse ochtend zon ging het algauw weer het busje in om 5 minuten later te stoppen aan het meer en dan weer richting Midelt en de andere Atlasgebieden te verkennen met enkele prachtige kloven de Berem kloof bijvoorbeeld.
Wandelen werd gedaan in de rivier en dat was nu eens echt leuk se.


en zo belandden we in de Tinerhir oase.

George Clooney, voor veel vrouwen een reden om zonder te weten waar de film over gaat, naar een film van hem én door hem te gaan kijken. Ook zo voor mij eigenlijk. Al kan ik me zijn eerder werk als regisseur (Confessions of a Dangerous Mind, Good Night and Good Luck, Leatherheads) niet meer echt voor de geest halen, ik ben er steevast van overtuigd dat het geen weggesmeten geld zal zijn. Toen ik onlangs naar zijn nieuwste politieke thriller The Ides of March (2011) ging gaan zien, kwam ik niet bedrogen uit.

Korte inhoud: "The Ides of March" is een interessante politieke thriller. We volgen de strijd tussen Pullman een republikein en de zittende gouverneur van Ohio, Morris (George Clooney) tijdens de primary. Voor iemand die niet thuis is in de wereld van de Amerikaanse verkiezingsstrijd, een primary is een soort van voorverkiezing, waarvan de uitslag blijkbaar bepalend is voor de eindstrijd. Het gaat er dus heftig aan toe, want beide kandidaten willen niet alleen staten winnen, ze willen ook zoveel mogelijk onafhankelijken binnenhalen. Centraal in de verkiezingscampagne van Morris zitten Paul Zara (Philip Seymour Hoffman) en Steven Meyers (Ryan Gosling). Stevie, is een uitermate getalenteerde jonge dertiger die aan de leiding van de campagne van de gouverneur staat. Niets kan hem deren, zijn enthousiasme en volhardendheid zijn typisch voor een jonge kerel die denkt dat hij de wereld aan kan.

Wanneer de jonge stagiarie Molly in beeld komt, (een ravissante Evan Rachel Wood, die ik jaren geleden zal tiener zag in het drama Thirteen) kan zijn wereld niet stuk.

Clooney zou Clooney niet zijn, als hij door het binnenhalen van deze antagoniste, niet een dramatische wending zou geven aan het verhaal. De politiek die aanvankelijk het onderwerp van de film is, wordt opeens de context waarbinnen zich een persoonlijk drama afspeelt. Een beetje atypisch, maar het komt zeker de film ten goede en ook voor mensen die eigenlijk lak hebben aan dialogen die bol staan van de soms clichématige tegenstellingen tussen republikeinen en democraten. In feite is dit een soort coming-to-age-film, waarbinnen het hoofdpersonage Steven een gedaanteverwisseling ondergaat. Cynisch als hij is, verbeeldt Clooney dit in een knap gearrangeerd stukje cinema. Al is het ergens ook beetje makkelijker gevonden.

Het is niet makkelijk een verkiezingsstrijd boeiend te verfilmen, maar zijn gepuzzel met abstracte politieke scènes en shots en persoonlijke verhalen van de personages, maakt het docu-gehalte spannend genoeg om de aandacht erbij te houden.

Het is een praatfilm, maar niet zo moraliserend als The Contender (2000), niet zo vergaand als The Manchurian Candidate (2004). The Ides of March is iets realistischer, cynischer en ja ons beeld van de politiek wordt er ook niet echt beter op.

En in deze acteurs-showreel treffen we ook nog een schitterende Paul Giamatti aan als campagne manager van Clooney’s rivaal, maar ook Oscar-winnares Marisa Tomei, "24"-acteur Gregory Itzin en de taletvolle Jeffrey Wright. De film is gebaseerd op het toneelstuk van Beau Willimon, met hier en daar een verwijzing naar Julius Caesar.

*** The Ides of March trailer ***

***Related Post***

17/08/2011: Ides of March verwijst naar Julius Caesar

Na het ontbijt in hotel Akouas, was het weer tijd om effe terug in de tijd te reizen. Al van s' ochtends vroeg brandde de zon en in de ruines van de ooit glorierijke stad Volubilis was het nog heter. Maar echt de moeite. Onze gids leidde ons rond en wees ons op de structuur van de stad. Vandaar ging het per busje naar de heilige stad Moulay Idriss, het echte heiligdom is ontoegankelijk voor niet-moslims, maar vanop een balkon in de stad kun je daar wel eens naar gluren. Gedurende meer dan een uur. Soms moeten onze gidsen blijkbaar onze dagen zien te vullen. Niettemin, we kunne wel de sfeer opsnuiven in dit kleine stadje en lunchen doen we in ene groto restaurant op de flank van de heuvel net buiten de stad. Couscous dit keer ipv de klassieke tadjzine. Daarna is het bakken en braden tijdens de transfer naar Fez, een van de mooiste steden van Marokko. De natuur tijdens de transfer doet me zo aan Bolivia denken. In Fez logeren we dicht bij de medina in hotel Bahia. We hebben wat vrij en verkennen de median, als is het als je even van het pad afwijkt wel onmogelijk zelf je weg te vinden.
Ik trek er even op mijn eentje op uit en verkend de markt waar toeristen niet meer te bespeuren zijn, en de stadswallen die magnifiek baden in het avondlicht. Wanneer het te snel donker wordt, ga ik terug naar het hotel. Na het diner gaan we met enkelen nog even buiten de stadsmuur ene drinken op een terras tussen de locals. Gezellig.


De volgende dag brengen we een hele dag door in het gezelschap van Farida, onze vrouwelijke gids die ons rondleidt doorheen de stad. Niet alleen de ville nouveau, het koninklijk paleis en dergelijke, maar ook in de oude stad, met de verplichte stops en rondleidingen in pottenbakkerijen waar mensen zich te goed doen aan het kopen van souveniers, we bezoeken ook de tanneries, een van de enige nog werkende ambachtelijke leerlooierijen. Ik word er bijna een leren jas aan gesmeerd, maar kan toch aan de verleiding weerstaan.

Na onze rondrit doorheen het stedelijke Rabat werden we getransfereerd richting Meknes, een van de andere keizerlijke steden. Ogenschijnlijk rustig, maar even aangenaam als de rest en eigenlijk ook vrij druk en toeristisch ingesteld. We kregen de ferme bouwwoede te zien van de 17e eeuwse Sultan Ismael. Het belangrijkste waren zijn paardenstallen voor duizenden paarden en de ruines van zijn graanschuren/forten.
Ook hier was het middagmaal trouwens een leuke verrassing, en lekker met de bijschoteltjes bij de kafta schotel. Wie zegt nee tegen heerlijk gekruide linzen, dito olijven, aubergines en dergelijke?

Hier en daar werden we weer een obligate winkel ingestuurd waar sommigen de verleiding om te kopen niet konden weerstaan en dan ging het ergens richting een propvolle medersa ofte moskee, ik weet het niet goed meer.
Tegen de vooravond konden we wat rij ronddolen in de medina en de souks bij Bab Mansour een van de mooiste bewaarde poorten van de stad tegenover het grote plein waar het volk samentroept rond muzikanten, slangenbezweerder, en andere charlatans.