09/28/2012

On the Road (***)

Daar is hij dan de verfilming van On the Road (2012), het cultboek van Jack Kerouac, de bijbel van de Beat Generation van de late jaren 40 en 50. Walter Salles, de man die ons ook al het prachtige Diarios de Motocicleta voorschotelde, is dan ook de geknipte man om dit, overigens tijdloze verhaal, in te blikken om een manier die zowel de innerlijke strijd van de personages, de innige vriendschap, de drang om te leven, de impulsiviteit van het moment als de ode aan het leven en de vrijheid in het algemeen weergeeft, zonder te vervallen in het weergeven platvloerse neo-hippie pathetische leegloperij. Want dat is wel misschien een kenmerk van de Beatniks. Uiteindelijk zijn dat niet meer dan een bende klaplopers zonder verantwoordelijkheidsgevoel, of niet?

On the Road,Jack Kerouac,Walter Salles,Diarios de Motocicleta,Sam Riley,Garrett Hedlund,Kristen Stewart,Steve Buscemi,Viggo Mortensen,Kirsten Dunst

Ze zijn veel meer, die jongens in het na-oorlogse Amerika. Ze dwepen het een liberaal gedachtegoed, eerder ingegeven door emotie dan door academische levensbeschouwelijke filosofieën. Al komt de stempel communisme om de hoek kijken in die tijd vanuit het establishment.
Ze leven er op los. On the Road van het leven, nemen wat je nemen kunt aan kansen die zich onderweg aanbieden. Vrije liefde, verbondenheid met je kameraden, de roes van sex, drugs en rock 'n' roll, vertaald door een hypnotiserende ritmische be-bop van de jazzclubs van die tijd. Magnifiek.

Korte inhoud: Sal (Sam Riley) blikt terug op het moment dat hij Dean Moriaty (Garrett Hedlund) leert kennen via zijn vriend Carlo. Het is de start van een trip, zowel letterlijk als figuurlijk, voor jaren doorheen het wilde Amerika van de jaren 50. Drie jonge mannen barstend van energie, die met hun onderlinge verhoudingen soms geen blijf weten, maar verbonden zijn door vriendschap en hun streven om zich te ontdoen van het conformistisch uniform waarin ze zich beknot voelen. Onderhuids worstelen de personages elk met hun eigen identiteit, en hun zoektocht naar wie ze zijn, wat ze eigenlijk willen, of net het ontwijken van die gedachten. Zowel Sal en Dean verloren hun vader, een houvast in hun onvoorspelbare leven. Dean en zijn zestienjarige echtgenote Marylou, een verbluffende Kristen Steward, beiden met een ongelofelijke Sturm und Drang (sterk samengevat in de trippende dansscène), en tegelijk de melancholische romantiek. Weltschmerz, odi et amo.

Walter Salles vertelt anekdotisch, niet oordelend, en creëert een weemoedige, melancholische sfeer. De sfeer die je nodig hebt voor dergelijke roadmovies. Dramatiek, humor, uitzichtloosheid overgoten met en saus van opzwepende jazz en mooi weidse landschappen. De unieke soundtrack. Ook de voice-over van Sam Riley, geeft een speciale touch aan de retro-sfeer. Al was het allemaal een droom.


on the road,jack kerouac,walter salles,diarios de motocicleta,sam riley,garrett hedlund,kristen stewart,steve buscemi,viggo mortensen,kirsten dunston the road,jack kerouac,walter salles,diarios de motocicleta,sam riley,garrett hedlund,kristen stewart,steve buscemi,viggo mortensen,kirsten dunston the road,jack kerouac,walter salles,diarios de motocicleta,sam riley,garrett hedlund,kristen stewart,steve buscemi,viggo mortensen,kirsten dunst

De casting is uitstekend. Garret Hedlund, heeft het charisma van de player, de man naar wie zowel mannen als vrouwen opkijken, de leider, degene die het voortouw neemt, en tegelijk achter dat masker schuilt iemand die zijn eigen gevoelens negeert en worstelt met 'iets'. Kristen Stewart als Marylou, gecast vooraleer ze bekend werd met de Twilight-films, toont dat ze kan acteren. Sam Riley is niet zozeer protagonist, maar eerder observator op de eerste rij. Er zijn nog wat bizarre bijrollen weggelegd voor Steve Buscemi en Viggo Mortensen en de immer bevallige Kirsten Dunst speelt als andere vrouw van Dean een mooi tegengewicht als belezen gecultiveerde huisvrouw tegenover de eerder marginale Marylou. En allemaal hebben ze iets gemeen, die Beatniks.


Ik zei het al, On the Road is een tijdloze film, vol herkenning. Over de zogenaamde verloren generatie. Het is van alle tijden. Je hoeft maar ergens in the middle van nowhere in het hedendaagse Zuid-Amerika een hostel binnen te stappen en het zit er vol anti-conformistische soulseekers, op zoek naar de kern van het leven. En daardoor zichzelf eigenlijk buitenspel zettend. Of niet?


Het boek heb ik niet gelezen, maar zal ik misschien wel eens doen. Gezien in Cinema Sphinks.


*** Kristen Stewart picture gallery ***


Kristen StewartKristen StewartKristen StewartKristen Stewart



Kristen StewartKristen StewartKristen StewartKristen Stewart


Kristen StewartKristen StewartKristen StewartKristen Stewart


Kristen StewartKristen StewartKristen StewartKristen Stewart


Kristen StewartKristen StewartKristen StewartKristen Stewart


Kristen StewartKristen StewartKristen StewartKristen Stewart

*** On the Road trailer ***




09/26/2012

Allez, Eddy (2012) ***

Terwijl de ene Vlaamse film zich steeds meer spiegelt aan internationale prenten op een Hollywoodiaanse leest geschoeid, zijn er andere Vlaamse films die rond de kerktoren blijven. Maar daarom zijn ze nog niet van mindere kwaliteit. Er is immers niets mis met een blijspel op de oude vertrouwde manier gefilmd. Neen, een feel-good movie met uitgesproken karakters die bijna karikaturaal zijn, die zorgen voor de juiste stemming en context van het verhaal, is even goed.

allez eddy,Gert Embrechts,Peter Van Den Begin,Barbara Safarian,Nanny Mcphee,Els Dottermans,Jacqueline de Goeij

Allez, Eddy (2012) gaat over een jongetje zonder toekomst, die toch blijft werken aan zijn droom, tegen de conservatieve huis-tuin- en keukenmentaliteit van zijn omgeving, klinkt als een copie van Billy Elliot, maar dan in de Vlaamse sprookjesversie. Zoals de omschrijving op de doos van de dvd zegt: "een hartverwarmende komedie van Gert Embrechts", een regisseur die met deze film zijn langspeelfilm regiedebuut tekent. De productie is in handen van Jacqueline de Goeij, tevens de vrouw van de regisseur.

Korte inhoud: We schrijven de jaren 70 in Langeworp. Langeworp staat synoniem voor een godvergeten plaatsje in the middle van nowhere waar de tijd blijft stilstaan en de moderne wereld aan voorbij gaat. Freddy Dermul, is de jongste zoon van slager André (Peter Van Den Begin) en Angel (Barbara Safarian). Er is iets mis met Freddy die daarom nooit alleen buiten mag en de wereld ziet passeren vanuit zijn zolderkamer. Zijn broer en zussen lopen niet hoog met hem op en hij heeft geen vriendjes. Hij deelt zijn fascinatie voor Eddy Merckx, de god van het moment, met zijn pa, maar daar blijft het bij.

Freddy wil coureur worden en niet zoals zijn broer in de slagerij werken. Freddy houdt zich daarom bezig met trainen op zijn fiets die aan twee touwen aan het plafond hangt terwijl hij op de radio de wedstrijdverslagen beluistert waarin Merckx de hoofdrol speelt. Alles gaat zijn vredige gangetje tot er een supermarkt komt aan de rand van het dorp. André weet niet waar hij het heeft als blijkt dat de supermarkt zijn klanten afsnoept en hij in slechte papieren komt te staan. Freddy is zo nieuwsgierig naar de supermarkt dat hij er stiekem naartoe gaat en zich inschrijft voor de lokale kermiskoers. Van dat ogenblik aan neemt hij het heft in eigen handen maar moet opboksen tegen zijn vader die zich met hand en tand verzet tegen de supermarkt maar zijn ergste vijand is misschien zijn eigen 'ongemak'.

Gert Embrechts, start de film met een ellenlange intro zoals we gewoon zijn bij kinderfilms. Barabaria Safarian doet zelfs denken een stijve Nanny Mcphee... maar naar mate de film vordert komt ze steeds beter in haar rol. Het is een voorspelbare film, maar dat geeft niet. Gert bindt er de nodige plotwendingen in om de film hier en daar toch wat uit te diepen. Vooral Els Dottermans, als Tante Marjet, het toonbeeld van de moderne stadsvrouw toont aan dat de dorpsmentaliteit toch wat achter zich aanholt. Tekenend is het beeld van André die als een wanhopige gek de vliegen van zijn bedervend vlees slaat.


allez eddy,gert embrechts,peter van den begin,barbara safarian,nanny mcphee,els dottermans,jacqueline de goeij,billy elliotallez eddy,gert embrechts,peter van den begin,barbara safarian,nanny mcphee,els dottermans,jacqueline de goeij,billy elliotallez eddy,gert embrechts,peter van den begin,barbara safarian,nanny mcphee,els dottermans,jacqueline de goeij,billy elliot

Het hoeft geen verwondering dat de kentering er komt. Niet zonder slag of stoot. Freddy ontdekt zichzelf, bloeit open en begint voor zichzelf op te komen, niet alleen dankzij Marie, een vriendinnetje die hij ontmoet. De setting klopt. Peter Van Den Begin is van alle markten thuis en kan op zijn eentje de film dragen. Hij speelt het dorp dat tegen de verandering is maar dan toch bakzeil moet halen. De mooie zomerse kleuren hebben iets nostalgisch. De beelden van Freddy op koersend op zijn fiets, de haren in de wind met een blozende lach zijn alles bevrijdend, fel in contrast met zijn eenvoudige zolderkamer waar een schemerlamp het meeste licht geeft. Allez, Eddy is een kleine sympathieke film, die ontroert, pakt en zoals gezegd je hart verwarmt. De film trok een slordige 70'000 bezoekers naar de bios, wat niet slecht is voor een dergelijke prent, en is ondertussen te verkrijgen op dvd en blu-ray.


*** Allez Eddy trailer ***





09/24/2012

Little Black Spiders (***)

Dat ik een liefhebber ben van films van eigen bodem, weten jullie al langer dan vandaag. Het komende filmfestival van Gent presenteert trouwens liefst 9 films uit de Vlaamse klei geboetseerd. Meer moet je niet achter mijn Vlaamse voorkeur zoeken. Er zitten bovendien zoveel internationale elementen in de hedendaagse Vlaamse films dat dit de diepte en rijkdom enkel maar ten goede komt zonder de eigenheid die onze filmmakers typeert te verloochenen. Persoonlijk vind ik die eigenheid bestaan uit soberheid, spelen met stills, slomo, muziek en trage montages. Bescheidenheid ook, want pretentieus of over-the-top gaan onze films zelden. Al deze elementen vinden we terug in het veelbesproken Little Black Spiders (2012) van Patrice Toye.

Little Black Spiders,Patrice Toye,Line Pillet,Charlotte De Bruyne,The Virgin Suicides,Picnic at Hanging Rock

Little Black Spiders verwijst naar de weggestoken zwangere tienermeisjes die in alle anonimiteit leven, ver weg van de gemeenschap waaruit ze werden verstoten, hun bevalling afwachtten in jaren zeventig van de vorige eeuw. Een schijnheilige traditie die in bepaalde milieus nog vrij lang heeft bestaan. Scha en schande en familie-eer. Het was een duistere periode voor donkere feiten, die doodgezwegen werden.

Patrice Toye slaagt erin dit zwaarbeladen thema op meesterlijke en poëtische wijze heel lichtvoetig te verhalen. Overdreven sentiment en drama worden vermeden en de donkere kantjes van het persoonlijk verhaal en drama van de tienermoeders komt slechts subtiel aanbod. Het maakt de film tot een soort van speelse coming-to-age movie waarin jonge meisjes vol idealen zich toch al dan niet the hard way bewust worden van de realiteit van hun conditie. Met dank aan de twee talentvolle hoofdrolspeelsters Katia en Roxanne (respectievelijk vertolkt door Line Pillet en Charlotte De Bruyne).


Korte inhoud: Katharina is zwanger van haar leraar Latijn-Grieks. Ze is hopeloos verliefd op hem en kan enkel maar denken aan een gelukkig toekomst met hem en haar kind. Wanneer ze aankomt bij de zusters in Limburg te midden van de bossen kijkt ze wat de kat uit de boom en voelt ze zich niet meteen thuis tussen die andere meisjes. Toch slaagt ze erin een goeie vriendschapsband te sluiten met de rebelse Roxanne die haar kind wil afstaan.

De zusters lijken niet de monsters uit "The Helena Sisters" en de zolder blijkt absoluut geen gevangenis. De meisjes doden hun tijd met luieren in het bos wat voor feeërieke taferelen zorgt die bijdragen tot de dromerige sfeer zoals je die in The Virgin Suicides (1999) ook had. De hele film is een 'meisjes-film'. Je ziet de meisjes worstelen met hun gevoelens, hun lichaam en hun dromen. Tot Katia beseft dat zij waarschijnlijk haar kind ook zal moeten afstaan. Dan stelt ze alles in het werk om het te houden. Naar het einde toe wordt de film een stuk donkerder en slaat de sfeer wat om richting onvermijdbaar drama. Doe dat toch niet kind, denk je luidop.

Niettemin. Ondanks het voorspelbare gehalte, pakt deze film je. Patrice Toye schildert de tieners niet af als domme ganzen die door hun eigen schuld zwanger zijn geworden en onverantwoordelijk zijn en daardoor niet geschikt als moeder. Nee ze toont meisjes die weten wat ze willen, blaken van jeugdig enthousiasme, maar door omstandigheden in een voor de maatschappij onaanvaardbare situatie zijn terecht gekomen. Ze maken er het beste van, vinden elkaar. Dat wordt perfect verbeeldt door Katia en Roxanne. De naturel waarmee deze meisjes acteren is verbazingwekkend. Ook de scènes waarin luide rockmuziek en slomo-beelden van dansscènes worden getoond, dragen bij tot de knappe stijl en de leefwereld waarin de meisjes even ontsnappen aan hun realiteit.

Deze film zal ongetwijfeld hoge toppen scheren, net omwille van de speelse en poëtische aanpak van een donker gegeven. Mijn gezelschap vond het stilistisch een kopie van Picnic at Hanging Rock (1975). Toevallig een film waarnaar Patrice Toye in interviews zelf naar verwees. Zelf vond ik die aanpak zeer geslaagd.

*** Little Black Spiders trailer ***





09/11/2012

TWIXT (***.5)

Zaterdagavond na een drukke dag vol vertier en een heerlijke portie sushi, zagen we op de klok dat de nacht nog jong was en de tijd geruststellend. We besloten dan maar eens langs de Sphinx-cinema te struinen en te kijken wat er zoal klokslag 22u30 speelde. Toen we de affiche zagen van Twixt (2010), waren we er niet meteen weg van. Ook de korte inhoud uit een krantenknipsel had het meer of de meester zelf dan over zijn laatste film. Die meester is dan ook niet van de minste: Francis Ford Coppola. Van een meester verwachten we veel.

twixt,francis ford coppola,val kilmer,bruce dern,elle fanning,ben chaplin,tom waits,paris je taime,the pledge,sin city

Twixt is niet de film die je verwacht, toch stelt hij niet teleur. Het lijkt een stijloefening te zijn, licht experimenteel, zonder veel diepgang, maar echt oppervlakkig kun je het ook niet noemen. Horror, nee, magisch-realistisch en surrealistisch dat wel ja. Een al tientallen keren herkauwd thema, maar het blijft werken zeker als je het in de handen geeft van Coppola die er zich duidelijk geamuseerd heeft met verschillende filmstijlen door mekaar te verweven.

Korte Inhoud: Hall Baltimore (Val Kilmer), is een schrijver op leeftijd en op retour, met veel schulden en een boze echtgenote, waardoor hij maar vlucht in den drank en de eenzaamheid van het bestaan. Hopend om nog wat te verdienen aan zijn laatste bestseller belandt hij in een Swann Valley, een stadje waar de tijd stille bleef staan. Of liever waar de tijd de tijd niet is, als je de verhalen over de klokkentoren met de zeven klokken die elk een ander tijdstip aangeven, moet geloven. Als de plaatselijke sheriff Bobby Lagrange (Bruce Dern) als enige fan, dan nog een opdringerige kerel blijkt te zijn, die zelf ook schrijft, dan heb je het als schrijver wel gezien. Hall will het stadje dan ook zo vlug mogelijk achter zich laten. Hij installeert zich in een motel, bezint zich en gaat met een fles in de hand nog eens wandelen. Tijdens zijn nachtelijke wandeling wordt hij opgeschrikt door de plotse verschijning van Virginia (Elle Fanning), een jong meisje. die precies iets van hem wil. Een oud hotel blijkt plots weer bewoond, hij loopt ook Edgar Allen Poe (Ben Chaplin) tegen het lijf en dan de schreeuw om hulp van Virginia.

Hall ontwaakt uit zijn droom, maar was het wel een droom? Het laat hem niet los en ook in het dorp zelf begint hij verhalen op te vangen over het oude hotel, het drama dat er gebeurde en de klokkentoren waar iedereen zo bang voor is. Bovendien betrekt Bobby Lagrange hem bij een geheimzinnige moord die hij in de schoenen van de mysterieuze commune aan de andere kant van het meer wil schuiven. Hall denkt eindelijk de plot gevonden te hebben voor een nieuw verhaal waardoor hij zijn schulden kan afbetalen en zijn vrouw en uitgever tevreden te stemmen en is vastberaden de fijne achter de wilde verhalen te zoeken. Het brengt hem verder dan hij ook verwacht zou hebben.

Twixt begint als een sprookje. De vertelstem van Tom Waits -wat hier een leuke gimmick is – leidt ons in Swann Valley. Ander leuks is dat de film het ene moment een doordeweekse zaterdagavond film is, bv de momenten dat we Hall in zijn gewone doen zien en soms iets weg heeft van de komedies van Woody Allen: gedetailleerde shots, fijne dialogen met komische inslag. En wanneer Hall in de andere wereld terecht komt bij Edgar Allen Poe, is het een ware gothic novel. Niet alleen qua filmstijl, die doet denken aan Sin City en bepaalde scènes uit Paris Je t'aime (2006).


Ik vind het prachtig. Het soort magisch-realisme waar ik fan van ben, ondanks het thema van de vermoorde onschuld, ook wel typisch voor zowel de gothic novel als het magisch-realisme, denk maar aan mijn meest favoriete boek ooit in die zin: "De Komst van Joachim Stiller" van Hubert Lampoo. De puzzel valt niet te moeilijk in mekaar, het verhaal is boeiend en licht verteerbaar. Sommigen vinden dit de meester niet waard, het kan me niet schelen. Ik hield er van. De personages acteren op meer dan degelijk niveau. Perfect geregisseerd en gecast. Hall als waardeloze drinkebroer met bierbuik, Ben Chaplin als Charlie Chaplin (ik bedoel Edgar Allen Poe) en de fotogenieke Elle Fanning. De typecasting en stereotypen ook, zonder banaal te worden. Twixt doet me denken aan The Pledge (2001) van Sean Penn: een op het eerste zicht kleine film, waarvan de kwaliteiten pas later naar boven komen.

*** Twixt trailer ***






***Related Posts***

21/03/2012: John Cusack is Edgar Allen Poe in The Raven


04/08/2011: Twixt van Francis Ford Coppola


05/11/2007: The Tell-Tale Heart verfilmd