Jeronimo's Cage of Thoughts

Via verschillende mensen die met verstand van zaken geacht werden te oordelen over het feit dat google diagnostics belgacom als host van skynetblogs en als gevolg daarvan mijn blog als potentieel gevaarlijke site vol malware beoordeelden, kon ik via de siteverificatietool van google tools en een nieuw controleverzoek opeens weer vrij op mijn blog. Met andere woorden als u hier beland bent zonder die knallende waarschuwingspagina dat ik een gerapporteerde aanvalssite ben, ben ik weer veilig verklaard.

Verder heb ik mijn kookkunsten nog eens bewezen, gisteren na een dag vol hard labeur. Ik zakte er auto af naar Diest via een ommetoertje rond Leuven wegens verstrooid. Ik bakte het er bruin. Gaarbruin. Op de uitermate geschikte BBQ van de filmtitaan uit Leuven en omstreken. Nadeel dat je zlef minder eet maar het plezier van het bbq'en was er neit minder om. Daarna in de gevallen avond een duik in het zwembad om dan in het lekker hete yacuzibad te relaxen aan de massagestromen. Wat heeft een mens nog meer nodig om lekker te ontspannen?

Gisteren ergens op den TV. De vraag is of Haggis Schots dan wel Engels is. Alweer een punt voor beide eilanders om mekaar in de haren te vliegen. de quote van de week gaat naar het schattige Schotse oudje dat over de Brittish zei, toen haar werd verteld dat de Engelsen haggis claimden: "oh them cheeky devils".

Verder deed het sudderen in de overheerlijke Zuid-Franse temperaturen me heel eel deugd en mis ik Pepijntje die enkel de eerste nacht zijn keelgat openzette voor heel de Languedoc-Roussillon. Gisteren in Gent aangekomen. Mijn plantje dat al sinds kerstmis overleefd buiten de levensverwachting, valt bij gebrek aan water niet meer te redden. De muggen zijn er helaas nog steeds en ik werd alweer gebeten terwijl ik er bij zat. Klein zusje haar vriend heeft een leuk huisje waar hij het snode plan opvatte om het eerste verdiep van het oudbollige linoleum te ontdoen. Als wederdienst dat hij me depaneerde in Franse Comines, toen ik er met een lekke band - zonder reserve- gestrand was en de lokale bevolking me constant vroeg of er ergens koers was. En ook uit vriendendienst en familiedienst. Het kan niet gezond zijn dat stof vreten van gepulveriseerde superlijm uit den ouden tijd. Ik voel vandaag elk spiertje. Niet teveel bewegen aan den buro op deze eerste werkdag na het verlof is de boodschap.

straks winkelen om mijn frigo vol te steken.

Ergste van al: mijn blog zou een gerapporteerde aanvalstsite zijn. U krijgt wellicht een waarschuwing als je mijn blog wilt bezoeken. En na firefox ook twitter die mijn url als onveilig bestempelde. Gelieve die waarschuwingen te negeren. Vree vervelend verdikke.

Oh them cheeky devils...

Mijn interview met de nummer 1 van Uwged8 leest u hier. En hier een oud nummer met videoclip. Red boots. Not bad at all.

ONdertussen is het relaxing weekend voorbij en kunnen we weer gaan feesten gelijk de beesten. Ik ben nog steeds blij da tik niet op Werchter was, aan de andere kant denk ik dat ik er misschien wel fun zou kunnen beleven. Ik ga alvast naar cactus, waarvoro mijn fotopas werd geweigerd, wegens te veel aanvragen, maar niettemin ga ik genieten van de muziek die ik niet ken. Ben ik dan zo'n typische vakantieganger die de pret bederft voor de echte muziekliefhebber? Ne eik ben een muziekliefhebber die graag "out of the box" (de zwarte black box in mijn geval dan) denkt en graag nieuwe dingen leert kennen, al bestempel ik die als mainstream. Een goed live optreden is een goed live-optreden. Zeker nu de hedendaagse cd's veel te gepolijst en te braaf klikken. Ik krijg verdikke nog heimwee maar de primitive black metal waar primitieve productie de norm was.

Verder haat ik die losliggende tegels waar ik altijd placht op te terten zodanig dat het vieze stinkende vocht tot kniehoog op mijn bleke broek spat. En de solden zijn echt brolsolden. Pfft. Ik stel mijn aankopenog at uit of ik koop weer in de nieuwe collectie. Ik zie wel. Morgenmiddag lekker lunch met de beste maat. Altijd garantie voor een portie fun en raar kijkende voorbijgangers.

Leuke restaurants waar ik de afgelopen dagen allemaal heb vertoeft:
- Gate to India (Gent)>: leuke kitscherige Indiër aan de oudburg: kruidig, lekker, goedkoop, allen hadden ze het gerecht van mijn gezellin licht pikant gemaakt in plaats van het mijne. maar we maalden er niet om.
- Marco Polo (Gent): nog steeds slow food, en dus traag, traag en nog eens traag, maar nog steeds binnen het echt redelijke. Net zoals de kwaliteit die bij dergelijke prijzen hoort. Verse pasta. De suggestie was echt een aanrader: papardelle met asperges en zalmfilet. Grote porties. Het was al ruim een jaar dat ik er nog geweest was. Het meeste indruk maakte nog die hartverwarmende glimlach van de uiterst sympathieke serveerster.
- Il Cortile (Gent): de siciliaanse klassieker, hebben hun kaart licht aangepast helaas, mag eens wat uitgebreider qua pasta's. Of een suggestie meer misschien. Blijft heerlijk.
- Aperto Chiuso (Gent): concurrent voor Il Cortile en marco Polo: verse pasta maar iets traditioneler Italiaans. Niettemin niet te vergelijken met de ordinaire Belgische Italianen die enkel vier kazen en vier seizoenen serveren. Kleinere maar toch voldoende porties dan bv Marco Polo, ook enkele euro goedkoper per gerecht. Was al jaren geleden dat ik er nog geweest was.
- Kalypta (Leuven): heerlijke wereldkeuken. Sfeervol gezellig, krappe tafeltjes, leuk interieur, niet te geitenwollensok, redelijke keuze aan diverse keukens.
- Bij Merel: om de zoveel tijd gezellige pizza-avondjes. Met een enorm toffe harige poes, waar ik helaas allergisch aan bleek te zijn: brandende ogen, snotterende neus. Niet gewonnen tijdens het spel "regenwormen". Maar dit weekend ben ik wel babysit op Billie de kat ;-)

't nieuw lief van zusje heeft in zijn prille jeugd, de snotter is er nog steeds nog maar 26, heel vele concerten gedaan en wil er nog meer doen nu hij wer zin heft gekregen. Zo wou hij naar Channel Zero. De voorverkoop startte voro de extra concerten donderdag 11 juni om 11u. Aangezien ik degene ben die constant een telefoon een een pc bij de hand heeft, werd me gevraagd kaarten te kopen. En als ik mee wou mocht ik ook mee. Een uitnodiging die ik absoluut niet wegwuifde. Channel Zero ken ik niet. In die tijd vond ik dat mietjes die niet wisten hoe ze metal moesten maken. Dat ze op Werchter stonden en marktrock vond ik tekenend van hoe de metalwereld er begon uit te zien. ondertussen zijn we bijna dubbel zo oud en iets wijzer en kijken we al niet meer op van de commerciële idotie van de underground. Channel Zero: nu jullie oud zijn, gaan jullie hopelijk stevig en volwassen klinken. Ik kijk er naar uit! Just gelijk Life of Agony nu ze 40 zijn opeens goed klinken, zoals ik in 2007 (time flies when you're old) jaar geleden op graspop heb kunnen vaststellen.
Zaterdag een dagje Couleur Café, een festival vol tofuvretende geitenwollensok blootsvoetse djembékloppers die hun accreditaties al van 9 mei hebben afgesloten. De suckers hebben geen gevoel voor flexibiliteit. What the hell is het probleem eigenlijk zeg. Het ergerlijke aan Belgische festival si dat camera's verboden zijn, dat is gelukkig in Duitsland op Amphifest anders. Waar zijn ze bang van? Iedereen verbiedt zonder te weten waarom ze geen fototoestellen toelaten. Aan de andere kant, eens een dat je zonder camera is ook wel ok zeker. Hoewel. Hoe moet ik dan op facebook tonen hoe leuk mijn leventje wel niet is (#ironie). Sommigen hangen er zich zelfs voor op precies. RIP MJ en Yasmine. Grote meneer die MJ, sterke danser. vernieuwende videoclips. een genie. dat 'm wacko was kon me niet schelen. de man wist ten minste hoe muziek maken. dat kan van aneren niet gezegd worden.

RIP Yasmine, tragisch

Dat de zomer eraan komt dat hebben we ondertussen allemaal door. Niet dat het broeierig heet is, daar moeten we precies zelf wel voor zorgen. Niet dat dat een probleem is tot nu toe. We zoeken de hitte op. Het broeierige van zuchtende zwetende hijgende extatische lijven, verwijde pupillen, strakke spieren, glimmend, blinkend, druppels in een nevel bij iedere ademstoot in het schemerlicht van het dansend schaduwspel. Tegen mekaar, op mekaar, naast mekaar, boven elkaar, onder elkaar, worstelen, verstrengeld. Snake-pit.
Ach wat kijk ik uit naar die festivals. Om ongewnest lichamelijk contact zoveel mogelijk te vermijden tracht ik dan ook zoveel mogelijk fotopassen in de wacht te slepen voor de frontstage. Met wisselend succes. Nu zaterdag is het Couleur Café. Daarna Amphi-festival. Daarna Night of the Proms, waar ik niet wil naar toe gaan , maar ik ga mee voor de gezelligheid. Net zoals ik morgen tickets moet bemachtigen om met het lief van kleien zusje eens op de hort te gaan. Alvast ga ik tijdens die paar dagen van de Gentse Feesten die ik kan meepikken met enkele gezellinnen naar de nieuwe show van De Nieuwe Snaar. Extreem dure kaarten vind ik. 24 euro en dat nog met iemand die -26-korting heeft. Fukkers.
Ik heb acuut slaap te kort en trek de laatste dagen duizenden foto's letterlijk. O ja vanavond moet ik ook weer iets gaan trekken. 't hopen dat het visueel een beetje een dankbaar onderwerp is. Op Kask, Movement "16 had ik daarover geen klagen.

En na al dat feestgedruis toch even een avondje thuis. Ik zie sterren. Gelukkig niet zoveel als een marginale Kimberly uit Kortrijk. En sommigen vergeten de haag te snoeien als het lente is.

Zaterdag was het een rpachtig feest van een Leuvens bloggertje. Zondag proefden we van heerlijk eten in the Gate to India in de oudburg en genoten we na in het Soul Food café. Maandag trommelde ik op de nipper twee gezellinnen op voor "my summer of Love" een zomerfilm in de Vooruit en dinsdag werd ik opgebeamd om gezellig tussen de jeugd te genieten op een terrasje op het Sint-Pietersplein met Villa Volta en Lady Linn op de achtergrond. Morgen ga ik een modeshow fotograferen en zaterdag ziet u misschien iets van mij in de standaardmagazine. En zaterdag is het reunie met enkele Nepalese reisgenootjes en zondag ben ik gelegenheidsfotograaf om een belangrijk familie-evenement waarop ik zelf ook een rol te spelen heb. These are the odds. No time to waste!

Het was me weer het weekje. Wel een van amper 3 dagen werken. Maar toch heel vermoeiend. Om de een of andere reden is het niet altijd evident te beseffen dat een wekker die volhardend blijft tuuten echt wel wil zeggen dat het tijd is om op te staan. Niettemin, na het stemmen tellen was het overwinning vieren en een dagje bekomen en zaken regelen. Mijn auto kan er de komende 15.000 km ook weer tegen en verder lijkt het project op professioneel vlak dat al een tijdje aan moddert in de eindfase, toch eindelijk bijna helemaal afgerond. Wat moet een mens dan nog meer hebben dan met enkele maten een filmpke te gaan zien op een verloren vrijdag avond. Met het schitteren gemaakte stop-animation-3D "Coraline" van Henry Selick naar een verhaal van Neil Gaiman, wonnen wij ongetwijfeld die avond terug. Heerlijk entertainend sprookje. U leest mijn review hier en gaat zeker kijken.

Zaterdag, op die wondermooie zomerdag zonder te veel hitte en net genoeg zon om het aangenaam te maken sjeesde ik weer in mijn karreke met enkele passagiers richting Landen, om een "wij zijn 10 jaar samen en we willen dat vieren"-feest van de blonde charmante frontvrouw en dito man van Leven in Leuven en andere blogs. Dat het daar een gedeeltelijke blogmeeting was, hoeft niet te verwonderen. Altijd gezellig als je toch een hoop volk kent van al dan niet online-evenementen. Doet medenken dat ik eens de chocolaatjes moet proeven die we meekregen toen we als laatsten the party verlieten. Ondertussen valt de regen gestaag uit de hemel alsof het nooit anders heeft gedaan. België.

Ik had het nooit gedacht, maar Pepijntje, mijn neefje, jongens toch, ik ben er zot van. Wat een knoddie. Ondanks zijn 4 maanden is hij precies al bjizonder goed mee. Kijken, grijpen. Neuten als het hem niet aanstaat. Het leuek is hem filmen. Helaas is mijn gsm niet het meest geschikte medium daarvoor. Zus en schoonbroer hebben een handige sony handycam met HD-optie. Veel leukere filmpjes dus. Ik trek dus maar foto's. NIet alleen van Pepijntje, maar dus ook van zijn speeltjes die oma met veel liefde en plezier in de was liet draaien.

Man, I love that song...en in deze video is foto op 1:32 van mij.

In Santiago was het kermis. Loeiharde muziek, churros con chocolate en andere vettige stuff, veel tieners, lokale marginale Galiciërs, sfeerverlichting en apathische marktkramers...het contrast met de muziek en de sfeer kon niet groter zijn. Behalve dan met den dezen hier. Dit hondje lijkt me duizend keer enthousiaster dan de andere foorkramers. Maar toch heb ik niets gekocht.

In het reuzenrad maakten we wel een ritje. We bleven minuten lang aan de top hangen. De ijzige wind waaide dwars door onze kleren. Het Spaanse koppel naast ons in het hokje ging compleet uit de bol en ik trok wat fotootjes voor we aan een dole rondrit begonnen van enkele toertjes. Hoi hoi wat een lol.

Tijd om hier ook een kermis te maken. Let's party.

Iemand een visje. Het leuke aan reizen is off the beaten trakc, naar de gewone dingen te gaan zien. Markten bijvoorbeeld. Vooral wanneer die markten in decenniaoude gebouwen plaatsvinden, die we hier in België niet kennen. Heerlijke koopwaar, vlees, groenten en vis keurig in verschillende afdelingen gescheiden. Je kijkt je je ogen uit je schele kop.

Mijn ogen zijn nog steeds lichtschuw. De demonen werden des nachts op me los gelaten. Demon, duivels ontbinden. Losgeslagen. Onderdrukking. Via Brussel en een redelijk drukke dagtaak ging het richting Leuven alwader parking in de stad vinden geen sinecure is, als je er meer dan twee uur wilt geparkeerd staan. Gelukkig is er nog die strook, tolvrij, een heel eind aan de achterkant van het station. Wandelen is gezond. Whiskey proeven deed ik met nipjes. Bij het inhaleren van het aroma en het proeven van de gelaagde verschillende smaken bevestigden mijn eerdere vermoedens naar aanleiding van andere proefsessies dat er diep in mijn een echte deskundige proever van geestrijke dranken verscholen zit. Ik hield het bij een fanta verder. En mijn obligate portie Ice-Tea in de tapasbar in het begin van de naamsestraat waar de heerlijke hapjes misschien net iets overprijsd waren. Heerlijk voorgerechtje. Verder apritieven. Dromen doorslikken. Doorspoelen van verwensingen op de oude markt. Existentieel binnenmonds gevloek. Hemelstaren. Hemeltergend. Des duivels zijn de wolken die dreigende vormen aannemen. Kasseien klinken hol bij loze stappen richting nergens.
gezellig tafelen in de heerlijke wereldkeuken (fijn gekruid en lekker doorsmakend) van de Kalypta. Een dessert kon er niet mere in. Geldmuur bedelen. Fuiven. Drinken. dansen. kijken. Nummers, genummerd. Praatje slaan. Wind verkopen. winden laten. Kaartje geven. Pand verlaten. Nachtelijke ritten doorheen het slapend landschap van donkere steden en dorpjes. Opperste marginaliteit in Scherpenheuvel. Een lichtpunt of twee in Aarschot. Ik zag het licht. Die ochtend, de zonsopgang verblindend op mijn voorruit. De demonen zijn getemd.

Ik denk dat vier uurtjes liggen in een helverlichte kamer niet zo goed was voor mijn nachtrust de voormiddag.

4 juni 1989, de jeugd in China kent deze foto niet, noch waar ze genomen is, noch waar ze voor staat. Vele dissidenten van toen zijn gedood, gefolterd, verbannen maar vele honderden zitten waarschijnlijk nog weg te kwijnen in Chinese gevangenissen. Ongehoord. De openheid van China is beperkt tot het stimuleren van de eigen economische groei. De kiemen van vakbonden, vrije mening en mondige burgers zijn slechts in hun ontstaansfase.
Ik er niet bij dat sommige Europeanen stemmen voor Europa dan ook als volledig nutteloos beschouwen, onzinnig en ver van hun bed. Jammer. betreurenswaardig. Ik stem alvast zondag en ik ga ook tellen, maar dat is een bijzaak. Voor een verenigd daadkrachtig Europa. Meer harmonisatie, minder obstakels tussen de verschillende landen. Gerichte regionale aanpak van allerlei problemen en een beperking van versnippering zoals het Belgische landschap waar om de zoveel kilometer andere regels gelden.

Gisterenavond za gik ook de schitterende film Bobby. Over senator Robert F. Kennedy van Emilio Estevez door de ogen van de hotelgasten en het personeel in Ambassador Hotel. Vermoord net als JFK. Maar met speeches en woorden die voor eeuwig leven en nog steeds brandend actueel zijn. Visionair. Groots.

Soundtrack for the Democratic Attack:- Nevermore - the Tiananmen man
- No Man zero - Martyrs can not be silenced
-- Guns 'n' Roses - Chinese Democracy

Al een grote week ben ik terug van mijn tripje Porto en Galicia en net toen ik vreesde in een zwart gat te vallen, bracht een zondagavondlijk improvisatietheatervoorstellingetje in café het Spijker met een aansluitend gezellig nachtelijk terrasje in de Gentsche stede mij weer in de sfeer en zie, een blik op mijn agenda leert me dat ik toch redelijk wat vooruitzichten heb op sociaal vlak. Contact. Onder de mensen komen. Het lukt nog steeds gelukkig. Een evergreen die het altijd doet om mijn humeur op te krikken zijn mijn Brusselse middagafspraakjes met mijn beste maat. Onnozel doen, speels vechten, zagen op mekaar, over werk, leven en liefde en het leven in het algemeen. dat lucht op. dat doet deugd. dat voelt goed.
Afgelopen zaterdag was het dan tijd om even sportief te wezen. Een kleine 45 km fietsen in een regelrechte pollenblitzkrieg was niet zo slim. Zyrtec bracht gelukkig soelaas maar niet zo hard als verwacht. Ook genieten was de typisch Vlaamse activiteit bij uitstek. Mooi weer en fruitsla barbecue.
Meer heeft de bourgondische Vlaming in de ze tijden van crisis niet nodig om een overdaad aan aardappelsalade en gekruid vlees op de hete rooster te laten sissen en sudderen en braden. Heerlijk.

Toerist moet ik ook niet altijd op een ander gaan spelen. Maandag was het tijd voor toerist in eigen stad. Het smart belgian beachvolley championship bekeek ik maar vanuit de marge, ik bezocht het Gravensteen voor het eerst in mijn leven en beklom het belfort voor de tweede maal.
Een gulle blik op de uitgestrekte horizon deed me alweer verlangen naar onbekende oorden daar voorbij die lokkende einder.

Vakantieplannen voor het najaar worden gesmeed. Budgetteren acht ik niet meer nodig? waarom zouden we ons geld oppotten als het toch iets opbrengt. Ik ga er van genieten denk ik. Nummer 1 van mijn vakantiebestemmingen lonkt.

IK zit aan het einde van de wereld. Ik zat aan het einde van de wereld. Ik zat op de rand van de Dood. Beeld je In. Costa da Morte. The End. The Wind. The Sea. .The Ocean.
Ik ben vrij levendig. Zo zeiden ze. Over mij. If you want me. To say. To Hear. To Live. To be. One way or the other. with. You. Call. Me.
Levendig. dat ben ik. Ja. Vrij. Dat ben ik ook. Have you evah?. Vrij als een vogel. Ik kan alleen niet vliegen over de woeste baren. Springen zou een - accidents never happen- korte duikvlucht tot gevolg hebben. Vallen in slow motion. Zweven doe ik niet. Ik blijf aan de grond en kijk hoe het schuim op de rotsen te pletter slaat. Golven breekt. Bellen. Blaast. kreten slaakt. Huilend doet de wind in kliffen en kloven. Overwinnen doen de stemmen. Zegevierend drijven witte wolken heen door de grijze massa van de troebele horizon. Drijvend, roerloos? Het land binnen. Binnenland. Verwarmend. Hart.

Druppels. Spatten. Regenbogen. schatten. Minnaars. Dromen.

U ziet het ik heb het vandaag nogal voor Debbie Harry en ook wel een beetje voor de Muppets.

Na Porto was het tijd voor de lange rit richting pelgrimsoord Santiago de Compostela. Kikkertje's vriend had me Ponte de Lima aangeraden, een dorpje dat ik sowieso doorkruiste via de snelweg. Afrijden was de boodschap. Zeker gezien ik dringend een boodschap moest gaan doen en de regen toch maar uit de hemel plenste. In het ogenschijnlijk rustige verlaten slaperig dorpje bleek de enorme parking aan de rivier vol te staan, ondanks de verlaten straten stond er veel volk te wachten rond de kerk die afgeladen vol bleek te zitten. Op het marktplein troffen we zelfs de voorbereidselen aan van een heus folklore marktje in traditionele kledij. Ook de typische viswinkel met gezouten bacalhau moest ik fotograferen. Met een vintage-editing komt de foto meer tot zijn recht alsof uit den ouden tijd.

Verder is het morgen mijn eerste werkdag waar ik niet naar uitkijk en vandaag heb ik twee auto's gewassen en verder geluierd in de tuin toen het in de namiddag toch redelijk heet werd. Bovendien ontdekte ik een vogelnestje in den tuin met jongskes in. Hoe leuk.
Ook maakte mijn buurvrouw van 83 deze ochtend nadat ik de brievenbus had geleegd op het einde van ons gangpad van de tuin naar de voordeur een praatje met me. Of ik ne keer "afgekomen" was. Over haar leven en welzijn en het feit dat ze gelukkig nog samen waren ondanks de nakende operatie. Of hoe de rozenstaak bloeide die ze van mijn ma had gekregen. De rozenstaak was helemaal omhoog lang hun tuinhuis gegroeid en stond vol in bloei. Schitterend. en dan haar kleinzoon die bijna afstudeerd en zo goed presteert en een liefje heeft en dan en vroeg ze: en J'tje, idde hi nog hjin hoestink in een schoon vrouwtje?

Na vijf jaar zette ik dan eindelijk nog eens voet aan wal in Porto, de noordelijke havenstad van Portugal aan de Douro vooral bekend van de Port Wine die er niet gefabriceerd wordt, maar wel bewaard wordt in de "Caves", zoals die van Sandeman, waar alle toeristen gaan en ik dus niet of die van Croft en Ramos Pinto, die ik wel bezocht heb. Flaneren op de Ribeira, bootje varen en de bus pakken en vooral heel goed gelogeerd in het sympathieke hostelleke Grande Océano. Uiteraard moest ik de obligate foto maken bovenop de Ponte Dom Luís I, van Théophile Seyrig, de leerling van Eiffel, wiens oudere brug wat verderop in renovatie was. Zoek de verschillen met de 5 jaar oudere analoge foto in mijn eerdere post

Vandaaruit ging het naar Ponté de Lima als tussenstop in de stortregens richting Spanje, Galicia, Santiago de Compostela. Het begin van een rondrit doorheen het prachtige Oud-Celtische gebied en de rías: 1400 km in 5 dagen. Zoveel te zien, zoveel gezien en zoveel niet gezien. Choices. Tijd. U hoort er ongetwijfeld meer over later. Het is hier ook zomer in België eindelijk.Ik ga ervan genieten en nagenieten.

Ik vraag me af of het er nog steeds zo uitziet. dat komt seffens te weten.En na de nodige vaststellingen gedaan te hebben qua sfeer, culinaire en eventueel muzikale hoogstandjes gaat het noordwaarts, naar het Ierse Noorwegen van Spanje. Even nat als hier voor de moment. Maar dat kan ons niet deren.

Het aftellen is begonnen. Buen Viaje!

Soundtrack for the current attack- Cristina Branco - tive um coraçao perdi
- Mariza - Rosa Branca
- Ojos de Brujo - Todos Mortales
- Hevia - Tanzila
- Susana Seivane - live nuits celtiques
- Noa | Carlos Nuñez - A lavandeira da Noite
- Llan de Cubel - San Roque
- Eluveitie - Omnos (zit in mijn hoofd gelijk een oorworm.
- Cruachan - Bloody Sunday
- Waylander - Bru Na Boinne
- La Oreja de Van Gogh - Jueves
- Heroes del Silencio - entre dos tierras

Een mens moet al eens buiten de lijnen kleuren om er dan weer vollop gefocussed tegenaan te gaan. Hard drugs are bad, maar gaan we ven niet overdrijven?

Dat half uurtje langer fietsen, was net iets te veel van het goeie met als gevolg dat ik dus niet thuisgeraakte en dat op moederdag. Niettmein de Gouden River, the Golden River lag er schitterend rustiek bij met een boot vol feesten mensen hopen kwetterende eenden, zwanen en andere watervogels en talrijke prachtige reigers. Ik arriveerde via Komen en in onooglijk dorpje met een schitterende kerk, een overblijfsel van een abdij en enkele oude kanonnen uit de wereldoorlog op het pleintje voor de kerk. Warneton of Waasten, ooit een Romeinse nederzetting of althans heel oud. Na een douche, krachtvoer en een yoghurtje op naar de meme voor moederdag, en dan thuis alles klaarzetten voor de familie. De afhaalchinees viel helaas niet zo goed mee deze keer, maar de sfeer werd er niet minder om. I wanna go out. Spread my wings. Wandering the untrodden paths. A quest for the Holy Grail om het in de Da Vinci Code termen te houden lol.

OP 7 juni ben ik van de partij als stemopnemer, dit keer ben ik gedegradeerd tot bijzitter. terwijl ik op mijn vorig domicilieadres nog voorzitter was. Ik wil eigenlijk wel eens in een stembureau zetelen ipv een stemopnemingsbureau, kan ik eens de buren leren kennen.
Via de standaard vulde ik 36 bijna tendentieuze vragen in.
Drie variabele thema's op het eind, maar de score bleef dezelfde.
Eens zien of dit resultaat wel degelijk overeenstemt met mijn politieke voorkeuren. Daar laat ik me niet over uit. Scores die eerder gelinkt zijn met deze of gene partij vind je mss in mindere mate terug bij ander eprtijen of strekkingen binnen een partij, die niet tot het hoofdprogramma behoren. Ik ben nooit een mainstreamer geweest, maar altijd met afwijkingen van het middenveld. De harde marge langs de middenlijn zeg maar.
Ik stem alvast voor een reële broodnodige Europese toekomst. Niet voor kleinburgerlijke lege praat van huis-en tuin-not in my backyard-idiotie.

Het was een weekendje aan de Oostkant van het Land dit weekend. Vrijdagnamiddag stond ik nog aan een gesloten poort van het huis van een vriendin die enkele minuten erna toe kwam. Samen ging het Leuvenwaarts alwader ik langs de straat de organisatoren van de blogmeet 2009 zag wandelen en gedag riep door het open venster. Zelf had ik enkele dagen daarvoor verstek gegeven wegens andere dingen te doen, zoals met oude en jonge vrienden gaan drinken, feesten eten en waterpijpen. Het eten in de Ribs in de Parijsstraat Leuven. Met 5 aan een tafeltje van 4 en de opmerking krijgen dat het pad tussen enkel tafeltjes vrij moest blijven. Een pad dat kunstmatig gemaakt is doordat de tweede rij tafel een grote groep is en dus enkele tafels aan een gezet werden. Een aperitief maison die niet te drinken was, 2,70 euro bij betalen voor je saus en ipv van de halve liter exquise saus te verwachten in een gouden kannetje slechts enkele soeplepels. Garnituur die niet vers was en een mixed brochette die wel goed gebakken was maar toch niet zo denderend smaakte. De scampi van mijn disgenoten leken wel heerlijk te zijn, gelukkig voor die prijs die net iets boven redelijk te doen gaat, is de kwaliteit eigenlijk iets te min. Maar niet getreurd een dessertje in De Werf op het hogeschoolplein: lekker fleurige bekertjes met frisdrank en heerlijke chocomousse of tiramisu. Het stemde me een stuk milder. IN de barcode waar de helft van de aanwezigen de helft van onze leeftijd waren, lurkten we aan een waterpijp met munt? Een stuk aangenamer van smaak dan die vieze mintsigaretten. En het lukte me boven wonder om enkele kringetjes te blazen met de rook.

De volgende ochtend ging het via allerlei al dan niet omwegen en binnenwegen richting het Land van Bobbejaan. De zon die ik des ochtends in de ogen had gekeken, was ondertussen geheel verpakt en verzopen in een frisse grijze sombere wolkenmassa. Bobbejaanland. Hoe komen we er bij. Het was al ruim 16 jaar geleden dat ik er nog geweest was. En de filmtitaan van Leuven heeft een wafelverslaving. En via die wafelverslaving had hij tickets verzameld: 1 betalende en goedkoper kaartje van een betalende tweede persoon gratis. We were the five of us. Dat betekende dat we niet ten volle van de promotie konden genieten aan gezien de vijfde van ons de volle pot zou betalen en de omslag een weerslag op onze bijdrage zou hebben. Maar dat was buiten de Hollanders gerekend. Onze gezellige noorderburen stonden en massa aan de kassa" hey paps cheb je dat chesjien, fijfenfijtich plus krijgt korting!" aan te schuiven al hun promotiebonnetjes trachten te combineren. I got a little girl for the price op 26 euro. De ouders van het kind betaalden me de helft 13 euro. Nog even tegen de wil vcan het kind in samen door de poort en de klas was geklaard.

Na het eten ging het er dus wat kalmer aan toe van mijn kant, terwijl anderen de bull ride probeerden (filmpje op facebook, friends only). Uiteraard konden de boomstammetjes binnen en buiten en andere roetsbanen zoals dreamcatcher niet ontbreken. Heel leuk was de "speedy bob" waarin je werd dooreengeschud en vooral "the bob express" waar we twee keer voor hetzelfde geld mochten zonder pauze, er stond immers niemand aan te schuiven. Ik dacht al, oei wat gaat ie nou snel naar de halte zeg als dat maar goed komt maar we suisden in volle vaart door de stop heen ;-) Ondertussen hadden we de gewoonte aangekweekt vanuit de verschillende zitjes naar me kaar pistool bewegingen te doen en "pjoew poepjoew poew!" te roepen. (We're definitely to old for that kind of shit)
"Zijn we hier niet te oud voor jongens"? Leve de doldwaasheid in het land van Bobbejaan. Stressfactoren genoeg in het dagelijkse leven van hard labeur, dus laat de ontspanning maar hoogtij vieren.

In de El rio (evenwel zonder de glijbaan in het filmpje helaas) mochten we bij sluitingstijd maar 1 ronde done, maar de tweede sessie boomstammetjes, daar kwam wel nog een bonusronde: ondertussen waren we ook al meester in het poseren voor de foto die werd getrokken aan een van de wild water slides.

Nog aan parkeermunt geraakt, die eruit zag als een collector's item en hup richting Veerle om iemand uit te laden omgeving Aarschot om mijn auto op te pikken en een maat in de laden, om dan in Kagevinne bij Diest effe de bazats in de B&B Filmtitaan af te zetten en dan te gaan eten in bistro De Modern. Lekker. Tegen 23u30 waren we dan denk ik in Zoutleeuw voor Zoutrock. Bloedheet, veel te luid, te druk en enkele oude rotten coverden er led zeppelin. Na een antwerpse glamelctronoiserock band met slechte muziek maar wel een goede lichtshow en een deus-attitude hielden we het ook daar voor bekeken en ging het terug richting Diest. In de auto hing er een zeer kwalijke geur. Ik dacht dat de g-kracht op mijn maat zijn darmstelsel had gewerkt maar vandaag las ik dat het een stankwalm van Chemie Tessenderlo moet geweest zijn, al lag dat er toch wel eventjes ver van uit de buurt.
Volgende keer misschien Walibi: dat schijnt nog heftiger te zijn qua attracties! EN nu mij opmaken voor de werkweek. Fully reloaded! Shoot! Pjoew poepjoew Poew!.