Jeronimo's Cage of Thoughts

The Killer Inside Me (2010) is een verfilming van een van de bekendste boeken van Jim Thompson, de schrijver, niet de even beruchte CIA-agent van de nog steeds wereldberoemde zijde uit het vroegere Indochina. De trailer van The Killer Inside Me had ik gezien toen ik naar het abominabele Inception (2010) ging kijken.

Regisseur Michael Winterbottom is ook niet de eerste de beste en verhaaltjes over een moordenaar, verteld vanuit het perspectief van die moordenaar, spreken me altijd aan. Ik was dan ook eens benieuwd of het werkelijk zo lekker sadistisch zou zijn als ik had gelezen in een artikel over een van de festivals waar hij werd vertoond. Toen liep blijkbaar een aantal gedegouteerde journalisten walgend de zaal uit. Dan bedenk ik, mij even in de plaats van de moordenaar plaatsend, tjah, what's the buzz.

Korte inhoud. We zitten ergens in de fifties in een godvergeten stoffig stadje, gedomineerd door de een of andere betonboer en waar de orde gehandhaafd wordt door een op zijn laatste benen lopende sheriff met zijn jonge assistent Lou Fox. Lou Fox (een kille afstandelijke Cassey Affleck), lijkt een minzame wat in zichzelf gekeerde rustige jongeman met weinig ambities. Die ambities lijken gewoon het leven te pakken zoals het komt en zorgen dat je uit de problemen blijft. Meer moet je niet doen in zo'n slapend stadje als waar hij gedoemd is zijn hele leven te blijven. Niettemin al snel merkt Lou dat 'm nogal eens de neiging moet onderdrukken om geen geweld te plegen. En dit zonder de minste aanleiding of diepere liggende reden.
Aanvankelijk ziet er het er nogal goed uit. Lou beleeft tegen alle verwachtingen in en ondanks zijn vriendin (Kate Hudson) een zwoele romance met Joyce (Jessica Alba). Samen smeden ze een complot tegen de zoon van de betonboer.

Maar dan vallen er doden. Het zijn die scènes die zogezegd niet voor gevoelige kijkers zijn.
De dader lijkt nogal snel duidelijk maar zijn collega Howard stelt al gauw enkele vervelende vragen en Lou vervalt steeds sneller in zijn plots opduikende moordlust.

Michael Winterbottom kennen we vooral van zij originele invalshoeken. Hier is dat niet minder. Het hoofdpersonage vertelt vanuit het ik-perspectief. Het is een koelbloedige killer, wiens persoonlijkheid je niet leert kennen. Je weet niet wat hem drijft of waarom hij het doet. Hij lijkt gewoon de nood te hebben om af en toe eens lekker door te slaan. OP die manier blijf je wat op je honger zitten. Je vereenzelvigd je niet met de killer. En dat probleem heb ik ook met de andere personages. De cast lijkt nochtans heel aantrekkelijk, maar het zijn vooralsnog redelijk tweederangsauteurs uit blockbusters. Jessica Alba heeft nog nooit een intelligente rol gespeeld, maar hier is ze wel bijzonder sexy. Kate Hudson, ziet er verrukkelijk uit in haar fifties look, maar kan me niet overtuigen en doet echt te veel denken aan het soort feel-good romantische komedies waar ze zich duidelijk veel meer thuis voelt.

Simon Baker, die zijn carrière startte in Home and Away en ondertussen veel te zien is in series op tv (The Mentalist) waar ik niet naar kijk, lijkt wel aan een steile opmars bezig. In zijn kleine rol overtuigt hij wel, maar het script laat hem te weinig aan bod komen vind ik. De ontknoping is dan ook eerder ontgoochelend.

De film doet je niettemin denken en zindert een beetje na, want ja, wat moet je nu hier van denken Michael Winterbottom? Als afstandelijk coole film vanuit het ik-perspectief van een moordenaar is dit bijzonder origineel maar of de oefening helemaal geslaagd is, dat durf ik niet beweren. En ik heb al gruwelijker scènes gezien zoals in Casino (1995) of zelfs het sprookje El Labyrinto del Fausto (2006), dus daarvoor moet je ook niet gaan. Maar het geweld is niet gratuit, zeker niet. Alleen een normaal mens zoekt altijd naar een reden, maar in de geest van een psychopaat is die er niet altijd. Soms doodt je gewoon, omdat je daar nu opeens zin hebt of omdat het moet.

***Related Post***


12/11/2009: The Killer Inside Me met Jessica Alba

Christopher Nolan kennen we van de intelligente batmanfilm The Dark Knight (2008). Leonardo Dicaprio liet Martin Scorsese even voor wat hij is en ging met Nolan in zee voor Inception (2010). Een waarschijnlijk knappe combinatie die waarschijnlijk een even knappe film moest afleveren dacht ik en ik liet me dus overhalen door mijn kompanen om naar de studioskoop te trekken. Zaal 1 van de studioskoop lijkt ferm vernieuwd, een mooi nieuw plat strak scherm en ik vermoed ook nieuwe zetels of aankleding. Ik nestelde me vol verwachting in de zetel.

Wooops. Wat is me dat allemaal. Even de ogen wrijven. We worden wakker in een andere setting, knipper met de ogen. Weer een andere setting, nee het is de vorige. Ok, de aandacht even vasthouden. De film springt van de hak op de tak maar algauw heb je door dat DiCaprio en zijn kompanen rare dingen uitvoeren met de mensen hun dromen, of liever in de mensen hun dromen. Ze stelen daar ideeën. Maar sommigen hebben hun onderbewustzijn getraind en bewapend. En dat zorgt natuurlijk voor narigheden. Vooral als ook herinneringen van de personages roet in het eten komen strooien. Wakker worden is dan de boodschap. Genoeg elementen dus om het de kijker niet makkelijk te maken en om de film ook wat meer diepgang te geven en een deftig verhaal uit te werken. Al bij al is het vrij makkelijk te volgen. Voor deze film moet je je even laten gaan. Niet te diep nadenken en gewoon genieten. Want om in een droom een personage te doen dromen om dan in die droom ook nog eens kattenkwaad uit te halen, daar sta je beter niet bij stil.

Maar laat ik het eerst een beetje hebben over het verhaal. Cobb (Leonardo DiCaprio) is een expert in het extraheren van gedachten uit het onderbewustzijn van mensen. Dit is het best te doen als die mens in kwestie slaapt. Ook de tijd in een droom vliegt vooruit, waardoor ze in 5 minuten in de werkelijkheid, al snel enkele uren hebben in de droom om hun opdracht te vervullen. Maar dan wordt Cobb gevraagd om in plaats van een idee te stelen, een idee te planten. Inception. Hij moet dat idee in de erfgenaam van een energiemagnaat planten. Cobb twijfelt, maar omdat de opdrachtgever hem zijn leven bij zijn kinderen kan teruggeven, waardoor hij niet langer onder moet duiken, stemt hij in. Hij verzamelt een knap team van experts rond hem, waarvan de leuke verschijning van Ellen Page als Ariadne een mooie afwisseling brengt in dit verhaal van actie en snelheid. Het is niet alleen moeilijk voor de kijker om droom en werkelijkheid uit mekaar te houden. Blijkbaar worstelt ook Cobb daar mee en draagt hij een geheim met zich mee dat de hele opdracht kan hypothekeren. Gelukkig houdt Ariadne haar jonge frisse hoofdje koel.

Nolan weet de spanning wel op te bouwen. Toch mis ik iets in de film. Diepgang, of gewoon iets dat me overtuigt. We leren Cobb zijn geheim langzaam maar zeker kennen. Ook naarmate ze steeds dieper in de dromen verzeild geraken en het steeds moeilijker wordt te ontsnappen. Maar Inception is en blijft een kat-en muisspel tegen de tijd. Allemaal leuk en spannend en vooral ontspannend.

Ik liep niet wild van de film. Hersenloos zaterdagavondvertier, zonder popcorn weliswaar, maar niettemin leuk. Vooral de cast is een pluspunt want met onbekende acteurs zou dit toch niet hetzelfde zijn geweest.

***Related Posts***



30/07/10: Dave's Inception review


10/06/10: Hallucinerende Inception banners



22/09/09: Christopher Nolan maakt hedendaagse SF-actie thriller

Passendale, het onooglijk landelijk dorpje in het midden van West-Vlaanderen ligt er hedentendage rustig en vreedzaam bij. Ooit was dat anders en verloren honderdduizenden soldaten van overal te wereld hun leven in de modderpoel van dat kleine gehuchtje dat van strategisch belang werd geacht tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het dorp ligt in "the middle of Flanders Fields" nu bezaaid met tientallen oorlogskerkhoven. Omringd door verschillende heuvels. Ook al van zo'n strategisch belang indertijd. Het Canadese leger heeft hier met man en macht gestreden en geleden om Passendale te veroveren. De ironie van het lot wilde dat de Duitsers het nadien opnieuw veroverden in amper een week tijd. 600000 jonge levens werden daarvoor opgeofferd. Een normaal mens kan daar toch niet bij?
De Slag om Passendale inspireerde niet alleen Iron Maiden voor een van hun epische songs, maar ook meng filmmaker. De DVD "Passchendaele" (via MIA) bevat de film van de Canadese regisseur Paul Gross. Paul Gross was blijkbaar enorm gemotiveerd om het verhaal te vertellen van Passchendaele. Zijn grootvader vocht in de slag en was getraumatiseerd door een bepaald incident met zijn peleton. Gross schreef niet alleen de film rond dit incident, maar neemt ook meteen de hoofdrol voor zijn rekening.

Korte inhoud: Passendale 1917. Het regent onafgebroken en het slagveld is een grote modderpoel waarin iedereen verzuipt. Michael Dunne ligt onder vuur met zijn peleton. In een poging het mitrailleursnest van de Duitsers uit te schakelen verliezen al zijn mannen het leven.
Sergeant Dunne ontwaakt in een ziekenhuisbed in Canada, waar hij verzorgd wordt door een knappe verpleegster (de voor mij onbekende knappe Caroline Dhavernas). Hoe kan het ook anders? Vanaf dan neemt de film een vrij hoog weekendfilmgehalte aan. We hebben hier in eerste instantie te maken met een love-story die zich afspeelt tegen de achtergrond van de Slag om Passendale. Het doet een beetje denken aan de Britse kostuumfilms aka Pride and Prejudice. We delen het leven van Michael en zijn integratie aan het thuisfront. We maken kennis met een driftige jongeman die per se naar het front wil. Die jongen blijkt de jonge broer te zijn van de verpleegster die Michael verzorgde.
Wanneer de jonge tegen de wil van zijn zus toch naar het front vertrekt, zit er voor Michael niets anders op hem achterna te gaan.

Gross heeft oog voor authenticiteit. Het slagveld is perfect nagemaakt en de omstandigheden mooi verbeeld. Het verliest zichzelf een beetje in de romantische kant van de zaak. Het is geen keiharde actiefilm, maar een love-story. Het niveau van een grote productie zoals we ze gewend zijn wordt niet gehaald, maar de film verveelt niet of irriteert niet. Waar je je in het begin afvraagt naar wat je nu zit te kijken, wordt je dan toch meegesleept in het verhaal. Het blijft allemaal vrij luchtig en licht verteerbaar. Voorspelbaar ook, maar het entertainment gehalte blijft redelijk.

Op het einde vergalloppeert hij zich een klein beetje, maar dat past perfect in dit soort films. Om in de sfeer van de film te blijven: perfect als het buiten een hondenweer is.

De extra's bevatten een leuke making-off, met een luchtig gehouden historische achtergrond. Altijd interessant voor mensen die van oorlogsgeschiedenis houden.

Zoals verschenen op de Ultieme Filmblog.

De Tweede Wereldoorlog heeft talloze cineasten onuitputtelijke inspiratie bezorgd. Van epische heldenfilms tot klein menselijke drama's in die grote verschrikking. Leningrad (2009) van Aleksandr Buravsky met oa. Gabriel Byrne, hoort in dit tweede rijtje thuis. Leningrad is een van de vele bekende verschrikkingen aan het Duits-Russische front.

De stad werd 882 dagen lang belegerd door de Duitse troepen, die dachten dat ze de stad met een omsingeling al snel onder de voet zouden kunnen lopen. Dat was buiten de taaie bolsjewieken gerekend. De stad hield stand en werd in 1944 bevrijd door het Rode Leger. Anderhalf miljoen inwoners kwamen om door ontbering, honger en het geweld.

Korte inhoud: Wie een dolle heldhaftige actieprent verwacht is hier aan het verkeerde adres. Alexander Buravsky kiest niet voor de weergave van de strijd. het is geen Stalingrad (1993), die het relaas vertelt van een compagnie Duitse soldaten die de barre winter in Stalingrad trachten te overleven nadat de Russen hen gedecimeerd hebben, noch een Enemy At The Gates (2001), met scherpschietende helden aan weerskanten. Leningrad vertelt het verhaal van de Engelse correspondente Kate Davis (Mira Sorvino) die samen met de internationale pers veilig in Moskou geniet van het jetsetleven en die als ingewijd journalist het front in Leningrad wil bekijken. Het loopt verkeerd af. Kate wordt vermist en ten dode opgeschreven wanneer ze na een bombardement niet teruggevonden wordt. Haar man, eveneens journalist, vertrekt terug naar London, maar geeft de hoop niet op Kate ooit levend terug te zien. Ondertussen wordt Kate opgevangen door de idealistische politieagente Nina. Nina brengt Kate onder bij de plaatselijke operette-ster, waar haar moeder dienstmeid is. Samen met Sonja en haar twee kinderen Sima en Joera probeert Kate te overleven in de dagdagelijkse realiteit van een stad die de levende hel is geworden, terwijl de geheime Russische dienst ook jacht op haar maakt.

Het verhaal vervalt wat mij betreft vlug in een film geschikt voor Vijf TV of zaterdagavond op één. De film legt iets te nadrukkelijk klemtoon op de ijskoude winter, zodat je zelf al begint te bibberen bij de gedachte aan sneeuw alleen al. Kate's karakter of drijfveer wordt niet echt uitgewerkt, maar gaandeweg merken we dat ze samen met Nina en kinderen één missie heeft: overleven en uit Leningrad weggeraken. Op die manier wordt het een familiefilm rond een sterkte vrouw. Het einde is dan wel niet heel erg verrassend maar blijft wel mooi in de sfeer van de film. Het is eens een andere invalshoek en zal dus vooral door een niet typisch publiek kunnen worden gesmaakt.

Ik kreeg de special edition met een extra dvd met een making of, "interviews met de crew and cast" en een exclusieve documentaire. Altijd mooi meegenomen dergelijke extra's.

Eindelijk ben ik nog eens op het BIFFF in Tour & Taxis geraakt en dan nog wel voor een Zuid-Koreaanse film. Bij de Zuid-Koreanen moet je zijn voor geniale keiharde actiethrillers, wraakzuchtige zich traagvoortslepende door merg en ziel snijdende horror of poëtische melodrama's die zich als aaneengeweven stillevens in je hart nestelen. Dit keer had "Thirst" Chang-Wook Park onze voorkeur. Een priester die vampier wordt dat zou nogal wat geven, dachten we.

De sfeer op het BIFFF zat er al goed in. Om de beste plaatsen te veroveren sprongen we op de zetels en plaatsen ons neder naast de mensen die tussen de rijen aan het spurten waren om ons voor te zijn. De presentator kondigde in drie talen de een of andere bekende screamqueen (Dee Wallace) aan uit Kansas die al de eerste amusante vrolijke noten zette van de avond. Het gejoel bleef de hele film duren.Wij saaie Vlamingen moeten misschien ook meer lawaai maken tijdens de film. Nu op zo'n festival als BIFFF werkt het niet altijd storend en draagt het eerder bij tot de sfeer.

plot. Sang Hyeon is een priester die iets wil bijdragen tot de mensheid in plaats van zijn contemplatieve leven dat enkel uit bidden bestaat bij ziekenbedden. Hij besluit naar een duister laboratorium te trekken waar ze op mensen experimenteren om het vreselijk kwaadaardige Emmanuel-virus onder controle te krijgen. Sang Hyeon sterft uiteindelijk aan de gevolgen van de ziekte, maar dat bleek blijkbaar maar een schijndood. Hij geneest op wonderbaarlijke wijze en wordt als een heilige aanbeden door de bevolking. Hij laat het kloosterleven achter zich en ontmoet een bont allegaartje dat samenhokt als bij toeval als hij weer moet gaan bidden bij een zieke. De zieke is een kinderlijke onvolwassen loser die bij zijn autoritaire moeder woont die haar schoondochter licht tiranniseert. Sang Hyeon voelt zich onmiddellijk aangetrokken tot Tae-Ju, maar dat is niet het enige wat in hem verandert. Hij wordt een vampier.

Het beheersen van zijn begeerte en het onderdrukken van zijn opkomende bloeddorst zijn schitterend verfilmd. Even komisch als tragisch weet Chang-Wook Park de sfeer te scheppen. De aantrekking tussen Tae-Ju en Sang Hyeon, de erotische spanning, het zich uiteindelijk overgeven aan mekaar leidt tot een duistere beslissing met kwalijke gevolgen.

de film bouwt zich zoals iedere Aziatische film in dat genre traag op maar je wordt beetje bij beetje meegesleurd in de leefwereld van deze vampier die worstelt met zijn menselijke gedaante en zijn principes als diepgelovig priester. De femme fatale van dienst leidt uiteraard tot de ondergang van de trotse fiere man. Het is in de geschiedenis nooit anders geweest.
De liters bloed vloeien rijkelijk maar niet op een verschrikkelijke manier. Het is komisch, grappig, entertainend.
Ik vind deze film niet meteen geniaal en niet meteen de beste in het genre. Het is een originele invalshoek en de telkens veranderende relatie met Tae-Ju vormt een knap element in deze dramatische love-story.

mijn review zoals verschenen op gentblogt.

Of de aangekondigde boycot van de cinemazalen al dan niet een goeie marketingzet is geweest, laat ik in het midden. Op een dinsdagavond waar studenten aan 5,50 euro plus 0,40 voor gelijk welke film en ieder ander bioscoopbezoeker aan 11 euro kan genieten van de full 3D-experience, zat ik toch in een redelijk gevulde zaal achterover gezakt te wachten op mijn trip door het een of andere ondergrondse fantasialand: Alice in Wonderland 2010 van Tim Burton. Want zeg nu zelf: de boeken spreken al decennia lang tot de verbeelding, sommigen herinneren zich nog de tekenfilms en anderen zien alles levendig in hun verbeelding voorbij flitsen. Dat eens beleven op een groot scherm zou toch mooi zijn!

Hoge namen scheppen hoge verwachtingen en warempel, Burton scoort! Niet alleen met zijn schepping van Wonderland, maar ook met de prachtige figuurtjes en de casting van de personages.

De plot is een stuk eenvoudiger, maar dat maakt er de ontspannende pret niet minder om. Alice wordt voortreffelijk gespeeld door de meisjesachtige charmante Mia Wasikowska. Deze jonge actrice heeft iets heeft van Gwyneth Paltrow. Nu ze 18 is en het slachtoffer dreigt te worden van een gearrangeerd huwelijk met een bekakte Lord, heeft Alice nog steeds dezelfde nachtmerrie als toen ze klein was. Tijdens een groots opgezet tuinfeest waar ze liever wegblijft dan aanwezig is, ziet ze een konijn met een vest. Ze loopt het beest uiteindelijk achterna, valt in een hol.

Na een duizelingwekkende val komt ze terecht in een een kamertje en slaagt er in een deur te openen naar een wonderlijk land met al even wonderlijke bewoners.
Ze ontmoet er de kleine koddige dikkerds Tweedledee en Tweedledum, de godfatherachtige übercoole pijprokende Blue Caterpillar Absolem, Steven Fry als de zwevende wollige blauwe kater Chessur, een hyperangsthaas, een driftmuis, en the Mad Hatter: Johnny Depp in een hem op het lijf geschreven slapstick-rol.

Er is veel veranderd in Wonderland sinds ze er de laatste keer was. De Rode "Off with their Heads" Koningin, een humeurig dikhoofd, regeert met terreur en ja, Alice moet die weten te verslaan thus foretold by the compendium om zo de Witte Koningin (een seutige Anne Hathaway, niet elke koningin moet volgens Burton een sprookjesachtige lieve charmante fee zijn), weer aan de macht te helpen. Iedereen leeft toe naar die Frabjous day. De Rode Koningin is naar mijn mening een van de beste figuurtjes, wat een fabelachtige prachtige vertolking van Helena Bonham Carter!

Burton schetst de scènes aan mekaar in verbluffende decors, die we sinds Lords of the Rings helaas enigzins als normaal beginnen te beschouwen. Dit gaat helaas ten koste van plot en verhaal. De 3D vind ik persoonlijk van hoge kwaliteit. Al vinden veel kennissen het van een misselijkmakende duizelingswekkende onscherpte. Ik had er in elk geval geen last van. Wat me wel opviel was dat de film met het brilletje op heel donker leek, terwijl het beeld zonder het brilletje toch duidelijk helderder was. Dat was me niet opgevallen in de vorige 3D-films. Of 3D binnenkort nog de meerprijs waard zal zijn, als het eerder een norm wordt, laat ik in het midden.

Terug naar de film. Het is en blijft een sprookje. Het mist duidelijk de onderlagen die Lewis Caroll in zijn boeken stak en veel diepgang in de karakters moet je ook niet verwachten, maar Burton maakte gewoon een entertainend verhaal, ten prooi aan het oppervlakkige van Disney?
Alice beseft dat ze de protagonist is van Wonderland, dat alle hoop op haar gericht is en raakt gaande weg meer en meer overtuigd van haar eigen kunnen. It's my dream! roept ze uit als ze het beu is dat iedereen maar zegt wat ze moet doen. Je ziet er in wat je er in wil zien. Ik zoek het alvast niet verder dan eens mijn hoofd leegmaken na een zenuwslopende werkdag en daar slaagt de film perfect in. De personages overtuigen, boeien, de verveling slaat op geen enkel moment toe. Het mocht mijns inziens wat meer duister en wat vinniger, maar het luchtige maakt het gewoon plezant. Ook de soundtrack draagt bij tot de fabelachtige sfeer.

Kinepolis, Ter PlatenRegisseur:Tim Burton; Acteurs: Johnny Depp, Mia Wasikowska, Anne Hathaway, Michael Sheen, Helena Bonham Carter, Alan Rickman, Christopher Lee, Stephen Fry

Om de nieuwe film van James "Titanic" Cameron was heel veel te doen. De man heeft een indrukwekkend palmares, vooral dan wat betreft de hopen dollars die zijn films kosten en opbrengen. De overtreffende trap, zo werd Avatar aangekondigd. Mijn aanvankelijke interesse voor de film ebde weg naarmate ik meer hoorde over het succes in de zalen en het verhaaltje. Tot mijn ma tussen de soep en de patatten door liet vallen dat ze met enkele vriendinnen naar Avatar wou gaan zien. Ik zei, "maar moetie, dat is geen film voor u hoor". "Toettoet", zei ze vastberaden, "jawel, want X heeft 'm gezien en ze vond hem heel mooi, en Y van Z heeft 'm ook gezien en die vond 'm ook heel goed, ik ga dat ook goed vinden." Haar "naar welke zever kijk jij nu weer" - uitspraak wanneer ik naar dingen als Star Wars of X-men zat te kijken indachtig, zou ik het dan toch maar aan haar oordeel overlaten. Ik herinnerde me het bijna versleten filmticket in mijn portefeuille en voegde me bij het gezelschap. Aan de kassa van de Kinepolis Kortrijk moest ik het woord voeren. Vier tickets. Het ticket van mijn ma bleek ongeldig. Hoewel tot op deze dag geldig aldus het ticket zelf. Maar niet in het weekend. Een verloren ticket. Weer winst voor Kinepolis, want wat is dat nu om tickets uit te geven die niet in het weekend geldig zijn? Wat is dat nu om een ticket te weigeren dat al betaald geweest is? Maar goed, mijn ma betaalde de 17 euro opleg voor de 4 tickets, o ja, want zo'n 3D film kost een fortuin ondertussen. We begaven ons naar onze plaats, die helaas bezet was door enkele jongeren. Ik vroeg of zij een nummer hadden. "Ja", antwoordden ze, "maar die mensen daar zitten op onze plaats". "Maar jullie zitten op onze plaats, ge moet jullie plaats niet laten afpakken hé", zei ik iets luider dan nodig was, opdat de starende pater familias met zijn chipsvretende kroost zou horen dat hij zich daar midden in de rij op die jongeren hun plaats had gezet. Onbeschaamd bleef 'm kijken, terwijl ik verder ging en de tieners suggereerde om toch hun eigen plaats op te eisen. Wat ze niet durfden en terwijl ze zich beleefd excuseerden, verhuisden ze naar de rij erboven.Over naar de film, lees verder.

En achteraf merkte mijn gezelschap deskundig op dat de brillekes niet zo goed gereinigd waren als ze in het aankondigingsfilmpje hadden beweerd.

Gisteren organiseerde Echt-krant, dat gedrukt jongerengazetje waarvoor ik af en toe eens een fotokes en wat artikelkes lever in het immer drukke Geuzenhuis te Gent een filmavond in een zaaltje. "All the Invisible Children" (2005) is een compilatie van verschillende kortfilms geregisseerd door heel bekende en iets minder bekende regisseurs. Het centrale thema is de wereld van kinderen in niet-westerse landen die moeten zien te overleven in de omstandigheden waarvoor ze zelf niet gekozen hebben. Over het algemeen is dit een pakkend, prachtig stukje cinema dat niet zou misstaan op educatieve projecten voor jongeren. Ik herinner me nog "the mission" die we ooit in de turnzaal op school zagen en de film over "steve biko".
Een eerste kortfilm heet "Tanza" door Mehdi Charef. Een troep kindsoldaten moet een raid op de dorp plegen. Tanza moet een school opblazen en beseft dat hem een beter leven zou weggelegd had kunnen zijn.

Blue Gipsy door Emir Kusturica heeft een heel luchtige komische stijl zonder afbreuk te doen aan de schrijnende toestand van kinderen die gedwongen worden tot misdaad. De man luistert mijn inziens te veel naar Gogol Bordello en ook zijn eigen muziek is in het zelfde bedje ziek, maar goed, Balkan-hoempapa is hun cultuur en de zigeuners worden in beeld gebracht op een manier zoals het leven is. Blijkbaar is de structuur van een jeugdgevangenis soms de beste oplossing om aan de onbeschermde verraderlijke wereld buiten die muren te kunnen ontsnappen. Komisch, maar trieste onderlaag.

Mijn favoriet is "Jesus Children of America" door Spike Lee. We volgen Blanca, een jonge Amerikaanse zwarte tiener met helaas junkies als ouders. Blanca is af en toe wat zwak en moet daarom veel vitaminen pakken. Door een incident op school krijgt ze als donderslag bij heldere hemel de schokkende waarheid te horen. Spike Lee schetst op een natuurlijke menselijke manier de problematiek van kinderen met HIV. Een modern maar onbekend thema dat onderhuids in de maatschappij aanwezig is. Schokkend, ontroerend en bewustmakend zonder enige pretentie.

Iets luchtiger gaat het er weer aan toe in het verhaal van "Bilu and João" van Katia Lund. Bilu en João wonen in de Braziliaanse sloppen en doen aan afvalverzameling om te verkopen. Centraal staat de overlevingsstrategie van twee jonge kinderen die door de straten zwerven en de opportuniteiten zien om wat geld te verdienen. Dagelijkse realiteit voor veel bewoners in de sloppen. Luchtig, onderhoudend, maar niet minder realistisch.

"Jonathan" by Jordan en Ridley Scott is dan weer het meest surreële verhaal van een oorlogsjournalist die 'back home' niet kan loslaten wat hij meegemaakt heeft. Een vreemde trip maakt en ons meeleidt naar de wereld van kinderen in oorlogszones.

In "Ciro" van Stefano Veneruso volgen we een realiteit die dichter bij huis staat: gebroken gezinnen waarvan de kinderen dan maar niets beters te doen hebben om langs de straat te tsjolen en kruimeldiefstallen te plegen. De extreem-rechtse reacties die dergelijke kleine criminaliteit uitlokt doet erg aan de Europese context denken.

Een ander pareltje is "Songsong en Little Cat" van John Woo. Een eenzaam meisje in een rijke familie en een eenzaam meisje in de riolen van een grootstad dat door boeven wordt gedwongen met bloemen te leuren. Een beetje een sprookje met constante parallellen en tegengestelden tussen de levens van de twee meisjes. Eenvoudig ontroerend mooi.

photo: Laos children somewhere in a hilltribe village

u kunt nog steeds stemmen op de foto in de post hieronder.

Zaterdag 10 oktober stond ik na amper voldoende koffie aan te schuiven om zaal 2 in de vernieuwde kinepolis Gent binnen te gaan voor de tweede focusfilmdag uit mijn carrière. Ik keek er wel naar uit moet ik zegen, maar het werd wat mijn bescheiden mening betreft geen onverdeeld succes.De eerste film was Fish Tank van Andrea Arnold. Een typisch drama vanuit de rand van de Engelse maatschappij. De hoofdrol gaat naar de 15-jarige Mia, die in een sociale woonblok huist met haar aan feestjes verslaafde ex-tienermoeder en haar kleien zusje. Mia is een eenzaat, koppig en verliest zichzelf enkel in het streetdance. Tot opeens haar moeder een knappe lover aan de haak rijgt waar Mia die het niet wil toegeven toch voor heeft. De onderhuidse spanning tussen hen bouwt zich langzaam op. Een al veel aangehaald thema van de sociale probleemwijken en de uitzichtloosheid van de inwoners van dergelijke wijken waar men als puntje bij paaltje komt toch enkel op zichzelf kan terugvallen. Niet zo opbeurende gedachte, niet origineel, maar best goed te pruimen.

De tweede film "the maid", is een Chileens klein drama over de situatie van de nannies in de latijns-amerikaanse samenleving. De huishoudsters zijn daar veel meer dan louter kuispersoneel. Ze voeden ook de kinderen op. We volgen Raquel, een veertigjarige "nana" die al ruim 20 jaar bij de familie woont en zich als deel van het gezin beschouwt. De vraag is of de familie daar ook zo over denkt. Raquel die wat problemen lijkt te hebben, wordt op bevel bijgestaan door nieuwe huismeisjes. Ze voelt zich enorm gepasseerd en doet er alles aan om het de nieuwelingen moeilijk te maken en haar positie te handhaven. Tot opeens Lucy opduikt.
Deze kleine film schetst op een knappe manier de werksituatie van Raquel, en haar door de jaren heen bekrompen zicht op de zaken. Langzaamaan ontwikkelt ze zich meer en neemt eindelijk tijd om ook eens aan zichzelf te denken. Leuk.

Na de koude visschotel met aangepaste wijnen was het tijd voor de meest slaapverwekkende film van de dag. "Eyes Wide Open". Ass wide open, zou homofoob zijn en dat ben ik niet. Niettemin met alle respect voor het thema en de situatie waarin onder andere homo's in het strikt joods-orthodoxe milieu moeten leven, of niet kunnen leven, heeft de film volgens mij enkel de grote prijs voor beste film gewonnen wegens het thema en omwille van het thema. De verfilming kon me niet bekoren, maar ik moet toegeven dat ik naar het einde toe, toch ook redelijk opgegaan was in het verhaal. De sobere aanpak en het onuitgesprokene heeft de jury waarschijnlijk overtuigd.

Daarna was het tijd voor de ontgoocheling van de dag. Een film over Hitchcock "Double Take". Ik geef toe ik begreep er niets van. Ik kon niet volgen. Deed niettemin moeite; Maar kreeg gewoon schele koppijn van de onzuivere beelden uit de jaren stillekes. Waarschijnlijk te hoog voor mij gegrepen. Ik zat echt te wachten achter een ferme actieprent, drama of epos of gewoon diep menselijke film.

De enige actie kwam van de kortfilm Logorama. leuk gevonden. Mooi gedaan. Veel meer kan ik er neit over zeggen anders is het de moeite niet dat je zelf nog naar die kortfilm gaat kijken.

Ten slotte sloot de keuze van Patrick Duynslaegher af met "Bright Star" een film voor de romantisch-melancholische zielen onder ons. Een film die mij op het lijf geschreven leek. Helaas was ik de heel dag al zo beu als koude pap en kon de tragiek van "Endymion" en de bijna platonische liefde tussen Keats en zijn vlam mij niet echt boeien. Ik heb niets aan te merken op de prachtige kostuums en decors die schitterende pasten bij de gehele sfeercreatie zonder de aandacht af te leiden van de langzaam aan afbrokkelden muren tussen de personages en waarbij emoties beetje bij beetje leiden naar ontreddering. The human Condition. My alltime fave desondanks.

De afgelopen weken was het zomer, het zomert nog steeds. Verder is het nog steeds pikzwarte nacht in mijn zieltje, maar afgezien daarvan doe ik lustig mee met het genieten van de heerlijke zwoele tijden en festivals. In de vooruit kon je de afgelopen weken op zondag, maandag en soms dinsdag naar een zomerfilm kijken. Ik heb er toch drie kunnen meepikken. Het thema is dit jaar samen te vatten onder "growing pains" of de relatie tussen opgroeiende tieners.
De eerste film was "My Summer of Love" (Pawel Pawlikowski, 2004 – UK). Mona een jong tienermeisje leeft ergens in Yorkshire in een godverlaten dorpje waar er niets te beleven valt. Ze woont in bij haar broer, die net uit de gevangenis is waar hij god heeft gevonden en zich sindsdien in het dorp opwerpt als een prediker. Zelf toert Mona rond op haar motorloze bromfiets. Op een dag wordt ze gedumpt door haar lief, een overspelige man en ontmoet ze Tamsin, een rijkeluisdochter die net als zij een beetje getormenteerd en gebruikt door het leven lijkt te gaan. Algauw worden bij de meisjes onafscheidelijke vriendinnen die lief en leed delen. Maar dan komt de waarheid aan het licht.
De film schetst een troosteloos beeld zoals we gewoon zijn van de Engelse jeugd, uit pure verveling gaan ze relaties aan die weinig met liefde te maken hebben en klampen ze zich vast aan hetgeen hen toch enigszins een gevoel van geborgenheid of begrip bezorgt. Onthutsend is het wanneer de schijn doorprikt wordt en je toch op je eigen benen moet staan. Niet zo origineel, er wordt niet zoveel gesproken en de kijker moet zelf verder redeneren aan de hand van de scenes en beelden die fragmentarisch de relatie tussen Mona en Tamsin schetsen. De meisjes acteren heel naturel en Emily Blunt is een lust voor het oog.
Rating: 2.5/5

Persepolis was de tweede film die ik eergisteren zag. De bekende Iraanse animatiefilm van Vincent Paronnaud & Marjane Satrapi (2007 – Iran/Frankrijk) vertelt het verhaal van de kleine Marji in de woelige periode van de Iraanse revolutie. De betweterige nieuwsgierige Marji ontmoet via haar familie allerlei personages die telkens een rol in het toenmalige Iran vertolken. Revolutionairen, intellectuelen, fanatici, allemaal passeren ze de revue en de kijker beseft dat het voor de mensen toen niet makkelijk was en voor de Westerse wereld waarschijnlijk nog veel minder te begrijpen wat zich toen allemaal afspeelde. Een ding staat vast: ik ben tegen hoofddoeken. Hoe de Sjah werd afgezet en de gevolgen ervan op het dagelijkse leven worden handig en raak geschetst aan de hand van de belevenissen van Marji een haar gezin op school, thuis en in het buitenland. Marji's leven in Wenen breekt het tempo van de film wat en verlegt de focus van de situatie in Iran naar dat van een ontwortelde opgroeiende tiener zonder thuis, zonder houvast verloren in het "rijke westen". Zelf boeide het politieke aspect van Iran mij meer. Niettemin een knappe niet te moraliserende of te klagende film over de evolutie van Iran.
rating: 3/5)

Gisteren zag ik dan de knappe Argentijnse film XXY (Lucia Puenzo, 2007 – Argentinië/Spanje/Frankrijk), over Alex, een 15-jarige meisje met de kenmerken van een man, een hermafrodiet zoals dat noemt. Haar ouders schakelen de hulp in van een bekende chirurg die met zijn vrouw en zoon Alvaro bij de familie komt logeren. Alex weet geen raad met zich zelf, ze is een jonge puberende vrouw, maar soms voelt ze zich even zeer man, zeker wanneer ze Alvaro ontmoet. Het is een knappe schets van de identiteitscrisis van een tiener die zowel man als vrouw is, zich afzet tegen de wereld en toch op zoek is naar begrip, liefde en in de eerste plaats vooral zichzelf wil zijn en aanvaard worden zoals ze is. Inés Efrón speelt echt sterk en overtuigt enorm als de wilde wat getormenteerde Alex.
Rating: 3.5/5

Veel filmfanaten zijn hun top 10 aan het samenstellen, dus blijf ik niet achter.

Helaas heb ik heel weinig films gezien dit jaar, maar toch een oplijsting van de elf die het vermelden waard zijn, en veel meer heb ik er dit jaar niet gezien.

11) the Eye, een entertainende weinig originele remake met de knappe Jessica Alba die de als blind meisje na een oogtransplantatie weer kan zien, maar niet ziet wat ze hoort te zien en haar geheim wil ontrafelen. Begint als horror maar eindigt als typisch drama.

10) The happening: met Mark Wahlberg als softe huisvader die zijn gezin probeert te redden van een mysterieus natuurfenomeen dat mensen zich zelf doet doden. Mysterieus, best entertainend, maar geen hoogvlieger.

9) Gomorra, een docudrama waarin je in het midden staat van het leven van de mensen onder de terreur en alomaanwezigheid van de maffiosi in Napels. Tergend traag verweeft de film zonder veel commentaar de levens van 5 personages door mekaar. Een film die een tijdje moet bezinken om indruk te maken.

8) Mongol, een episch drama over hoe Djenghis Khan de Verschrikkelijke Hun werd, het verhaal vertelt enkel mijn zijn kindertijd en het begin als grote heerser. Voor liefhebbers van prachtige natuurbeelden en het leven van nomaden in de fascinerende wijdse Mongoolse steppen.

7) Home van de Belgisch-Zwitserse Ursula Meier. Een leuk gezinnetje met de indrukwekkende Isabelle Hupert als gedesoriënteerde moeder, woont vrolijk ontspannen langs een verlaten snelweg in the middle of nowhere. Wanneer de snelweg in gebruik genomen wordt sleurt het constante geraas van auto's het gezin mee in een neerwaartse spiraal. Leuk verteld.

6) SweenEy Todd, de demon barber of Fleet street, absolute aanrader voor fans van Tim Burton en musicals. Donkere verfilming over een losgeslagen Johnny Depp als barbier die het bruin bakt met zijn al even fascinerende geschifte partner Helena Bonham Carter, in het echte leven mevrouw Burton. Na deze vertolking vergeet je haar apensmoel uit "planet of the apes" met de irritante B-filmspeler Mark Walhberg.

5) The dark Knight, batman is geen superheld, maar van vlees en bloed. Oef! Eindelijk! En de slechteriken zijn geen clowns, maar echte griezels. Leve Christian Bale, Maggy Gyllenhaal en natuurlijk de betreurde Heath Ledger. Knap knap knap.

4) Happy Go Lucky: I came I saw and I went happy. De feel-goodmovie van het jaar die zelfs deze eeuwige zwartkijker vrolijk stemde. Zoals altijd werd ik weer verliefd op de hoofdrolspeelster. De film begint nerveus en je krijgt het bijna op je heupen maar dan word je compleet gecharmeerd door de openhartige onweerstaanbare vrolijkheid van sexy Poppy. Pieuw!

3) 3:10 to Yuma Russel Crowe en Christian Bale in een ouderwetse postkoetswestern. Het werkt, het werkt. Pure popcorn western zoals in de goeie ouwe tijd. We spelen politie en bandiet gelijk in onze kindertijd. Meer moet het soms echt niet zijn.

2) NO Country for Old Men: Javier Bardem is een pafferige griezel, zeker als 'm oen debiel kapsel heeft. Deze film is koud, moorddadig en fascinerend.

1) El Orfanato. Door deze film kreeg ik letterlijk de kriebels telkens ik alleen in mijn donkere traphal liep en in mijn spiegel in mijn badkamer keek. Chance dat ik nog twee gezellen had, anders was ik er helemaal alleen geweest in die ouwe krakende filmzaal. Geesten, het zien van dode mensen, we hebben het allemaal al tien keer gezien en gehad, maar toch. Dit ijzingwekkend zenuwslopend verhaal eindigt als een heerlijk mooi sprookje en laat je helaas voor je nachtrust niet echt los. Topklasse van een debut.

Verder zag ik ook nog "Quantum of Solace", die het vermelden in feite niet waard is. Ook the Incredible Hulk is idiote pulp, maar Edward Norton heeft toch een dikke verdienste, de delen van de film waar hij een gewone mens is, zijn nog de beste delen van de film die jammerlijk niet het niveau konden halen zoals het zou moeten, mocht deze film een suspense thriller geweest zijn.

Verder zal ik eens goed nadenken of er wel 10 cd's uitgebracht zijn in 2008 die het vermelden waard zijn. Alvast wel 10 optredens. Gelukkig heb ik de laatste dagen veel tijd om na te denken. Misschien net teveel tijd. Ik zou meer moeten eten.

Meer filmnieuws op mijn cultuurblogsken.