10/13/2012

Ted (2012) ***

Ted (2012), je kunt niet naast de veelbelovende trailer kijken. Een film over een levende knuffelbeer. Wie had dat ooit gedacht? En oh, met mark Mark Wahlberg en Mila Kunis? Kan het nog beter met die twee vermeende spetters? Mila Kunis werd onlangs verkozen als meest sexy vrouw, iets wat ik betwijfel zonder afbreuk te doen aan haar charme. In de film heeft ze trouwens een hees stemtimbre. Sommige mannen komen daarvan spontaan klaar, ik niet echt. Sommige vrouwen hebben het misschien voor de ondertussen iets meer uitgezakte spierbundel Mark Wahlberg die zijn drang om de knuffelbeer uit te hangen niet onder controle kan houden. Als hij een personage speelt die geen keiharde actieheld is, vervalt hij algauw in een flets saai losertype. Fail en double facepalm als je het mij vraagt. Maar Ted steelt de show, draagt de film, leidt de aandacht af van de twee fletse acteurs en gaat met de film lopen. Gelukkig. Maar ik val misschien net iets te hard met de deur in huis.

ted,Seth Macfarlane,Mark Wahlberg,Mila Kunis

Korte inhoud: John laat een kerstwonder uitkomen door zijn enige vriend in zijn leven tot leven te wekken: zijn teddybeer. De twee groeien samen op en John zal op een gegeven moment moeten kiezen om bij zijn vriendin te blijven of zijn vriendschap met zijn gemene, en zeer ongepaste teddybeer Ted (Seth MacFarlane) te behouden.

Nooit gedacht trouwens dat ik tijdens het filmfestival nog in de reguliere programmatie van de Kinepolis zou terecht komen. Mijn gezellin en ik waren trouwens warm gelopen voor totaal iets anders, maar aangezien 'op den bots' soms niet werkt in drukbezette bowlingbanen, besloten we dan maar onze competitiedrang te kanaliseren met een teddybeer. We liepen deskundig langs de rode loper van het filmfestival waar verveelde persmensen zaten te wachten op eventueel bekende Vlamingen die erover zouden schrijden en vonden onze zetels terwijl we slechts de eerste minuten van de film hadden gemist. Ik begon me meteen te ergeren aan alle geknabbel en geritsel rondom mij, maar de film kon op de meeste momenten mijn aandacht op het scherm houden.

Het is zo clichématig als het maar kan zijn, maar soit. Het is amusement hoor, en meer dan amusant. John heeft een teddybeer. John is bang van onweer. John doet een wens. John's wens komt uit: zijn teddybeer wordt levend. It's that simple. Als kind toch. John en Ted worden bekend en zelfs doodgewoon in het dagelijkse leven. John heeft zelfs een vriendin die Ted erbij neemt. Aha de clue van de story! Staat Ted John's relatie met Lori in de weg? Belemmert Ted het volwassen worden van John? Moet John Ted meer loslaten en zijn leven in handen beginnen nemen? Allemaal existentiële vragen op het niveau van een armzalige doordeweekse zaterdagavond één-filmleest geschoeid. Boring!

Maar Ted, man, een knuffelbeer naar mijn hart. Als echte mens een loser, maar als beer the coolste ever: Ted is knuffelig (surprise), nee echt, hij is levensecht en zo schattig knuffelig! Hij is een brombeer, zit vol one-liners, hij is vuilbekkend, grof maar loyaal en een goede vriend tegelijk. En net dat scherpe kantje van Ted's karakter maakt de film goed en zorgt voor onnozele situaties om je dood te lachen bij momenten.

ted,Seth Macfarlane,Mark Wahlberg,Mila Kunisted,Seth Macfarlane,Mark Wahlberg,Mila Kunisted,Seth Macfarlane,Mark Wahlberg,Mila Kunis

Niet alleen de animatie is perfect en schitterend gedaan. Ted zijn bewegingen, zijn fluffyness, zijn karakteruitdieping. Alles in de film draait rond Ted, de kleffe karakters en de al even oppervlakkig kleffe vertolking van Mark en Mila ten spijt.

Schrijver, regisseur stem van Ted, Seth Macfarlane verdient hier een dikke vette pluim. De man zijn stem is zo veelzijdig, past perfect bij de mimiek en karaktertrekken van en emoties van Ted. Uitstekend gewoon. En dit maakt dat deze nietsbetekenende film toch boven de middelmaat uitsteekt. En om iets meer te verklappen: er zitten echt grappige bijrollen in van bekende personen, die de film en het scenario echt opsmukken in de positieve zin. Ok, elke fan van Flash Gordon en ook degenen die hem niet kennen, zullen aangenaam verrast zijn. Doldwazigheid verzekerd!

*** Ted trailer ***





10:20 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (0) | Tags: ted, seth macfarlane, mark wahlberg, mila kunis | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

10/10/2012

The Expatriate (***)

Na de complete miskleun Killer Joe (2012) gezien te hebben (er komt geen review sorry), besloot ik dat debacle te compenseren door naar de Belgisch-Canadese The Expatriate (2012)" te gaan kijken. Een film waarvan de trailer op het ergste leek te wijzen, maar die verrassend spannend voor de dag kwam in een originele setting, want opgenomen in ons eigenste Antwerpen en Brussel. Het was echter geen creatieve beslissing van de regisseur of het productiehuis UFilm, dan wel een financiële. Draaien in ons landje leek voordeliger te zijn dan een shooting in de States, zeker voor een low budget (12 miljoen euro) film als deze.

The Expatriate,Philipp Stolzl,Killer Joe,Liana Liberato,Aaron Eckhart,Thank You for Smoking,The Black Dahlia,Olga Kurylenko,In Bruges

Daarom alleen al is dit voor Belgische kijkers een meerwaarde. Het komt allemaal bekend voor en tegelijk besef je dat je die donkere kanten van Brussel toch niet kent. Leuk is al je de bekende plaatsen herkent. Maar ook het verhaal mag er best wezen. Al is dat verhaal iets wat al honderden keren eerder is gedaan. The Expatriate is op dat vlak één van die zovele complot-theorie-vehikels waarin een bedrogen protagonist per abuis teveel vragen stelt, zich in de nesten werkt en helaas voor de samenzweerders een hardere pijn in de kont blijkt te zijn dan verwacht. Een alleenstaande vader, een opstandige tienerdochter, huurmoordenaars, gewetenloze bedrijven en collega's die geen collega's blijken te zijn. Wie of wat kan je nog vertrouwen. Klassieke elementen, maar door Philipp Stölzl verweven tot een onderhoudende en bij momenten spannende popcornfilm.

Korte Inhoud: De openingsscène is al een knaller van formaat. We horen schoten van een machinepistool, zien een lichaam vallen en een inbreker die in een speciale kluis een van de kluizen kraakt, en met een koker gaat lopen die hij aflevert aan een vent in een dure auto met chauffeur. Daarna maken we kennis met Ben Logan (Aaron Eckhart). Ben is een expat, die in Antwerpen leeft met zijn tienerdochter Amy (Liana Liberato). Ben werkt in Brussel voor een bedrijf dat de veiligheid van veiligheidssystemen test. Amy tracht in Antwerpen waar ze studeert een nieuw leven op te bouwen. Wanneer Ben een potentieel risico aankaart, wordt hem verzocht alles uit te zoeken en daar niet verder over te communiceren, tenzij aan zijn baas. Wanneer hij de volgende dag op het werk verschijnt met zijn dochter blijkt het hele pand ontruimd alsof er nooit iets is geweest. Ook blijkt hij nooit voor het bedrijf te hebben gewerkt en blijken zijn sporen uitgewist.

Is er een verband met de gestolen koker? Uiteraard. Ben is vast besloten te onderzoeken voor wie of wat hij werkte, waarom zij verdwenen met de noorderzon en waarom hij werd gebruikt. Hoe dieper hij graaft, hoe dichter hij bij de bron komt en hoe zenuwachtiger zijn vroegere 'werkgevers' worden. Zij stellen alles in het werk om hem het zwijgen op te leggen.

The Expatriate,Philipp Stolzl,Killer Joe,Liana Liberato,Aaron Eckhart,Thank You for Smoking,The Black Dahlia,Olga Kurylenko,In BrugesThe Expatriate,Philipp Stolzl,Killer Joe,Liana Liberato,Aaron Eckhart,Thank You for Smoking,The Black Dahlia,Olga Kurylenko,In Bruges
The Expatriate,Philipp Stolzl,Killer Joe,Liana Liberato,Aaron Eckhart,Thank You for Smoking,The Black Dahlia,Olga Kurylenko,In Bruges

Het is gelukkig niet zo zeer een payback-scenario, maar een heuse thriller met de nodige plotwendingen en verbanden tussen mensen, organisaties en gebeurtenissen zodat de kijker er toch een heerlijke kluif aan heeft. Aaron Eckhart speelt zoals we van hem gewend zijn, maar zijn prestatie in The Black Dahlia (2006) of Thank You for Smoking (2005) evenaart hij niet. Hij wordt beetje beperkt door zijn rol als actieheld. Er is een interessante bijrol vastgelegd voor de bevallige Olga Kurylenko, de voormalige bondgirl, die ook in deze film een gelijkaardig personage neerzet. Is she good or is she evil?

De actie is mooi gedoseerd, knap in beeld gebracht, niet geheel onrealistisch en de held overwint uiteraard, maar het duurt toch wel even voor hij alles door heeft, gelukkig. En zoals gezegd: het feit dat dit in het alledaagse België doorgaat, is een pluspunt voor de kijker. Je hoort omroepen in de stations in het Vlaams en Frans, je ziet bekende straten, gebouwen, hotels, en monumenten. Misschien zelfs leuker dan In Bruges (2008) op dat vlak. Aanrader voor fans van het genre.


*** The Expatriate trailer ***




09/28/2012

On the Road (***)

Daar is hij dan de verfilming van On the Road (2012), het cultboek van Jack Kerouac, de bijbel van de Beat Generation van de late jaren 40 en 50. Walter Salles, de man die ons ook al het prachtige Diarios de Motocicleta voorschotelde, is dan ook de geknipte man om dit, overigens tijdloze verhaal, in te blikken om een manier die zowel de innerlijke strijd van de personages, de innige vriendschap, de drang om te leven, de impulsiviteit van het moment als de ode aan het leven en de vrijheid in het algemeen weergeeft, zonder te vervallen in het weergeven platvloerse neo-hippie pathetische leegloperij. Want dat is wel misschien een kenmerk van de Beatniks. Uiteindelijk zijn dat niet meer dan een bende klaplopers zonder verantwoordelijkheidsgevoel, of niet?

On the Road,Jack Kerouac,Walter Salles,Diarios de Motocicleta,Sam Riley,Garrett Hedlund,Kristen Stewart,Steve Buscemi,Viggo Mortensen,Kirsten Dunst

Ze zijn veel meer, die jongens in het na-oorlogse Amerika. Ze dwepen het een liberaal gedachtegoed, eerder ingegeven door emotie dan door academische levensbeschouwelijke filosofieën. Al komt de stempel communisme om de hoek kijken in die tijd vanuit het establishment.
Ze leven er op los. On the Road van het leven, nemen wat je nemen kunt aan kansen die zich onderweg aanbieden. Vrije liefde, verbondenheid met je kameraden, de roes van sex, drugs en rock 'n' roll, vertaald door een hypnotiserende ritmische be-bop van de jazzclubs van die tijd. Magnifiek.

Korte inhoud: Sal (Sam Riley) blikt terug op het moment dat hij Dean Moriaty (Garrett Hedlund) leert kennen via zijn vriend Carlo. Het is de start van een trip, zowel letterlijk als figuurlijk, voor jaren doorheen het wilde Amerika van de jaren 50. Drie jonge mannen barstend van energie, die met hun onderlinge verhoudingen soms geen blijf weten, maar verbonden zijn door vriendschap en hun streven om zich te ontdoen van het conformistisch uniform waarin ze zich beknot voelen. Onderhuids worstelen de personages elk met hun eigen identiteit, en hun zoektocht naar wie ze zijn, wat ze eigenlijk willen, of net het ontwijken van die gedachten. Zowel Sal en Dean verloren hun vader, een houvast in hun onvoorspelbare leven. Dean en zijn zestienjarige echtgenote Marylou, een verbluffende Kristen Steward, beiden met een ongelofelijke Sturm und Drang (sterk samengevat in de trippende dansscène), en tegelijk de melancholische romantiek. Weltschmerz, odi et amo.

Walter Salles vertelt anekdotisch, niet oordelend, en creëert een weemoedige, melancholische sfeer. De sfeer die je nodig hebt voor dergelijke roadmovies. Dramatiek, humor, uitzichtloosheid overgoten met en saus van opzwepende jazz en mooi weidse landschappen. De unieke soundtrack. Ook de voice-over van Sam Riley, geeft een speciale touch aan de retro-sfeer. Al was het allemaal een droom.


on the road,jack kerouac,walter salles,diarios de motocicleta,sam riley,garrett hedlund,kristen stewart,steve buscemi,viggo mortensen,kirsten dunston the road,jack kerouac,walter salles,diarios de motocicleta,sam riley,garrett hedlund,kristen stewart,steve buscemi,viggo mortensen,kirsten dunston the road,jack kerouac,walter salles,diarios de motocicleta,sam riley,garrett hedlund,kristen stewart,steve buscemi,viggo mortensen,kirsten dunst

De casting is uitstekend. Garret Hedlund, heeft het charisma van de player, de man naar wie zowel mannen als vrouwen opkijken, de leider, degene die het voortouw neemt, en tegelijk achter dat masker schuilt iemand die zijn eigen gevoelens negeert en worstelt met 'iets'. Kristen Stewart als Marylou, gecast vooraleer ze bekend werd met de Twilight-films, toont dat ze kan acteren. Sam Riley is niet zozeer protagonist, maar eerder observator op de eerste rij. Er zijn nog wat bizarre bijrollen weggelegd voor Steve Buscemi en Viggo Mortensen en de immer bevallige Kirsten Dunst speelt als andere vrouw van Dean een mooi tegengewicht als belezen gecultiveerde huisvrouw tegenover de eerder marginale Marylou. En allemaal hebben ze iets gemeen, die Beatniks.


Ik zei het al, On the Road is een tijdloze film, vol herkenning. Over de zogenaamde verloren generatie. Het is van alle tijden. Je hoeft maar ergens in the middle van nowhere in het hedendaagse Zuid-Amerika een hostel binnen te stappen en het zit er vol anti-conformistische soulseekers, op zoek naar de kern van het leven. En daardoor zichzelf eigenlijk buitenspel zettend. Of niet?


Het boek heb ik niet gelezen, maar zal ik misschien wel eens doen. Gezien in Cinema Sphinks.


*** Kristen Stewart picture gallery ***


Kristen StewartKristen StewartKristen StewartKristen Stewart



Kristen StewartKristen StewartKristen StewartKristen Stewart


Kristen StewartKristen StewartKristen StewartKristen Stewart


Kristen StewartKristen StewartKristen StewartKristen Stewart


Kristen StewartKristen StewartKristen StewartKristen Stewart


Kristen StewartKristen StewartKristen StewartKristen Stewart

*** On the Road trailer ***




09/26/2012

Allez, Eddy (2012) ***

Terwijl de ene Vlaamse film zich steeds meer spiegelt aan internationale prenten op een Hollywoodiaanse leest geschoeid, zijn er andere Vlaamse films die rond de kerktoren blijven. Maar daarom zijn ze nog niet van mindere kwaliteit. Er is immers niets mis met een blijspel op de oude vertrouwde manier gefilmd. Neen, een feel-good movie met uitgesproken karakters die bijna karikaturaal zijn, die zorgen voor de juiste stemming en context van het verhaal, is even goed.

allez eddy,Gert Embrechts,Peter Van Den Begin,Barbara Safarian,Nanny Mcphee,Els Dottermans,Jacqueline de Goeij

Allez, Eddy (2012) gaat over een jongetje zonder toekomst, die toch blijft werken aan zijn droom, tegen de conservatieve huis-tuin- en keukenmentaliteit van zijn omgeving, klinkt als een copie van Billy Elliot, maar dan in de Vlaamse sprookjesversie. Zoals de omschrijving op de doos van de dvd zegt: "een hartverwarmende komedie van Gert Embrechts", een regisseur die met deze film zijn langspeelfilm regiedebuut tekent. De productie is in handen van Jacqueline de Goeij, tevens de vrouw van de regisseur.

Korte inhoud: We schrijven de jaren 70 in Langeworp. Langeworp staat synoniem voor een godvergeten plaatsje in the middle van nowhere waar de tijd blijft stilstaan en de moderne wereld aan voorbij gaat. Freddy Dermul, is de jongste zoon van slager André (Peter Van Den Begin) en Angel (Barbara Safarian). Er is iets mis met Freddy die daarom nooit alleen buiten mag en de wereld ziet passeren vanuit zijn zolderkamer. Zijn broer en zussen lopen niet hoog met hem op en hij heeft geen vriendjes. Hij deelt zijn fascinatie voor Eddy Merckx, de god van het moment, met zijn pa, maar daar blijft het bij.

Freddy wil coureur worden en niet zoals zijn broer in de slagerij werken. Freddy houdt zich daarom bezig met trainen op zijn fiets die aan twee touwen aan het plafond hangt terwijl hij op de radio de wedstrijdverslagen beluistert waarin Merckx de hoofdrol speelt. Alles gaat zijn vredige gangetje tot er een supermarkt komt aan de rand van het dorp. André weet niet waar hij het heeft als blijkt dat de supermarkt zijn klanten afsnoept en hij in slechte papieren komt te staan. Freddy is zo nieuwsgierig naar de supermarkt dat hij er stiekem naartoe gaat en zich inschrijft voor de lokale kermiskoers. Van dat ogenblik aan neemt hij het heft in eigen handen maar moet opboksen tegen zijn vader die zich met hand en tand verzet tegen de supermarkt maar zijn ergste vijand is misschien zijn eigen 'ongemak'.

Gert Embrechts, start de film met een ellenlange intro zoals we gewoon zijn bij kinderfilms. Barabaria Safarian doet zelfs denken een stijve Nanny Mcphee... maar naar mate de film vordert komt ze steeds beter in haar rol. Het is een voorspelbare film, maar dat geeft niet. Gert bindt er de nodige plotwendingen in om de film hier en daar toch wat uit te diepen. Vooral Els Dottermans, als Tante Marjet, het toonbeeld van de moderne stadsvrouw toont aan dat de dorpsmentaliteit toch wat achter zich aanholt. Tekenend is het beeld van André die als een wanhopige gek de vliegen van zijn bedervend vlees slaat.


allez eddy,gert embrechts,peter van den begin,barbara safarian,nanny mcphee,els dottermans,jacqueline de goeij,billy elliotallez eddy,gert embrechts,peter van den begin,barbara safarian,nanny mcphee,els dottermans,jacqueline de goeij,billy elliotallez eddy,gert embrechts,peter van den begin,barbara safarian,nanny mcphee,els dottermans,jacqueline de goeij,billy elliot

Het hoeft geen verwondering dat de kentering er komt. Niet zonder slag of stoot. Freddy ontdekt zichzelf, bloeit open en begint voor zichzelf op te komen, niet alleen dankzij Marie, een vriendinnetje die hij ontmoet. De setting klopt. Peter Van Den Begin is van alle markten thuis en kan op zijn eentje de film dragen. Hij speelt het dorp dat tegen de verandering is maar dan toch bakzeil moet halen. De mooie zomerse kleuren hebben iets nostalgisch. De beelden van Freddy op koersend op zijn fiets, de haren in de wind met een blozende lach zijn alles bevrijdend, fel in contrast met zijn eenvoudige zolderkamer waar een schemerlamp het meeste licht geeft. Allez, Eddy is een kleine sympathieke film, die ontroert, pakt en zoals gezegd je hart verwarmt. De film trok een slordige 70'000 bezoekers naar de bios, wat niet slecht is voor een dergelijke prent, en is ondertussen te verkrijgen op dvd en blu-ray.


*** Allez Eddy trailer ***





09/24/2012

Little Black Spiders (***)

Dat ik een liefhebber ben van films van eigen bodem, weten jullie al langer dan vandaag. Het komende filmfestival van Gent presenteert trouwens liefst 9 films uit de Vlaamse klei geboetseerd. Meer moet je niet achter mijn Vlaamse voorkeur zoeken. Er zitten bovendien zoveel internationale elementen in de hedendaagse Vlaamse films dat dit de diepte en rijkdom enkel maar ten goede komt zonder de eigenheid die onze filmmakers typeert te verloochenen. Persoonlijk vind ik die eigenheid bestaan uit soberheid, spelen met stills, slomo, muziek en trage montages. Bescheidenheid ook, want pretentieus of over-the-top gaan onze films zelden. Al deze elementen vinden we terug in het veelbesproken Little Black Spiders (2012) van Patrice Toye.

Little Black Spiders,Patrice Toye,Line Pillet,Charlotte De Bruyne,The Virgin Suicides,Picnic at Hanging Rock

Little Black Spiders verwijst naar de weggestoken zwangere tienermeisjes die in alle anonimiteit leven, ver weg van de gemeenschap waaruit ze werden verstoten, hun bevalling afwachtten in jaren zeventig van de vorige eeuw. Een schijnheilige traditie die in bepaalde milieus nog vrij lang heeft bestaan. Scha en schande en familie-eer. Het was een duistere periode voor donkere feiten, die doodgezwegen werden.

Patrice Toye slaagt erin dit zwaarbeladen thema op meesterlijke en poëtische wijze heel lichtvoetig te verhalen. Overdreven sentiment en drama worden vermeden en de donkere kantjes van het persoonlijk verhaal en drama van de tienermoeders komt slechts subtiel aanbod. Het maakt de film tot een soort van speelse coming-to-age movie waarin jonge meisjes vol idealen zich toch al dan niet the hard way bewust worden van de realiteit van hun conditie. Met dank aan de twee talentvolle hoofdrolspeelsters Katia en Roxanne (respectievelijk vertolkt door Line Pillet en Charlotte De Bruyne).


Korte inhoud: Katharina is zwanger van haar leraar Latijn-Grieks. Ze is hopeloos verliefd op hem en kan enkel maar denken aan een gelukkig toekomst met hem en haar kind. Wanneer ze aankomt bij de zusters in Limburg te midden van de bossen kijkt ze wat de kat uit de boom en voelt ze zich niet meteen thuis tussen die andere meisjes. Toch slaagt ze erin een goeie vriendschapsband te sluiten met de rebelse Roxanne die haar kind wil afstaan.

De zusters lijken niet de monsters uit "The Helena Sisters" en de zolder blijkt absoluut geen gevangenis. De meisjes doden hun tijd met luieren in het bos wat voor feeërieke taferelen zorgt die bijdragen tot de dromerige sfeer zoals je die in The Virgin Suicides (1999) ook had. De hele film is een 'meisjes-film'. Je ziet de meisjes worstelen met hun gevoelens, hun lichaam en hun dromen. Tot Katia beseft dat zij waarschijnlijk haar kind ook zal moeten afstaan. Dan stelt ze alles in het werk om het te houden. Naar het einde toe wordt de film een stuk donkerder en slaat de sfeer wat om richting onvermijdbaar drama. Doe dat toch niet kind, denk je luidop.

Niettemin. Ondanks het voorspelbare gehalte, pakt deze film je. Patrice Toye schildert de tieners niet af als domme ganzen die door hun eigen schuld zwanger zijn geworden en onverantwoordelijk zijn en daardoor niet geschikt als moeder. Nee ze toont meisjes die weten wat ze willen, blaken van jeugdig enthousiasme, maar door omstandigheden in een voor de maatschappij onaanvaardbare situatie zijn terecht gekomen. Ze maken er het beste van, vinden elkaar. Dat wordt perfect verbeeldt door Katia en Roxanne. De naturel waarmee deze meisjes acteren is verbazingwekkend. Ook de scènes waarin luide rockmuziek en slomo-beelden van dansscènes worden getoond, dragen bij tot de knappe stijl en de leefwereld waarin de meisjes even ontsnappen aan hun realiteit.

Deze film zal ongetwijfeld hoge toppen scheren, net omwille van de speelse en poëtische aanpak van een donker gegeven. Mijn gezelschap vond het stilistisch een kopie van Picnic at Hanging Rock (1975). Toevallig een film waarnaar Patrice Toye in interviews zelf naar verwees. Zelf vond ik die aanpak zeer geslaagd.

*** Little Black Spiders trailer ***





09/11/2012

TWIXT (***.5)

Zaterdagavond na een drukke dag vol vertier en een heerlijke portie sushi, zagen we op de klok dat de nacht nog jong was en de tijd geruststellend. We besloten dan maar eens langs de Sphinx-cinema te struinen en te kijken wat er zoal klokslag 22u30 speelde. Toen we de affiche zagen van Twixt (2010), waren we er niet meteen weg van. Ook de korte inhoud uit een krantenknipsel had het meer of de meester zelf dan over zijn laatste film. Die meester is dan ook niet van de minste: Francis Ford Coppola. Van een meester verwachten we veel.

twixt,francis ford coppola,val kilmer,bruce dern,elle fanning,ben chaplin,tom waits,paris je taime,the pledge,sin city

Twixt is niet de film die je verwacht, toch stelt hij niet teleur. Het lijkt een stijloefening te zijn, licht experimenteel, zonder veel diepgang, maar echt oppervlakkig kun je het ook niet noemen. Horror, nee, magisch-realistisch en surrealistisch dat wel ja. Een al tientallen keren herkauwd thema, maar het blijft werken zeker als je het in de handen geeft van Coppola die er zich duidelijk geamuseerd heeft met verschillende filmstijlen door mekaar te verweven.

Korte Inhoud: Hall Baltimore (Val Kilmer), is een schrijver op leeftijd en op retour, met veel schulden en een boze echtgenote, waardoor hij maar vlucht in den drank en de eenzaamheid van het bestaan. Hopend om nog wat te verdienen aan zijn laatste bestseller belandt hij in een Swann Valley, een stadje waar de tijd stille bleef staan. Of liever waar de tijd de tijd niet is, als je de verhalen over de klokkentoren met de zeven klokken die elk een ander tijdstip aangeven, moet geloven. Als de plaatselijke sheriff Bobby Lagrange (Bruce Dern) als enige fan, dan nog een opdringerige kerel blijkt te zijn, die zelf ook schrijft, dan heb je het als schrijver wel gezien. Hall will het stadje dan ook zo vlug mogelijk achter zich laten. Hij installeert zich in een motel, bezint zich en gaat met een fles in de hand nog eens wandelen. Tijdens zijn nachtelijke wandeling wordt hij opgeschrikt door de plotse verschijning van Virginia (Elle Fanning), een jong meisje. die precies iets van hem wil. Een oud hotel blijkt plots weer bewoond, hij loopt ook Edgar Allen Poe (Ben Chaplin) tegen het lijf en dan de schreeuw om hulp van Virginia.

Hall ontwaakt uit zijn droom, maar was het wel een droom? Het laat hem niet los en ook in het dorp zelf begint hij verhalen op te vangen over het oude hotel, het drama dat er gebeurde en de klokkentoren waar iedereen zo bang voor is. Bovendien betrekt Bobby Lagrange hem bij een geheimzinnige moord die hij in de schoenen van de mysterieuze commune aan de andere kant van het meer wil schuiven. Hall denkt eindelijk de plot gevonden te hebben voor een nieuw verhaal waardoor hij zijn schulden kan afbetalen en zijn vrouw en uitgever tevreden te stemmen en is vastberaden de fijne achter de wilde verhalen te zoeken. Het brengt hem verder dan hij ook verwacht zou hebben.

Twixt begint als een sprookje. De vertelstem van Tom Waits -wat hier een leuke gimmick is – leidt ons in Swann Valley. Ander leuks is dat de film het ene moment een doordeweekse zaterdagavond film is, bv de momenten dat we Hall in zijn gewone doen zien en soms iets weg heeft van de komedies van Woody Allen: gedetailleerde shots, fijne dialogen met komische inslag. En wanneer Hall in de andere wereld terecht komt bij Edgar Allen Poe, is het een ware gothic novel. Niet alleen qua filmstijl, die doet denken aan Sin City en bepaalde scènes uit Paris Je t'aime (2006).


Ik vind het prachtig. Het soort magisch-realisme waar ik fan van ben, ondanks het thema van de vermoorde onschuld, ook wel typisch voor zowel de gothic novel als het magisch-realisme, denk maar aan mijn meest favoriete boek ooit in die zin: "De Komst van Joachim Stiller" van Hubert Lampoo. De puzzel valt niet te moeilijk in mekaar, het verhaal is boeiend en licht verteerbaar. Sommigen vinden dit de meester niet waard, het kan me niet schelen. Ik hield er van. De personages acteren op meer dan degelijk niveau. Perfect geregisseerd en gecast. Hall als waardeloze drinkebroer met bierbuik, Ben Chaplin als Charlie Chaplin (ik bedoel Edgar Allen Poe) en de fotogenieke Elle Fanning. De typecasting en stereotypen ook, zonder banaal te worden. Twixt doet me denken aan The Pledge (2001) van Sean Penn: een op het eerste zicht kleine film, waarvan de kwaliteiten pas later naar boven komen.

*** Twixt trailer ***






***Related Posts***

21/03/2012: John Cusack is Edgar Allen Poe in The Raven


04/08/2011: Twixt van Francis Ford Coppola


05/11/2007: The Tell-Tale Heart verfilmd

06/01/2012

1911 (DVD **)

Jacky Chan hoef ik niet meer voor te stellen. Hij staat bekend om zijn lichthumoristische popcorn actiefilms zonder al te veel diepgang of uitwerking. Hij staat garant voor entertainment op een dooie zaterdagavond waar je toch af en toe eens bij kan ontspannen, als het verhaal en de actie net niet te dom wordt. Jacky Chan is het voorbeeld van de Chinees die besmet is door Hollywood.

jackie chan,1911,Winston Chao,The Last Emperor

1911 (2011) is echter een ander soort film dan we van hem gewoon zijn. Jacky speelt hier niet alleen de hoofdrol, maar is ook de regisseur van zijn 100ste film als ik de achterkant van de dvd mag geloven. Het is ook zijn eerste historische epos dat hij tracht te verfilmen.

Of hij daarin geslaagd is, moet u als kijker oordelen. Zelf vind ik zijn poging verdienstelijk, maar het is en blijft Jacky Chan en hij kan niet ontsnappen aan de Hollywoodiaanse invloeden waardoor het allemaal af en toe niet overtuigend werkt en allesbehalve echt spannend of meeslepend wordt. Ik mag het misschien niet vergelijken met de Aziatische regisseurs die magistrale epi verfilmden op de typische ingetogen poëtische Chinese wijze. Het is een Chinese film op de doordeweekse Amerikaanse leest geschoeid. Of is het een Amerikaanse film in het Chinees?

Korte Inhoud: We schrijven 1911. Net als overal ter wereld is het begin van de twintigste eeuw het keerpunt in de toen bestaande staatstructuren. Rusland had zich al ontdaan van de tsaar. De Europese feodale oorlogen waren al enkele decennia achter de rug en de laatste keizers zouden in de eerste wereldoorlog definitief tot een duister verleden horen. Hetzelfde in China, waar de Qin-dynasty het feodale systeem al tweeduizend jaar in stand houdt. Helaas roert de bevolking zich en jonge intellectuelen spiegelen zich aan het Westen om de revolutie aan te wakkeren.

Vooral de overzeese Chinezen spelen hierbij een rol. Het intellectuele brein van de revolutie is Doctor Sun Yat-sen (Winston Chao). Zijn vriend Huang Xing (Jacky Chan) is de militaire leider op het veld.

Stap voor stap schetst Chan de gebeurtenissen die leidden tot het slagen van de revolutie. Zowel het diplomatieke gepalaver en lobbywerk van Sun Yat-sen als de militaire veldslagen van Huang Xing. En meteen hebben we de twee tegenstellingen in de film. Waar Chan eigenlijk een beetje de mist in gaat wat betreft het ensceneren van de oorlog, slaagt hij er wel in om de diplomatieke kant vrij overtuigend te verfilmen. Een stijloefening die we niet van hem gewoon zijn, maar die wonderwel stukken beter in mekaar zit qua shots en scènes dan zijn actiescènes. Het moet gezegd, acteur Winston Chao is dan ook stukken beter dan Chan zelf, die niet echt overtuigt als grote militaire leider en ten prooi valt aan wat pathos.

Het verhaal van The Last Emperor (1987) en dergelijke kennen we al, de anachronistische wereldvreemdheid aan het keizerlijk hof staat in schril contrast met de omgeving waarbinnen de nieuwe revolutionairen zich organiseren. Toch is het voor het eerst dan Chan de Chinese kant de revolutie laat zien vanuit het oogpunt van de eerste revolutionairen.


*** 1911 trailer ***





16:36 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (1) | Tags: 1911, jacky chan, chinese revolutie, amasia, dvd, review, winston chao | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

05/14/2012

The Frontline (bluray ***,5)

Oorlogsfilms, het zijn klassiekers. Al die films over de tweede wereldoorlog de voorbije decennia, de Vietnam-oorlog, dit alles nog eens overgedaan in iets minder magnifieke wijze wat betreft Irak en Afghanistan. Het blijft een onuitputtelijke bron van steeds nieuwe plots en herkauwde plots in andere settings. Toch blijft het boeien. Omwille van de thema's. Broederschap. Dood. Verdriet. Impasse. Tweestrijd. Wraak. Liefde. Noodlot. Het raakt ons in onze ziel. Hoe graag we ons ook uitleven op spelconsoles waarbij we de vijand een oplawaai van jewelste geven, als je je even verplaatst in de ziel van de gewone soldaat op een missie die hij niet begrijpt, die zijn vrienden ziet sterven om redenen die hij niet begrijpt maar wel beseft dat zijn oversten weer de meest idiote beslissing genomen hebben, dat weten we toch dat we daar, hoe romantisch heldhaftigheid ons soms in de oren klinkt, niet willen zijn en nooit niet willen zijn.

the frontline,Hun Jang,band of brothers,the pacific,platoon,Hamburger Hill

De laatste jaren hebben prachtige miniseries zoals Band of Brothers, Generation Kill en The Pacific, deze thema's van kameraadschap in een zinloze hel prachtig verfilmd. The Frontline (2011) (Go-ji-jeon) van Hun Jang is niet anders. Wat deze blu-ray wel heel interessant maakt is het feit dat het een Koreaanse film is over de Koreaanse oorlog. Een oorlog tussen twee volkeren die enkel van kleren verschillen. Nog minder verschil dus dan tussen Vlamingen en Walen. Hoe dan ook, waar de oorlog zich ook afspeelt. Het is altijd hetzelfde. Doden of gedood worden en alles doen om te overleven.

Korte inhoud: We schrijven Seoel 1953, de laatste weken van de oorlog. Kang Eun-Pyo is een luitenant bij de staf van het Zuid-Koreaans leger. Die staff heeft alle moeite om de wapenstilstand te onderhandelen. Bovendien ligt een cruciale heuvel midden op de vermoedelijke demarcatielijn. Die heuvel verandert praktisch om de dag van eigenaar tegen de woekerprijs van tientallen zinloze levens. Wanneer Kang Eun-Pyo zich laat betrappen op een paar pollitiek incorrecte uitspraken wordt hij algauw van de staf weggehaald en belast met een onderzoek naar vreemde praktijken aan het Oost-Front. De Alligator-compagny die belast is met het belegeren van de heuvel, zou geïnfiltreerd zijn door een mol. Kang Eun-pyo krijgt de opdracht een nieuwe kapitein naar de compagny te vergezellen en de zaak uit te zoeken.

Tot zijn grote verrassing duikt daar zijn verloren en doodgewaande vriend Kim Soo-hyeok op.
De kapitein laat zich algauw kennen als iemand die zonder kennis van zaken op zijn strepen staat. Eyng-pyo trekt algauw op met zijn makker Soo-hyeok en diens peleton: een bont allegaartje dat duidelijk trauma’s en geheimen uit het verleden met zich meedraagt waar Eung-pyo zich in vastbijt.

De oorlogsgruwel wordt opeens realiteit voor de man die zich altijd achter de linies bevond en meer en meer krijgt Eung-pyo een beter beeld van hoe de omstandigheden aan het front zijn. Hij leert begrijpen wat broederschap betekent, opoffering, gewetenloosheid, incompetentie en de het instinct van zelfbescherming die de soldaten darop gekweekt hebben. Zijn makker Soo-Pyo en kapitein Shin Il-Young blijken algauw de meest geraffineerde leiders van de compagnie. Eung-pyo ziet zich gevangen in wat hij beschouwt als moord, verraad, insubordinatie en wat de makkers zien als "overleven en zorgen dat je niet het slachtoffer wordt van incompetente officieren".

De film doet erg denken aan Platoon (1986) en Hamburger Hill. Zonder hem op hetzelfde voetstuk te plaatsen, mag gezegd worden dat de settings enorm accuraat is, zonder de overdreven tragiek dik te smeren. Er zijn wrede scènes die je bij de keel grijpen. Het noodlot en de dodelijke wanhoop houdt je in een wurggreep. er is geen ontsnappen aan. Binnen die context worden ook de persoonlijke verhalen van de karakters uitgelegd, getekend en verhaalt zonder nodeloze uitweidingen of al te betuttelend en uitleggerig. Bovendien wordt de Noord-Koreaanse vijand als een tegenhanger van de Alligator-compagny afgebeeld wat de zinloosheid, absurditeit van de oorlog nog meer in de verf zet. Deze film heeft echter alles behalve een moraliserende toon, maar vertelt op spannende wijze de tragiek van frontsoldaten die zich als pionnen in een machtsspel waar ze geen vat op hebben, trachten te handhaven in de grijze zone tussen militaire discipline en overlevingsdrang. Een pareltje!

*** The Frontlinbe trailer ***




10:04 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (0) | Tags: the frontline, hun jang, band of brothers, the pacific, platoon, hamburger hill | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg