10/24/2011

Filmfestival Gent - Meek's Cut off (**)

De tweede film van de focus festivaldag, op het Filmfestival van Gent schiep toch wat verwachtingen. Het was namelijk de eerste western van de bekende indie-cineaste Kelly Reichardt (Old Joy, Wendy and Lucy). Haar films zijn minimalistisch en poëtische sfeerscheppingen, had ik vernomen, waarin de natuur een centrale rol speelt. Ik heb helaas nog nooit iets van haar gezien.

meeks cut off,kelly reichardt,michelle williams,Will Patton,Zoe Kazan,Paul Dano,Shirley Henderson,Jonathan Raymond,Old Joy,Wendy and Lucy,Chris Blauvelt

Meek's Cutoff (2010) is heel minimalistisch portret. Niet alleen qua stillevens, lange weidse shots en de uitermate beperkte dialogen, het geheel schept een neerslachtige noodlottige sfeer. Je waant je deels in een natuurdocumentaire en deels in een apocalyptisch straatje zonder eind. Letterlijk! We zien enkele gammele huifkarren voortgetrokken door Ossen door de droge winderige woeste prairie tsjokken met al even lusteloze personages. Het zijn enkele gezinnen die blijkbaar op weg zijn.

Korte inhoud: In het jaar 1845, in de eerste dagen van de Oregon Trail (3400 km lange route die begin 19e eeuw gebruikt werd door de Amerikaanse pioniers), neemt een groep van drie families de bergbewoner Stephen Meek (Bruce Greenwood) in de arm om hen over de Cascade Mountains te gidsen. Meek beweert een binnenweg te kennen en leidt de groep langs een onbekende weg over de woestijnachtige hoogvlakte om uiteindelijk te verdwalen in de droge rotsachtige woestenij. De komende dagen zullen de emigranten geplaagd worden door honger, dorst en hun gebrek aan vertrouwen in elkaars overlevingsinstinct. Wanneer ze een indiaan tegenkomen moet de groep kiezen tussen een onbetrouwbare gids en een man die altijd al hun natuurlijke vijand is geweest.

Langzaamaan wordt duidelijk dat hun gids, de cowboy Meek, hen langs een route heeft geleid waar iedereen het noorden kwijt is. De hoofdzorg van de groep is water vinden en vruchtbaar land en dat zorgt voor de meeste angsten en discussies; Hoe lang gaan ze nog door, eindeloos het huifkarren voorttrekken, hout sprokkelen, spaarzaam zijn met al hun voorraden, ongelukken met hun materiaal en het voor zich houden van hun meest persoonlijke gevoelens. Wanneer opeens uit het niets een Indiaan opduikt, krijgen hun angsten een concrete vorm.

In die zin is deze film heel symbolisch voor het hedendaagse westen dat arrogant denkt de wijsheid in pacht te hebben en geconfronteerd met het onbekende, de abstracte vijand of tegenstander die opeens concreet wordt, een dubieuze houding aanneemt. De groep ervaart dezelfde tweestrijd. Moeten ze het lot in de handen leggen van de indiaan, de verpersoonlijking van al het kwaad dat hen in het grote onbekende bedreigt? Zal hij hen de dieperik inleiden of leidt hij hen naar hun bestemming?

Hoewel er dus echt niets, maar dan echt wel niets in deze film gebeurt, is de sfeerschepping erg geslaagd en ik denk dat deze film mits enig doorzettingsvermogen toch menig kijker zou kunnen overtuigen. Ook wel omdat een van de acteurs toch wel erg overtuigend een minimalistisch personage uitbeeldt. De bevallige Michelle Williams hoeft duidelijk niet veel tekst te hebben om toch een personage neer te zetten dat meteen opvalt en overtuigt. Ja, ik heb haar leren kennen in Dawson’s Creek- durf ik dit toegeven? - maar ze is de serie duidelijk ontgroeid. Ik ben alvast benieuwd naar Kelly Reichardt's ouder werk.


meeks cut off,kelly reichardt,michelle williams,Will Patton,Zoe Kazan,Paul Dano,Shirley Henderson,Jonathan Raymond,Old Joy,Wendy and Lucy,Chris Blauveltmeeks cut off,kelly reichardt,michelle williams,Will Patton,Zoe Kazan,Paul Dano,Shirley Henderson,Jonathan Raymond,Old Joy,Wendy and Lucy,Chris Blauvelt height="149px" width="205px" />meeks cut off,kelly reichardt,michelle williams,Will Patton,Zoe Kazan,Paul Dano,Shirley Henderson,Jonathan Raymond,Old Joy,Wendy and Lucy,Chris Blauvelt

In de film zien we ook nog een rol voor Will Patton (Remember the Titans), Zoe Kazan (Revolutionary Road), Paul Dano (There Will Be Blood) en Shirley Henderson (Frozen). Het script is van de hand van Jonathan Raymond (Old Joy, Wendy and Lucy) en dit is de eerste langspeelfilm als Director of Photography van Chris Blauvelt. Het is op dit ogenblik nog niet bekend wanneer de film bij ons zal draaien, maar hopelijk ergens eind dit jaar.


*** Meeks Cutoff trailer ***





10/21/2011

Filmfestival Gent - Skoonheid (*)

Maar op het Filmfestival van Gent is niet alles van hoog niveau. Dave Mestdach koos als derde film op de ‘Focus Festivaldag’, net na de lunch, voor de Zuid-Afrikaanse prent Skoonheid (2011) van Oliver Hermanus.

skoonheid,Oliver Hermanus,Charlie Keegan,Deon Lotz,zuid-afrika

Korte inhoud: Francois van Heerden (Deon Lotz) is in de veertig. Hij is een blanke Afrikaans-sprekende familieman met twee dochters, woonachtig in Bloemfontein. Wanneer hij de 23-jarige jongen Christian (Charlie Keegan), de zoon van een vriend, ontmoet raakt Francois geobsedeerd door de jongen.

Wij grapten dat er toch altijd een homofilm moet inzitten en tegelijk herinnerden we ons aan het risico dat ‘de film na de lunch’ de uitgelezen kans is om een dutje te doen. Ik heb gelukkig na enkele minuten mijn ogen weer open gedaan omdat ik toch de film wou zien. Je ziet niet alle dagen een Zuid-Afrikaanse film.

Deze Skoonheid is er wel één om ver weg te steken, helaas. Maar deze prent was blijkbaar één van de toppers van Cannes en won er zelfs de Queer Palm 2011. Regisseur Oliver Hermanus zet niettemin een confronterend en schokerend portret neer van een blanke Zuid-Afrikaanse houthandelaar Francois Van Heerden die in de stoere conservatieve mannenwereld zijn homoseksualiteit moet verbergen voor vrienden en familie.
Wanneer zijn dochter haar vriend Christian meebrengt, ontwikkelt hij een perverse obsessie voor de jongeman.

Ook hier krijgen we een vrij traag opgebouwde film te zien, met constante focus op het hoofdpersonage wiens smoelwerk net iets teveel in beeld komt. Je kan zijn diepgewortelde gevoelens, frustratie, wanhoop of gewoon obsessie zo wel trachten over te brengen, maar het werkt bij mij niet echt. Ook al omdat de film qua verhaal niets voorstelt. Christian, het voorwerp van de obsessie, gaat naar het strand, Francois is er ook, Francois gaat naar de ouders van Christian in de hoop hem daar aan te treffen. Uit andere scènes bestaat de film niet.


skoonheid,Oliver Hermanus,Charlie Keegan,Deon Lotz,zuid-afrikaskoonheid,Oliver Hermanus,Charlie Keegan,Deon Lotz,zuid-afrika

In welke zin deze film dan ook baanbrekend zou zijn voor de homogemeenschap weet ik dan ook niet goed.
Misschien omdat homoseksualiteit in Zuid-Afrika helaas nog een taboe is. In ieder geval, laat me weten er of onder jullie homoseksuele vrienden mensen zitten die dit wel een aangrijpend, sterk, confronterend verhaal vonden. Op 22 februari 2012 kunnen jullie zelf een oordeel vellen, maar u weze bij deze gewaarschuwd.



*** Skoonheid trailer ***







09:46 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (0) | Tags: skoonheid, beauty, zuid-afrika, oliver hermanus, charlie keegan, deon lotz | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

10/20/2011

Filmfestival Gent - Elena (*)

Ik stond ongeduldig te wachten op mijn maten die een beetje later dan verwacht op het Filmfestival van Gent toekwamen, dankzij het Vlaamse openbaar vervoer. Er stond al een drukke massa mensen aan te schuiven in volle verwachting voor de focus filmfestivaldag. Patrick Duynslaegher geeft de fakkel dit jaar doorgegeven aan Dave Mestdach van Focus Knack. Waar ik de vorige edities eigenlijk slechts matig tevreden was, was ik deze editie nog meer ontgoocheld.

elena,dave mestdagh,andrei zvyagintse,Philip Glass,Mikhail Krichman,Nadezhda Markina,Andrey Smirnov,Aleksey Rozin,Yelena Lyadova,The Invader,Jessica Woodworth

Kort gezegd zou ik kunnen stellen dat we over het algemeen de films voorgeschoteld kregen die niets voorstellen, maar toch een publiek moeten krijgen volgens de Knack-redactie. Jammer, want deze films zijn hopelijk niet representatief voor wat het filmfestival van Gent dit jaar te beiden heeft. En dat is heel wat. Ik vond dat er wat meer originele films aan bod mocht komen die effectief een meerwaarde aan de kijker bieden. Het hoeft zeker geen best off te zijn, maar een origineler en iets flitsender bij momenten mocht toch. Zo waren Kaboom (2010) van Greg Araki en Potiche van François Ozon de goeie films van verleden jaar.

De eerste film die we voorgeschoteld kregen was het Russische familiaal drama Elena (2011) van de cineast Andrei Zvyagintsev, met muziek van Philip Glass en award-winnende fotografie van Mikhail Krichman. De Russische cinema levert af en toe kleine films af, die je na het bekijken toch overtuigen van hun kwaliteiten. Vorig jaar bleek Silent Souls (2010) vrij origineel.

Korte inhoud: Een bejaarde vrouw Elena (Nadezhda Markina) woont samen met haar rijke man Vladimir (Andrey Smirnov) in een ruime villa. Alles is echter geen rozengeur en maneschijn. Elena heeft immers maar één zorg: haar alcoholistische zoon Sergey (Aleksey Rozin) en diens gezin te redden van de nakende armoede. De dochter van Vladimir, Katerina (Yelena Lyadova), is dan weer een zorgeloze jonge vrouw die een afstandelijke relatie heeft met haar vader.

Elena is opgebouwd uit dezelfde uitermate trage simplistische beelden. Ontdaan van alle franjes beschrijft de regisseur het leven van de oudere Elena en haar man in een ongezellige design loft. Elena's zoon is een werkloze nietsnut die in een klein sociaal appartement leeft met zijn vrouw, een al even luie tienerzoon en een kersverse baby.

Elena schuift met de regelmaat van de klok een deel van haar pensioen door naar haar zoon, zeer tegen de wil van haar man. Maar haar man heeft evenzeer een dochter Katerina, die hij amper ziet. Wanneer Elena's man begint na te denken over zijn nalatenschap, beseft Elena dat zij er zeker zal moeten voor zorgen dat de toekomst van haar zoon en zijn gezin financieel veilig wordt gesteld.

Dat de film omschreven wordt als een thriller is verkeerd. Spannend is hij al evenmin. Soms denk ik dat bepaalde cineasten denken dat ze origineel zijn en trendy als ze minutenlang nietszeggende beelden of scènes op de kijker af sturen. Het leven zoals het is, iedereen moet opstaan, rekt zich nog wat uit in zijn bed, kamt zijn haren, zet koffie en gaat naar zijn of haar werk. Gelukkig krijgen we na een groot half uur toch wat van de plot door en heeft de film onze aandacht vast.


elena,dave mestdagh,andrei zvyagintse,Philip Glass,Mikhail Krichman,Nadezhda Markina,Andrey Smirnov,Aleksey Rozin,Yelena Lyadova,The Invader,Jessica Woodworthelena,dave mestdagh,andrei zvyagintse,Philip Glass,Mikhail Krichman,Nadezhda Markina,Andrey Smirnov,Aleksey Rozin,Yelena Lyadova,The Invader,Jessica Woodworthelena,dave mestdagh,andrei zvyagintse,Philip Glass,Mikhail Krichman,Nadezhda Markina,Andrey Smirnov,Aleksey Rozin,Yelena Lyadova,The Invader,Jessica Woodworth

Elena schetst ook amper de karakters. De beelden en scènes spreken voor zich. Ook door de camerastandpunten tracht de regisseur de kijker te midden van de personages te plaatsen. Hoe dan ook, erg betrokken bij Elena voel je je nooit. Je ziet wel haar tweestrijd en wanhoop, maar echt sympathie kweek je er niet voor. Deze film zal denk ik enkel aanslaan bij liefhebbers van minimalistische cinema.

Ondertussen heeft Elena, desondanks de enorme teleurstelling, gisteren de Grote Prijs voor Beste Film gewonnen op het Filmfestival van Gent. Dat heeft de internationale festivaljury onder leiding van Jessica Woodworth gisteren bekend gemaakt op het Gentse stadhuis. Andere films die in de prijzen vielen zijn The Invader (2011) van Nicolas Provost (Beste Muziek en sound design) en de kortfilm Demain, Ce Sera Bien van Pauline Gay. De prijs voor Elena werd in ontvangst genomen door M. Alexandre Petrachkov (de Russische Consul – Generaal), Alexandre Stebakov (Consul van de Russische Ambassade) en Alexey Grigoriev (Eerste Secretaris, Culturele Attache van de Russische Ambassade).



*** trailer ***





10/19/2011

Filmfestival Gent - The Invader (***)

Het was een aangename verrassing op het Filmfestival van Gent dat er weer enkele Belgische films op het menu stonden. De Belgische en dan vooral de Vlaamse film doet het erg goed de laatste tijd. Mijn kompanen wezen me erop dat The Invader (2011) (L'Envahisseur) de film was met het naakte topmodel Hannelore Knuts. Niet dat ik dat op zich een reden vond om deze film te willen zien, maar na het zien van de openingsscene van beeldend kunstenaars en regisseur Nicolas Provost, was ik wel overtuigd.
the invader,nicolas provost,hannelore knuts,Isaka Sawadogo,Stefania Rocca,Frank van den Eeden,nico leunen,swooni
Achteraf werden we trouwens verrast op een verschijning van Nicolas Provost en Hannelore Knuts, die beiden duidelijk nog last hadden van jetlag. Ze had het niet zozeer over een 'acteerprestatie' maar over een samenwerking en 'performance'. Een die er zeker mag zijn. Het is een knaller van een openingsscène. Het is een trip, een droomsequentie en lichtjes onheilspellend ook. Knap. En dan trekt Nicolas ons terug in de realiteit. We bevinden ons op een werf in Brussel. Duidelijk met illegale werknemers die 's avonds na de dagtaak weggevoerd worden naar een bouwvallig pand in Brussel en samen moeten hokken in mensonterende omstandigheden. Zo ook Amadou een Afrikaan die aanspoelde op een strand en nu door deze mensensmokkelaars moet werken voor zijn papieren.
Korte inhoud: Amadou (Isaka Sawadogo), een sterke en charismatische Afrikaanse man, spoelt aan op een strand in Zuid-Europa. Het lot brengt hem naar Brussel, waar hij verstrikt raakt in de netten van mensenhandelaars die hem alle hoop ontnemen. Op een dag ontmoet hij echter Agnès (Stefania Rocca), een ravissante en briljante zakenvrouw die zich aangetrokken voelt tot de charmante Amadou. Amadou beschouwt haar als zijn reddende engel en hij droomt meteen van een prachtige zorgeloze toekomst met haar. Helaas: de illusie wordt algauw doorprikt. Agnès verbreekt elk contact met Amadou, die gefrustreerd in een draaikolk van destructief geweld belandt.

Amadou wil aan zijn toekomst werken, hij wil het hier maken en werkt dus voor twee. Zijn vriend is namelijk doodziek. Bij een plotse controle op de werf moet Amadou de benen nemen en doolt hij de hele dag lang door Brussel. Wanneer hij terug bij de mensenhandelaars aankomt, merkt hij dat zijn vriend verdwenen is. De criminelen maken hem wijs dat zijn vriend zelf de benen heeft genomen, maar Amadou trapt er niet in en besluit van nu af aan op eigen benen te staan en zijn vriend te wreken.

Tijdens een van zijn dooltochten door de troosteloze straten leert hij de zakenvrouw Agnes kennen, met wie hij een korte vurige affaire beleeft. Als ook Agnes hem afwijst en hem ten allen prijze wil vermijden, heeft Amadou het heel moeilijk om haar afwijzing te accepteren. Bovendien krijgt Amadou opeens de kans om de mensensmokkelaars de rekening te presenteren en ontaardt de situatie.

Het sterke aan de hele film is dat de sympathieke Amadou gedurende de film en door de loop van de gebeurtenissen een totaal andere persoon wordt. Van iemand met een droom die het wil maken, wordt hij opeens een wreker en daarnaast nog een obsessieve stalker.

the invader,nicolas provost,hannelore knuts,Isaka Sawadogo,Stefania Rocca,Frank van den Eeden,nico leunen,swooni,François Pirot,Giordano Gederlinithe invader,nicolas provost,hannelore knuts,Isaka Sawadogo,Stefania Rocca,Frank van den Eeden,nico leunen,swooni,François Pirot,Giordano Gederlinithe invader,nicolas provost,hannelore knuts,Isaka Sawadogo,Stefania Rocca,Frank van den Eeden,nico leunen,swooni,François Pirot,Giordano Gederlini

Je weet dus met je aanvankelijke sympathie voor Amadou opeens niet echt blijf meer. De man wordt monster, het sociaal drama wordt een thriller. De transformatie wordt subtiel verteld, de grootstad Brussel als ontredderde wildernis wordt op prachtige manier in beeld gebracht, in schril contrast met de intieme scènes tussen de personages die bijna altijd face-to-face scenes zijn. Provost heeft veel geleerd van die andere bekende regisseurs die dergelijke sociale drama's op ons netvlies wisten te branden, maar dat doet zeker geen afbreuk aan zijn verdienstelijke Franstalige debuutfilm.

De fotografie van de film werd verzorgd door Frank van den Eeden, die hetzelfde jaar ook de beeldvoering van Swooni (2011) op zich heeft genomen. De montage gebeurde door Nico Leunen, die ondertussen ook al een mooie CV kan voorleggen. Het scenario van de film kwam onder meer van Giordano Gederlini and François Pirot. The Invader komt op 23 november 2011 bij ons in de zalen en kreeg ook de Jo Rupke prijs. Verleden jaar viel die eer te beurt aan Gust Van den Berghe zijn "En waar de sterre bleef stille staan".




*** The Invader teaser ***





20:50 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (3) | Tags: hannelore knuts, nicolas provost, the invader, filmfestival gent, review | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

09/07/2011

La Piel que Habito (****)

Pedro Almodovar levert zijn zoveelste werkstuk af. Pedro Almodóvar doet wat we van hem gewend zijn. Correctie. Pedro Almodóvar is terug en brengt zichzelf tot het hoogste niveau sinds jaren. Vrij indrukwekkend hoe hij zijn nieuwste meesterwerk opbouwt en verschillende thema's op boeiende wijze weet te combineren.

pedro almodovar,elena anaya,la piel que habito,antonio banderas,The Skin I Live in,Hable con Ella,Los Abrazos Rotos

The Skin I Live In of La Piel Que Habito (2011) bevat alle klassieke elementen zoals we van hem gewoon zijn: we hebben karaktervolle personages met een flinke psychologische deuk in hun hersenpan, we hebben de betoverende femme fatale, we hebben de obsessieve protagonist.

Wat we dit keer nog meer hebben, is een soort van extreem pervers uitgangspunt dat je zo in Aziatische horrorfilms terugvindt. Compleet geschift en toch vertrouwd, ijzingwekkend en toch warm bij momenten.

Niet alleen Almodóvar is terug, ook Antonio Banderas spettert als de fanatieke plastische chirurg. The beast wordt dankbaar geflankeerd door de adembenemende Elena Anaya. De wisselwerking tussen deze twee personages is ronduit subliem. Odi et amo en al hetgeen daartussen ligt, waardoor de dingen niet zijn zoals ze lijken.


Korte inhoud: Antonio Banderas speelt de succesvolle onderzoekschirurg Robert Ledgard. Hij is gespecialiseerd in het herstellen van zwaar beschadigde huid. Langzaam aan leren we dat zijn vrouw ooit levend verbrand werd en dat hij sindsdien onderzoek verricht naar het herstellen en verbeteren van de menselijke huid.

In zijn huis observeert Robert via een enorm televisiescherm zijn patiënte Vera, die zich ledig houdt met lezen, yoga en het vol krabbelen van muren. Wie zij is en hoe zij daar belandde, weten we niet. Toch wordt algauw duidelijk dat Vera en Robert een complexe relatie met mekaar hebben. Naarmate de film vordert en Almodóvar de stukjes van de puzzel langzaam aan in de juiste volgorde plaatst, krijgen we een film die ons bij de keel grijpt, die ons afstoot maar tegelijkertijd meezuigt in de obsessie van Robert voor Vera.


pedro almodovar,elena anaya,la piel que habito,antonio banderas,The Skin I Live in,Hable con Ella,Los Abrazos Rotos />pedro almodovar,elena anaya,la piel que habito,antonio banderas,The Skin I Live in,Hable con Ella,Los Abrazos Rotos />pedro almodovar,elena anaya,la piel que habito,antonio banderas,The Skin I Live in,Hable con Ella,Los Abrazos Rotos />

pedro almodovar,elena anaya,la piel que habito,antonio banderas,The Skin I Live in,Hable con Ella,Los Abrazos Rotospedro almodovar,elena anaya,la piel que habito,antonio banderas,The Skin I Live in,Hable con Ella,Los Abrazos Rotos height="139px" width="205px" />pedro almodovar,elena anaya,la piel que habito,antonio banderas,The Skin I Live in,Hable con Ella,Los Abrazos Rotos height="139px" width="205px" />

De fotografie, de composities, de stills van Almodóvar zijn klassiek, Hitchcockiaans, en missen hun effect niet. Het is niet zo poëtisch arty als Hable con Ella, het doet iets meer denken aan bepaalde sequensen van Los Abrazos Rotos (2009), hoewel La Piel que habito een stuk afstandelijker en koeler overkomt dan de persoonlijke intrigerende chaos van de personages in Los Abrazos Rotos. Verder heerst de sfeer van de horror, het Frankenstein-isme, maar dan op een soort van verheven manier. Even stilistisch als de scènes in mekaar gezet zijn, is de muziek gekozen, om nog maar te zwijgen van de prachtige BMW M6 die met zijn passioneel ronkende motor bijna tipt aan het sensuele charisma van Vera. Ik kan kort zijn over deze film. Geniaal!



*** La Piel Que Habito / The Skin I Live In trailer ***





09:33 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (1) | Tags: pedro almodóvar, elena anaya, antonio banderas, la piel que habito | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

08/02/2011

Midnight in Paris (****)


Geen overtreffende trap is goot genoeg om de magie van Parijs door de eeuwen heen te beschrijven. Hoe clichématig het ook klinkt, Parijs is de stad van liefde dromen en de stad waar melancholische romantici zich wentelen in een lang vergeten verleden.

woody allen,owen wilson,michael sheen,marion cotillard,midnight in paris,rachel mcadams,carla bruni

"Nostalgie is de ontkenning van een pijnlijk heden" zegt Paul tegen Gil. Meteen is de toon gezet tijdens de steken over en weer tussen deze twee personages in een van de meest charmante, meest luchtige en intelligente komedies van mastermind Woody Allen (pic), genaamd Midnight in Paris (2011).


Waar You Will Meet a Tall Dark Stranger (2010), even luchtig als oppervlakkig was, slaagt Woody Allen er in om ondanks de voor zijn doen ongewone wendingen alle toeschouwers in te pakken in dit fantastische verhaal. En dit ondanks of dankzij Owen Wilson, wiens bekende domme smoelwerk mij soms een beetje, misschien onterecht, doet vrezen.


Korte inhoud: Gil (Owen Wilson) en zijn verloofde Inez (Rachel McAdams) zijn met haar ouders in Parijs. Gil is een schrijver die al eeuwen werkt aan zijn uiteindelijk meesterwerk maar in de ogen van zijn toekomstige schoonouders is hij gewoon een leegloper en nietsnut die hun dochter niet waard is. Bovendien negeert Gil volgens zijn omgeving het heden door zijn gedweep de gouden jaren van de jaren twintig. Inez trekt echter altijd loyaal partij voor hem. In Parijs ontmoeten ze tegen de zin van Gil op de koop toe nog Paul (Michael Sheen) en zijn vrouw Carol. Hoogst tijd voor Gil om zoveel mogelijk trachten te ontsnappen.


Woody Allen begint met een simpel uitgangspunt, wereldbeelden die botsen die hij scherp, intelligent en onomwonden grappig uitbeeldt in de dialogen tussen de personages. Uitspraken die zelfs ik er niet meteen zou uitflappen in een discussie als ik iemand op zijn plaats wil zetten met een fikse 'counter'. De betweterigheid van Paul, wordt Gil al snel teveel en wanneer hij door Inez voor de zoveelste keer dreigt meegesleurd te worden naar een m'as-tu-vu-snob-event, muist hij er vanonder.


Wanneer hij verdwaalt, stopt plots een oldtimer met vreemde mensen die hem meenemen naar een van de meest bizarre plaatsen van Parijs. Algauw heeft Gil door dat hij niet aan het dromen is en dat hij echt Scott en Zelda Fitzgerald, Cole Porter, Ernest Hemingway, Pablo Picasso en Dalí ontmoette en dat hij in de tijd van zijn dromen "de golden twenties" is terecht gekomen. Met zijn ongelofelijk verhaal scheert hij geen hoge toppen bij Inez, maar Gil laat het niet aan zijn hart komen en telkens staat hij paraat om klokslag middernacht om zich te laten meeslepen naar het verleden. Wanneer hij Adriana (de ongelofelijk charmante en aantrekkelijk femme fatale Marion Cotillard) ontmoet, verheft Woody Allen het verhaal naar een hogere versnelling en niveau.

woody allen,owen wilson,michael sheen,marion cotillard,midnight in paris,rachel mcadams,carla bruniwoody allen,owen wilson,michael sheen,marion cotillard,midnight in paris,rachel mcadams,carla bruniwoody allen,owen wilson,michael sheen,marion cotillard,midnight in paris,rachel mcadams,carla bruni


Veel meer moet ik niet verklappen, maar de rode draad van de film, het snakken naar een mooier verleden, het verlangen, plotse en onverwachte ontmoetingen, het dromen en het besef van het heden zijn thema's die mooi verhaald worden. De uiterst komische scenes met to- the-point-quotes zijn schitterend. De meester is er in geslaagd om ons in amper een anderhalf uur te entertainen met een intelligent sprookjesachtig verhaal rond zijn geliefde thema: mensen met hun dromen en verlangens in de pijnlijke realiteit. Bovendien is de enscenering van het Parijs uit den ouden tijd magisch-realistisch en kunnen we zoals altijd genieten van wat lekker ouderwetse dixieland en jazz.


In de film is tevens ook nog een kleine rol weggelegd voor de first lady van Frankrijk, Carla Bruni, die gezien haar recente zwangerschap niet aanwezig kon zijn op de première in Cannes. Haast u in ieder geval naar de studioscoop waar deze film al aan zijn zevende week toe is.


*** Midnight in Paris trailer ***



11:43 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (1) | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

06/29/2011

Generation Kill (DVD release)

Als fan van oorlogsseries zoals "Band of Brothers" (2001) en "The Pacific" (2010) keek ik uit naar de release van "Generation Kill" (2008). Een HBO serie gebaseerd op de ervaringen van oorlogscorrespondent Evan Wright die "embedded" bij First Recon Battallion de invasie van Irak vanuit Koeweit in 2003 aan de lijve en vanop de eerste linies mocht ervaren.

generation kill,tv-serie,the pacific,band of brothers,the wire,Stark Sands,alexander skarsgard,jarhead

Deze serie over de moderne oorlogsvoering anno 2000 werd mede mogelijk gemaakt door de mannen die "The Wire" op hun naam hebben gezet, de ultra-realistische serie over de misdaadbestrijding in Baltimore, waar ik helaas nog maar drie seizoenen van gezien heb.

Het moet gezegd, oorlog zorgt voor onmenselijk veel leed maar ook hopen inspiratie voor de cinema en de televisie. Je zou denken dat je echt niet meer origineel uit de hoek kunt komen in het onderwerp. Dat is buiten de hedendaagse strategie van het leger gerekend. Geen massale aanvallen meer met heroïsche veldslagen en massaslachtingen. Nee, eerst komt het zwaar geschut en dan trekt de infanterie over het reeds murw gebombardeerde doelwit. Of worden elitetroepen zoals de mariniers ingezet voor de moeilijke klusjes en doelgerichte acties.

Zo ook het First Recon Battallion van de Amerikaanse mariniers.
Dagenlang troepen ze al samen bij de Iraakse grens. Klaar om losgelaten te worden en in actie te schieten.
Ze voelen zich heel wat, het machismo druipt er van af, ze zullen die moslims wel eens mores leren. Maar de bevelen komen maar niet. En ondertussen wachten deze soldaten. Wachten en nog eens wachten. Ze zijn getraind om te vechten en te doden. Ze zijn kort gehouden en staan op springen. Hun ergste vijand blijkt niet het Iraakse leger te zijn maar de verveling, hun incompetente commandanten, de slechte logistiek en het feit dat hun bevelen soms indruisen met hun moraal als soldaat. Voor zover deze vechtmachines een moraal hebben natuurlijk.

In de serie volgen we vooral de ervaringen van Bravo Company onder leiding van luitenant Nate (Stark Sands). Nate is een eerste klas luitenant met heel veel beroepseer. Hij kan rekenen op "Ice Man" Sergeant Brad ( Alexander Skarsgård), een al even koele kikker die ze allemaal op grondig een rijtje heeft en het zootje ongeregeld van het peloton samen kan houden.
In de eerste aflevering hebben we een groot Jarhead gevoel. Deze film wist op een flagrant treffende manier de uitzichtloosheid weer te geven van opgefokte soldaten die weken lang niets anders zien dan woestijn en de "grote oorlog" vooral meemaken van horen zeggen. Bravo Company, nochtans het verkennerkorps bij uitstek, leeft ook toe naar die uiteindelijke strijd. Wanneer ze dan eindelijk het bevel krijgen om te strijde te trekken, blijkt dat ze nog uren moeten zitten suffen in hun aftandse humvees. Ook de invasie zelf blijkt een tegenvaller. Maar dan komen langzaam de eerste confrontaties met de vijand eraan.

De serie legt mooi de klemtoon op het feit dat oorlog nooit is wat je ervan verwacht. Ook niet als soldaat die als eerste in de vuurlinie wordt gestuurd. Het dagenlang doden van de tijd zonder voldoende voorzieningen werkt op de moraal van de mannen. Wanneer blijkt dat bepaalde officieren eigenlijk lichtjes flippen onder de stress, dreigt de moraal van Bravo Company helemaal onder uit te gaan.
Bovendien blijkt de vijand niet goed gedefinieerd. Als kijker merk je dat duidelijk ook. Je weet met praktisch zekerheid dat de Irakezen die zomaar neergeschoten worden, meestal gewone boeren zijn die toevallig te dicht bij de vijand kwamen. Je kan je ook terecht vragen stellen bij de rules of engagement in dergelijke situaties. maar zou je zelf ook niet schieten op alles wat beweegt in een vreemd land waar je niet moet rekenen op steun van een groot leger en waar je er meestal alleen voor staat?

generation kill,tv-serie,the pacific,band of brothers,the wire,Stark Sands,alexander skarsgard,jarhead


Boeiend is de uitwerking van de verschillende karakters. In het leger zitten ronduit marginalen. Mariniers zijn bovendien een geval apart, meer macho, meer racist, en dergelijke. Sergeant Brad weet zijn peloton vrij goed in het gareel te houden door respect af te dwingen met zijn onverschrokken serieus en koelbloedigheid. Conflicten met oversten horen daarbij en ook dan wankelt de beste soldaat wel even. Hetzelfde overkomt de luitenant van Bravo Company. De jonge Nate lijkt een opperbeste kerel die voor zijn mannen door het vuur gaat. Als enige met strepen durft hij wel eens tegen de hiërarchie ingaan. Die onredelijkheid samen met het absurde van de situaties waarin ze terecht komen, maakt Nate extra gevoelig. Ondertussen ben ik aan de aflevering gekomen waar Bravo Company een roadblock moet bemannen. Het is duidelijk dat ook deze missie tot de nodige verwarring en frustratie leidt.


Voor de liefhebbers die tijdens de voorlopig regenachtige zomer een leuk tijdverdrijf zoeken, raad ik deze serie ten zeerste aan.


*** Generation Kill trailer ***



11:16 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (1) | Tags: generation kill, dvd, review | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

04/12/2011

Razzia (La rafle) (DVD, 2010, ***.5)


Het verleden verwerken, afrekenen met iets wat decennia lang verdrongen was. Een natie confronteren met haar eigen vuil verleden. Dat doet de Franse film La Rafle (2010). Critici kunnen gerust stellen dat dit de zoveelste holocaustfilm is en dat deze kleinere film in de schaduw is blijven steken van dat veel bekendere verhaal Elle s'appelait Sarah (2010).

razzia,la rafle,jean reno,mélanie laurent,Rose Bosch

Mij maakt dit niets uit. La Rafle is een Franse film, wat het sowieso al een stuk anders maakt. Maar ondanks dat het een kleine film is, wordt het verhaal op een genuanceerde wijze verteld, in die zin dat de clichés beperkt blijven en het pathetisch gehalte gelukkig ook bescheiden blijft. Dat de film met deze troeven niettemin sterk aangrijpend is, maakt dat je het niet kunt catalogeren als een typische zaterdagavond-film.

La Rafle van Rose Bosch vertelt het verhaal van een van de zwartste perioden van de Franse geschiedenis. De deportatie van ruim 13.000 joden bijeengebracht als vee in le Vélodrome d'Hiver en vandaar gedeporteerd naar interneringskampen als tussenstation tot de gaskamers van Auschwitz.
De film baseert zich op dezelfde waar gebeurde feiten als Elle s'appelait Sarah, met dat verschil dat alle personages uit La Rafle echt bestaan hebben. We bekijken alles vanuit de ogen van de familie Weismann, de kinderen Noé en Simon, de joodse arts Sheinbaum (Jean Reno) en de verpleegster Monod (Mélanie Laurent).

Het verhaal wordt ook verteld aan de hand van de ervaringen van een kleine Joodse familie met bijzondere aandacht voor de kinderen van het gezin. Het doet een beetje denken aan oude Italiaanse films. Er wordt in zomerse kleuren een rustiek beeld geschetst van de kleine drukke wijken in Parijs vol handelaars en ravottende jongeren. De oorlog lijkt ver weg maar de Joodse gemeenschap wordt steeds meer gestigmatiseerd.
Uiteindelijk beslissen de Franse autoriteiten om hun goodwill aan de Duitsers te tonen door zoveel mogelijk Joden te verzamelen en te deporteren naar "het Joods grondgebied in het Oosten". Die fatale nacht wordt de familie Weismann opgepakt met duizenden anderen.

Jean Reno speelt slechts een kleine rol als arts die met zijn kleine ploeg probeert zoveel mogelijk zieken en kinderen te helpen. Een grotere rol is weggelegd voor Mélanie Laurent, die als verpleegster het wel en wee en vooral het lijden deelt met de mensen waarvan ze niet kan begrijpen wat ze verkeerd hebben gedaan om zo'n lot te verdienen. Evenmin begrijpt ze niet hoe haar Franse landgenoten dit zonder nadenken toelaat, en zelfs actief meehelpen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Zo goed als kwaad ze kan, begeleidt ze de kinderen tot in het interneringskamp. Maar dan dreigen de eerste transporten naar het Oosten er aan te komen.


razzia,la rafle,jean reno,mélanie laurent,Rose Bosch,Gad Elmaleh,holocaustrazzia,la rafle,jean reno,mélanie laurent,Rose Bosch,Gad Elmaleh,holocaust


De film was een waar succes in Frankrijk en deels terecht. Het is geen Hollywoodproductie en ook geen typisch Franse film. De film is sober, maar tegelijk weet je als toeschouwer dat niet alles moet worden uitgelegd. In de cast treffen we ook de Franse stand-up comedy acteur Gad Elmaleh aan, die hier een geweldige vertolking neerzet. Een zoveelste holocaustverhaal, maar niettemin een aanrader. Te verkrijgen op dvd en blu-ray.



*** La Rafle trailer ***





09:41 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (0) | Tags: razzia, la rafle, dvd, jean reno, mélanie laurent, gad elmaleh | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg