03/15/2011

Noordzee, Texas (2011, ***.5)

De Vlaamse film heeft zijn plaats veroverd de laatste jaren in het cinematografische landschap. Om de zoveel tijd duiken enkele pareltjes op. Soms zijn er regelrecht in de roos, andere behoeven wat geduld en inlevingsvermogen van de toeschouwer. Zo ook Noordzee, Texas (2011), de eerste langspeelfilm van de voor mij onbekende regisseur Bavo Defurne en met camerawerk van Anton Mertens.

bavo defurne,eva van der gucht,jelle florizoone,noordzee texas,Mathias Vergels,Nina Marie Kortekaas,Katelijne Damen,Anton Mertens

Wat Bavo hier aflevert is een op het eerste zicht filmisch toneelstuk. Het strakke toneel-taaltje past totaal niet bij het eerder marginale milieu ergens in de jaren 50-60 aan de Noordzee. Maar eenmaal ik me daarover gezet had, werd ik in de prachtig verbeelde film meegezogen. De fotografie met lichte retrofilter, het tijdskader, de muziekscore, het zegt meer dan duizend woorden.

Korte inhoud: Pim (Jelle Florizoone) woont met zijn moeder (Eva van der Gucht) die ooit een miss was en nog steeds optreedt met haar accordeon ergens in een wijk aan de kust. We herkennen Westende, Nieuwpoort, dat dienst doet als kader voor hotel Texas. Het is een wat troosteloze buurt. Niets te doen dan de avonden doorbrengen aan de bar van hotel Texas. Pim is een jongen die nogal in zichzelf gekeerd is. Pim wordt verliefd op zijn buurjongen Gino (Mathias Vergels) en Gino's zusje Sabrina (Nina Marie Kortekaas) op Pim.

Bavo Defurne schetst aan de hand van alledaagse scènes de ontluikende homoseksualiteit van een jonge tiener in een geïsoleerde gemeenschap. Deze film moet het dan ook niet hebben van die dialogen die niet meer zijn dan wat alledaagse zinnen, maar van wat er achter zit. Ieder personage in de film heeft dromen, of houdt krampachtig vast aan lang vervlogen dromen of het verleden: Marcella (Katelijne Damen), de ietwat vreemde moeder van Sabrina en Gino van haar man, Sabrina droomt van Pim, Pim droomt van Gino, Yvette van haar carrière. Vooral de leefwereld van Pim staat centraal. De vriendschap tussen Pim en Gino, de afstandelijkheid tegenover zijn moeder Yvette...

Die wereld is er een van stilte, dromen, ingetogen hunkering en tekeningen. Pim verzamelt alles wat hem dierbaar is in een oude schoendoos en leeft zich uit in het tekenen. Die leefwereld wordt mooi in de verf gezet door de knappe fotografie en de stiltescenes. Deze manier van filmen maakt het verhaal bijzonder poëtisch.
Een kleine film met weinig franjes met des te meer inhoud. Bijzonder in de aftiteling vond ik de bedanking aan alle ouders die hun kinderen weigerden te laten meespelen in deze film, it's better. De film speelt vanaf 16 maart 2011 in Kinepolis.

*** Noordzee, Texas trailer ***





11:05 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (1) | Tags: noordzze texas film | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

03/01/2011

Rundskop (2011, ****)

Rundskop (2011) (Bullhead), het schot in de roos van debutant Michael R. Roskam hoef ik niet meer te introduceren. de pers stond er vol van. Lovende kritieken alom. Afwisselende kritieken bij de volksmond. Ik probeerde de media-aandacht zoveel mogelijk te negeren zodat ik zo onbevangen mogelijk zelf kon uitpluizen hoe goed of hoe slechts deze Vlaamse film zou zijn.
rundskop,matthias schoenaerts,Jeroen Perceval,Michael R Roskam,Barbara Sarafian

Dat de Vlaamse film de laatste twee decennia furore maakt is een goede zaak. Al vind ik persoonlijk dat alles te veel gehypet wordt. Maar mogen wij niet trots zijn of zoveel Vlaamse film? Moeten wij ons calimero-complex eens niet van ons afschuiven en niet altijd meteen alles wat Vlaams is afbreken en proberen de kwaliteiten de ontdekken van wat onze regisseurs ons leveren. Het Vlaamse filmlandschap biedt voor elk wat wils heb ik zo de indruk. Rundskop schotelt ons een vette boterham voor, een psychologisch drama tegen de achtergrond van de wereld van de vetmesters. Geen politiethriller, wat velen niet lijken te snappen, maar een verhaal over de persoonlijke strijd van een man die jaren na datum geconfronteerd wordt met een trauma uit zijn verleden. Hoofdrolspeler Matthias Schoenaerts, steelt de show, maar ook enkele andere personages kleuren het verhaal.

Korte Inhoud: Jacky Vanmarsenille (Matthias Schoenaerts) behoort tot een familie van veehouders annex vetmesters. Zo lang hij leeft heeft hij niet anders geweten dat het vee werd behandeld. Wanneer een hormonenmaffiajager gedood wordt, worden de Limburgse veehouders genoodzaakt een deal te sluiten met enkele West-Vlamingen. Terwijl de politie op zoek gaat naar de moordenaar ziet Jacky zich geconfronteerd met personages waarvan hij dacht dat hij ze al lang vergeten was. Een jeugdvriend Diederik (Jeroen Perceval) blijkt de connectie te zijn met de West-Vlamingen en via Diederik komt het verleden weer tot leven. Negeren lukt echter niet.

Rundskop mag zich dan afspelen in de context van de hormonenmaffia. De traumatische jeugd van Jacky en gevolgen hiervan staan centraal. Als kijker vraag je je af waarom Jacky verslaafd is aan allerlei smerigheid die hij in zijn indrukwekkend lijf spuit. Je merkt de frustratie eenmaal het verhaal dat uitgelegd heeft en je begrijpt zijn drang om de figuren uit het verleden terug op te zoeken. Je voelt je betrokken. De personages zijn echt en authentiek neergezet. Ik moet eerlijk toegeven dat die ene sleutelscène mij toch heel ongemakkelijk deed voelen en ook op het einde van de film lost Roskam mijn verwachtingen in.

rundskop,matthias schoenaerts,Jeroen Perceval,Michael R Roskam,Barbara Sarafianrundskop,matthias schoenaerts,Jeroen Perceval,Michael R Roskam,Barbara Sarafian

Enerzijds zie je Jacky en zijn familie aan het werk als vetmesters, als boeren en als zakenlui, anderzijds zie je de persoonlijke problemen waarmee elk van hen worstelt. Diederik en Jacky, de twee jeugdvrienden die opeens weer met mekaar opgescheept zitten. Daarnaast heb je de West-Vlaamse hormonendealer en de politie die hem op de hielen zit (een klein bijrolletje voor Barbara Sarafian), twee Luikse garagisten die willens nillens de plot wat opvrolijken. Het maakt de film leuk, onderhoudend en spannend tegelijk. De kritiek van teveel plotlijnen in één film vind ik totaal onterecht. Er wordt eens een duidelijk context geschetst waarin en waar rond een persoonlijk drama opgebouwd wordt.

Roskam verrast me aangenaam. De keuze voor het persoonlijke verhaal tegen over de politiethriller vind ik erg geslaagd. De veruitwendigen van de getormenteerde Jacky door Matthias Schoenaerts is gewoonweg indrukwekkend en bewijst wat voor klasbak Schoenaerts in feite is. Na De Zaak Alzheimer is dit weer een topper van jewelste in het Vlaamse film landschap.


*** Rundskop trailer ***



09:38 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (0) | Tags: matthias schoenaerts, michael roskam, jeoren, perceval, rundskop, film, reveiw, movie | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

02/24/2011

True Grit (***.5)


Mijn tickets voor de avant-première van True Grit (2010) in Antwerpen op Valentijn heb ik noodgedwongen aan een romantisch koppeltje weggeven, maar deze week kwam het er dan toch van om deze remake van een goeie ouwe Western te gaan bekijken. Met Big Lebowski ofte Mister Tron Jeff bridges in een schitterende hoofdrol en al even schitterende sidekicks Hailee Steinfeld en Matt Damon.
true grit,jeff bridges,matt damon,hailee steinfeld,josh brolin,ethan coen,joel coen,3 10 to yuma,The Three Burials of Melquiades Estrada,Barry Pepper,tron legacy

Ik was al heel onder de indruk van wat the Coen brothers deden in No Country for Old Men (2007), dus de verwachtingen lagen hoog.

Korte Inhoud: Het verhaal vertrekt van een heel eenvoudig uitgangspunt. Mattie Ross (Hailee Steinfeld) is een veertienjarige cowgirl wiens vader door een laaghartige schurk werd vermoord en is vastberaden de dader op te sporen en op te hangen. Ze kan het niet alleen en zoekt daarom de hulp in van een marshall. Haar keuze valt op de karikaturale figuur van Rooster Cogburn (Jeff Bridges), een whiskeyverslaafde eenogige schietgrage vetzak op retour. En daarmee heb je de plot.

Deze western in klassieke filmstijl, vertelt het verhaal van de tocht van een ouwe man en het pientere jonge meisje met veel haar op haar tanden en hun avonturen doorheen het Wilde westen. De bijna obligate postkoetsoverval zit er niet in, nee en ook de heldhaftige shootouts en saloons komen niet in het verhaal voor. Niet getreurd, de kogels vliegen je wel degelijk om de oren. Maar al bij al is dit een licht episch verhaal en dito roadtrip. Jeff Bridges geeft op een geweldige manier gestalte aan Cogburn, die veel meer gelijkenissen vertoont met de outlaws die hij neerschiet dan met de dienaars van de wet zoals Texas ranger LaBoeuf (Matt Damon), die hun pad willens nillens meermaals kruist.

Jeff heeft de neiging het verhaal naar zich toe te trekken en van de film een soort monoloog te maken. The Coen brothers hebben er wonderwel voor gezorgd dat zowel Matt Damon in een voor hem vrij aparte rol van licht stuntelige maar bekwame marshall, als Hailee zodanig acteren dat ze uit de schaduw treden van de zelfingenomen Cogburn. Het doet trouwens deugd Matt Damon eens in een ander rol te zien na al zijn stoere vertolkingen van Bourne. Een dikke pluim verdient ook Hailee die overtuigend jeugdig overkomt, leuk en fijn weerwerk biedt aan alle personages die haar onderschatten en zich nog ferm uit de slag trekt ook. In de film treffen we ook nog Josh Brolin en Barry Pepper aan.


true grit,jeff bridges,matt damon,hailee steinfeld,josh brolin,ethan coen,joel coen,3 10 to yuma,The Three Burials of Melquiades Estrada,Barry Pepper,tron legacytrue grit,jeff bridges,matt damon,hailee steinfeld,josh brolin,ethan coen,joel coen,3 10 to yuma,The Three Burials of Melquiades Estrada,Barry Pepper,tron legacy








Op die manier wordt het verhaal vrij evenwichtig verteld en ontstaan een leuk spanningsveld en wisselwerking tussen de drie protagonisten maar niettemin mis ik de typische onderlaag en de andere dingen die de Coen Brothers in hun films steken. Al bij al is True Grit vrij oppervlakkig en ouderwets. Niet dat het deert. De formule van de western is weer compleet in, het begon al goed met The Three Burials of Melquiades Estrada (2005) en 3:10 to Yuma (2007) en ook True Grit is van een hoog entertainingsgehalte en het kijken meer dan waard.





Op het einde denk je wel wat dat er komt bij doen, maar misschien is dat dan wel weer die typische sneer van de Coen brothers naar andere films.


***Related Post***


11/10/10: True Grit trailer

09:35 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (0) | Tags: jeff bridges, hailee steinfeld, matt doman, josh brolin, coen, brothers, film, true grit | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

01/29/2011

Breaking Bad (topserie op DVD)

Toen ik het eerste seizoen van "Breaking Bad" (2008) in de bus kreeg, vond ik de cover van de DVD-serie nogal vreemd en interessant tegelijk. Ik kende de serie niet. Als slagzin stond er dat deze serie bovendien de Emmy Award 2010 had gewonnen. Veelbelovend dus.

Breaking Bad,tv-serie,Anna Gun,,Aaron Paul,Bryan Cranston,The Assassination of Richard Nixon,before the devil knows youre dead

De eerste scène is meteen al een schot in de roos. In een bloedhete woestijn raast een dolgedraaide camper over de stoffige wegen met aan het stuur een man met een gasmasker die compleet over zijn toeren lijkt en drie bewusteloze andere personen. De camper crasht en de chauffeur stapt uit. Hij draag enkel een hemd en staat verder in zijn slip met gasmasker op. In de verte loeien sirenes. De man haalt diep adem en richt zijn pistool op de horizon in de richting van de sirenes. Zeg nu zelf. Dit deze absurde scene smaakt naar meer. Wie wat hoe waarom?

Korte Inhoud: Walt (een uitstekend acterende Bryan Cranston) is een doodsaaie chemie-professor met een gehandicapte zoon en een typische all-american woman aan zijn zij. Zijn rustig saai routineus leventje neemt een drastische wending wanneer hij verneemt dat hij in een vergevorderd stadium van longkanker zit. Wanneer hij met zijn schoonbroer, die bij de drugspolitie werkt, eens mee op toer gaat, krijgt hij opeens een lumineus idee om de toekomst van zijn gezin veilig te stellen na zijn dood. Hij zoekt Jesse Pinkman (Aaron Paul) op, die bekend staat als plaatselijke loser en "cook" van crystal meth. Jesse blijkt een ex-leerling van Walt te zijn die duidelijk niets van zijn leven heeft gebakken. Samen beginnen ze drugs te koken en proberen een handel op te zetten.

Zoals je kunt verwachten is het niet evident voor een brave burger om opeens de criminele weg in te slaan. Algauw komen de twee partners in de meest hachelijke situaties terecht waaruit ze zich moeten trachten te redden. De naïeve impulsiviteit van Jesse die denkt dat hij de man is, botst constant met het beredeneerde gezond verstand van Walt. Heel grappig is dat Walt op extreme situaties reageert op een manier zoals iedere normale burger zou reageren. Met de kennis die hij heeft uit het normale leven. Kennis die zorgt dat er nogal absurd aandoende dingen gebeuren, maar die vanuit zijn gedachtegang doodnormaal zijn.
De dramatische van de serie wordt met dergelijke hilarische scènes en luchtige dialogen en situaties mooi gecompenseerd.

Breaking Bad,tv-serie,Anna Gun,Aaron Paul,Bryan CranstonBreaking Bad,tv-serie,Anna Gun,Aaron Paul,Bryan Cranston

Al neemt de serie ferm af in tempo na de eerste drie afleveringen. We krijgen dan een focus op hoe het gezin van Walt met zijn kanker omgaat en hoe zijn bemoeizieke irritante all-american housewife Skyler (Anna Gun) de familiale waarden hoog tracht te houden. Vijf-tv komt hier iets te nadrukkelijk loeren.
Maar Walt ontwikkelt zich van zielige underdog tot iemand die eindelijk eens zelf wil beslissen en die evolutie is duidelijk merkbaar en goed uitgewerkt.


Breaking Bad doet me een beetje denken aan die films waarin de loser van dienst het zichzelf allemaal aandoet, bv Before the Devil Knows you're Dead (2007) of The Assassination of Richard Nixon (2004), met dit verschil dat de toon hier duidelijk minder pessimistisch en zwaarmoedig is. Breaking Bad is een vrij onderhoudende komische dramaserie.

***Related Post***

09/02/2006: Top 25 Beste TV-series

19:37 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (1) | Tags: breaking bad, seizoen 1, season 1, dvd, series, serie, emmy award, 2010, review | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

01/20/2011

Silent Souls (Ovsyanki 2010)

Silent Souls (2010) (Ovsyanki of Le Dernier Voyage de Tanya) is één van die bevreemdende films van het afgelopen filmfestival te Gent. Een Russische film bovendien, die zich grotendeels in stilte afspeelt in een winterse mistroostige sfeer vol nostalgie.
ovsyanki.jpg
Het moet er weer om doen dat ik weer niet goed weet wat te denken van deze film van Aleksei Fedorchenko die omschreven wordt als een ode aan de liefde. Het is ook een ode aan de liefde. Maar veel meer. Het is een film over liefde, leven, verlies en afscheid nemen.
De ondraaglijke lichtheid van het bestaan. Een film die ik kan aanraden aan fans van trage melancholische bijna statische cinema ontdaan van alle franjes. De naakte mens zoals hij is.
Korte Inhoud: Aist is een fabrieksarbeider die opeens naar het bureau van zijn baas Miron wordt geroepen. Miron's jongere vrouw Tanja blijkt gestorven te zijn en hij wil haar smokkelen naar zijn geboortestreek, waar het volk van de Merja leeft en waar hij zijn geliefde een traditionele begrafenis wil geven. Hij kan dit niet alleen en vraagt Aist om hem te vergezellen met het lijk van zijn vrouw richting niemandsland.
De roadtrip mondt uit in gesprekken over de liefde en de dood en vooral de monologen van Miron die het afscheid van zijn vrouw probeert te verwerken door de herinnering aan haar liefde levendig te houden. Onverbloemd praten en drinken de mannen over liefde en intimiteit.

We zien veel flashbacks over het leven van Miron en zijn vrouw, scenes die niets verhullen, vaak seksueel getint zijn, maar oh zo somber en rauw en gevoelloos lijken, dat je je afvraagt om de liefde hier wel mee te maken heeft. Die beelden vind ik persoonlijk in contrast staan met de liefdevolle gedachte die er mee gepaard gaat.
Misschien ben ik alleen met die gedachte. Misschien vertolken de beelden niettemin de fascinatie van Miron voor zijn vrouw, zijn toewijding en eeuwige liefde. Een man zonder liefde, heeft geen leven, lijkt Miron wel te willen zeggen.

De camera staat drukt je met je neus op de feiten. Je bent in de kamer waar ze het lijk wassen. Je bent in de auto waarin de mannen reizen en je bent in de flashbacks aanwezig. Het geeft een voyeuristisch gevoel. Het leven zoals het is van Miron en Tanja. De somberheid, de stilte, de voor zich sprekende beelden, creëren een bijzondere sfeer en maken deze kleine film het ontdekken waard. De film is te zien in de kleine zalen: Cartoon's, Arenberg, Vendôme, Sphinx of Cinema Lumière.


*** Silent Souls trailer ***







20:01 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (1) | Tags: silent souls, ovsyanki, film, review, filmfestival gent | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

01/15/2011

TRON:LEGACY - Belgian release


Ik denk dat er nog maar weinig zoveel reclame gemaakt geweest is voor een film als voor TRON: Legacy (2010) van Joseph Kosinski.
De buzz dateert al van vorig jaar en toen De FilmBlog dan de kans kreeg een VIP-première mee te maken van de release in de Belgische zalen, sloegen wij die uitnodiging niet af. Behalve Ozark Henry, die er in 't echt smaller uitziet dan op den breedbeeld-tv, heb ik niet echt bekende koppen gezien, wel mensen die zich zo gedroegen.


Maar goed de film. TRON: Legacy is 3D. TRON: Legacy is spectakel. TRON: Legacy is puur computeranimatie. TRON: Legacy is een van de duurste producties. Maar wat TRON: Legacy niet is, is een goeie film.


tron_legacy_poster_picture_01.jpgtron_legacy_poster_picture_02.jpgtron_legacy_poster_picture_03.jpgtron_legacy_poster_picture_04.jpgtron_legacy_poster_picture_05.jpg


Korte inhoud: Sam FLynn (Garrett Hedlund) is na de verdwijning van zijn vader Kevin(Jeff Bridges), meerderheids-aandeelhouder van ENCOM een bedrijf dat zich specialiseert in digitale toepassingen en games. Kevin Flynn was 25 jaar geleden bezig met het ontdekken van de digitale wereld en verdween plots in mysterieuze omstandigheden. Wanneer Sam jaren later een vreemde oproep krijgt uit het oude bureau van mijn vader, gaat hij op ontdekkingstocht en wordt per toeval in die digitale wereld getrokken: "The Grid".


Meteen krijgt hij het aan de stok met CLU, de heerser van The Grid die een heel imperium heeft opgebouwd en de in de digitale wereld vertoevende programma's entertaint met gladiatoren-gevechten. Sam ontsnapt met de hulp van een deus ex machina in de vorm van de bevallige Quorra (Olivia Wilde), naar wiens snoetje het altijd fijn kijken is, zeker als ze zich in een strak pakje heeft gewurmd. Meteen heb ik het al over de acteerprestaties gehad ook. Wanneer Sam ontdekt dat CLU ontspoord is en duistere plannen heeft, begint het verhaal pas echt goed met de klassieke strijd van goed tegen kwaad.


tron_legacy_poster_picture_001.jpgtron_legacy_poster_picture_002.jpg


TRON: Legacy heeft niets origineels en dat hoeft ook niet, maar het gebrek aan originaliteit wordt niet gecompenseerd door vindingrijkheid, knappe dialogen of een goed uitgewerkt verhaal. De film blijft wat mij betreft teveel aan de oppervlakte drijven, alle knappe animatie ten spijt. Het is allemaal al eens voor gedaan en stukken beter. De Matrix ging ook al over de digitale wereld. Star wars deed lichtsabel-gevechten al voor net als flitsende gevechten in de starjets, die hier vervangen worden door "disk-wars" en "lightjets", het zoemende geluid, de uniformen en de Darth Vader-achtige poses incluis.


Daarnaast tref ik een hoog Lord of the Rings gehalte aan met een "one DISK to rule them all" discours. In dergelijke actiefilms zit meestal redelijk wat humor, maar TRON: Legacy blijft verbazend droog, oppervlakkig en zelfs saai qua one-liners en dialogen. Met uitzondering van de batman-persiflage door een "the Joker"-achtige figuur die zomaar eventjes een Humphrey Bogart-quote op het in slaap gevallen publiek loslaat.


TRON: Legacy mengt verder alle elementen die nodig zijn in deze routineuze afhandeling van het script: de kwade heerser, het verzet, het verraad, de deus ex machina, de bekering en de vader-zoon, pupil-mentor-relatie.


Ik hoef hier niet verder over uit te wijden. Iets leuks is ook wel dat de tegenstand altijd in gruzelementen uit mekaar spat, iets wat de gamers wel zal aanspreken. Het enige echt goeie aan de film is de muziek van Daft Punk die ik anders amper kan aanhoren, maar hier schreven ze een werkelijk indrukwekkende filmscore met gevoel voor drama, vette beats en flitsende actie. Kortom: voor de fans van het genre.


*** Tron Legacy trailer ***



***Related Posts***

12/12/2010: Movie for Life pakt uit met TRON: Legacy


13/12/2010: TRON: Legacy London Première – Live Streaming


26/07/2010: Nieuwe TRON: Legacy trailer


26/10/2010: Daft Punk goes TRON: Legacy met "Derezzed" videoclip


12/12/2009: TRON: Legacy met Jeff Bridges


13/01/2005: TRON krijgt waarschijnlijk een sequel

09:36 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (0) | Tags: tron:legacy, daft punk, olivia wilde, jeff bridges, garrett hedlund, clu | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

01/12/2011

The Kids are All right (2010)


Ik had al wat over horen waaien in de pers over The Kids are All Right (2010) van Lisa Chodolenko. Deze film werd ook lovend onthaald op verschillende filmfestivals verleden jaar maar eerlijk gezegd, het verhaal stond me niet zo aan. Geef toe een film over een lesbisch koppel en hun kinderen die op zoek gaan naar hun biologische vader. Hoe origineel kun je zijn. Een typische vijftv-film die men wou promoten. Ook de cast kon me niet echt warm maken om te gaan kijken. Toch zijn Annette Bening, Julianne Moore, Mark Ruffalo en Mia Wasikowska heel bekende namen en niet de minste acteurs.
the_kids_are_all_right_poster.jpg

Tot vrienden van me zeiden dat zij wel wilden gaan kijken en al tickets hadden voor de voorstelling van een groot uur later. Omdat ik eerder al gelezen had dat het een "fantastische comedy" was en omdat ik na een zware werkweek wel eens wilde lachen, kocht ik dan ook maar een ticket aan 9 euro?! en ja ik ben eigenlijk ook wel altijd al fan geweest van redhead Julianne Moore. Mia Wasikowska vond ik eveneens al een redelijk aangename verschijning in "Alice in Wonderland".


Een billenkletser was the kids are al right niet. Een vijftv-film dan weer wel, hoewel je als kijker echt betrokken raakte in dit kleine verhaal van gewone mensen ondanks al hun bijzonderheden, hun goeie en hun slechte kanten. Ik snapte wel ergens het succes op de filmfestivals.


Korte inhoud: Laser en Joni (Mia Wasikowska) zijn de tienerkinderen van twee bijzondere ouders Nic (Annette Bening) en Jules (Julianne Moore). Een lesbisch ouderpaar dat beroep deed op een donor. Op aandringen van haar broer neemt Joni inhet geheim contact op met haar donor Paul (Mark Ruffalo). Een vrijgezel die op los leeft, geen boodschap heeft aan het zich settelen en het gezinsleven. Dat verandert wanneer hij zijn "kinderen" ontmoet. Paul's verschijning gooit niet alleen zijn eigen leven overhoop maar ook dat van het hechte gezin.



Tot zover de vijftv-film-elementen die het eerste half uur van de film ook nogal clichématig worden bevestigd. Het lag er bijna tenenkrullend op, maar gelukkig weten steracteurs Annette Bening en Julianne Moore dit op een spontane natuurlijke manier te vertolken. Van Lisa Cholodenko, de regisseuse had ik nog nooit gehoord. Ik weet niet of de vrouwelijke benadering van dit onderwerp een voordeel had, maar de emoties van de karakters zijn menselijk, natuurlijk en overtuigend. Geen dramatische hollywood-emoties. Nee, je ziet mensen van vlees en bloed met al hun verwachtingen, beeldvorming en botsingen daarmee in de realiteit. Verwacht ook geen harde emoties. Het blijft allemaal luchtig en het is en blijft een "comedy".


Paul is letterlijk een indringer. De kinderen hebben een geromantiseerd beeld van hun donor dat niet klopt met de werkelijkheid en de mama's vinden hem een dikke loser. Hoe zou je zelf zijn, je verwacht toch ergens dat je pa een coole kerel is, een held naar wie je kan opkijken en je probeert dan ook dat beeld vast te houden. Nic en Jules moeten aanvankelijk niet weten van de rare flierefluiter die met de aandacht van hun kinderen gaat lopen. Naarmate iedereen Paul beter leert kennen worden beide beelden van hem bijgesteld met de nodige confrontaties en wisselende gevoelens. Maar een Amerikaanse film zou een Amerikaanse film niet zijn als er ondanks het drama-element ergens toch een feel-goodvibe in zit. Waardoor je toch weer het wijftv-gevoel krijgt.


In feite was dit een perfecte film om een date mee naartoe te nemen. Het stoeltje naast mij was nog leeg en mijn vrienden zaten op een andere rij. De film is al vanaf 5 januari te zien in onze zalen.



*** The Kids are All Right trailer ***



12/29/2010

En waar de Sterre bleef stille staan (2010)

U heeft ongetwijfeld al gehoord van de jonge cineast Gust Van Den Berghe en zijn majestueuze kunstfilm En waar de sterre bleef stille staan (2010) (Little Baby Jesus of Flandr). Een uit de hand gelopen afstudeerproject. Filmfestival Gent, Filmfestival Cannes, de Best Director Award op het filmfestival van Athene, dat zijn toch opmerkelijke successen voor een film die slechts van een studentje afkomstig is.

en_waar_de_sterre_bleef_stille_staan.jpg

Waarom al die fuzz? Omwille van het bijzonder bevreemdende, omwille van het bijzonder magistrale, omwille van de bijzonder cinematografische aparte wereld die Gust ons voorschotelt? De film is even geniaal als saai en langdradig traag, even arty als farty, spielerei op de rand van het verdraagbare maar met bij momenten echt geniale shots.
Korte inhoud: En waar de sterre bleef stille staan vertelt een kerstverhaal van de Lierse schrijver Felix Timmermans. De drie armoezaaiers Suskewiet (Jelle Palmaerts), Pitje Vogel (Paul Mertens) en Schrobberbeeck (Peter Janssens) zijn echte parvenues. Ze hebben genoeg van hun armoede en honger en besluiten deze Kerstmis ‘Driekoningen’ te gaan zingen. En met succes want ze zingen zich rijk. Wanneer ze echter op de terugweg naar het café in het bos verdwalen, zijn ze onverwacht als echte Drie Koningen getuige van de geboorte van een klein kindeke Jezus. Ondersteboven van deze wonderlijke gebeurtenis schenken ze al hun zuurverdiende giften weg. 's Ochtends twijfelen ze echter aan hun gevoel van vervulling. En wanneer ze de volgende Kerst besluiten opnieuw te zingen er ontstaat ruzie over hun intenties. De wegen van het drietal scheiden.

Gust slaagt erin een bevreemdende sfeer te creëren. Dit doet hij met minutenlange shots, door het werken met acteurs die het syndroom van Down hebben en acteerervaring hebben in Theater STAP en waardoor hij bijgevolg moest filmen op hun tempo. De wereld van deze acteurs is namelijk een stuk trager dan die van ons, je merkt het in de regie en ook het tempo van de film. De korrelige laag contrast zwart-wit-film maakt dat de sfeer even antiek lijkt als de tijdloze verleden of heden waarin de film zich lijkt af te spelen. Er wordt amper in gesproken, maar hoe de acteurs hun rol vertolken met mimiek, gebaren en intonatie is knap en overtuigend en vooral authentiek.

Het verhaal kabbelt heel traag voort, er is amper een muziekscore. Je wordt als kijker binnen getrokken in een vreemde wereld van een bijna "stomme film" met dat verschil dat de stomme films nogal in derde versnelling leken te gaan en hier drie keer zo traag dan normaal. Je moet wat geduld hebben en je moet er voor open staan. Dit staaltje cinematografie bevat enkele shots die ronduit geniaal zijn, ik denk aan de fanfare.
De boodschap die Felix Timmermans ons geeft moet iedereen maar zelf uitmaken. Het is en blijft een kerstverhaal en de verbeelding ervan door Gust houdt de kern meer dan in ere.

Aangezien de film ontsproten is aan het brein van een student en met bijzondere weinig middelen tot stand is gekomen, moet je toch je hoedje afzetten voor Gust. Hij kreeg daarbij ook de dankbare steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds, Theater Stap, Erasmus Hogeschool Rits en de gemeente Kasterlee. De film werd daarnaast geproduceerd door Tomas Leyers voor productiehuis Minds Meet, gekend van o.a. Lost Persons Area van Caroline Strubbe en de korte film Kaïn van Kristof Hoornaert.

Toch heb ik een dubbel gevoel bij dit eigenzinnige werk. Deze film raad ik aan aan mensen die echt een cinematografisch experiment kunnen smaken. Te zien in waar ge maar kunt


*** En waar de sterre bleef stille staan trailer ***



van den berghe

11:55 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (2) | Tags: en waar de sterre bleef stille staan, gust van den berghe | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg