04/08/2011

Soundtrack for the Spring's End Attack

La Pedrera


In Barcelona kocht ik volgende cd's:
- Die Apokalyptischen Reiter "Licht" (2008): de maffe Duitsers zien nog steeds het licht schijnen in de duisternis en bezingen dat met ecclectisch geweld. Snelle groovy riffs screams, clownesk gezang en andere originaliteiten die niets afdoen van het rauwe brute van de muziek. Enorm leuk cd'tje. Enkele songs zoals de titeltrack zijn onweerstaanbaar heavy, en tegelijk poppy melodieus.

- Die Apokalyptischen Reiter "samurai" (2004): in dezelfde beweging kocht ik eens wat ouder werk, klinkt ietsjes ander maar in dezelfde meezing schreeuwstijl met licht melancholische sfeervolle stukjes erin. Der Wahnsinn bv.

- Flowing Tears "Thy Kingdome Gone" (2008): doom metal met ferme rock invloeden. Niet zo origineel maar echt niet slecht. De madam met de ietwat zwaardere stem is eens iets anders dan een ijle sopraan als stem. Songs die leuk afwisselen van tempo en knappe melodieën van de lead gitaren. Doom, maar niet te deprressief en bij momenten zacht sfeervol.

- Grendel "a change throught destruction": miskoop. Ik wou de industrial electroband kopen, maar ik heb blijkbaar een van de gelijknamige metalbands mee. Niet slecht gelukkig, in feite vind ik de muziek na een goeie luisterbeurt echt wel meer dan de doorsnee deathcore. De songstructuren lijken nog op iets, er zit echt genoeg tempo en agressie in zonder oeverloos gebeuk.

- Hammerfall "one crimson night" (2004): live dubbelaar met die heavy metalgoden uit zweden. Staat garant voor oerklassieke heavymetal riffs dito melodieën en zanglijnen van de man met de hoge stem. Alleen lijkt hij niet alles te geven op de cd dus vocaal vind ik het net iets te ingetogen, niettemin, ik sta van plezier met een keukenmes in het rond te zwaaien en op mijn zetel te springen "let the hammer fall".

gekocht in Brussel:

- Benediction "killing music" (2004): uit nostalgie, omdat in de prille jaren 90 deze Britse heren hoge toppen scheerden in de ondergrondse loodzware metaalwerken. Ondertussen klinken ze een stuk frisser, minder zwaar en meer deathcore, grindachtig. Niet echt bijzonder maar krachtig schijfje met een extra bonuscd-dvd. Ik vind vooral de drums niet goed en vrij slap geproduceerd alsof de basdrum in de zachte plastiek aan het beuken is.

- I: scintilla: "optics" (2007): electrogoth die echt wel iets heeft vind ik, ook geen engelenstem op de vocalen, maar een redelijk krachtige mooie vrouwenstem , knappe lekker donkere songs die rock en dansbaarheid combineren. Nooit echt saai en bij momenten echt lekker duister met vette beats, snelle knappe arrangementen en melodieus gezang.

15:49 Posted by Jeronimo in Muziek | Permalink | Comments (0) | Tags: benediction, hammerfall, grendel, flowing tears, i:scintilla, die apokalyptischen reiter | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

04/04/2011

Grande Noite de Fado (1 april 2011, De Centrale, Gent)

Debora RodriguezDebora Rodriguez & Joao Escada

Vrijdagavond repte ik me naar De Centrale voor de Grande Noite de Fado. Ik keek er naar uit me weer in de Zuiderse zwoele sferen van de "Saudade" te voelen. De Centrale was alvast sfeervol ingericht en de beloofde hapjes waren uitgebreider dan we hadden verwacht.
Portugal was ooit mijn eerste reisbestemming op mijn alleen en sindsdien ben ik er regelmatig teruggekeerd. Deze avond dompelde ons onder in zowel de Portugese smaken als de muziek.
Débora Rodrigues en João Escada brachten de zogenaamde traditionele fado, de fado van de straat, van de oude visserswijken en hoerenbuurten in Lissabon. Liederen die het leven zoals het is bezingen: de ellende, de miserie, de gebroken en verloren harten van elkeen die zich geroepen voelt fado te zingen in een rokerig café.

Grande Noite de FadoJoao Escada

Ik moei me niet met de zogenaamd traditionals en de 'novo fado'. Het is kwestie van smaak. De wereldsterren van de zogenaamde 'novo fado' vind ik trouwens erg goed. Wat je hebt met zogenaamde traditional is dat dat gewoon oubollig geitenwollensokgedoe is.

Zelden heb ik fado horen zingen door een man maar João Escada bracht met zijn zalvende stem de liederlijke verzen aangenaam ten berde. Débora Rodrigues legde ietwat meer pathos aan de dag en even neigde het concert naar Vlaamse schlagers met meezingers en meeklappers.

Al bij al een gezellige avond met leuke fado, maar een te lange pauze tussenin en teveel gepalaver tussen de songs wat de sfeer niet ten goede kwam. Het is echt niet nodig alles woord voor woord te vertalen, in een paar zinnen kun je denk ik zeggen waar het op aankomt. Maar goed, de mensen genoten van de hapjes en de Portugese wijn en ik botste er trouwens op de dame die ik op die eerste reis naar Portugal had leren kennen.

Grande Noite de FadoGrande Noite de Fado
Grande Noite de FadoDebora Rodriguez
Debora Rodriguez & Joao Escada


en hier nog een video die ik nam met mijn D7000.


10:23 Posted by Jeronimo in Muziek | Permalink | Comments (0) | Tags: grande noite de fado, de centrale, joao escada, debra rodriguez | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

02/18/2011

Wereldkampioenschap Regeringsvorming

Je hebt het ongetwijfeld al in de gazetten gelezen. in plaats van onze geachte leden van de federale regering op hun knieën te dwingen, lachen wij er een beetje mee en maken we een volksfeest van het wereldrecordhouderschap regeringsvorming. Meer concreet vind ik dat we hun lonen zouden moeten beperken tot 1/4 van wat ze nu hebben tot er een regering is, gemakzucht lijdt tot onproductiviteit. maar goed, het volksfeest dan, georganiseerd door dezelfde rare kwiet die Gent Onafhankelijk verklaarde en West-Vlaamse kolonisatoren van dat onderontwikkeld provinciestadje, zoals ik weg wilden. Het was dom, dwaas maar oerplezant en spontaan. Niets geforceerd en drukker dan tijdens de Gentse Feesten.
Ik stond frontstage en side-stage. waar een Hollandse journaliste net begon contact te maken, toen mijn collega Panda me smste dat ze aan de piscines stond. Ik heb toch altijd pech. Ik moest de praatgrage Hollandse helaas achter laten om in de drukte op zoek te gaan naar mijn collega die haar eigen jupiler stond leeg te slokken met een mint-sigaret. Zo van achter de piscines zagen we niets, maar roken we dus te meer waarna we ons toch in de massa wrongen om door te stoten naar waar de Propere Fanfare onhoorbare muziek stond te maken. Koen Crucke kreeg van de eerste seconde heel Sint-Jacobs en zelfs de Vlasmarkt aan het dansen. Onwaarschijnlijk.
Veel gebier en geleuter en jezus deed er een schepje bovenop maar aan Gili kon niemand tippen.
De beker uitwisseling door twee zogenaamde Irakezen die verdacht veel Tunesisch en beatbox spraken, was de kers op de taart waar mijn verkleumde vingers op wachtten.
Enkele sfeerbeelden.
Vanavond is het trouwens feest in de Sioux, some hot Gent Go-Go Girls gaan daar effe booty shaken. Be there. i will.

Wereldkampioenschap RegeringsvormingWereldkampioenschap RegeringsvormingWereldkampioenschap Regeringsvorming
Wereldkampioenschap RegeringsvormingWereldkampioenschap Regeringsvorming
Wereldkampioenschap RegeringsvormingWereldkampioenschap Regeringsvorming
Wereldkampioenschap RegeringsvormingWereldkampioenschap RegeringsvormingWereldkampioenschap Regeringsvorming
Wereldkampioenschap Regeringsvorming

01/28/2011

Soundtrack for the Darkly Attack

Ondertussen koop ik volop nieuwe cd's.

Leaether Strip

- Leaether Strip: Aengelmaker. Limited 3 cd's box. Deze kerel maakt uitstekende muziek. Deze limited box, bevat een dubbelcd, een limited edition cd met remixes van tracks door andere industrial bands en een compilatiecd, een posterke, twee veren (rood en zwart). Moeite werd niet gespaard. Muzikaal is deze Leaether Strip best te pruimen. Al mochten er toch wat meer extremere songs tussen zitten. Hij houdt het bij momenten nogal fragiel en melig en ook vocaal had ik hier en daar wat extremere screams verwacht. Niettemin deze cd ligt goed in het gehoor.

- Pain: Cynic Paradise. Peter Tagtren de bekende procuder en muzikant bij tal van beroemde deathmetalbands slaat met zijn indsutrial electro project Pain de bal niet mis. Catchy melodieën, vette beats, lekker dansbare sounds en af en toe gastvocalen zoals van Anette Olzon van Nightwish. meezingers ten top.

- Eluveitie: Everything remains as it never was. Na hun fantastische acoustische folkplaat gaat het Zwitserse Eluveitie weer de elektrische toer op met deze loeiharde cd vol folky tunes. De nadruk ligt duidelijk meer op de metal en de opzwepende melodieën laten je niet onbewogen. Wederom een knap aanstekelijk werk van deze mannen.

- Zita Swoon: big blueville. Stef Kamile Carlens doet het weer. Folky acoustische bluesy singer-songwriting van de bovenste plank. Chansonrock.
I feel alive in the city. Je suis quand même content.
Stef Kamil Carlens


- Oi Va Voi: laughter through tears. KT Tunstall on vocals, meer hoef ik niet te vertellen. Prachtige folky songs, knappe arrangementen en orchestratie. Pure poëzie bij momenten.

- Star One: victims of the modern age. Arjen Lucassen de veelzijdige instrumentalist haalt zijn metalproject weer boven. Al bij al klinkt dit allemaal net zoals al zijn andere projecten vind ik zeker omdat hij vooral een beroep doet op de zelfde vocalisten zoals de schitterende Floor Janssen, Russell Allen (Symphony X), Damian Wilson (Headspace and Threshold), Dan Swanö (Nightingale and Second Sky). Prachtige symfonische metal.

- Hocico: crónicos letales III. De Mexicanen die ik enkele maanden geleden live in Antwerpen aan het werk zag brengen oud werk regelmatig opnieuw uit. deze dubbelaar bevat schitterende tracks van "Signos De Aberración"., ep's en singles. Dit is echt vuurwerk. Dansbaar, meeschreeuwers van de bovenste plank.
Hocico

10:58 Posted by Jeronimo in Muziek | Permalink | Comments (0) | Tags: hocico, star one, eluveitie, pain, zita swoon, oi va voi, leaether strip | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

12/31/2010

The Christmas Ball 2010 Köln

Na het schitterende concert zakten we na een tussenstop in de plaatselijke Mcdonalds terug af naar ons hotel voor een nachtje zweten in de bloedhete vloerverwarmde kamer. De volgende ochtend aan het ontbijt troffen we onze vrienden al aan, die zich al klaarmaakten om richting België terug te te keren. Aan een tafdeltje acher ons zat een rare mens...een Brit zo te zien in een broek vol vetvlekken, ontkleurde delen van de viezigheid , gescheurd en al zodat bij momenten zijn gat bloot zat en hij stonk verschrikkelijk. Mijn maat zei dat 'm al naar boven was geweest om een andere t-shirt aan te trekken omdat hij dacht dat zijn t-shirt stonk. Boven gekomen bleek hij het niet meer te ruiken dus hield hij de t-shirt aan en kwam tot de conclusie dat het die vorte clochard was, waarmee ook de Irakese gastheer van het hotel blijkbaar enorm mee verveeld zat. Wat doe je daaraan als hoteluitbater, de politie bellen om de solvabiliteit van een mogelijke freerider te testen? Man om de 5 minuten stond die klootzak op om iets van het buffet te pakken. Na het ontbijt heb ik grondig mijn handen gewassen. Ik zweer dat zijn viezigheid ook aan ons plakte.
Daarna ging het door de sneeuw richting Keulen. Met een enorme opstopping en amper tijd voor fileflirten. Ruim 3 uur gereden op 200km. Een van mijn metgezellen had een kamer gereserveerd in een van onze traditionele ibishotels, dit keer deze aan de Kölner Messe, op loopafstand van Tanzbrunnen, waar The Christmas Ball 2010 doorging. Een bezoek aan de drukke stad en de dure mediamarkt later, schoven we aan in het pizza-pasta-restaurant Vapiona, waar we correct, vriendelijk besteld werden. Knap systeem. Je krijgt een kaart en daarop wordt alles wat je bestelt aan een van de togen geregistreerd en bij het buiten gaan scant de kassierster je kaart en betaal je. Als het toestel dat je meekrijgt zoemt is je eten klaar en mag je het gaan afhalen.
Ook dit keer mocht ik met mijn camera binnen en reserveerde meteen een plaatsje op de eerste rij. Faderhead goot vodka in het publiek en in mijn oog. Branden dat dat doet zeg! Agonoize sneed zichzelf de pols en keel over waardoor het bloed met liters over mij gulpte. Frambozensap aldus het meisje naast mij. Mijn gloednieuwe nikon D7000 bleef gespaard. Toen Agonoize bovendien met even gretige stoten klaar kwam op het podium wist ik toch de jizzload te ontwijken. Vanillesaus aldus wederom mijn buurvrouw die kwaad was omdat ze alweer een volle lading te slikken had gekregen. Laibach vond ik vrij interessant klinken en ook tijdens Project Pitchfork stond ik nog steeds vrij rustig in de eerste gelederen te genieten. Tot het tijd was voor Fields of the Nephilim. De idiote 40-jarige fans die eens van hun vrouw losgelaten werden, waren gewoon weg uitzinnig. Ferm blijven steken in de jaren 80 die huisvaders die hun zinnen verloren. Blote basten, bierbuiken en gewoon weg geschifte Duitse wijven die zich krauwend en gillend en vechtend een weg naar de eerste rij baanden. Twee jonge meisjes werden gewoon weggeslagen door die bitch en een andere werd een oorring uitgetrokken. Ik hield het een half uur uit, ondertussen was ik geplet en toen die ene met bloem begon te smijten en dat ook op mijn camera terecht kwam, gaf ik het op en trachtte naar achteren te gaan. dat was zonder die moshende bende blote bierbuiken gerekend die als betonnen palen bleven staan op hun plaats. Je kent dat eenmaal je ergens staat, geef je die plaats nooit meer af ten koste wat kost (zo kreeg een maat van me een vuistslag in zijn gezicht). Ik kon me er toch door wringen niet zonder moeite en zonder vrees). Bende arrogante klootzakken. Rond 3u zaten we in de auto richting Gent en rond 6uur knapte ik nog een uiltje tot de middag. Al bij al een ferm stevig rockend weekend!

FaderheadFaderhead
FaderheadAgonoizeLaibach
AgonoizeAgonoize
LaibachLaibach
Project PitchforkProject Pitchfork
Project PitchforkFields of the Nephilim
Project PitchforkFields of the NephilimFields of the Nephilim



12/30/2010

Nightmare after Christmas (X-club, Herford, 26-12-2010)

Zoveel sneeuw had ik nog nooit van mijn leven gezien. Vanaf we de Nederlandse grens overgingen, viel het winterse sneeuwlandschap niet meer te overzien. Het was ook mistig. Gelukkig lagen de wegen er vrij berijdbaar bij. Het minderde toen we onze pittoreske bestemming bereikten op een boogscheut van Hannover. De sneeuw lag er een halve meter hoog en vele auto's stonden al dagen ingesneeuwd geblokkeerd. Niettemin na een parkeerplaats te hebben uitgegraven met behulp van een schop van een jongetje dat passeerde en ik teveel warmgelopen winterbandengeur had ingeademd, konden we inchecken in het hotel uitgebaat door Irakezen in Bad Salzuflen. Een schilderachtig dorp als uit Charles Dicken's Christmas carol. Met heuse kerstmarkt die volledig ondergesneeuwd was. Een meer betoverend spektakel en sfeer kon je nergens anders zien. Terwijl we ons te goed deden aan een mix grill schotel in een plaatselijke Turkse bar arriveerden onze vrienden van het noorden van Duitsland van hun weekendje romantisch doen. En hup daar konden we afzakken naar X-club te Herford voor "Nightmare after Christmas" een heus gothic-avondje vol muziek van Slave Republic, In Strict Confidence, Diary of Dreams en Welle:Erdball.

Slave RepublicSlave RepublicIn Strict Confidence
In Strict ConfidenceIn Strict ConfidenceIn Strict Confidence
In Strict ConfidenceDiary of DreamsWelle:Erdball
Diary of DreamsDiary of Dreams
Welle:ErdballWelle:ErdballWelle:Erdball
Welle:ErdballWelle:ErdballWelle:Erdball

12/06/2010

In Pursuit of the Trivial

Het is altijd hetzelfde net op het moment dat je denkt dat je niets meer te vertellen hebt, komt er dan toch een soort van stroom van bewustzijnselementen op gang waarvan je denkt dat je deze wilt delen met de wereld. Een wereld die al weet wat er hier verteld wordt, een wereld vol bekenden en nobele onbekenden. Real life is the real life. Een blog is gewoon iets wat ik doe uit macht der gewoonte.
Niettemin kan ik reclame maken voor enkel schitterende muziekgroepen die de laatste jaren en zelfs recenter al een beetje regionale roem hebben verkregen.
Zaterdagavond was de tweede concertavond van Mainstream music Band. Naast hun ondertussen bijna vast gastzangers Griet Samin en tom Hillewaere, die beiden enorm gegroeid zijn al zangers kwam de a capella zangrgroep van mijn schoonbroer het muzikaal feest op stelten zetten met "De Vuile Bobbies". Schitterend! Prachtig!
Dit keer was ik geen fotograaf van dienst en het is altijd goed om te merken dat je van jezelf kunt zeggen dat je toch duidelijk een betere fotograaf bent dan degenen die de honeurs waarneemden. Toch hoop ik dat ondanks de aanpak er weer leuke sfeerbeelden zullen opduiken. De volgende keer toch weer de camera ter hand nemen, want ik denk dat ik ieder goed shot als dusdanig in mijn hoofd heb getrokken.
Enkele sfeermakertjes van Mainstream Music band en "De Vuile Bobbies" uit hun verleden hieronder.

Mainstream Music Band met Sabine Tiels (2008)



Mainstream Music Band


De Vuile Bobbies op de Quickstep PLoegvoorstelling 2010.

11:32 Posted by Jeronimo in Muziek | Permalink | Comments (1) | Tags: mainsteam music band, de vuile bobbies | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

11/30/2010

Soundtrack for the Current Attack

Hocico

Een mens gaat op een verloren zaterdag eens met de fiets naar de mediamarkt in Oostakker en keert terug met een fietstas vol cd's. Dat was enkele weken geleden.
De buit:

- Avantasia - The Scarecrow (2008). Tobias Sammet en zijn gastvocalisten gaan er weer goed tegenaan met hun old fhasioned klinkende metal. Of hard rock. Deze plaat rockt en is lekker melodieus met meezingrefreinen maar heeft toch echt enkele metalpareltjes te bieden. Soms lijkt Tobias zich te vergalopperen in melige ballads, maar dat kan ik hem niet kwalijk nemen "i don't believe in your love", "carry me over", het zegt genoeg. The Toy Master wordt gedragen door Alice Cooper en is een van de betere songs op het album. Andere vocalisten met prachtige rockstemmen: Bob Catley (vocalist van Magnum), Alice Cooper, Oliver Hartmann, Roy Khan (Kamelot), Michael Kiske (ex- Helloween), Jorn Lande en Amanda Somerville.
Mijn versie is de limited digi-pack met een dvd met extra's zoals interview, videoclips "lost in space" en "carry me over", making of's en alternatoive versions van "I don't believe in your love" en "the toy master"

- Enslaved - Axioma Ethica Odini (2010). De Noren legden de fundamenten van de black metal in de woelige jaren negentig en blijven als een van de weinigen nog muziek maken die nog steeds niet verveeld. Elke paar albums lijken een lichte stijlwisseling zich te ontwikkelen in positieve zin. Sfeer en experiment maakten plaats voor de majestueuze razende metal van hun beginjaren. Sinds "Vertebrae" lijken ze zich op sferische black metal toe te leggen waar de gitaren op de achtergrond als een razende zaag voortrazen ondersteund door een dichtgeproduceerde drumsessie en blastbeats. Het geheel creëert een koude meeslepende melancholische sfeer. Daarbovenop de vette screams en growls en je hebt een prachtplaat die zowel kracht als psycheldelica uitstraalt. Enslaved slaagt er in hun muzikaal geweld zo te doen klinken dat je wegdroomt op de riffs en drumpartijen.

- Blind Guardian: A Twist in the Myth (2006). De Duitse powermetalband lijkt altijd het kleine broertje van de groten der aarde, maar met deze cd hebben ze toch weer een sterk staaltje zwaar metaal op ons losgelaten. De vocalen zijn hier een stuk minder ruw dan op hun debuutcd, waar het nogal geforceerd klonk en eigenlijk niet zo aangenaam om naar de luisteren. Hier zingt Hansi Kürsch een stuk evenwichtiger met cleane stem. Ook lijken de songs ondanks het brute geweld en onwaarschijnlijke vaart minder "over the top". Nog steeds houdt Blind Guardian er een tempo op na die je doet duizelen, maar je waait ten minste niet meer van de baan. Toch lijken er hier songs op de staan die me niet echt lang bij blijven.
Ook hier kreeg ik de limited digipack te pakken met een interview op en wat andere dingen.

- Flip Kowlier: De man van 31 (2007). Ik ben al lang geen 31 meer helaas, maar Flip weet waarover hij zingt. Westvlaams gebrabbel op armtierig getokkel. Maar het slaat aan. Het ligt goed in het gehoor. Het ritme, de teksten, het eenvoudige van de kleine liedjes over leven en welzijn.

- Suzanne Vega: retrospective (2003). Suzanne Vega's grootste hits, meer commentaar hoef ik er niet bij te geven. Ik val voor haar stem, haar timbre en haar folky rocky inslag die ze haar lichtvoetige muziek meegeeft op vaak pakkende teksten. Urban music. Klassieker. Mooie fotografie trouwens in het boekske.

- Daan: victory (re-release 2010): ik ben fan van Isolde Lasoen en ik hoor "housewife" en "victory" graag. Gelukkig is de rest van de cd ook nog redelijk te pruimen.

- Rodrigo y Gabriela: 11:11 (2009): tweede studioalbum van deze Latijns-Amerikaanse immigranten. Straatmuziek. Niet meer niet min. Maar straat muziek met een vipe, straatmuziek die hoge toppen scheert, die rockt als de beste. Knappe deuntjes, knap duellerend gitaarspel. Meer rock dan latino muziek dit keer. Vind het daarom denk ik net iets anders en beter dan hun vorige. Live zijn ze al even boeiend gelukkig.

- Autopsy: dark crusades (2006, re-release 2010): nou ja ik had beter de eerste albums gekocht in plaats van deze dubbelaar vol rehearsals (dvd) en livegigs in obscure pubs in 1993. Het klinkt ook zoals in 1993, in de tijd da tik massaal aan tapetraden deed. Rommelig slecht en zo underground als het maar kan zijn. Ik kocht dit uit nostalgie zoals zoveel metalcd's de laatste tijd. Voor als ik eens kwaad ben denk ik. Wat een kabaal zeg.

- Yevgueni: we zijn hier nu toch. De cd lag daar nu toch en ik pakte hem dan maar mee. Yevgueni vind ik wel leuk bij momenten. Goeie stem, goeie liedjes en goeie teksten. En Klaas is een sympathieke kerel. Via hem heb ik een nieuw meisje leren kennen onrechtstreeks indertijd op de Gentse Feesten.

- Isobel Campbell & Mark Lanegan: Sunday at Devil Dirt. The angel and the beast. Ik vind vooral de titel en de fotografie van het album heel geslaagd. Er is geen grotere apathicus zo succesvol als Lanegan denk ik. Arrogant tot en met. en daarom zo populair denk ik. Ik ga nog een paar keer moeten luisteren naar de cd want de liedjes zijn zo klein en breekbaar dat ze me compleet ontgingen toen ik de cd speelde. Er bleven me wel enkele songs bij achteraf. UPDATE: het ligt aan het koude winterweer en het is al donker buiten...de combinatie van Isobell zachte timbre met de ruwe zacht brommende stem van Lanegan op poetische melancholische tonen pakt me wel. Het ietwat meer explosieve Back Burner vind ik echt goed. De eigenlijk vrij ingetogen sfeer van de plaat bevalt me wel

BAK XIII