09/29/2010

Tupperware rules the World

las ballestas islands


Ondertussen heb ik mijn Albelli fotoboek netjes ontvangen per post. Twee dagen nadat ze een mail stuurden dat mijn fotoboek was verzonden. Vriendelijke jongens die van Albelli. De eerste keer dat ik via Albelli foto's bestelde en de eerste keer dat ik een fotoboek maakte. Meestal gebruik ik foto.com of extrafilm. Maar via een vriendin een promocode gekregen en dat eens uitgetest. D software geïnstalleerd die vrij gebruiksvriendelijk was. Al was ik denk ik niet iets te lui om bepaalde opties uit te pluizen. Foto's die je als achtergrond kiest worden heel vaag weergegeven. Misschien kon ik via de optie transparantie een duidelijker foto gebruiken om andere foto's op te plakken. Niettemin originele prijs voor ongeveer 72 bladzijden hoogglans: 63 euro postkosten inbegrepen met gewone blauwe linnen kaft 21*28cm.
Voor die prijs is de afdrukkwaliteit meer dan behoorlijk. Qua kleuren heb ik geen opmerkingen, ik weet wel niet of ze ze afgemaakt hebben zoals ik ze heb bewerkt/ontwikkeld dan wel of hun computer de foto's zelf aanpast. Qua afdruk zelf heb ik op de paginagrote foto's amper "pixel"vorming. Op de kleinere afdrukken valt de pixelvorming meer op. Maar voor zover ik me herinner van vroeger dat had je ook bij analoge afdrukken. Ik heb dus geen klachten.

Waar ik wel klachten over heb is over de vorte Gentse fietsenmakers. Geen van de fietsenmakers wou mijn fiets herstellen, de een omdat hij geen tijd had "Biker" op de Steendam (Lees dat werk kostte hem te veel tijd en in die tijd kon hij van andere fietsen banden en lampjes vervangen tegen een veel groter rendement en omzet dan enkele tandwielen te moeten vervangen) een andere zei dat hij an zijn baas geen zo'n oude fietsen meer mocht binnen nemen en verwees me door naar Max Mobiel. het zou bij hen ook teveel kosten: Joma Sport aan Sint-Pieterstation, waar ik eerder ooit wel tevreden van was: een lichtje steken en wat dingen oliën is natuurlijk heel snel verdiend. Maxmobiel zei me tegen de 70-80 euro. Daarvoor had ik geen nieuwe velo. Maandagavond belde ik terug en mocht ik erom, een nieuwe ketting en een nieuwe pion en een nieuwe kabel naar de versnellingen: 37 euro. Een een gratis zadelhoesje er boven op. Eat that commerciële fietsenmakers van Gent.

Verder ben ik overeten. Een brainstorm afdelingsdag in Gent over het toekomstig beleid en dergelijke in het Ghent-River Hotel, waar we al enkele jaren eerder ook al een sgoed waren ontvangen. Dit keer weer een lekkere eenvoudige lunch van Gentse waterzooi, rundsgebraad met worteltjes, witloof en kroketjes en vanille-ijs als dessert. daarna een sneukeltocht met de gids van Vizit. Behoort tot hun "yummie walks" in diverse steden te doen. Met moeite kon ik proeven van de heerlijke hapjes die we kregen samen met wat leuke akkefietjes over de stad Gent.
En toen nog eens een viergangenmenu in de kookles aan het KISP. Ik heb enkel het voorgerecht (spiesje van scampi) en den dessert die ik zelf maakte (chocomousse en pudding met banaan en sinaasappelsap) opgegeten en de rest vakkundig in tupperwarepotjes gestoken. Bon en nu verteren.

09:00 Posted by Jeronimo in event, Vrije tijd | Permalink | Comments (3) | Tags: maxmobiel, gent, vizit, sneukeltocht, ghent-river hotel | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

09/20/2010

Komeneten

Ik dacht, ik bak nog eens een taart, aangezien mijn ma het recept niet meer kon terug vinden van het heerlijke ding dat ik al eerder had gemaakt in "ons kookboek", besloot ik dan maar een recept van het internet te plukken, ik vond regelmatig hetzelfde recept terug, maar dit recept had net dat ietsje meer wegens de karamel. Appelcake met speculoos en karamel.
Ik heb wat gefreestyled met de hoeveelheid ingrediënten omdat ik een beetje teveel van eht ene erbij had gedaan en dat dus compenseerde door de rest ook wat te vermeerderen op gevoel.

20100918_etenklein (1 of 3).jpg


Daarna vlog het mengsel in mijn pyrexpot en in de oven.

20100918_etenklein (2 of 3).jpg



en na een 40-tal minuten kon het afkoelen en werd het de volgende dag geserveerd aan de familie.

Komeneten

09:02 Posted by Jeronimo in Vrije tijd | Permalink | Comments (0) | Tags: appelcake speculoos, karamel, koken, komeneten | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

09/17/2010

Bao Ninh - The Sorrow of War

Hanoi


Ik lees niet meer. Ik las niet meer. Toch niet voor mijn plezier of als vrije tijd. Ik kwam enkel toe aan nonsense blogs en social media updates op diverse zeverdingen om te tijd te verdrijven, uit puur voyeurisme of uit onverschillige verveling. Online gazetten dat ging nog. Maar soms ben ik echt wel een goeie ziel en laat ik me afzetten door volhardende straatverkoper sin exotische landen, die mij uiteindelijk kunnen overhalen om aan een veel te dikke prijs een veel te armzalig souvernier te kopen. Zo ook in hartje Hanoi, ergens in een café langs de straat, niet meer dan een kraampje met plastiekstoeltjes aangepast aan de gestalte van een kleuter. Tientallen boekenverkopers leuren er met op wc-papier gecopieerde exemplaren van talrijke bekende en minder bekende novels, romans of reisboeken.
Ik liet me overhalen om "the sorrow of war" van Bao Ninh te kopen. 5 dollar. Een enorme winst van de opeens echt gelukzalige breed glimlachende Vietnamees "thank you sir, thank you, yes please sir". Tot voor enkele maanden lag het gedurende een jaar nog in de plastiek. Sinds deze vakantie, toen we geen dagelijkse metrogazet meer kregen om de een of andere domme reden, dacht ik dat ik in plaats van mijn nachtrust hopeloos te verlengen op de irritant tergend traag rijdende trein van Dampoort naar Brussel beter eens dat boekje kon lezen. En warempel. Ik las het in enkele weken uit. Als je bedenkt dat ik over "het spook van toetegaai" van Herman Brusselmans, twee jaar heb gedaan, is dat een record.
"The Sorrow of war" vertelt het verhaal van Kien, een Noordvietnamese scholier die terugblikt op zijn leven na de great Indochina wars. 11 jaar vocht hij als scout in het reguliere Noord-Vietnamese leger. Honderden kameraden zag hij sterven. Hij overleefde als enige. Als je weet dat ruim 3 miljoen Vietnamezen het leven lieten in deze onmenselijke oorlog tegen de Amerikanen, werd het tijd dat ook de Noord-Vietnamezen eens een stem kregen. Dit boek werd een instant bestseller.
Het zijn fragmentarische flashback van een getraumatiseerde geest. Het is tevens een ongelofelijk tragisch liefdesverhaal. De horror, de stinkende bloedhete jungle, de hevige gevechten, de korte maar krachtige scenes herleven niet alleen in de herinnering van de schrijver, maar worden ook even levendig als destructief op het netvlies van de lezer gebrand. Zijn kameraden leer je fragmentarische kennen, de ene keer als dode, de andere keer anekdotisch levend. Hun eesten laten de schrijver alvast niet los.
The Sorrow of War is een aanrader en totaal anders dan de westerse oorlogsromans.
Vietnam is bovendien een land dat je moet ontdekken.

Women's MuseumWomen's Museum


11:09 Posted by Jeronimo in cultuur, Vrije tijd | Permalink | Comments (0) | Tags: vietnam, boek, the sorrow of war, bao ninh | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

08/31/2010

La Route des Champignons

Our houseHerenhoeve


Het deed enorm deugd er dit weekend eventjes op uit te trekken naar de Ardennen. Mijn festivalmakkers die de zomerfestivals zonder mij hadden moeten doorbrengen, konden ook nog geen punt zetten achter de zomer en stelden voor om in een chalet ener zijner het weekend door te brengen. Fridaynight overuurtjes geklopt en hup de trein naar Halle genomen alwader ik werd opgepikt om dan verder door regen en wind en bos in Barvaux aan te komen, ons te installeren in het knusse chaletje en dan in Durbuy ergens te gaan eten waar we enkel van de vleeskaart konden eten en niet van de menu-kaart en war de bediening in feite op niets trok en waar niet al te luide Hollanders zich toch lieten opmerken en een stinkende sigarenrook verspreidden, die de stinkende mosselgeur van een paar tafeltjes verder nauwelijks kon verdringen. Edoch, ondanks de vrees, werd de mixed grill ons a point geserveerd. Het smaakte, al waren de frieten denk ik al drie keer gebakken. Krokant kreeg een nieuwe dimensie.
In de Ardennen is het om te wandelen, en aangezien onze compagnons hadden afgezegd voor de vrijdag en pas de zaterdagochtend zouden toekomen, hielden wij ons onledig die nacht met het filosoferen over liefde en welzijn en bitches en vrouwen en meisjes. De volgende morgen kregen we in de plaatselijke carrefour de oproep dat ze het gevonden hadden maar dat er blijkbaar niemand was. Nee, dat klopte, we zaten in de winkel. Na een uitgebreid ontbijt konden we er de komende uren tegen en gingen we op pad.
Veel wild zagen we niet. Tientallen soorten paddenstoelen wel. of is het paddestoelen? Ik heb nog nooit een pad zitten zitten op dat soort stoel. We hielden ons onledig met het fotograferen van al dat moois der natuur.
Een tussenstop met heerlijk pannenkoek, die ik na mijn half stokbrood en worst nog eens door mijn strot werkte, bereidde ons voor op een laatste wandeling dat ons langs een velraten kasteel bracht bij een vakantie domein vol staancaravans waar het plaatselijk barbecuefeest aan de gang was en een ander domein van het rode kruis dat blijkbaar vol illegalen was volgestouwd, daar midden in de vredige bossen, waar we plots het eerste hert van ons verblijf spotten midden in de laatste avondzonnenstralen. Heerlijk om te zien. Het ging er als de weerlicht vandoor natuurlijk. Net voor de bui waren we aan onze auto met panoramisch dak, en hielden we verschillende keren halt om de regenboog te trekken.
Het op voorhand door mijn makkers klaar gemaakte stoofpotje met een gouden carolus grand cru smaakte voortreffelijk. Cheers!
ArdennenMister Sheep
EekhoorntjesbroodMush in the room
PaddestoelElfenbank
zwamveel gezwam



10:38 Posted by Jeronimo in Vrije tijd | Permalink | Comments (0) | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

08/17/2010

Sweet Summerbreeze

LlamasAlpaca

Na een ruime week terug in Belgenland te zijn en kennis te hebben gemaakt met wat het dagelijkse leven hier aan ongemakken met zich meebrengt zoals daar zijn het oude vertrouwde dat meteen na enkele seconden al weer went zodat je reis al meteen tot de herinnering verdrongen wordt, het zwarte gat dat je tracht te negeren , maar op de een of andere manier denk je toch dat je je in feite aan het vervelen bent, de regeringsvorming die me hoe langer hoe meer tegen steekt, de regen die welkom is, maar ook eigenlijk niet, de vrienden die je eigenlijk meer mist dan je beseft, het ontbreken aan uitdaging waar je dan maar iets op tracht te vinden. Het zwarte gat opvullen moet nog komen. Ik kan me niet echt warm maken voor de weinige festivals die er nog zijn. Ook al omdat er weer niemand gaat die ik ken, of die hebben zich toch nog niet meteen kenbaar gemaakt. Zo zijn er Deerlijcke Folk, dit weekend, naar Leonard Cohen in Gent ga ik als fotograaf, de accreditatie werd door sony music goedgekeurd, maar ik moet iets ondertekenen en mag de foto's amper gebruiken en slechts tijdens het eerste nummer van 5 minuten mag er getrokken worden. I can live with that. Gentblogt, de beste stadsblog van Vlaanderen, waar ik vooralsnog steeds redacteur van ben, maar een beetje op mijn honger zit qua schrijfmateriaal en dergelijke, is verhuisd naar snellere servers en betere service: openminds. Test u hetzelf ook?

childrenChivay


Ik was bezig met vertellen dat het sociaal leven dient te worden opgepikt en ja hoor vrijdagavond zakte ik af naar Oostende. Omdat mijn kaartje niet helemaal juist was of dat ik een beetje anders was gereden moest ik de bestemmelinge van dienst me per telefoon begeleiden naar haar woonst. 2.5 years have past ever since. Leuk weerzien, dikke vette ambiance op de paulusfeesten in Oostende, ik had er zin in, DJ Philippe Geubels en de Foute Ronnies met allemaal songs uit begin de jaren negentig. Het deed deugd weer in de ambiance te komen.
De volgende dag hing ik in de zetel bij twee malle doggies en hun baasjes wegens een regenbui, het uitlaten der doggies was gelukkig redelijk droog gebleven. Die avond trok ik naar de studioskoop voor Inception. I was not impressed. Misschien omdat ik niet veel boodschap had op dat moment aan dat soort actiefilm.
Pepijntje mijn klein neefje maakte mijn dag weer goed bij de meme en even binnenspringen bij de broer en zijn lief viel ook goed mee.
Heule city, net boven Kortrijk, is trouwens een internationale meetingplace voor expats. De nicht uit Nigeria is al ettelijke weken op vakantie in België en ook enkele nichtjes uit Nederland waren een tour de flandres bij de familie aan het doen, een uitgelezen kans om eens allemaal tesamen te komen. Café Dudu was the place to be om eens lekker bij te klappen. Heerlijk. Gezellig.
Even zien wat ik dit weekend allemaal ga doen, of deze week. Tips welkom!

la virgen del carmenDevilTemple of the Sun

En in feite, hoe leggen we het uit aan de gewone pakistaan dat de wereld geen zak geeft om wat er met hen en miljoenen (bijna niet te vatten!) gebeurt door die watersnood. Want in de media komt Pakistan toch maar negatief over, dus moeten we ze niet helpen. Laat ze maar stikken.
Ik besef, dat het me ook onverschillig lijkt te houden, en net dat maakt dat ik eigenlijk een heel wrang gevoel heb. Mijn geweten sussen door gewoon enkele tientallen euro te doneren, is geen oplossing.
Hoe ik mijn steentje aan een betere wereld kan bijdragen, daar heb ik nog steeds geen antwoord op.

20:04 Posted by Jeronimo in Vrije tijd | Permalink | Comments (1) | Tags: familie, sociaal | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

08/14/2010

Peru - the First days Aftermath

PachacamacHuaca Pucllana
las ballestas islandsbirds of the pacific




En toen waren we terug thuis. Het is vreemd hoe snel dat in feite went. Altijd een blij weerzien met de familie, het uitdelen van de kadootjes. Bijna meteen bekeken we de foto's op de nieuwe blu-rayspeler van mijn pa waar je rechtstreeks een fotokaart of usb-stick kon inpluggen. De foto's op de breedbeeldflatscreen waren uitstekend. Blijkbaar past de tv automatisch kleuren en contrast aan tot een prachtig beeld. Op mijn pc bleek dat ik alle foto's toch beter nog eens door lightroom joeg, wat me op een avond in enkele uren lukte.
Herinneringen aan een zopas gemaakte reis leken opeens in feite al voltooid verleden tijd. Soms zelfs wat meewoed bij het zien van bepaalde beelden. Soms zit het me ook niet echt mee. Ziek zijn op de totaal verkeerde moment blijkbaar; Zo kun je het eigenlijk amper verzinnen. Maar goed, het was fun. Weer een stuk van de wereld gezien. Het kriebelt alweer om er opnieuw van door te gaan. En daar zit het me wel mee. Ik was al vol jaloezie aan het browsen in de tientallen foto's van mijn vrienden en contacten op flickr die naar de verschillende Nederlandse en Duitse Gothicfestivals waren geweest. Mijn Corsica-en festivalgenoten nodigden me met de weerlicht uit om eind augustus in een chalet in Dardennen op everzwijnen te jagen. In elk geval zal de jacht op everzwijnen waarschijnlijk beter meevallen dan de jacht op vrouwen die steeds vruchteloos blijkt te zijn. Bovendien kwam daar opeens het werk weer bovenop. Ze hebben de gewoonte om heel mijn buro vol te stapelen. Willen ze een statement maken?
Ik smeet alles op de grond, trieerde den brol van den dringende brol van de interessante zaken om op te volgen en begon er aan. Een ontplofte mailbox die uiteindelijk wel nog meeviel. Dit keer werd er toch eens iets opgelost tijdens mijn afwezigheid zonder dat ze mij daar effectief voor nodig hadden. Leuk!
En ja hoor binnen de kortste keren was ik weer mee in den draai. Hoe snel dat allemaal ook gaat en ik dacht terug aan de huilende wind die in mijn gezicht sneed tijdens d tocht naar de Ballestas Islands. Ik dacht terug aan haar frisse adem die in mijn longen blies. De zoete smaak van de zeelucht die langs mijn lippen likte.
En toen vloekte ik weer op de koffie. Zo slap rioolwater. Al was ik slechter gewend daar in Peru.
Ik kon de uitnodiging niet afslaan om eens naar 't zeetje te gaan vrijdagavond. Paulusfeesten in de marginaalste stad van Vlaanderen. oostende aan zee. Wederom leek het plannetje niet echt te kloppen of ik reed weer mis waardoor ik bestemmelinge moest opbellen om me online te gidsen vanwaar ze dacht dat ik zat naar waar ik zijn moest. Dat lukte wonderwel. The outskirts van Oostende zitten dan wel niet zo logisch in mekaar, "langs het water rijden", met wat gezond verstand en deskundige leiding kom je er wel.


The Aliens have landedParacas


We genoten van het lange wachten op os eten in 't Zeezotje, een aanrader, heerlijke tomaatgarnaal. Alhoewel het enige heerlijke er aan is da the vers is. wat kun je er anders aan verknoeien. Het smaakte. Het was gezellig.
Op naar het volkse plein waar DJ Philippe Geubels en de Foute Ronnies hun opwachting maakten met alle foute hits uit de jaren 90. Ambiance. Zeker toen een dansende non volop meedeed op het podium met "ik wil je" van de Kreuners. Rond 1u vond ik het voldoende. De rit naar Gent verliep in het donker. de gas opendraaien. Remmen omdat de voorligger opeens door een mistbank reed. Optrekken. De amper zichtbare witte lijnen van de wegmarkering schoten langs mijn bolide voorbij als flitsende herinneringflarden aan vage tijden die misschien nooit waren geweest, enkel in mijn gedachten of dromen. Wie zal het zeggen.
Mister sandman entered the room...

Viviendo - supermarketchica folkloríca

11:16 Posted by Jeronimo in peru, Vrije tijd | Permalink | Comments (1) | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

07/14/2010

Ik ga op reis en ik neem mee

Donkey business


Altijd handig om te weten wat een mens zoal meeneemt op reis. Vandaar dat ik dat eens op een rijtje zet.
Alles hangt af van het klimaat waar je je zal bevinden. In mijn vorige post heb ik al aangetoond dat het een nogal variabel klimaat zal zijn met veel kans op koude wind, gelet op de hoogte van de Andes. Verder ook tropische temperaturen in de jungle waar we slechts een paar dagen verblijven en natuurlijk ook onherbergzaamterrein. Je neemt dus ook best voldoende aangepast schoeisel mee. Op alles voorzien zijn en met de gedachte dat wat je niet hebt kunt kopen en ook dat je regelmatig je was kunt doen. Het kan met minder kleren, maar ja als een mens plaats heeft en het niet de hele tijd zelf moet dragen...

Ik heb een dagrugzak en een grote rugzak. daar gaan de volgende zaken in.
5 t-shirts (waarvan 1 om in te slapen)
3 hemdjes (2 sneldrogende trekkershemden en 1 surfhemd)
3 lange broeken (waarvan 2 afritsbaar)
2 fleece (dikke en dunne)
1 warme longsleeve (thermo)
1 trekhemd met lange mouwen
ondergoed voor 7 dagen (broeken en kousen)
1 zwembroek en 1 zwemshort
3 trekkershanddoeken (2 zeemvelachtige dingen en 1 echte handdoek)
boots (met enkelbescherming, rotsproof, niet voor echt alpinisme, die zware laat ik thuis)
sandalen (waterbestendig)
wandelschoenen (gewone toeschoenen)
apotheek/douchegel/shampoo/wasknijpers/wcrol/nivea
zakmes
2 zaklampen (gewoon en hoofdlamp)
regenhoes voor dagrugzak
regenhoes voor grote rugzak
flightbag
regencapuchons (zo'n heel dun ding en een echt legerachtig zeil)
regenjecker (maar loopt toch in na wasbeurt)
reispapieren (en copiën verspreid over bagage)
pasport/ID/bankkaarten/gelekoortskaart
geldriem
pet
reisgids
reisdagboek
stylo's
papieren zakdoekjes
vochtige doekjes
8wasknijpers
koekjes (noodrantsoen verspreid in bagage)
scheergerief (machien en reserve handgerief)
fototoestel met lader en extra batterij (toch maar neit mijn reflexcamera? niet teveel in de kijker lopen?)
multistekker (stopcontacten)
slotje om flightbag af te sluiten
laken toegenaaid als slaapzak tegen vieze bedden

Totaal gewicht: grote rugzak rond de 12 kg, kleine rugzak: ongeveer 5 kg

Verder is het altijd handig dat je iemand hebt om af en toe een oogje in het zeil te houden op je stulpje.

21:01 Posted by Jeronimo in Vrije tijd | Permalink | Comments (1) | Tags: travel, luggage, ik ga op reis en ik neem mee, backpack | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

Guide roughly in the Gap of adventurous Peru

Llama


Voila ik ben om de rough guide to Peru geweest. De engelstalige versie, niet de nederlandstalige. Op het eerste gezicht lijkt de rough guide iets meer achtergrond te geven dan bijvoorbeeld de lonely planet die weliswaar van 2010 dateert, maar vooral gericht is op hoe doe ik het zelf. Verder is het jammer dat de gids bij uitstek, als je vooral achtergrondinformatie wil, van Dominicus al dateert van 2008. Ik zal zien hé op mijn gids mijn nuttige aanvullende info levert bij de info die ik zal krijgen op mijn trip. Je krijgt alvast een introductiehier. De Andes, op de foto hierboven, de altiplano in Bolivia (2007) zal ik dus eindelijk terug zien. Ik kijk er enorm naar uit. Hoogstwaarschijnlijk neem ik dit keer mijn nikon D70 reflexcamera mee in plaats van de nikon P5000. Ik hoop dat dat veilig zal zijn in de steden. I'll take the risk. Mijn dollars had ik beter verleden jaar gekocht bij enkele duizenden, de huidige koers is verdikke oninteressant. Ik moet mijn DEET nog kopen, een nieuwe coupé aanschaffen en mijn bagage pakken; Copies van pasport, ID en bankkaarten zijn genomen.
I'm ready!
The weatherforecast: * Lima: 14-17°C * Pisco: 13-21°C * Nazca: 8-14°C * Arequipa: 7-21°C Puno:-3-11°C * Cusco: 2-23°C * Puerto Maldonado: 16-36°C
Mag het ietsje meer zijn aub?

13:27 Posted by Jeronimo in Vrije tijd | Permalink | Comments (0) | Tags: peru, rough guide, gap adventures, highlights of peru | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg