Jeronimo's Cage of Thoughts

Ik heb goed gelachen. Ik heb heel goed zitten lachen. Gieren, niet. Genoten wel. Veronique aka Gunter Lamoot en Nigel Williams in de Capitool van Gent. Lachen geblazen, dankzij kaarten van Tessa van het project, Michel en San, ik en mijn gezellin.
Vooral het voorprogramma Chris Van den Ende, een hollandse braziliaanse neger was hilarisch!
Wij hadden stoelen 5 en 35. Ik zetten me op stoel 33 naast mijn gezellin. Hopend dat de mensen die eventueel dat nummer hadden zouden opschuiven. De ganse zaal liep vol. Ik ontwaarde Josie en Egel aan de andere kant van dezelfde rij, ze hadden via dezelfde organisatie ook kaarten weten te bemachtigen. Er kwam niemand opdagen van de stoelen tussen Michel en San en ons zodat we ons daar maar bij zetten. Het was veel te warm in de zaal, bovendien had ik Nigel zijn show al half op tv gezien zo bleek en ik kon niet meer zo stil zitten op mijn stoel, mijn broek plakte in mijn reet verdikke. Maar ik genoot, omdat mijn gezelschap genoot, dan geniet ik des te meer, van wind en van water.
Nog een korte drink achteraf en hup slapen. Ik was de zaterdag alweer vroeg uit de benen en nam een rondleiding van het project mee. de stratennamenwandeling ofzoiets. Gezellig. Onze Peter doet dat goed. Daarna moesten Peter en ik de andere peter en zijn wollig konijn oppikken samen met het een of ander onnozel mens om naar Leuven te stuiven. De allercharmante yab gaf er haar housewarming. Vooraleer ons bonte gezelschap daar binnenstormde om de boel af te breken propte ik me vol in de Mexicaan New Mexico met tortillachips zodat ik mijn burito con pollo niet meer binnekreeg. Een heuse aanrader, waar je niet zo lang moet wachten zoals in de Catina Mexicana in de Parijsstraat.
Yab schonk enorm veel drank, overlaadde osn met allerlei hapjes en chips en nootjes en chocolade en een hotspot om te internetten. Schitterend, als was ik dan dit keer eerder mijn ingetogen stille zelf die in stilte genoot van wat de anderen me vertelden.
Vandaag zonnebaadde ik wat in de tuin thuis, waar mijn broer al een eindje lag te bakken en daarna de zus. In broer's cabrio naar zijn huis gaan kijken en zijn appartement waar 'm tijdelijk woont. Nu heb ik het ook eens gezien. Ik vraag me af wat de week zal brengen. Ik vrolijk de melancholische sfeer wat op met fotootjes van Faun. luister hier naar hun muziek.

All pictures copyright Jeronimo

Henk Rijckaert en Sioen

Het zit er op. Niet alleen de werkdag. Ook het bewerken van mijn raw-formaten foto's van de Sioen rehearsal in de N9 te Eeklo zondagavond. Voor het project had ik me opgegeven om met onze voorzitter, haar lief en het jongste bestuurslid van interview te gaan doen in Eeklo met Sioen naar aanleiding van hun try-outconcert voor de release van de nieuwe cd nu vrijdag. Sinds we op de bwards een videocamera wonnen wilden we ook dat eens uittesten. Voor het eerst trok ik met de nikkor 35-70mm F2.8 van mijn pa. Een volautomatische metalen lens met constante opening. Schitterend. Onbetalbaar speelgoed om van te kwijlen. Experimenteren met manuele instellingen, testen, schieten wissen testen...Op het eerste zicht vreesde ik dat al mijn foto's vele te onderbelicht waren, ook al door de redelijke sluitertijden om in donkere omstandigheden toch nog enigzins wat scherpte te verkrijgen. Ik denk dat het me redelijk gelukt is. Die raw-formaten zijn pure negatieven waar je alles zelf moet instellen naar eigen smaak. Ik hoop dat mijn scherm goed gekalibreerd is. Straks dus op gentblogt met een video-interview.

Gisterenavond op de zomerse dag nog een gezellige caféavond gehad. een spraakwaterval was ik, het doet soms deugd een lekker lang te babbelen, bijna 5 uur in de Marimain gezeten. Héhé
Vanochtend deed het zeer. Zeker toen ik geen vest aan getrokken had en het toch een beetje ferm fris vond. Op het weer kun je hier toch nooit vertrouwen. Op de trein in Brussel-Noord kwam ik toevallig ukkiemukkie tegen. Ik had haar niet gezien en toen riep ze me. Toevallig moest ze weer ens in brusslez ijn vandaag. Haar hoofdje deed ook al zeer.
Ondertussen slaan mijn gedachten weer alle windrichtingen uit. Verre toekomst, nabije toekomst, een mix van heden, gefanstaseerd verleden en dito toekomst kortbij en zo veraf. Wegen kruisen, kronkelen, deadend streets...lost in my memories. Los tin the mist of my thoughts...a black pond...i swim and try to stay adrift.

Een niewue lente een nieuw lief denken sommigen. Een bevriend koppel is uit mekaar. Zij kwam uithuilen bij mij, hij ging erover gaan praten bij een andere gemeenshappelijke maat. Wat kun je meer doen dan luisteren en raad geven. En dan denk ik: zij geven op wat ik graag wil, een langdurige stabiele relatie. Maar ja als 't niet meer gaat, als het vuur er niet meer is, als er te weinig schwung in de relatie zit, als de een opeens de mogelijkheden ziet van het jong zijn en geld verdiend te hebben en de ander eerder huislijker wordt. Ja wat dan? De praktische problemen zoals boedelverdeling lijken peanuts bij de voordelen die ze lijkt te zien sinds haar nieuwe wending. Nu is de kans om zich nog te herpakken voor je al wat verder in het leven staat of er kinderen in het spel zitten. Waar sta ik in het leven vraag ik me dan af. En sta ik wel goed hier op mijn plaats in het leven. Zeker, maar misschien zijn er betere plekken om te staan, wat er ook mag komen. Op mijn eentje is leuk, maar met zijn twee is het ook leuk. Blijkbaar kan ik in uiterste wanhoop ook nog een vrouw huren. Gelukkig sta ik dit weekend niet alleen op Trolls et Légendes. Ik kreeg zelfs bericht dat ik een fotopas mocht afhalen, maar ik moest wel mijn tickets zelf betalen. Die tickets had ik ondertussen van Elfje op de trein gekregen.

Soundtrack for the Blonde Bitch Attack:
- Arch Enemy - we will rise (net de cd gekocht "anthems of rebellion, Angela rulez!!!!
- Doro Pesch, rockgoddess: Für Immer!!!!!
- The Plasmatics - going wild
- Debbie harry and the Muppets - Call me
en hier the muppetshow na de song, is Debie Harry niet ongelofelijk hot and gorgeous?!!!

Van zaterdag 31 maart tot en met zaterdag 7 april, telkens van 14 tot 18 uur loopt er een expo in de voormalige UCO-spinnerij Jules de Hemptinne, Kolveniersgang, 9000 Gent. Johan Opstaele toont er een videodocument over de textielfabriek en Elias Grootaers een documentaire impressie van de Rabotwijk. Op dezelfde locatie loopt onder de titel ‘Rabot exit textiel’ een kleine historische tentoonstelling en zijn actuele foto’s van Hans Dekeyser te zien. Hans is een toffe peer die van kiekjes trekken zijn beroep maakt en ook medevrijwilliger is bij het project. Samen met enkele mensen van het project was ik dan ook aanwezig bij de voorstelling van het boek over de Rabotwijk, in het schitterend decor van die spinnerij waarvan ik voorheen het bestaan niet wist. Knap gebouw! De portfolio van Rabot van Hans vind je hier. Daarna hadden sommigen nog honger en dorst en besloten we een brokske te gaan eten in de Lieven, waar helaas geen plaats meer was, zodat we gezellig tafelden in de Pablo's, met even dure prijzen als in de Brusselse vestiging:2,35 euro voor een klein glaasje cola zeg (ik had waarschijnlijk dorst vandaar die klaagzang). Ik had al gegeten. 5 dubbele boterhammen plus op de receptie 3 pistolets. Met een Mexicaanse soep van de dag kwam ik toe. Ik heb het geweten. Flapperende lakens en al.
Morgen naar Eeklo, ook al on duty.
Al mijn foto's waren weg op flickr. Gelukkig bleek het een bug te zijn. Alles is weer in orde zie ik vandaag. Ik was mijn uitlaat aan het uitkuisen op de E17 toen ik in mijn achteruitkijkspiegel een dikke Mercedes zag afkomen, gelukkig haalde ik mijn voorligger niet in die aan de maximum toegelaten snelheid slakkebakte, want op het moment dat de dikke mercedes die precies een BMW7 bleek te zijn mij voorbij schoot aan minstens 190, zag ik de flikken staan flitsen. Wat later belde ik van achter het stuur, en belde ik heel kort aan bij mijn vriend. Gelukkig, want zoals ik had gedacht lag zijn dochtertje te slapen in de zetel. We wandelden wat door de wijk en langs de Leie nadat we mijn bureaustoel in mijn auto hadden geladen en keken ons uit op de kastelen van huizen daar in de buurt. Voor het eerst zag ik het huis staan dat mijn broer met zijn lief gekocht hadden. Ik at thuis op onze nieuwe trendy tuinmeubels een boterham of twee, keek naar de koerse en zag Tom Boonen winnen. Ik ben er ferm aan aan het denken om een nieuwe lens te kopen. Een lichtsterke lens geschikt voor optredens. Helaas kost zoiets stukken van mensen. Denken, denken, denken.

Boekentoren by Jeronimo

Gentblogt feestte gisteren in Café Compagnie op de Gasmeterlaan te Gent. Een laan die ik met veel moeite eindelijk vond, hoewel het helemaal niet moeilijk was. In de keuken was de bedrijvigheid al groot en me gidsen konden ze me niet omdat ze niet goed wisten waar ik zat. Ik moest alvast niet aan het Rabot zijn. Uiteindelijk stekte ik er toe waar ik algauw door onze chefkok aan het broodjes smeren werd gezet. KNap hoe de keuken zo schitterend draaide! Onze voorzitster kan dat nogal hoor! Dingen managen en regelen. Maar na drie broodjes werd ik van mijn taak ontheven en mocht ik de openhaard buiten gaan aansteken. Vuur fascineert me. Er brandt sowieso een vuur diep in mij. I'm the Lord of the Fire.
Ik voelde me buiten toch een stuk beter dan in die kleine keuken waar iedereen mekaar bijna voor de voeten liep (Bruno, Michel, Joke, Teun, Beau, en nog een paar anderen.

Het vuur laaide hoog op, onze hoofden zaten even in de wolken. En toen kwamen er leuke mensen toe. Enkelen hadden lang op voorhand beloofd af te komen en dat deden ze dan ook. Anderen lieten verstek gaan. Al dan niet om gegronde redenen. Tjah. You're into fun or you're into dull dust.
't er staan gelukkig niet al te veel foto's van me online, voorlopig...
I'm going home now.

En over een dikke maand ben ik weg. 't Vliegtuig op naar Zuidelijker oorden. Mijn voorjaarstrip komt eraan. Concreet. Eindelijk. Vlucht geboekt. Heb je ook niet het gevoel altijd gejost te zijn aan reisverzekeringen? Lichamelijke schade heb ik al gedekt door mijn ziekteverzekering overal ter wereld. Verlies en diefstal van goederen is amper gedekt tenzij met geweld. Er zijn veel goederen die uitgesloten worden net als veel omstandigheden. Maar ja je zou maar eens het slachtoffer van een overval moeten worden. Een diefstal heb ik al meegemaakt verleden jaar in Costa Rica. Maar goed, ik ben dus goed verzekerd, ik blij in Europa en het zou dus veilig moeten zijn. Bovendien biedt mijn Mastercard Red ook een reisverzekering. Alles dubbel.
De pret kan niet op. Ondanks de korte tijd, zal het ongetwijfeld erg leutig worden. Er zijn veel dingen te zien. Teveel. Ik sla aan het researchen en het kiezen en het mailen. Ik sla aan het dromen. I still dream 'cos it ain't over yet. Nog een maand.

addendum

Er wordt over mij gespeculeerd. De onverlaat. Later meer.

Gentblogt - Lichtwandeling by Jeronimo

Dinsdagavond ben ik weer eens lekker na de werkuren in Brussel gebleven. Samen met het meisje met het groene kapje dat op de hoge trappen van de Beurs haar koude voetjes warm stond te stampen, trok ik doorheen de vrolijk dwarrelende sneeuw flikkerend in het warme straatlicht naar Le Lotus Blue" een Vietnamees restaurant in de Zuidstraat achter de Grote Markt waar ik al meer dan een jaar niet meer was geweest. Snel werden we bediend van een grote portie en ik kreeg het dit keer niet echt op. Normaal heb ik nooit genoeg. Lekker gezellig ging het dan tusen de witte vlokken door naar het De Brouckèreplein. De sneeuw kietelde mijn kaken, streelde mijn lippen, plakte op mijn jas en aaide mijn nek. Heerlijk vond ik het. Das Leben der Anderen is alweer een dikke aanrader. Er lag wel iemand na een kwartiertje ongelofelijk hard te snurken. Review morgen op gentblogt. Om 23u zag ik in Gent mijn bus net wegrijden en ik wachtte niet op de volgende en dwars doorheen het citadelpark wandelde ik huiswaarts, compleet ontspannen en relaxed. De bus heeft me niet eens meer ingehaald.

Gisterenavond zag ik eindelijk de film Shine, ik was verbaasd dat ik 'm zo goed vond. Schitterende acteerprestatie van Geoffrey Rush.
Vanavond spelen ze Gladiator. Zoveel fuzz hebben ze rond die strontfilm gemaakt dat ik weigerde hem ook maar aandacht te geven. Helaas haalt mijn voorliefde voor wrede Romeinen het op Russel Crowe en het feit dat de heerlijke Connie Nielsen ook meedoet is natuurlijk ook een argument. Ik zag haar schitteren in het drama Brodre (review) en haar verschijning in the devil's advocate herinnert iedereen zich ook nog wel.

Deze ochtend was het weer van dat. Enorm heerlijke sneeuwbuien die de straten algauw onder en witte knisperende deken toverden. Heerlijk. Minder heerlijk was het feit dat ik aan mijn sneltempo een kwartier van mijn gebouw tot aan the music village achter de Grote Markt moest wandelen door heen gladde bruine smerige smurrie. Nathalie Delcroix trad daar 's middags op samen met Bjorn Eriksson om er een countryset te spelen. Het begon heel rommelig maar na een half uurtje begon de swing erin te komen en was het best te pruimen. Hopelijk binnenkort mijn foto's online. Knappe stem, knappe dame. Amaai nog niet! Rode broekkousen zijn hot!

Voor het overige leef ik er maar op los. Gewoon zonder al te veel na te denken. De donkere wolken laat ik me omhullen. Me bedekken. Maar ik beweeg me vrij. Ze houden mij niet gevangen. Ze bepalen mijn gedachten en mijn dromen niet. Al houden ze me soms uit mijn onrustige slaap. Hoe is het zo ver kunnen komen. Een vraag die ik me niet stel. Of net wel. Smuimerend sluipt het besef dat het te laat is misschien binnen. Maar ik weet dat het nooit te laat is. Er is altijd wel een tijd op komst. Tijden van weemoed. Tijden van moonlight river blues. Tijden van een sneeuwvlokkusje. Dat verderlicht je hartje beroert en dan op je zoute huid tot een koude druppel verwordt en wegglijdt in het niets. Tijden van gedonder en geraas. Wanneer alle frustratie en agressie losbreekt uit je geketende ziel. Tijden van zweven op een wolk. Van dansen in de regen of dartelen in de sneeuw. tijden van verbijten van de zure tranen. Het bevriezen van je warme emoties in je verstokte keel. Het briesen van je onmacht. Het vechten tegen de bierkaai. Wat zal de toekosmt brengen. Wat met al mijn plannen. De juiste mensen op de juiste plaats op de juiste tijd. De beperkingen van vrienden. De grenzen van het alleen zijn. Het creëren van mogelijkheden. Ik lijk wel te verdwalen in het labyrinth.

nathalie delcroix by Jeronimo
meer bij Brusselblogt

Ile de ré by jeronimo

Gunter Lamoot, de vuilbekkende komiek uit West-Vlaanderen, zag ik gisteren voor het eerst in "de slimste mens". Ik vind 'm zalig, een stuk aangenamer dan op het podium waar 'm heel grof uit de hoek durft komen, maar desondanks lig ik ook bij zijn grofste schunnigheden in een dubbele knoop. In de show van één is 'm gewoon doodgrappig. Ik ben een fan. Wat Rik Torfs daar eigenlijk komt doen, is te erg voor woorden. Hoe een prof zo laag kan vallen door zogezegd grappige commentaar te geven in een show, dan moet hij toch wel erg krap bij kas zitten of de droge academische wereld enorm beu zijn. Dat laatste kun je hem niet kwalijk nemen eigenlijk. En wie is die Mieke Debuyne eigenlijk? Mag er best wel wezen. schref blijkbaar sexy column in de standaard of is dat een andere? Ik ken zefls haar columns niet.

Nu we het toch over comedy hebben. Ik heb alweer gratis tickets gewonnen. Dit keer voor Comedy Zone dat al de hele week in de Minardschouwburg te Gent speelt. Voor vrijdagavond 2 februari 20u heb ik twee tickets voor GINO SANCTI - we gaan nog lang niet dood - Terminaal. Gezelschap gezocht dus. mail me

Gisteren was het een dooie dag op het werk en ik profiteerde ervan om aan het allesversmachtende grijze stof te ontsnappen en één van de tickets te verzilveren die ik had voor Eragon. Om 17u30 stekte ik er toe nadat ik even een lady op de fiets vol met matchzakken vol met lekkers had tegengehouden voor een praatje. Ze was van plan keukenprinses te spelen. Ik heb gelukkig al twee keer de eer gehad van haar kookkunsten te mogen proeven. De bespreking van Eragon volgt later wel op gentblogt en hier. Het is een leuke avontuurlijke jeugdfilm. Het was mijn eerste keer alleen in de cinema en meteen had ik zaal 12 voor mij alleen. Ze kwamen wel eens checken of er wel degelijk iemand zat.

Verder heb ik nog redenen tot juichen. Ik ben namelijk weer aan het typen vanuit mijn eigenste bureau. De switch is geïnstalleerd. het lawaaierige doosje staat in de bureau van mijn buren dus ik heb er geen last van en ik kan op het net. Het gat dat ze geboord hebben is echt wel niet strategisch geboord, maar daar zal enkel mijn bureaumate last van hebben. hip hip hoera!

Gunter Lamoot is te zien in Ex-drummer. hier een filmpje exclusief voor gentblogt. De giechelende madam op de achtergrond is onze mevrouw de voorzitter. Het volledige artikel en meer filmpjes van Gunter op Gentblogt. K'opekik da da spel hondertieteld zol zin zulle moat!

Het wordt een drukke week. Morgenavond organiseert Gentblogt de Lichtwandeling. Donderdagavond zit ik in het vooruitkafee als fotograaf voor Raymond van het Groenewoud, voor vrijdagavond zoek ik dus een date en zaterdag is het om 14u een rondleiding in de Boekentoren, die meedoet aan de monumentenstrijd. zaterdagavond ga ik naar het toneel met Pieter Jan De Smet, iets over de erotiek van het wielrennen, ook gratis. Ze smijten met gratis kaarten naar mijn kop. Vandaar dat ik ongeluk heb in dat anders ding zeker.

update 31 januariik ben terug van de lichtwandeling. Ondertussen ligt Mieke Debruyne uit de slimste mens. Karl Van Nieuwkerke was ervan onder de indruk ze had alles, ze is sympathiek, zwart harig, slim, en zefl vulde ze aan met haar ietwat schuchtere charmerende zachte trage stem: grote borsten. Een vrouw met humor! Vandaag ligt Lamoot er ook al uit verdikke. Die Steven is te sterk. En Lamoot kende sarkozy niet noch de Rode khmer...allez zeg...