Jeronimo's Cage of Thoughts

Zoals eerder gepubliceerd op gentblogt.

Dat er enorm veel te doen is in Gent staat buiten kijf. Een mens zou al niet meer weten wanneer hij nog eens op zijn gemak gezeten heeft, de uren in het kleinste kamerke niet meegeteld, hoewel overlaatst was dat plaagske eerder een ongemak te noemen. Niettemin, het gat in mijn geheugen werd deskundig ingevuld toen ik de zoveelste sms bekeek waarheen ik door had geslapen deze ochtend. U moet weten, even over en weer rijden naar Parijs, verzamelen in de Bar De Vriendschap op de Vlasmarkt en daarna versluizen naar het altijd drukke en overvolle flirterige Charlatan, de Video en uiteindelijk wat met de leden zwaaien op de maffe electro in de Roerkuip, laat zijn sporen na bij ondergetekende. Zelfs het feestelijk klokkengelui heb ik gemist, bedacht ik toen ik een tweet zag dat die klokken wegens gebrek aan katholieken in Gent beter zouden worden afgeschaft.

(zoals gepubliceerd op gentblogt)

Afgelopen dinsdag was er weer een Uitgelezen in de balzaal van de Vooruit. Ik kwam eigenlijk hoofdzakelijk voor de muzikale intermezzo's die Hannelore Bedert zou verzorgen, maar efkes enkele tips horen over enkele boeken was ook mooi meegenomen. Niet dat ik veel lees, ik lees al jaren amper een boek, al ben ik al enkele weken bezig in "Never let me go" van Kazuo Ishiguro.
Een andere reden om te gaan luisteren was Herman Brusselmans, wiens "Het Spook van Toetegaai" jaren op mijn boekenplank heeft gelegen alvorens ik er in begon. Het heeft nog veel meer jaren gekost om het helemaal uit te lezen. Maar je weet nooit, soms kan ik, vooral wanneer ik vast zit op luchthavens, eens naar een boek grijpen of tijdens andere zeldzame dode momenten op reis durf ik wel al eens mijn reisgids laten voor wat hij is en een boek ter hand nemen.

Het eerste boek dat werd voorgesteld was een postume uitgave van Marcel Bril "Meisjes". Cursiefjes, observaties van de auteur over ja vrouwen, meisjes, dames, hipsters. Op het eerste zicht dus wel een aantrekkelijk onderwerp.
Fien Sabbe modereerde vlotjes tussen de experten ter zake Phara De Aguirre, Anna Luyten, Jos Geysels en Herman Brusselmans. Een mooie verzameling volgens de ene, een niet bijzondere bundeling van stukjes volgens de andere. "Columns" bleek de lading alvast niet te dekken. Voorspelbaar en weinig origineel aan de ene kant, net daarom leuk om lezen wegens de eenvoud aan de andere kant. Ellenlange beschrijvingen om te beschrijven zijn alvast niet aan mij besteed. Zoals Brussels terecht opmerkte, wat zit die kerel te lullen over zijn vrouw die zich klaarmaakt om in bed te kruipen, broek uit en achterwaarts in de poes. Een boutade die wel recht in de roos schiet.

Misschien is het tweede boek, "Het onderzoek" van Philippe Claudel, wel aan mij besteed. Deze Franse schrijver schreef een experimenteel filosofisch boek over mens en machine. De algemene conclusie is dat het ondanks de zware thema's die er te dik werden opgelicht vrij goed geschreven is en zelfs vrij grappig. Over het slot waren de meningen verdeeld. Velen vonden het te veel uitgelegd, te letterlijk werd de lezer bedolven onder de expliciete boodschappen. Geen bezwaar volgens Brusselmans, het is niet omdat iets letterlijk wordt uitgelegd dat dat per definitie slecht is. Geen idee of ik me door de turf zou kunnen werken.

Peter Buwalda's, "Bonita Avenue" leek me dan wel weer van een deftig allooi. Een schitterend debuut van iemand die waarschijnlijk enorm veel goeie boeken moet gelezen hebben en dan daar zelf het beste uit distilleerde om met glans een keigoed boek uit de pols te schudden. Niet alleen technisch zat het goed, ook de verschillende en vrij beperkte personages en de onderlinge relaties tussen al die protagonisten bleek een aantrekkelijke mix voor deze thriller.

Ten slotte las Brusselmans nog eens voor uit zijn nieuwste werk "tussen 3 en zes", uiteraard ontkrachtte hij het cliché dat hij nooit over seks schrijft. Brusselmans zoals we hem kennen, banaal, plat maar uiterst entertainend.

Na een pauze stelden de panelleden zelf nog enkele boeken voor:
Hans Achterhuis: de utopie van de vrije markt
Sandor Marai: de erfenis van Eszter
en een derde boek dat ik vergeten ben.

Wat ik zeker niet zal vergeten is het feit dat Hannelore Bedert nog krachtiger en sterker klinkt wanneer ze haar liedjes ontdoet van alle franjes en enkel met gitaar en bas of piano haar teksten door je ruggengraat laat rillen.

De volgende uitgelezen vindt plaats op 31 mei.

Vrijdagavond zaten we met de hele familie in een volgelopen capitool voor de musical Oliver Twist die na Antwerpen ook in Gent het mooie weer maakt. Een aangename verrassing voor mijn moeder die ooit te kennen gaf dat ze graag die musical wou zien. Met een excuus lokte mijn pa haar mee naar de capitool en tot haar verrassing doken ook wij op.

Oliver Twist moet wel een van de meest bekende en meest verbeelde verhalen zijn van Charles Dickens. Iedereen kent hem, Oliver, de kleine weesjongen die door zijn grote mond verkocht wordt door de eigenaars van het werkhuis en vanaf dan een leven vol avonturen leidt.

Hij dwaalt op zijn eentje door de straten van London en leert zo via de kleine boef Dodger, de vrolijke bonte bende van Fagin kennen, een oude grappige schurk die zich ontfermd heeft over een groep Londonse straatkinderen die hem aanbidden en voor hem de zakken rollen van menig passant. Maar dan loopt het fout als Oliver betrapt wordt en de schurk Bill Sikes zijn vel wil, voor hij de bende kan verraden.


De hoofdrollen zijn voor Peter Van den Begin als de ongelofelijk charismatische en komische Fagin en Peter van de Velde als brute indrukwekkende slechterik van dienst.
De musical bouwt het verhaal netjes op in een mooi tempo. In het begin vond ik het nogal traag op gang komen en ik had net zoals zovelen moeite om de teksten van de liederen te verstaan.

Niettemin na een half uur barstte het verhaal los in al zijn glorie en gefascineerd en vooral geamuseerd zat de hele zaal mee te klappen en te lachen met de grappen en grollen van Fagin. Magisch hoe Peter van den Begin zijn klasse bewijst als acteur en dit keer ook als musicalacteur waarin hij zich duidelijk mocht uitleven van regisseur Frank Van Laecke.

Hij steelt de show in de stukken waar hij alleen op het podium staat, sleurt er grappen en grollen bij die niets met de musical te maken hebben, die ter plaatse verzonnen lijken, geïmproviseerd op de reactie uit het publiek maar duidelijk geoefend. Grote klasse, jong en oud keek gefascineerd toe. Vooral jong, want dat waren de enigen die souffleur speelden toen hij even zijn tekst scheen verloren te hebben en duidelijk een beroep deed op het publiek. Niet dat een van de volwassenen kon verzinnen wat het vervolg van de tekst was, een bewijs hoe aandachtig de aanwezige kinderen opgingen in het verhaal.

Ook het gebruik van een echte pitbull op de scene zorgde voor heel leuke accenten.

Als ik het al wat jammer vond dat ik soms de teksten van de een voor een voortreffelijke zangers niet verstond, visueel wist je niet waar eerst kijken. De prachtige decors wisselden mekaar in sneltempo op op een heel vlotte manier, de scenes werden mooi aan mekaar geweven en de choreografie is een echt huzarenstukje. Al die jonge kinderen tegelijk op het podium orchestreren, lijkt me niet eenvoudig.

Het was al jaren geleden dat ik een musical zag, dit is om eerlijk te zijn slechts mijn tweede, maar ik denk dat ik er nog wel ga zien.

Topper!

Cast:
Fagin: Peter Van Den Begin
Oliver: Guust Vandenbussche, Sepp Hendrix en Timon Sohier
Dodger: Sander Heynderickx, Arno Reyns en Olivier Scheers
Nancy:Hilde Norga
Bill Silkes: Peter Van de Velde
Mr. Brownlow: Harry Deswarte
Mr. Bumble: Piet Vansichen
Widow Corney: An Lauwereins
Mr. Sowerberry: Door Van Boeckel
Mrs. Sowerberry: Wanda Joosten
Charlotte: Nicoline Hummel
Noah Claypole: Dieter Verhaegen
Bet: Deborah De Ridder

zoals verschenen op gentblogt.be

Gunter Lamoot, de oerplezante ongecompliceerde West-Vlaming. Even grappig op het podium als op de beeldbuis. Gunter is één van de weinige komieken die bij mij veel krediet hebben en waarmee ik telkens kan lachen.
Ik hou van zijn stijl, zijn soms minutenlang geïmproviseer, hier en daar een ferm grove kwinkslag met een zo danige over the top twist dat hij er fantastisch mee weg komt, alle Hemmerechtsen ten spijt.
Ik aarzelde dan ook niet om zijn speelkalender te doorbladeren en zelfs naar godvergeten Sleidinge te rijden om zijn nieuwste show "Rauwe Kloten" aan den lijve te ervaren. Na het geweldig amusante en onderhoudende autobiografische "Softie" had ik wel weer zin in de grofzoutzuurgebekte Lamoot.

De zaal zat maar halfvol, maar ik heb altijd meer gehouden van kleine zaaltjes dan overvolle megatoestanden. Het begon alvast goed. Een hoogst irritant repetitief saxdeuntje van twee seconden terwijl het volk zat te wachten. En dan een leger spots die onze ogen verblindden en dan the man him self. Gunter kwam relaxed op het podium gewandeld ogenschijnlijk nonchalant vertellend over van alles en nog wat.

Ja, hij had wel wat te vertellen. Over de boekskes en wie daar in staat, zoals een Koen Wauters en Koen Crucke. Anekdotes over de showbizzwereld waar wij arm Vlaanderen met onze lelijke wijven nooit van zullen proeven. Maar niettemin, we slikten het. De toon was gezet.
Gunter begon vrij gemoedelijk om steeds meer op te bouwen en steeds meer de absurdistische situatiehumor uit te buiten in een lang gerekt maar knap geconstrueerd verhaal.
Hoe vuilgebekter en hoe meer hij begon te roepen hoe dubbelgeplooider ik op mijn stoel zat. Pis-en kak-humor mag dan wel goedkoop zijn, het werkt nog steeds, en zeker bij Lamoot.

Na een korte pauze knoopte Gunter deel twee vlotjes aan deel één met makkelijke maar lekker onverwacht plezante gimmicks. Het ene maffe niets terzake doend vertelselke wisselde het andere af. Gunter kan het soms rekken, en ferm doorbomen over een en het zelfde maar hij komt er altijd mee weg. Het is zijn handelsmerk. En toen kwam de kers op de taart. Je voelt dat er iets zit aan te komen en toch verrast hij telkens met zijn vindingrijke compleet waanzinnige pointes.

Ergernis, geen moment, gebrul, bij momenten, geamuseerd, quasi constant.

Rauwe Kloten van Gunter Lamoot: binnenkort in Gentcity itself.

Zomer. Ik heb zoals iemand me dat aanraadde naar Frank geluisterd en het er van gepakt vandaag. Mijn, bolide is ook netjes door de keuring geraakt en mijn frigo zit weer vol zaken die ik in feite niet nodig had, maar toch allemaal zal opeten. De Colruyt in Ledeberg heeft een verse beenhouwerij in tegenstelling tot die in Sint-Amandsberg.
Het is zomer. Dit weekend kregen we al een voorproefje. Zaterdag een meerdere doldwaze ritten op de attracties van Walibi met hoevegazon in Tessenderlo war de eetmaniak onder on sde duimen moest leggen tot zijn eigen grote teleurstelling tegen een outsider di ede grote portie "steppegras" opgekregen had in het "Wit Hoeveke", een brasserie die misshcien net iets te prijzig is voor de kwalitiet die ze daar serveren, maar ik kon absoluut niet klagen over mijn menu van 30 euro: garnaalkroketten met garnituur, gebakken tongrolletjes in kreeftensausje met warme groentjes en chocolademousse. De tongrolletjes waren wat ferm uitgedroogd vond ik. Te lang in een te heten oven? Of is dat een speciale bereidingswijze? Nu ja eten deed ik toch met smaak.
Tegen 23u45 en enkele omwegen lager stonden we een plaatselijk festivalleke te steunen uit uit opgedrongen sympathie. Zoutrock in Zoutleeuw, met een slechte beatboxer en één goeie met en rare rockgrope die mss wel nog meeviel en een AC/DC cover band die bestond uit oude zakken, alvast hadden ze dat gemeen met de echte AC/DC. Duidleijk mannen die niets van hardrock kennen want ze speelden met te zacht afgestemde gitaren alsof ze rLeonard Vohen wilden spelen. Ook hun arrangementen mwaren amper hard rock of metal te noemen en overstegen het niveau van een oude kermisrockband niet. Om van de afwezige solo's maar te zwijgen van degen in bermuda en klak: mocht 'm niet op een podium gestaan hebben, ik had 'm laten interneren. Who's daddy is that??

Verder werd het een race richting hometown op een onooglijk vroeg uur met de eerste BBQ van het jaar. heerlijk zomertje. En de stralende lach van Pepijntje, die wel wat ziekjes was, maakte het weekend goed.

Straks ga ik naar drongen voor om voorbereidingen te treffen voor mijn eerste expo dit weekend. Allen welkom.

Als ik al eens in de capitool te vinden was, is het de afgelopen jaren altijd al geweest om lekker te genieten van een flinke portie stand-up comedy of cabaret.
Ook deze woensdagavond zat de capitool afgeladen vol voor Cabaret Night. Veel bekende mensen uit het wereldje, ik zat er zelfs tussen gepropt.
De avond werd bijeen gepraat door het duo van Zonde van de Zendtijd Bert en Henk, dat op een gespeeld klunzige manier de show probeerde te presenteren.Na deze opwarmer beet Ter bescherming van de Jeugd de spits af. Deze mannen kwamen ondertussen al voor de derde keer hun kunnen aan mij bewijzen. En waarlijk. Eindelijk nieuw materiaal! En wat voor materiaal! Voortbouwend op wat ik al van hen gezien had, is het veel belovend. Duidelijk in vorm die mannen. Ooit was dat anders. Blijkbaar heeft de podiumervaring en het toeren met dezelfde show zijn vruchten afgeworpen. Een synergetisch duo dat de knappe en grappige scenes aaneenrijgt met zelfrelativerende humor. Het werkt nog steeds, doen alsof ze uit een scene vallen en waarbij de ene de andere de schuld geeft van het mislukken.Knap gevonden was ook de scene met twee mensen uit het publiek. Ook hun liedjes zitten goed ineen met spitsvondige eenvoudige teksten en leuke pointes.

Na deze knappe opener, kwamen Bert en Henk het publiek nogmaals warm maken voor de peetvader, de grootvader en godfather van de comedy: Gaston Bergmans. De sympathiek ogende opa telt al vele jaren, maar zijn podiumpresence zit hem in zijn bloed. Hij komt op en begint te vertellen zoals hij nooit anders heeft gedaan. Meteen herinnerde hij het publiek aan zijn zielsverwant Leo. Hoe ze samen op de bühne stonden links of rechts van hem. Gaston vertelde gewoon wat akkefietjes, over zijn dokter en hoe die hem wat sport aanraadde, een wat vreemd verlopen vakantie.
De stijl van Gaston is volks, naturel en eenvoudig. Dat is wat hem zo populair maakte in Vlaanderen. Cabaret voor het gewone volk, voor iedereen toegankelijk. En zoals hij afsloot: de grens tussen humor en ontroering is flinterdun en als grootmeester wist hij die grens te bewandelen als geen ander.
De staande ovatie was niet zo zeer te danken aan zijn prestatie van amper een dik kwartier, maar als eerbetuiging aan zijn hele carrière. Hoed af en diep respect!

Na een pauze was het de beurt aan de enige vrouw van de avond: Brigitte Kaandorp. Hollands bovendien. Maar een vrouw met ballen aan haar lijf. Ik moest even wennen aan haar enorm drukke razende en hakkelende stijl van praten, maar ze stal de show al snel met een act opgebouwd rond hoe je een comedyshow in feite in mekaar steekt. Ook hier was er weer een geslaagde interactie met het publiek en ze houdt zich ook niet in om zogezegde trukken van de foor wat uit te buiten. Het werkt. Het publiek at uit haar hand. Knap hoe ze van de hak op de tak springt zonder de balans uit het oog te verliezen. Haar tussendoortjes bevielen de zaal vlot en verveelden niet. Zeer aangename kennismaking was dit voor mij met het Nederlandse cabaret.InfoDe komende weken in de Capitole elke avond cabaret, met oa. Wim Helsen, Gunter Lamoot, Javier Guzman, Alex Agnew,...Volledig programma op de website

Donderdagochtend sjeesde ik 's ochtends in de vroegte doorheen de schilderachtige goudbelichte nevelsluiers die kronkelend op de velden te ruste lagen over het grijze ronkende asfalt richting Brussel die helaas , o wee mijn kommer en kwel, haar reputatie als de file-stad van Europa alle eer aandeed. Want jawel, ter hoogte van de stinkende ajuinstad stond het verkeer stille op den E40. Zoals e ster van Bethlehem helaas een zwarte ster die verkondigde dat het tot Brussel aan een tempo van een snelwandelaar zou gaan. Also verdubbelde mijn reistijd. Na ruim anderhalf uur stond ik dan toch geparkeerd in onze garage en wou ik een emmer bemachtigen om mijn voorruit even te reinigen. Dat is helaas onmogelijk aldus de kuisvrouw. Ik vulde mijn vuilbak dan maar met water, merkte dat die niet zo geheel waterdicht was en daalde enkele verdiepingen al druppelend af met enige papieren vodden uit de handdroogkast van de wc's.
Die avond na een vergadering met een vrouw met doorkijkbloes, waarbij het focussen op het juiste paar ogen mij redelijk lukte, gaf ik een lift aan een A'pense collega die me wegwijs wees langs den A12 richting Vlaamse Kaai alwader ik mijn bolide stationeerde en te voet met plan in de hand op zoek ging naar de residentie van de gastvrijeMiss Dee en haren Rudi. Na het nuttigen van ene slechten maaltijd bij enen afhaalchinees en wat gepalaver over ende weer, trokken we naar de Arenbergschouwburg niet zo ver daar vandaan.

Sammy Deburggraeve, de man die ik al enkele keren terloops ontmoette in Gent en omstreken trad er op in de kleine zaal voor toch wat publiek met zijn nieuwe show. Een liefdesshow zoals zijn vriendin hem had opgedragen, werd het niet helemaal. Citerend uit zijn vlezige dichtbundel schoot Sammy met verve uit de startblokken om aan een zelfverzekerd mooi tempo de show te stelen met verhalen over de Groenen en hun consuminderen en Thaise vriendinnen. Zijn scherpe liedjes met spitsvondige teksten, ontroerend, veelal grof en soms gewoon grappig. Het is een vreemde maar geslaagde combinatie. Sammy op zijn keyboard, zingend begeleid met simpele kermisdeuntjes en schlagermuziek. Het verzacht de soms bijtende teksten. Hoe hard hij ook van leer trekt tegen immigranten, pedofielen en homofielen, hoe hij zijn moeder bezingt en de ode brengt aan Freya Vandenbossche. Hij blijkt alles te belichten vanuit verschillende standpunten in zijn liedjes, al trekken zijn piaondeuntjes allemaal opeen. Sammy is een verteller/zanger die met scherpe humor en vrij grofgebekt zijn mening uit de doeken doet. Hij ontlokt meermaals een glimlach, vaak een schaterlach en is een geboren entertainer. Ik kon het best wel smaken. aanrader!

Vanavond kunt u hem nog zien!

Een cultuurabonnement. Ik heb dat niet. Dat vergt planning. Ik ben niet zo aan planning. Al moet ik toegeven dat sinds enkel maanden mijn agenda heel erg volgeboekt raakt tot aan het groot verlof voorlopig. Ik hou dus wel van een gevulde planning. En ook van cultuur. Gelukkig zijn er anderen zoals mijn zus en haar levensgezel die zich ieder jaar wel een reeks voorstellingen kopen. Met als nadeel dat ze af en toe eens een kaart over hebben of zelf niet kunnen gaan. Zoals dit weekend. Ik nam de twee kaarten over maar ondanks mijn twitter/facebookgewijs verzoek voor gezelschap, mocht ik er weer alleen naartoe. Geen cultuurminnende mensen blijkbaar daar. Of allen andere dingen te doen. Niettemin net voor de show ging beginnen stekten twee van hun fervente vrienden toe die de zeteltjes naast mij hadden, net zoals de vorige keren da tik een kaart van het gezelschap had overgenomen. Zij wisten me te vertellen dat ook zij kaarten overhadden en die hadden kunne inwisselen voor een waardebon. Ik dus ook nog eens rap naar de kassa waar de madam van dienst tegen haar zin en tergend traag een bon uitschreef.

Even later stond Philippe De Maertelaere op het podium voor de ruim 550ste voorstelling van de langstlopende on-man-show in Vlaanderen: CAVEMAN.
Hij startte een beetje sukkelig en droog en ik vond zijn presence wel echt oudbollig en saai, maar hij kwam al redelijk snel op gang en zijn manier van doen begon ons meer en meer te bevallen.
Er zijn al ontelbare boeken geschreven over de verschillend tussen mannen en vrouwen. Meestal door ultrafeministische mannenhaatsters uit Holland die vinden dat vrouwen gewoon beter zijn. De iets frivolere aanpak las je in "mannen komen van mars, vrouwen van venus". En je kunt waarschijnlijk nog tientallen andere boeken in die zin opnoemen. Om van de Flair en co nog maar te zwijgen. De clichés over de mannen stapelen zich op net als die van de vrouwen. Wat 'Caveman' doet, is niet meer dan het verzamelen van alles wat je wel eens gehoord hebt tot een mooi aaneengeschakeld verhaal. Luchtig, uitvergroot, clichématig, herkenbaar en heel grappig.
De relaties tussen man en vrouw, de verschillende benaderingen, denkwijze, handelingen uit faits-divers uit de huiskamer gegrepen. Philippe vertelt het entertainend, niet driftig en opgejaagd zoals sommige van die opgefokte stand-ups doen, maar rustig, aan een onderhoudend tempo. En dat net gepast gedurende een uurtje half.
Het minpunt vond ik dat de heel show ten voordele verliep van de vzw tegen zinloos geweld, waarvan ik het punt nog steeds niet snap en echt niet weet hoe concreet die gasten wel allemaal dingen doen. Maar goed, de show van Caveman stond hier centraal en lachen deden we.

Wat Electrified en "hacking public space" inhouden hebben we vorige week al uitvoerig belicht. Ook de Amerikaanse urban photographer Ed Templeton werd als smaakmaker voor het paasweekend aangekondigd.
Afgelopen vrijdag was het dan zover: de officiële start in het S.M.A.K. van beide happenings. Om 19 u. was het verzamelen in de bib van het S.M.A.K. voor allerlei opgetrommelde bloggers die een korte maar krachtige uiteenzetting kregen door Eva De xGroote over Electrified en de hacking public space - artiesten die her en der de komende dagen en weken het Gentse straatbeeld zullen inpalmen.

Hacking Public Space komt mijns inziens meer to zijn recht in het echte werk, waar kunstenaars participeren in het openbaar leven en het hacken. Net zoals the human browser van Christophe Bruno waarbij hij willekeurige googlezoekresultaten laat declameren door een meisje met hoofdtelefoon dat tussen het publiek loopt.

Ik zou zeggen: hit the road and look for some hacked public space.

Een mens moet al eens andere luchten opsnuiven. Zich wagen aan het onbekende. Vooroordelen eens op zij zetten. Uitwijken naar andere oorden. En gisteren deed ik dat. Naar een stand-up comediant die ik niet hoog in het vaandel droeg aan kijken en dan nog in Leuven. Midden in de week. Niet dat ik me Als West-Vlaamse Gentenaar op exotische bodem voel in Leuven, verre van. De reputatie van Freddy De Vadder was hem al voorafgegaan. Nooit eerder had ik me de moeite getroost om die vadsigaard met zijn plat West-Vlaamse moppen te gaan bezien. Maar nu was de tijd rijp om zelf eens een oordeel te vellen.
Afgelopen donderdagavond stond het ex-lid van de chiro van Mjinde (Menen) op de planken van het verder fel verouderde en versleten depot in Leuven. Ruim 45 minuten na openen van de deuren introduceerde een schaduwspel met "spel" dan man van de avond. De Freddy! Yo! en de typische vettige lach er boven op.Vertrokken was hij, anekdotisch vertellend over niets en niemand en alles en iedereen. Over zijn shows, de beau monde waartoe hij nu placht te behoren als succesvol comedy-artiest en de rare hobbies met zeehondjes en walvissen, halfuitgeprocedeerde negerachtige kuisvrouwen en de stoeferij die daarmee gepaard gaan. Dubbele bodems, gelaagdheid? Een beetje wel. Grappig en treffend ook. Knal erop veelal en Boenk erover bij tijden. De beste momenten. Marginaal Danneels als zijn boezemvriend die toch anders babbelt in 't echt dan op tv en toch ook iets van porno kent vooral wat betreft de "arctic torpedo". Machtig hé vent!

Freddy zevert dik anderhalf uur door in drie delen. De epiloog is trouwens het meest geïmproviseerde en daar zat een compleet achterlijke idiote trut uit het publiek voor tussen, waarvoor dank. Eerst stak de dame in kwestie al van in het begin haar hand in de lucht als enige niet-West-Vlaamse die geen west-Vlaams verstond, later werd ze nogmaals aangesproken daarop en toen Freddy iemand zocht die geen oesters lust, stak ze enthousiast weer haar hand in de lucht. je voelde het al aankomen onder luid aanmoedigingsapplaus van het publiek moest de dame op het podium een oester eten met de Freddy. Na een tijdje stond ze op met jas en sacoche in de hand, liep naar het podium en terwijl iedereen verwachtte dat ze de bühne zou bestijgen, zei ze dat ze weg ging en ze wenkte kordaat haar verbouwereerde partner. Freddy stond erbij en keek er naar en speelde er geweldig op in door wat te schelden, treurig verbouwereerd doen en dan maar uit te leggen wat hij ging doen en wat we dus gemist hebben om te besluiten dat dat toch wel een mooie wending was, waarvoor hij de achterlijke seute dan toch bedankt!
Een moment waarop de mensen die ondertussen toch wat verveeld in hun stoel lagen te maffen weer flink rechtop zaten. Freddy evalueert ten slotte zijn eigen show en ook dit heeft iets meer weg van impro-theater dan van stand-up en het is die mix die het hem eigenlijk wel doet. Aanrader voor na een dolgedraaide werkdag!

Ja de freddy bezorgde me mijn broodnodige lachen die avond. Vooraf wa sik al een beetje bekoeld en hadden we iets kleins gegeten in de Notre dame op de grote markt om na de show nog een te drinken met een Portugees kikkertje in de Ron Black's.
En deze avond met hetzelfde gezelschap maar dan in uitgebreidere vorm weeral depot Leuven dit keer voor radio Modern. Nu nog denken waar we deze avond gaan eten.

Deze ochtend was ik al voor dag en dauw op deze aangename lenteochtend aan het sjezen doorheen de Brusselse straten, het voordeel van eens vanuit Leuven te vertekken ipv Gent, als een van de eersten op mijn bureau en ik ging dan maar naar beneden naar de restaurant hier op het gelijkvloers dat in feite het eerste verdiep is, waar het mens me zie dat er pas vanaf 8u verkocht werd op mijn vraag of er koffiekoeken te verkrijgen waren. Iets na acht en een bak koffie later stond ik dar alweer en vroeg ik of er koffiekoekn te krijgen waren aangezien ik enkel dings voor belegde broodjes zag liggen. Nu moet u weten dat bijna het voltallige personeel hier uit Aalst en omgeving komt en dus dat vreselijke irritante luidruchtige rabouwentaaltje spreekt.- ik: ije soms koffiekoek'n?
- zij: joa, joa, koffie?
- ik: njee, koffiekoeken!
- zij: koffiekoeken? nji, dad'emmen wij nie.
- ik: groink
- zij: daad'emmen wij noit nie gehad ze (op een hoogharitg meewarige toon alsof ik en fantast was die dacht dat de overheid haar personeel nog dik verwende)
- ik: groink, ik dacht nochtans dat dat voreger het geval was
- zij: (terwijl ondertussen alle wachten me stonden aan te staren of ik van pluto kwam): daddis al ieel lang geleje ze- ander mens: ja, daddis al ielle lang geleje ze (nog niet niet tweestemmig)- smurf aan de kassa: daddis al ielle lang gelje zulle, da zal al ieel lang geleje zijn ze
...ik ben ik toch nog zo oud niet :s

mijn review zoals verschenen op gentblogt.

Gisterenavond kreeg ik onverwacht een bericht van de hoofdredactrice van Theatermaggezien of ik geen zin had in La grande Bouffe. Meteen dacht ik aan die schandaalfilm uit 1973 van Marco Ferreri die indertijd ferm opschudding veroorzaakte. Ik heb de film niet gezien maar zelfs cinefiele vrienden die wat gore camp en zo gewend zijn, bestempelen de film als walgelijk en een beetje ziekelijk. Hoogst interessant dus. Onbevooroordeeld nam ik dan ook plaats op een van de eerste rijen van het goedgevulde NTGent, waar de aftrap voor een hele reeks voorstellingen werd gegeven.La Grande Bouffe is een coproductie van NTGent en Toneelgroep Amsterdam en tegelijk viert deze reeks het afscheid van Johan Simons, die volgend seizoen intendant wordt van de Münchner Kammerspiele in Duitsland. In het NTGent wordt hij als artistiek leider opgevolgd door Wim Opbrouck. Naast Wim Opbrouck staan in La Grande Bouffe Elsie de Brauw, Jacob Derwig, Aus Greidanus Jr, Chris Nietvelt, en Steven Van Watermeulen op de planken.

Het verhaal is vrij simpel. Vier succesvolle mannen, oude vrienden, komen samen om in een oud kasteel een groots banket te organiseren. Groots in de zin van grotesk. Overvloed aan overdaad. Ze willen zich namelijk doodeten. Tijdens de voorbereiding vinden ze dat er toch enkele vrouwen te gast zouden moeten zijn en krijgen het gezelschap van een hoer en een lerares, die er toevallig binnenwaait. Langzaam ontpopt de schranspartij zich tot een bacchanaal, een vreetfestijn waar de protagonisten zich te goed doen aan het het bereide vlees en de bereidwillige vleselijke geneugten.Hoe cynisch en rauw de film zou zijn, zo banaal en oppervlakkig leek de voorstelling van het NTGent. Zonder afbreuk te doen aan de toch wel verdienstelijke regie van Johan Simons die een, zoals dat heden ten dage gaat in het moderne toneel, wat geabstraheerde set creëert. Talloze projecties van treffende kunstwerken bepalen mee de scène en de acteurs versmelten af en toe met de wand. De verteller neemt afwisselend dialogen voor haar rekening en beschrijving van wat gebeurt wat niet uitgebeeld wordt.Het kan wel grappig zijn dat er om de zoveel tijd ferme ellenlange scheten worden gelaten of uit een overeten protagonist worden geperst en dat seksuele handelingen worden gesimuleerd, maar dat kan pas in een context waar het bijtend cynisme ervan afdruipt, zodat de toeschouwer even niet weet waar hij aan toe is, en waar hij kijken moet. De occasionele invraagstelling van de bedoeling van de feestvierders door het ietwat hysterisch weeklagende hoertje, weegt te licht en breekt in feite een beetje de voorstelling.Maar misschien was het de bedoeling niet om even ziek uit de hoek te komen als de film. Het shock-theater is inderdaad niet altijd even wenselijk. Misschien was de ondertoon van Simons interpretatie helemaal niet zo hard bedoeld als je zou verwachten en wou hij het toch iets luchtiger maken. Daarin is hij alvast geslaagd.De opbouw van de voorstelling is vlot, en de acteurs spelen hun rol voortreffelijk tot plezier van het publiek dat zich leek te amuseren. Maar de filosofische kant van het zich doodeten vond ik in tegenstelling tot de rest ietwat mager uitvallen.La grande Bouffe speelt nog tot 27 maart in Gent, en gaat op tournee in Vlaanderen en Nederland.Info en tickets: NTGent

Wouter Deprez heeft een tijdje geleden brieven geschreven aan zijn zoon. Toen hij nog geen zoon had. Ondertussen is zijn zoon 18 maanden naar eigen zeggen. Hij leest die brieven, die gebundeld zijn in het boekje met de titel "Waarom je moeder en ik bijna altijd een kamerjas dragen". En dat kom je naar gelang zijn verhaal vordert te weten.

De comedy ontgroeid, schetst Wouter een zelfrelativerend beeld van zich zelf als zelfingenomen kunstenaar en steekt daarbij de draak met zowel zijn publiek van vroeger als van nu. Lachen met de domme reacties van zijn fans. Hilarisch!
Net zo tijdens de vertelseltjes, tirades en frustraties die hij verbeeldt, verhaalt tussen de brieven aan zijn zoon door. Leuk, entertainend en vooral lekker grof bij momenten en beetje onzinnig onredelijk. Zo hebben we het graag.

Ook de interactie met het publiek vormt een dankbaar element om zich eens goed te laten gaan. En helaas dat is bij momenten misschien wel een beetje langdradig en vervelend. Een kritiek die hij naar eigen zeggen niet snapt en op hilarische wijze aanvecht.
Zijn zwaar doorbomen op hetzelfde thema is niet nodig en haalt het niveau zelfs een beetje onderuit. Concentreer je op al dan niet verzonnen feiten in het verleden maar, maak ze niet concreet door ze op een mens uit het publiek te projecteren en dat minutenlang. Gelukkig vermijdt Wouter echt genante situaties en plaatsvervangende schaamte is er op geen moment. Sterk toch.

Hoe grof en hard hij overkomt tijdens zijn tirades, hoe lief en teder en treffend mooi komt hij over in zijn brieven en het is die combinatie die de show net dat ietsje meer geeft. Die het interessant maakt. Schuddebuiken van het lachen heb ik niet gedaan. Geboeid zitten luisteren en kijken heb ik wel gedaan en dat, dat is wat een mens op een zondagavond het liefste heeft, niet?

Sommige zaken overkomen je beter niet en als ze je overkomen dan heb je liever dat dat redelijk onmerkbaar voor je omgeving gebeurt. Zo moest ik om porfessionele redenen in Leuven zijn vrijdag. Ik dacht ik vertrek rustig om 10u40 om tegen 12u op de plaats van afspraak te zijn. dat was buiten enkele idioten op de weg gerekend die er voor zorgden dat het aanschuiven was vanaf Aalst. Omdat de afslag in Groot-Bijgaarden propvol en stil stond besloot ik dan maar door Brussel te rijden ondertussen was het al bijna 12u en ik dacht misschien is het de vrijdagmiddag niet zo druk. Druk was er wel al in enorme mate op mijn blaas. Niettemin ondanks alle lichten en files kwam ik dan eindelijk in de Beliardstraat waar de laatste tunnel opeens ook volzat zonder beweging. Dit wegens wegenwerken. Daarna loste de file zich in een mum van tijd op en langs de eerste pechstrook parkeerde ik mijn bolide , kroop in kostuum over de vangrail in het modderige gras en deed wat ik moest doen om aan de roep der natuur te beantwoorden. Met een geruster hart en blaas ging het dan verder richting Leuven.

Aangezien ik altijd the best of both worlds placht te combineren had ik na de meeting afgesproken met een paar inboorlingen. Het werd ene pizza in la parma in de Tienssestraat en letterlijke buikpijnen van het lachen en andere gevolgen en een proefssessie ergens in een café. Rond middernacht sjeesde ik naar huis om de volgende ochtend paraat te staan in regen en wind op het Sint-Pietersplein in Gent voro de start van de tweede Omloop het Nieuwsblad. Wegnes te slecht weer, dat dan bleek opgeklaard te zijn, beslisten we dan toch niet langs het parcours te gaan staan, aldus ging ik West-waarts richting thuis en sprong na het avondeten nog eens binnen bij mijn maat en zijn pagadders tot ik telefoon kreeg dat er nog een kaart over was voor de een of andere voorstelling van die avond

Op het onverwacht hadden mijn zus en haar gezelschap nog een kaart van het cultuurabonnement van Kortrijk op overschot. Met veel goesting vergezelde ik hen naar het OC van Aalbeke voor de voorstelling van een komisch trio "Intgeniep". Hun voorprogramma Kurt en Andy probeerden een kwartiertje de flauwe plezante uit te hangen met de typpische opdeling luidruchtige nitwit en stille underdog. Hoewel ik de avond ervoor mij nog bijna letterlijk de darmen uit mijn lijf gelachen had met kak-en pishumor, sloegen hun dwaze schetenmoppen niet aan. Gelukkig kwam er dan algauw entertainment met een glimlach van de mannen van Intgeniep die typische cabaret brachten zoals de leerschool de standaard heeft gezet. Zang met gitaar die altijd en overal wel een beetje hetzelfde klinkt met spitsvondige teksten die ook allemaal hetzelfde klinken, konden ze mijn aandacht wel vasthouden.
Mijn gezelschap verweet hen niettemin een te groot afkooksel te zijn van Kommil Foo, zelfs naar manier van zingen en praten. Zelf vond ik dat zo erg niet omdat je in dit soort zaken altijd automatisch vergelijkt met de standaard (en Kommil Foo heb ik nog maar een keer decennia terug aan het werk gezien). We waren het er wel over eens dat de mannen van intgeniep wel leuk entertainment brachten en dat je voor kerels van hun leeftijd nog niet veel meer mag verwachten.Ze brachten een show met leuke spitsvondigheden, maar veelal zat de pointe niet goed of ging dat eigenlijk de mist in door de lichtman die niet meewerkte of omdat er gewoon nog erg veel werk was aan het beëindigen van een sketsch. zo bleef je ondanks het meeslepende van sommige lange verhalen toch geboeid wachten maar dan viel het kapmes opeens neer op de foute moment.
Over demanier van praten en acteren geen slecht woord: ik verstond praktisch elk woord, de dialogen zaten goed in mekaar, het samenspel kwam echt spontaan en niet geforceerd over. Podiumpresence hebben ze zeker ook. Ik hoop hen eens met een afgewerkte show te zien.

Op het onverwacht deed ik nog eens van cultuur gisteren. Niets bijzonder ware het niet dat ik in het eigenste OC van mijn Heimat terecht gekomen gekomen was, wegens double booking van mijn zus. Gino Sancti, Frank Van Erum en Han Coucke, het cabaretierduo uit Gent toert sinds een tijdje rond met hun nieuwe show VIP.
Frank en Han zetten meteen al de toon door het publiek meteen bij de show te betrekken. We zitten in het leven van de kleine Frank aanwezig op een voetbalwedstrijd van zijn papa. Nu zit hij samen met zijn lotgenoot Han in een weeshuis met harde hand geregeerd door zuster Ria, een monsterlijk vet wezen als we hen mogen geloven. Deze gemeenschappelijke vijand kweekt een band. Een band en ideeën van samenzwering tussen de twee jongens die het doel in hun leven hebben uitgestippeld. VIP. Ijsberen, zalmen, diepvriezen en koelkasten passeren de revue.
Hilariteit en op de spits gedreven filosofische nonsense gaan hand in hand doorheen de hele show. En net als je denkt, het is nu wel even teveel, nemen ze gepast gas terug met intiemere momenten die weer aansluiten bij de rode draad van hun verhaal.
Het knappe is dat hoe goed de show ook van seconde tot seconde in mekaar zit, er plaats is voor spontaan geïmproviseerd van het moment. De vele glimlachjes naar mekaar en het publiek maakt deze show sympathiek en niet zo afgelekt als je soms op tv ziet gemonteerd. Deze mannen tonen eens te meer hun talent en zijn bovendien supersympathiek. Anderhalf uur kolder, serieux en entertainment, only for VIP's.

Deze week is het al de hele week Comedy Zone. Wreed interessant als je van wat stand-up comedy houdt en ander entertainment. Een fan van Gunter Lamoot ben ik al lang. Met zijn nieuwe show "Softie", heeft Gunter zonder heavymetal-ümlaut het over een heel andere boeg gegooid. Niet dat het publiek dat evenwel al massaal weet of beseft, want nog steeds hoor ik mensen zeggen dat ze hem niet moeten hebben, zijn vuilbekkerij, arrogante pose en scheldtirades aan de personen op de eerste rijen. Ook tijdens zijn optreden zei Gunter regelmatig: ge moet niet bang zijn, ik ga nieten doen ze, ik ben zo niet meer. Wat is hij dan wel? Een regelrechte "Softie", in een gezellig warm huiselijk decor (sic) vertelt Gunter over zijn leven, zijn ouders, zijn zus zijn hobbies zijn vriendjes tot aan zijn 17 jaar.
Zielig! Plaatsvervangende schaamte! Nietszeggend!
Nee hoor, niets van dat alles, het is hilarisch bij momenten, en misschien was hij een ietwat rare eenzame zielepoot, zo komt de show niet over en dat is wat telt. Hij entertaint, vermaakt, doet lachen met zijn diashow van vroeger. Soms ha dik het gevoel, man wat zaagt hij hier de pannen van het dak, langdradig, maar mijn gezellen vonden duidelijk van niet. Mijn gezellen waren dan ook geen referentie. Ze wilden geen Italiaans gaan eten, alle restaurants van het zuid afgewandeld om dan in de backstage te belanden voor een pasta die veel weg had van Italiaanse inslag. Nu ja. Het was wel lekker. Wie weet hadden we voor hetzelfde geld een schelle palingpaté gekregen
Deze avond ga ik lekker op de nipper met de kaart die ik van Feetje heb overgenomen naar Front 242. Niet mijn ding, maar 't zal wel ambiance zijn zeker, ik hoop op een stevige electroparty met heel wat donkerheid en energie. Dat leidt me af van mijn donker gedachten en twijfels over dingen die wel kunnen zijn, maar niet niet aan het worden zijn. Wreed ambetant. Dromen moeten opbergen. Let's go.

Afgelopen donderdag was het gedichtendag, ik kroop in mijn dichterlijke pen en dit vloeide eruit. Ter ere van Pepijn.

Vele manen zagen sterren
stompend zwalpend zwevend
eindeloos tollend in de knusse duisternis
vanuit het niets
gloeiend groeiend stoeiend
in de warmte van de diepe aarde

bekken trekkend stokt de adem
baken vol stroming
stuwend dwingend voort
planten voetjes zich
doorheen de nauwe schemerzone

samen trekkend
in en uit steeds sneller
heviger happend puffend
uit de diepe zee
braakt het water uit de buik

Blakend
roze licht weerklinkt
gekrijs als schaterlach
in het nieuwe leven
het geluk en liefde tegemoet