05/09/2011

STAM - Erfgoeddag (1 mei 2011) - Kroniek van een afterpartyzondag

Zoals eerder gepubliceerd op gentblogt.

Dat er enorm veel te doen is in Gent staat buiten kijf. Een mens zou al niet meer weten wanneer hij nog eens op zijn gemak gezeten heeft, de uren in het kleinste kamerke niet meegeteld, hoewel overlaatst was dat plaagske eerder een ongemak te noemen. Niettemin, het gat in mijn geheugen werd deskundig ingevuld toen ik de zoveelste sms bekeek waarheen ik door had geslapen deze ochtend. U moet weten, even over en weer rijden naar Parijs, verzamelen in de Bar De Vriendschap op de Vlasmarkt en daarna versluizen naar het altijd drukke en overvolle flirterige Charlatan, de Video en uiteindelijk wat met de leden zwaaien op de maffe electro in de Roerkuip, laat zijn sporen na bij ondergetekende. Zelfs het feestelijk klokkengelui heb ik gemist, bedacht ik toen ik een tweet zag dat die klokken wegens gebrek aan katholieken in Gent beter zouden worden afgeschaft.

STAM - erfgoeddagSTAM - erfgoeddag


Erfgoeddag was het, en ik had afgesproken om naar het STAM te gaan. En mijn afspraakje zou iets later zijn. Geen probleem, dat gaf me nog wat respijt om de rest van mijn vers gezette koffie door mijn keelgat te gieten, mij wat op te zetten om niet uit de toon te vallen bij mijn exquisiete gezellin en met mijn velo langs de ring te razen tot aan de prachtige Bijlokesite.

STAM - erfgoeddagSTAM - erfgoeddagSTAM - erfgoeddag


Gratis toegang vandaag en bovendien konden we voor het laatst de tijdelijke expositie Belichte stad meemaken over iets met licht en donker in de stad, aldus de bevallige dame in het blauwe strakke jurkje. In gedachten zag ik haar al voor mijn lens op de catwalk van een paar dagen eerder flaneren. Evenwel verlegde ik mijn aandacht snel naar de te volgen route, de interessante architectuur van het STAM en mijn gezellin. Nadat we onze schoenbeschermers hadden aangetrokken kwamen we meteen bij de grote luchtfotoplattegrond van de stad Gent. Het was even zoeken om precies te weten in welke straat we nu effectief woonden en of ons huis en dito appartement op de foto stonden. Knap concept.

STAM - erfgoeddagSTAM - erfgoeddag


De zaal daarna vlogen we meteen de middeleeuwen in en leerden we over de stad Gent ten tijde van Karel V. Ik vind het prachtig die oude boeken te zien, die gebeeldhouwde bouwstenen, en de geschiedenis van gilden allerhande. Oorkondes, Vredes, proclamaten en zegels der adel. Fascinerend allemaal. De interactieve moderne technologie die je bijvoorbeeld meer leert over een bepaald schilderij of een oude kaart is al even boeiend.

De tijdelijke tentoonstelling over licht in de stad stelde wat teleur, de fotografie die er werd uitgestald vond ik niet indrukwekkend.

STAM - erfgoeddagSTAM - erfgoeddag


Na wat dolen waren we toe aan een drankje in het Stamcafé dat een beroep had gedaan op uitzendcatering, we passeerden de bakfietspropaganda en de soepstand die al leeg was, ondanks het 'voorgerechtenuur' en wandelden langs het water tot in hartje Gent om in restaurant Mystic in de Hoogpoort te genieten van een redelijk geprijsde pizza sicilienne respectievelijk een spaghetti carbonara die ons door attente obers werden voorgeschoteld. Of we zeker waren dat we buiten wilden zitten, ondanks de wind en of het allemaal in orde was en echt niet te koud buiten?
Binnen kropen we wel in de Pink Flamingo's, waar een oud gentblogtposselid even binnenwaaide en al snel weer in de donker wordende steegjes verdween, waarop wij een paar theetjes en frisdranken later ook op onze stappen terugkeerden. Ik wandelde haar naar haar auto ergens aan de kazerne en samen besloten we dat Gent toch echt wel wat te bieden heeft en dat het mocht wachten met regenen tot ik thuis was.

STAM - erfgoeddagSTAM - erfgoeddag

22:46 Posted by Jeronimo in cultuur | Permalink | Comments (0) | Tags: stam, museum, gent, erfgoeddag, 1 mei, ghent, belgië | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

04/29/2011

Uitgelezen dinsdag 26 april 2011 Vooruit

(zoals gepubliceerd op gentblogt)

Afgelopen dinsdag was er weer een Uitgelezen in de balzaal van de Vooruit. Ik kwam eigenlijk hoofdzakelijk voor de muzikale intermezzo's die Hannelore Bedert zou verzorgen, maar efkes enkele tips horen over enkele boeken was ook mooi meegenomen. Niet dat ik veel lees, ik lees al jaren amper een boek, al ben ik al enkele weken bezig in "Never let me go" van Kazuo Ishiguro.
Een andere reden om te gaan luisteren was Herman Brusselmans, wiens "Het Spook van Toetegaai" jaren op mijn boekenplank heeft gelegen alvorens ik er in begon. Het heeft nog veel meer jaren gekost om het helemaal uit te lezen. Maar je weet nooit, soms kan ik, vooral wanneer ik vast zit op luchthavens, eens naar een boek grijpen of tijdens andere zeldzame dode momenten op reis durf ik wel al eens mijn reisgids laten voor wat hij is en een boek ter hand nemen.

Het eerste boek dat werd voorgesteld was een postume uitgave van Marcel Bril "Meisjes". Cursiefjes, observaties van de auteur over ja vrouwen, meisjes, dames, hipsters. Op het eerste zicht dus wel een aantrekkelijk onderwerp.
Fien Sabbe modereerde vlotjes tussen de experten ter zake Phara De Aguirre, Anna Luyten, Jos Geysels en Herman Brusselmans. Een mooie verzameling volgens de ene, een niet bijzondere bundeling van stukjes volgens de andere. "Columns" bleek de lading alvast niet te dekken. Voorspelbaar en weinig origineel aan de ene kant, net daarom leuk om lezen wegens de eenvoud aan de andere kant. Ellenlange beschrijvingen om te beschrijven zijn alvast niet aan mij besteed. Zoals Brussels terecht opmerkte, wat zit die kerel te lullen over zijn vrouw die zich klaarmaakt om in bed te kruipen, broek uit en achterwaarts in de poes. Een boutade die wel recht in de roos schiet.

Misschien is het tweede boek, "Het onderzoek" van Philippe Claudel, wel aan mij besteed. Deze Franse schrijver schreef een experimenteel filosofisch boek over mens en machine. De algemene conclusie is dat het ondanks de zware thema's die er te dik werden opgelicht vrij goed geschreven is en zelfs vrij grappig. Over het slot waren de meningen verdeeld. Velen vonden het te veel uitgelegd, te letterlijk werd de lezer bedolven onder de expliciete boodschappen. Geen bezwaar volgens Brusselmans, het is niet omdat iets letterlijk wordt uitgelegd dat dat per definitie slecht is. Geen idee of ik me door de turf zou kunnen werken.

Peter Buwalda's, "Bonita Avenue" leek me dan wel weer van een deftig allooi. Een schitterend debuut van iemand die waarschijnlijk enorm veel goeie boeken moet gelezen hebben en dan daar zelf het beste uit distilleerde om met glans een keigoed boek uit de pols te schudden. Niet alleen technisch zat het goed, ook de verschillende en vrij beperkte personages en de onderlinge relaties tussen al die protagonisten bleek een aantrekkelijke mix voor deze thriller.

Ten slotte las Brusselmans nog eens voor uit zijn nieuwste werk "tussen 3 en zes", uiteraard ontkrachtte hij het cliché dat hij nooit over seks schrijft. Brusselmans zoals we hem kennen, banaal, plat maar uiterst entertainend.

Na een pauze stelden de panelleden zelf nog enkele boeken voor:
Hans Achterhuis: de utopie van de vrije markt
Sandor Marai: de erfenis van Eszter
en een derde boek dat ik vergeten ben.

Wat ik zeker niet zal vergeten is het feit dat Hannelore Bedert nog krachtiger en sterker klinkt wanneer ze haar liedjes ontdoet van alle franjes en enkel met gitaar en bas of piano haar teksten door je ruggengraat laat rillen.

De volgende uitgelezen vindt plaats op 31 mei.

11:01 Posted by Jeronimo in cultuur | Permalink | Comments (0) | Tags: uitgelezen, hannelore bedert, herman brusselmans, anna luyten, fien sabbe, jos geysels, phara de aguirre | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

04/05/2011

Maanziek - Wannes Cappelle, Frans Grapperhaus en Wouter Deprez.

Museu nacional arqueològic de Tarragona

Zaterdagavond was ik weer degene die een ticket overnam van een van de vrienden van mijn zus om met haar en haar bende nog eens van cultuur in Kortrijk te doen. Place to be was de schouwburg, helaas op de achterste rijen voor de voorstellen Maanziek van Wouter Deprez. Anders dan zijn voorstelling "Je zal alles worden", die ik eerder al eens besprak, is dit vooral weer een muzikale cabaretiervoorstelling. Wouter vertrekt immers op reis naar Zuid-Afrika voor een jaar. Maar hoe zullen wij zijn publiek het zonder hem redden. Daar ligt hij wakker van. Zie dat we hem laten vallen, dat we onze standaard verlagen. Dat we naar anderen zullen gaan kijken.
Dat is de rode draad door de voorstelling.
Al vormen de typische anekdotes over leven en welzijn de grote thema's die mooi aan mekaar geweven worden. Afgewisseld met de mooie blote kleine liedjes van Het Zesde Metaal wordt een evenwichtige performance in mekaar gestoken.
Wannes Cappelle brengt zijn prachtige liedjes akoestisch en uitgekleed maar even krachtig als eenvoudig, dat inpireert Wouter tot een onverwachte oplossing.

De wisselwerking tussen de drie heren is voortreffelijk en werkt ook. De boodschap van Wouter is even duidelijk als ironisch en komt goed over. Hij is arrogant, grappig, komisch en weet te entertainen. De droge ietwat ingetogen Wannes vormt een mooi tegengewicht. En aan de zijlijn staat ook Frans met zijn cello, onontbeerlijk om aan de liedjes een diepere warme dimensie toe te voegen. Wouter weet in de show perfect de aandacht en de schijnwerpers perfect te verdelen.
Wannes signeerde bovendien zijn cd waar een leuk tekstje op staat dat werd geciteerd op de dop van mijn petekind de dag erna.

09:20 Posted by Jeronimo in cultuur | Permalink | Comments (0) | Tags: maanziek, wouter deprez, wannes capelle, wannes cappelle, frans grapperhaus | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

03/07/2011

Oliver twist - the musical (capitool Gent 4-03-2011)

Vrijdagavond zaten we met de hele familie in een volgelopen capitool voor de musical Oliver Twist die na Antwerpen ook in Gent het mooie weer maakt. Een aangename verrassing voor mijn moeder die ooit te kennen gaf dat ze graag die musical wou zien. Met een excuus lokte mijn pa haar mee naar de capitool en tot haar verrassing doken ook wij op.

Oliver Twist moet wel een van de meest bekende en meest verbeelde verhalen zijn van Charles Dickens. Iedereen kent hem, Oliver, de kleine weesjongen die door zijn grote mond verkocht wordt door de eigenaars van het werkhuis en vanaf dan een leven vol avonturen leidt.

Hij dwaalt op zijn eentje door de straten van London en leert zo via de kleine boef Dodger, de vrolijke bonte bende van Fagin kennen, een oude grappige schurk die zich ontfermd heeft over een groep Londonse straatkinderen die hem aanbidden en voor hem de zakken rollen van menig passant. Maar dan loopt het fout als Oliver betrapt wordt en de schurk Bill Sikes zijn vel wil, voor hij de bende kan verraden.


De hoofdrollen zijn voor Peter Van den Begin als de ongelofelijk charismatische en komische Fagin en Peter van de Velde als brute indrukwekkende slechterik van dienst.
De musical bouwt het verhaal netjes op in een mooi tempo. In het begin vond ik het nogal traag op gang komen en ik had net zoals zovelen moeite om de teksten van de liederen te verstaan.

Niettemin na een half uur barstte het verhaal los in al zijn glorie en gefascineerd en vooral geamuseerd zat de hele zaal mee te klappen en te lachen met de grappen en grollen van Fagin. Magisch hoe Peter van den Begin zijn klasse bewijst als acteur en dit keer ook als musicalacteur waarin hij zich duidelijk mocht uitleven van regisseur Frank Van Laecke.

Hij steelt de show in de stukken waar hij alleen op het podium staat, sleurt er grappen en grollen bij die niets met de musical te maken hebben, die ter plaatse verzonnen lijken, geïmproviseerd op de reactie uit het publiek maar duidelijk geoefend. Grote klasse, jong en oud keek gefascineerd toe. Vooral jong, want dat waren de enigen die souffleur speelden toen hij even zijn tekst scheen verloren te hebben en duidelijk een beroep deed op het publiek. Niet dat een van de volwassenen kon verzinnen wat het vervolg van de tekst was, een bewijs hoe aandachtig de aanwezige kinderen opgingen in het verhaal.

Ook het gebruik van een echte pitbull op de scene zorgde voor heel leuke accenten.

Als ik het al wat jammer vond dat ik soms de teksten van de een voor een voortreffelijke zangers niet verstond, visueel wist je niet waar eerst kijken. De prachtige decors wisselden mekaar in sneltempo op op een heel vlotte manier, de scenes werden mooi aan mekaar geweven en de choreografie is een echt huzarenstukje. Al die jonge kinderen tegelijk op het podium orchestreren, lijkt me niet eenvoudig.

Het was al jaren geleden dat ik een musical zag, dit is om eerlijk te zijn slechts mijn tweede, maar ik denk dat ik er nog wel ga zien.

Topper!

Cast:
Fagin: Peter Van Den Begin
Oliver: Guust Vandenbussche, Sepp Hendrix en Timon Sohier
Dodger: Sander Heynderickx, Arno Reyns en Olivier Scheers
Nancy:Hilde Norga
Bill Silkes: Peter Van de Velde
Mr. Brownlow: Harry Deswarte
Mr. Bumble: Piet Vansichen
Widow Corney: An Lauwereins
Mr. Sowerberry: Door Van Boeckel
Mrs. Sowerberry: Wanda Joosten
Charlotte: Nicoline Hummel
Noah Claypole: Dieter Verhaegen
Bet: Deborah De Ridder

09:56 Posted by Jeronimo in cultuur | Permalink | Comments (1) | Tags: oliver twist, musical, frank van laecke, pter van den begin, peter van de velde, capitool, gent | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

02/06/2011

Gunter Lamoot's Rauwe Kloten

zoals verschenen op gentblogt.be

Rauwe KlotenGunter Lamoot, de oerplezante ongecompliceerde West-Vlaming. Even grappig op het podium als op de beeldbuis. Gunter is één van de weinige komieken die bij mij veel krediet hebben en waarmee ik telkens kan lachen.
Ik hou van zijn stijl, zijn soms minutenlang geïmproviseer, hier en daar een ferm grove kwinkslag met een zo danige over the top twist dat hij er fantastisch mee weg komt, alle Hemmerechtsen ten spijt.
Ik aarzelde dan ook niet om zijn speelkalender te doorbladeren en zelfs naar godvergeten Sleidinge te rijden om zijn nieuwste show "Rauwe Kloten" aan den lijve te ervaren. Na het geweldig amusante en onderhoudende autobiografische "Softie" had ik wel weer zin in de grofzoutzuurgebekte Lamoot.

De zaal zat maar halfvol, maar ik heb altijd meer gehouden van kleine zaaltjes dan overvolle megatoestanden. Het begon alvast goed. Een hoogst irritant repetitief saxdeuntje van twee seconden terwijl het volk zat te wachten. En dan een leger spots die onze ogen verblindden en dan the man him self. Gunter kwam relaxed op het podium gewandeld ogenschijnlijk nonchalant vertellend over van alles en nog wat.

Ja, hij had wel wat te vertellen. Over de boekskes en wie daar in staat, zoals een Koen Wauters en Koen Crucke. Anekdotes over de showbizzwereld waar wij arm Vlaanderen met onze lelijke wijven nooit van zullen proeven. Maar niettemin, we slikten het. De toon was gezet.
Gunter begon vrij gemoedelijk om steeds meer op te bouwen en steeds meer de absurdistische situatiehumor uit te buiten in een lang gerekt maar knap geconstrueerd verhaal.
Hoe vuilgebekter en hoe meer hij begon te roepen hoe dubbelgeplooider ik op mijn stoel zat. Pis-en kak-humor mag dan wel goedkoop zijn, het werkt nog steeds, en zeker bij Lamoot.

Na een korte pauze knoopte Gunter deel twee vlotjes aan deel één met makkelijke maar lekker onverwacht plezante gimmicks. Het ene maffe niets terzake doend vertelselke wisselde het andere af. Gunter kan het soms rekken, en ferm doorbomen over een en het zelfde maar hij komt er altijd mee weg. Het is zijn handelsmerk. En toen kwam de kers op de taart. Je voelt dat er iets zit aan te komen en toch verrast hij telkens met zijn vindingrijke compleet waanzinnige pointes.

Ergernis, geen moment, gebrul, bij momenten, geamuseerd, quasi constant.

Rauwe Kloten van Gunter Lamoot: binnenkort in Gentcity itself.


16:02 Posted by Jeronimo in cultuur | Permalink | Comments (0) | Tags: gunter lamoot, rauwe kloten, gentblogt | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

10/23/2010

De Waarheid in het Ochtendlicht

Crossing borders

Ernest Hemingway. Ik ken 'm amper tenzij van vage reputatie. Moet een groots man geweest zijn? Een avonturier. Zo een mens zoals ik het zou willen zijn. Overal komen overal leven tussen en te midden de vreemde culturen die je vrienden worden voor de tijd die je met hen deelt en herinneringen worden wanneer andere oorden en tijden plaatsmaken voor weer andere verledens. De schrijver, in wiens Bogeda Del Medio ik in Havana Vieja ben geweest. Die zich tegoed doet aan de zwoele stemmen en tongen die dorstig aan zijn lippen hingen.
Dat de man in Afrika, Kenia heeft vertoefd wist ik dan weer niet. Al jaren staat het boek, nummer 1 in de reeks van De Morgen, die vorte sossengazet, die indertijd af en toe eens ecclectische literatuur van dito grootheden aan de volksmens trachtte te brengen door goedkope en daardoor dito vertalingen bij de krant te voegen tegen betaling van een kleine meerprijs. Al jaren las ik niet meer en het kopen van boeken heeft me nooit van gedachten doen veranderen. Tot voor kort. Tot verleden jaar. Tien ik na twee jaar stilte eindelijk dat boek van Brusselmans beëindigde. Ik ben iemand die niet zit te wachten om dan uiteindelijk het slot van een boek te weten. Zeker niet van verhalen die stoppen waar ze nog eindeloos kunnen doorgaan. Het leven zoals het is. Even boeiend als interessant als saai en groener dan dat van jezelf.
Ernest Hemingway vertelt over zijn dagelijkse beslommeringen in Kenia als papa van de lokale zwarten die koloniale bedienden. Net geen slaven meer maar echt evenwaardig vinden ze zichzelf niet tov de blanke heersers. De tijdsgeest van toen is nog niet veranderd bij u, alleen is het politiek incorrect geworden dit luidop te zeggen, tenzij ze het zelf zeggen.
Koloniale safari. De waarheid van het leven. Het ochtendlicht dat straalt en belicht wat de nacht verborg en een nieuw licht werpt op steeds oude dingen.
Mister Hemingway, je doet me nostalgisch dromen.

17:51 Posted by Jeronimo in cultuur | Permalink | Comments (0) | Tags: de waarheid in het ochtendlicht, ernest hemingway, boek | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

09/17/2010

Bao Ninh - The Sorrow of War

Hanoi


Ik lees niet meer. Ik las niet meer. Toch niet voor mijn plezier of als vrije tijd. Ik kwam enkel toe aan nonsense blogs en social media updates op diverse zeverdingen om te tijd te verdrijven, uit puur voyeurisme of uit onverschillige verveling. Online gazetten dat ging nog. Maar soms ben ik echt wel een goeie ziel en laat ik me afzetten door volhardende straatverkoper sin exotische landen, die mij uiteindelijk kunnen overhalen om aan een veel te dikke prijs een veel te armzalig souvernier te kopen. Zo ook in hartje Hanoi, ergens in een café langs de straat, niet meer dan een kraampje met plastiekstoeltjes aangepast aan de gestalte van een kleuter. Tientallen boekenverkopers leuren er met op wc-papier gecopieerde exemplaren van talrijke bekende en minder bekende novels, romans of reisboeken.
Ik liet me overhalen om "the sorrow of war" van Bao Ninh te kopen. 5 dollar. Een enorme winst van de opeens echt gelukzalige breed glimlachende Vietnamees "thank you sir, thank you, yes please sir". Tot voor enkele maanden lag het gedurende een jaar nog in de plastiek. Sinds deze vakantie, toen we geen dagelijkse metrogazet meer kregen om de een of andere domme reden, dacht ik dat ik in plaats van mijn nachtrust hopeloos te verlengen op de irritant tergend traag rijdende trein van Dampoort naar Brussel beter eens dat boekje kon lezen. En warempel. Ik las het in enkele weken uit. Als je bedenkt dat ik over "het spook van toetegaai" van Herman Brusselmans, twee jaar heb gedaan, is dat een record.
"The Sorrow of war" vertelt het verhaal van Kien, een Noordvietnamese scholier die terugblikt op zijn leven na de great Indochina wars. 11 jaar vocht hij als scout in het reguliere Noord-Vietnamese leger. Honderden kameraden zag hij sterven. Hij overleefde als enige. Als je weet dat ruim 3 miljoen Vietnamezen het leven lieten in deze onmenselijke oorlog tegen de Amerikanen, werd het tijd dat ook de Noord-Vietnamezen eens een stem kregen. Dit boek werd een instant bestseller.
Het zijn fragmentarische flashback van een getraumatiseerde geest. Het is tevens een ongelofelijk tragisch liefdesverhaal. De horror, de stinkende bloedhete jungle, de hevige gevechten, de korte maar krachtige scenes herleven niet alleen in de herinnering van de schrijver, maar worden ook even levendig als destructief op het netvlies van de lezer gebrand. Zijn kameraden leer je fragmentarische kennen, de ene keer als dode, de andere keer anekdotisch levend. Hun eesten laten de schrijver alvast niet los.
The Sorrow of War is een aanrader en totaal anders dan de westerse oorlogsromans.
Vietnam is bovendien een land dat je moet ontdekken.

Women's MuseumWomen's Museum


11:09 Posted by Jeronimo in cultuur, Vrije tijd | Permalink | Comments (0) | Tags: vietnam, boek, the sorrow of war, bao ninh | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg